Η ενηλικίωση των εφήβων όλο και πιο αργά (?)

Τα σημερινά δεκαοκτάχρονα αγόρια ή κορίτσια είναι εξίσου «ανώριμα» με τους δεκαπεντάχρονους εφήβους το 1976. Σε αυτό το εντυπωσιακό συμπέρασμα κατέληξε πολυετής έρευνα στις ΗΠΑ, η οποία δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ημέρες στο ειδικό περιοδικό «Child Development».

Οι ερευνητές που την υπογράφουν ανέλυσαν στις ΗΠΑ τις τυπικές αντιδράσεις ενηλικίωσης 8,4 εκατομμυρίων εφήβων (ηλικίας από 13 έως 19 ετών) τα τελευταία 40 χρόνια. Συγκεκριμένα, μελέτησαν εκείνη την εφηβική συμπεριφορά που σηματοδοτεί το πέρασμα στην ενηλικίωση: πρώτες ερωτικές εμπειρίες, κατανάλωση αλκοόλ, οδήγηση αυτοκινήτων κ.ά.

Το σύνδρομο του Πίτερ Παν

«Από το 2000 και μετά γίναμε μάρτυρες μιας συνεχούς μείωσης του αριθμού των εφήβων που στη ζωή τους κάνουν πράγματα που θεωρούνται προγύμναση για την είσοδό τους στην ενηλικίωση. Γύρω στο 2010, οι περισσότεροι έφηβοι ηλικίας 17-18 χρόνων έβγαιναν για ερωτικά ραντεβού λιγότερο απ’ ό,τι έκαναν οι 15-16 χρόνων τη δεκαετία του 1990. Επίσης, ενώ το 1991 το 54% των 17χρονων είχε κάποια ερωτική εμπειρία, το 2015 το αντίστοιχο ποσοστό έπεσε στο 41%. Οι σημερινοί 18χρονοι είναι σαν τους 15χρονους του χθες και οι σημερινοί 25χρονοι είναι σαν τους 18χρονους του χθες», όπως είπε η Jean Twenge, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο San Diego, η οποία διηύθυνε αυτή την εκτενή έρευνα.

Αυτή η τάση επιβράδυνσης της ενηλικίωσης δεν αφορά μόνο τις πρώτες ερωτικές εμπειρίες αλλά σχεδόν όλες τις αντιδράσεις και, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι ανεξάρτητη από το φύλο. «Εξετάσαμε διάφορες υποθέσεις, όπως π.χ. την επιρροή του Διαδικτύου, όπως το γεγονός ότι σήμερα οι έφηβοι βρίσκονται στο Ιντερνετ περισσότερο χρόνο από το παρελθόν, συνεπώς δεν έχουν ώρες για να βγουν και να κάνουν πράγματα εκτός σπιτιού. Ομως, το Web δεν μπορεί να είναι η μοναδική εξήγηση, γιατί αυτή η τάση εκδηλώθηκε πριν από την απαρχή της μαζικής χρήσης του Διαδικτύου», υποστηρίζει η δρ J. Twenge. Πιο πειστική ερμηνεία, σύμφωνα με του ειδικούς που συμμετείχαν σε αυτή την έρευνα, είναι η θεωρία «Ζωή-Ιστορία» (Life History) της εξελικτικής Ψυχολογίας, η οποία διατείνεται ότι όσοι έφηβοι μεγαλώνουν σε ευκατάστατο οικογενειακό περιβάλλον δεν βιάζονται να μεγαλώσουν σε σχέση με όσους περνούν εφηβική ζωή με στερήσεις και στενοχώριες.

Οταν το μέλλον είναι αβέβαιο και τα οικογενειακά μέσα πενιχρά, οι νέοι άνθρωποι έχουν ένα ισχυρό κίνητρο για να επιταχύνουν το πέρασμα στην ενηλικίωση, να φύγουν από το σπίτι και παρά τις δυσκολίες να αναζητήσουν καλύτερη ζωή. Ενα άτομο που ήδη από την εφηβική ηλικία υποχρεώνεται να αναλάβει ευθύνες και έγνοιες ενηλίκου είναι πολύ πιο πιθανό να έχει ταχύτερη ανάπτυξη.

