Η ζωή μου ήταν τέλεια

Νέοι άνθρωποι 20-40 ετών :

 

«Η ζωή μου ήταν τέλεια».

«Ένιωθα προστατευμένη»

«Τα κατάφερνα πάντα».

«Νόμιζα ότι μπορούσα να κάνω τα πάντα».

«Ένιωθα άτρωτος».

«Δεν περίμενα ότι θα αρρώσταινα έτσι εγώ».

«Φοβάμαι ότι θ’ αρρωστήσω σοβαρά».

«Δεν πήγαν τα πράγματα όπως το υπολόγιζα».

«Στενοχωριέμαι που δεν μπορώ να κάνω αυτό που μου αρέσει».

«Θέλω έναν άνθρωπο να με «καλύψει συναισθηματικά» και δεν τον βρίσκω».

«Ό,τι ήθελα μίλαγα στους δικούς μου».

«Οι γονείς μου είναι πάντα στο πλευρό μου».

«Τρομάζω στην ιδέα ότι θα είμαι μόνη μου».

«Χωρίς παρέα δεν κάνω τίποτα».

«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μ’ έπιασε τόσο άγχος».

«Θα ήθελα να κλείσω τα μάτια και να γίνω όπως ήμουνα»…

 

Δηλώσεις όπως οι ανωτέρω ή παρεμφερείς αποτελούν αρκετά κοινό τόπο στο πλαίσιο της θεραπείας νέων ανθρώπων. Το προαναφερόμενο εύρος ηλικίας 20 με 40 ετών δεν είναι απόλυτο, αλλά συνηθισμένο. Δε γνωρίζω αν θα ήταν έτσι 30 χρόνια πριν, υποπτεύομαι όμως πως όχι τόσο.

Ο επίσης κοινός τόπος στο μεγάλωμα των ανθρώπων αυτών ήταν η υπερπροστασία και η διαβεβαίωση της αφθονίας στα χρόνια των «παχιών αγελάδων».

Η υπερπροστασία αποτελεί έναν από τους πιο επιβαρυντικούς παράγοντες εκδήλωσης διαταραχών άγχους και κατάθλιψης. Η υπερπροστασία μαθαίνει τα τέκνα πως ό,τι χρειαστούν στη ζωή θα τους το παρέχει άλλος. Τα τέκνα δε μαθαίνουν ποτέ ότι έχουν ή θα μπορούσαν να αποκτήσουν τη δύναμη και τις δεξιότητες να ανταπεξέλθουν στις προκλήσεις της ενήλικης ζωής. Τα τέκνα μαθαίνουν πως η παραμικρή στενοχώρια πρέπει να αποφεύγεται πάση θυσία, πως δικαιολογημένα στενοχωριούνται όταν δε γίνεται το δικό τους και πως κάθε παρέκκλιση από μια προδιαγεγραμμένη πορεία σημαίνει προσωπική αποτυχία και ανικανότητα.

Η διαβεβαίωση της αφθονίας καλλιεργεί στα τέκνα την επικέντρωση στο κυνήγι των υλικών αγαθών ως βασικό στόχο ζωής και μάλιστα των περισσότερων και μάλιστα των περισσότερων από τους άλλους! Τα τέκνα συνηθισμένα να ικανοποιείται κάθε τους επιθυμία, αδυνατούν να διαχειριστούν συνθήκες στις οποίες αυτό δεν μπορεί πλέον να συμβαίνει, καταλήγοντας να μπαίνουν σε κατάθλιψη «λόγω της κρίσης».

Μην έχοντας μάθει τα τέκνα ότι όχι μόνο χρειάζεται ατομική προσπάθεια στη ζωή, αλλά και ότι η προσπάθεια δε σημαίνει πάντα και εκπλήρωση και ότι εντέλει κανείς δεν μπορεί να ελέγχει πλήρως τα πάντα, αδυνατούν να αποδεχτούν την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα τους αποκαλύπτεται με σκληρό τρόπο, καθώς βγαίνουν από το κουκούλι…

%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%ba%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b9

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, της Ελληνικής Νευροψυχολογικής Εταιρείας & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.


Στο
ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχών (π.χ. κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, διπολική διαταραχή, ψυχώσεις, καταχρήσεις σε συνδυασμό με στοχευμένες ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις τόσο στον ασθενή όσο και στο στενό, αλλά και ευρύτερο περιβάλλον του.Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s