Αντίθετα, τα παιδιά των πιο εύπορων οικογενειών τείνουν να αναβάλλουν, επ’ αόριστον, την είσοδό τους στην ενήλικη ζωή. Μια σαφής επιβεβαίωση της καθοριστικής σημασίας των κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών στην επαναρρύθμιση του ανθρώπινου βιολογικού ρολογιού.

Πηγή από αμερικανικό σαιτ : Teens are growing up more slowly — and they seem OK with it
Το πλήρες επιστημονικό άρθρο : The Decline in Adult Activities Among U.S. Adolescents, 1976–2016

Ο Πάπας έκανε ψυχανάλυση κάποια στιγμή στη ζωή του

Francis says he visited psychoanalyst for six months ‘to clarify a few things’ and that now nothing frightens him

Pope Francis
Pope Francis: ‘The psychoanalysis helped me a lot.’ Photograph: Giuseppe C/PacificPress/Barcroft

Pope Francis has revealed that he sought the help of a psychoanalyst for six months when he was 42 and the leader of the Jesuit order in Argentina during the country’s military dictatorship.

The pope’s disclosure was made in a book based on 12 in-depth interviews with the French sociologist Dominique Wolton, to be published next week.

Francis said the weekly sessions with the psychoanalyst helped him a lot. “For six months, I went to her home once a week to clarify a few things. She was a doctor and psychoanalyst. She was always there,” he told Wolton for the 432-page book Pope Francis: Politics and Society.

“Then one day, before she died, she called me. Not to receive the sacraments – because she was Jewish – but for a spiritual dialogue. She was a good person.”

Francis told Wolton he now felt free. “Of course, I’m in a cage at the Vatican, but not spiritually. Nothing frightens me,” he said.

The pope also took aim at priests who were “rigid and afraid to communicate”.

The disclosure came when Francis was discussing the role and influence of the “courageous” women in his life, including his mother, his two grandmothers and Esther Ballestrino de Careaga, the communist founder of the Mothers of the Plaza de Mayo movement in Buenos Aires, who was killed during the dictatorship.

He also spoke of childhood sweethearts and adolescent girlfriends, saying his relationships with women had enriched his life. “I thank God for having known these true women in my life,” the pope told Wolton. “[Women see things differently from men] and it is important to listen to both.”

The Jesuit tradition is known to value psychoanalysis, with many regarding self-awareness and introspection as being complementary to spirituality.

Robert Mickens, the Rome-based editor of the English-language edition of Catholic daily newspaper La Croix, said Francis had previously acknowledged that social sciences could benefit human development.

“There has been a gradual shift in attitudes within the Catholic church towards psychotherapy since the 1970s,” Mickens said. “It’s very common in priest formation programmes, especially in the western world, for them to undergo a psychological evaluation before admission to a seminary or diocese. There’s a recognition that social sciences can help unearth issues that need to be dealt with.”

The pope’s “eye-popping” disclosures could challenge the perception among some people that those who sought treatment were weak, he said.

In 2008, the Vatican issued guidelines on the use of psychology in the training of priests. “In some cases, recourse to experts in the psychological sciences can be useful,” the paper said.

Among candidates for the priesthood “can be found some who come from particular experiences – human, family, professional, intellectual or affective – which, in various ways, have left psychological wounds that are not yet healed and that cause disturbances,” the guidelines said.

“These wounds, unknown to the candidate in their real effects, are often erroneously attributed by him to causes outside himself, thus depriving him of the possibility of facing them adequately.”

At the time of his sessions in 1978 or 1979, tensions over the leadership of Jorge Bergoglio, as Pope Francis was then known, were high among Argentina’s Jesuits.

He had earlier been accused of effectively delivering two fellow priests to the military authorities in 1976, when he refused to publicly endorse their controversial social work in the slums of Buenos Aires.

Argentina’s “dirty war” was over by the time of Bergoglio’s psychotherapy, but the military dictatorship was still in place.

However, there was continuing controversy over his divisive leadership. During his six years as provincial superior from 1973 to 1979, he upset some people with his determination to impose a fresh direction and purpose.

“It’s hard to know exactly what took him to seek psychotherapy – perhaps issues which had come to the fore as leader of the Jesuits,” said Austen Ivereigh, the author of The Great Reformer: Francis and the Making of a Radical Pope.

“It was certainly a tense time both nationally and internationally [for Jesuits], adding to what had been a difficult, although very successful, period for Bergoglio. He had gallstones soon after, which suggests a level of stress.

“But maybe he just wanted to take the time to take stock. Jesuits are not afraid of seeking professional help when they need it and see psychotherapy as complementary to spirituality. I think this revelation only adds to our already very human picture of a remarkable man.”

There are more psychologists per capita in Argentina than any other country in the world, according to researcher Modesto Alonso. In 2011, there were 196 psychologists for every 100,000 people compared with about 27 per 100,000 in the US.

In his conversations with Wolton, Francis said European countries exploited Africa in the colonial era, and although Europe had “important Christian roots … they are not the only ones. There are others that cannot be denied.”

Abortion, he said, was a “grave sin, it’s the murder of an innocent”. And while he insisted marriage was between a man and a woman, saying “we cannot change it, this is the nature of things,” the pope acknowledged the existence of same-sex civil unions.

Wolton’s book is published next Wednesday as Francis begins a six-day visit to Colombia, the first visit by a pope in more than 30 years. The South American country is bitterly divided over a peace deal ending a 50-year war between the government and rebel guerrilla forces, Farc, which has claimed an estimated 220,000 lives and displaced millions.

Source : https://www.theguardian.com/world/2017/sep/01/pope-francis-psychoanalysis

Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο

”Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών. Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου».
Στις φωτογραφίες τουλάχιστον, φαινόταν ένα κάστρο ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εντυπωσιακό από τα άλλα, αλλά είχε ιδιαίτερες συστάσεις. Ο οδηγός εξηγούσε πως για λόγους που θα γίνονταν κατανοητοί αργότερα, οι επισκέπτες δεν πλήρωναν είσοδο εκ των προτέρων αλλά ήταν απαραίτητο να κλείσουν από πριν ραντεβού δηλαδή ημέρα και ώρα. Η διαφορετική αυτή πρόταση του είχε κινήσει την περιέργεια, και το ίδιο απόγευμα ο άνθρωπος τηλεφώνησε από το ξενοδοχείο του και έκλεισε ραντεβού.
Όλα λειτουργούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στον κόσμο. Αρκεί να έχει κάποιος ένα σημαντικό ραντεβού κάποια συγκεκριμένη ώρα και ανάγκη να είναι ακριβής, για να μπερδευτούν όλα. Η περίπτωση αυτή δεν αποτέλεσε εξαίρεση, και δέκα λεπτά αργότερα από τη συμφωνημένη ώρα, ο τουρίστας έφτασε στο παλάτι. Παρουσιάστηκε σ’ έναν άντρα με καρό φούστα, που τον περίμενε και τον καλωσόρισε.
-«Οι υπόλοιποι μπήκαν ήδη με τον ξεναγό;» ρώτησε αφού πρώτα δεν είδε κανέναν άλλο επισκέπτη.
-«Οι υπόλοιποι;» ανταπέδωσε την ερώτηση ο άντρας. «όχι οι επισκέψεις είναι ατομικές και δεν προσφέρουμε ξεναγούς»
Χωρίς καμιά αναφορά στο ωράριο, του εξήγησε λίγο την ιστορία του κάστρου και του ανέφερε τι να προσέξει ιδιαιτέρως: τις τοιχογραφίες, τις πανοπλίες στη σοφίτα, τον πολεμικό εξοπλισμό στη Βόρεια αίθουσα, τις κατακόμβες κάτω από τη σκάλα και το δωμάτιο βασανιστηρίων στο μπουντρούμι. Αφού είπε αυτά του έδωσε ένα κουτάλι και του ζήτησε να το κρατήσει οριζόντιο, με το κοίλο μέρος προς τα πάνω.
-«Κι αυτό τι;» ρώτησε ο επισκέπτης
-«Εμείς δεν εισπράττουμε την άδεια εισόδου στο κάστρο. Για να κοστολογήσουμε την επίσκεψή σας καταφεύγουμε σε αυτό το σύστημα. Κάθε επισκέπτης κρατάει ένα κουτάλι σαν αυτό, γεμάτο μέχρι πάνω με ψιλή άμμο. Εδώ χωράνε ακριβώς 100 γραμμάρια. Μετά την περιήγηση σας στο κάστρο, ζυγίζουμε την άμμο που έχει μείνει στο κουτάλι και σας χρεώνουμε μια λίβρα για κάθε γραμμάριο που έχετε χάσει. Ένας τρόπος για να βρούμε το κόστος της καθαριότητας» εξήγησε.
-«Κι αν δεν χάσω ούτε ένα γραμμάριο;»
-«Α αγαπητέ μου κύριε, τότε η επίσκεψη σας στο κάστρα θα είναι δωρεάν»
Ο άνθρωπος αν και έκπληκτος, βρήκε την πρόταση διασκεδαστική και, αφού είδε τον οικοδεσπότη να ξεχειλίζει το κουτάλι με άμμο, ξεκίνησε την περιήγησή του. Έχοντας εμπιστοσύνη στις κινήσεις του, ανέβηκε πολύ αργά τις σκάλες με το βλέμμα καρφωμένο στο κουτάλι. Όταν έφτασε πάνω, στην αίθουσα με τις πανοπλίες, προτίμησε να μην μπει γιατί σκέφτηκε πως ο αέρας θα έπαιρνε την άμμο κι έτσι αποφάσισε να κατέβει προσεκτικά. Περνώντας από την αίθουσα με τις πολεμικές μηχανές, κάτω από τη σκάλα, συνειδητοποίησε πως για να τις δει καλά, θα έπρεπε να κρατηθεί από τα κάγκελα και να σκύψει πολύ. Δεν ήταν επικίνδυνο για την σωματική του ακεραιότητα, αλλά συνεπαγόταν πως θα έχανε κάτι από το περιεχόμενο του κουταλιού, οπότε συμβιβάστηκε να το κοιτάξει από μακριά. Τι ίδιο του συνέβη και με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στα μπουντρούμια. Καθώς επέστρεφε από το διάδρομο στο σημείο εκκίνησης, κατευθύνθηκε ικανοποιημένος προς τον άνθρωπο με τη σκωτσέζικη φούστα που τον περίμενε με μια ζυγαριά. Εκεί άδειασε το περιεχόμενο του κουταλιού και περίμενε την ετυμηγορία του άντρα.
-«Εκπληκτικό, χάσατε μόνο μισό γραμμάριο» ανακοίνωσε, «σας συγχαίρω. Όπως εσεις προβλέψατε, αυτή η επίσκεψη δε θα σας στοιχίσει τίποτα»
-«Ευχαριστώ»
-«Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;» ρώτησε στο τέλος ο οικοδεσπότης.
Ο τουρίστας δίστασε και τελικά αποφάσισε να φανεί ειλικρινής.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι και πολύ. Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να προσέχω την άμμο, που δεν μπόρεσα να δω αυτό που μου είπατε.»
-«Μα αυτό είναι φριχτό! Κοιτάξτε, θα κάνω μια εξαίρεση. Θα σας ξαναγεμίσω το κουτάλι, γιατί είναι ο κανονισμός, αλλά τώρα ξεχάστε πόσο θα χυθεί: μένουν 12 λεπτά μέχρι να έρθει ο επόμενος επισκέπτης. Να πάτε και να γυρίσετε πριν φτάσει»
Χωρίς να χάσει χρόνο, ο άνθρωπος πήρε το κουτάλι κι έτρεξε στη σοφίτα. Όταν έφτασε έριξε μια γρήγορη ματιά σε ότι υπήρχε εκεί, και κατέβηκε τρέχοντας στα μπουντρούμια γεμίζοντας τις σκάλες με άμμο. Δεν περίσσευε ούτε μια στιγμή γιατί τα λεπτά περνούσαν, και σχεδόν πέταξε προς το πέρασμα κάτω από τη σκάλα, όπου, σκύβοντας για να μπει του έπεσε το κουτάλι και χύθηκε όλο το περιεχόμενό του. Κοίταξε το ρολόι του. Είχαν περάσει έντεκα λεπτά. Ξανά, χωρίς να δει τις πολεμικές μηχανές, έτρεξε μέχρι τον άνθρωπο στην είσοδο, στον οποίο παρέδωσε το άδειο κουτάλι.
-«Αυτή τη φορά χωρίς άμμο λοιπόν, αλλά μην ανησυχείτε, έχουμε κάνει μια συμφωνία. Πώς ήταν; Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;»
Ξανά ο επισκέπτης δίστασε μερικές στιγμές.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι» ομολόγησε στο τέλος. «Ήμουν τόσο απασχολημένος να γυρίσω πριν φτάσει ο επόμενος, που έχασα όλη την άμμο, αλλά και πάλι δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου.»
Ο άνθρωπος με την πίπα άναψε την πίπα του και του είπε:
-«Υπάρχουν κάποιοι που περπατούν στο κάστρο της ζωής τους προσπαθώντας να μην τους κοστίσει τίποτα, και δεν μπορούν να το ευχαριστηθούν. Υπάρχουν άλλοι που βιάζονται τόσο να φτάσουν νωρίς, που χάνουν τα πάντα χωρίς και αυτοί να ευχαριστηθούν τίποτα. Κάποιοι λίγοι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και παίρνουν τον χρόνο τους για κάθε διαδρομή. Ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την κάθε γωνιά, το κάθε βήμα. Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.
“ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ”
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ

Από : Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.

Η τέχνη της εσωτερικής ηρεμίας – Eckhart Tolle

Η κατάσταση του ανθρώπου είναι να βυθίζεται στη σκέψη.

Οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν φυλακισμένοι σ’όλη τους τη ζωή στα περιθώρια των σκέψεων τους. Ποτέ δεν πηγαίνουν πέρα από μια αίσθηση του εαυτού τους, που χτίστηκε από το μυαλό και εξαρτάται από το παρελθόν.

Όπως σε κάθε ανθρώπινο ον, η συνείδησή σας έχει μια πολύ βαθύτερη διάσταση από τη σκέψη. Είναι η ουσία σας. Μπορούμε να την ονομάσουμε παρουσία, προσοχή, άνευ όρων συνείδηση.

Στις αρχαίες διδασκαλίες, είναι ο εσωτερικός Χριστός, ο Βούδας μέσα σας. Να ανακαλύψετε τη διάσταση αυτή σας ελευθερώνει, το ίδιο και τον κόσμο, από τον πόνο που προκαλείτε στον εαυτό σας, καθώς και στους άλλους, όταν το «μικρό εγώ» καθορίζει όλες τις αποσκεύες σας και οδηγει τη ζωή σας. Η αγάπη, η χαρά, η δημιουργική επέκταση και η διαρκή εσωτερική ειρήνη μπορούν να μπουν στη ζωή σας μόνο μέσα από αυτήν την άνευ όρων διάσταση της συνείδησης.

Εάν αναγνωρίζετε, ακόμη και κατά διαστήματα, πως οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σας είναι μόνο σκέψεις, αν παρατηρείτε τις αντίδρασείς σας, όπως αυτά έρχονται, τότε αυτή η διάσταση αναδύεται ήδη μέσα σας : είναι η συνείδητότητα στην οποία συμβαίνουν οι σκέψεις και τα συναισθήματα, είναι το άχρονο εσωτερικό χώρο στο οποίο ξεδιπλώνεται το περιεχόμενο της ζωής σας.

Η ροή της σκέψης έχει τεράστια δύναμη η οποία μπορεί εύκολα να σας παρασυρεί. Κάθε σκέψη δίνει στον εαυτό της τόσο μεγάλη σημασία! Θέλει να επιστήσω όλη την προσοχή σας.
Μια νέα πνευματική άσκηση για σας : μην πάρετε τις σκέψεις σας πάρα πολύ σοβαρά.

Πόσο εύκολο είναι να μπούμε στην παγίδα των ιδίων μας των εννοιολογικών φυλακών !
Ο ανθρώπινος νους, στην επιθυμία του να γνωρίζει, να κατανοεί και να ελέγχει, παίρνει τις γνώμες και τις απόψεις του για την αλήθεια. Λέει ότι έτσι λειτουργεί. Θα πρέπει να υπερβαίνετε τη σκέψη σας για να διαπιστώσετε ότι δεν έχει σημασία το πώς θα ερμηνεύσετε «τη ζωή σας», ενός άλλου ή η συμπεριφορά του, και δεν έχει σημασία η γνώμη σας πάνω σε μία υπόθεση, είναι μόνο μια άποψη ανάμεσα σε πολλές δυνατότητες. Είναι απλά ένα μάτσο σκέψεις. Αλλά η πραγματικότητα είναι ένα ενιαίο σύνολο μέσα στο οποίο τα πάντα είναι συνυφασμένα, όπου τίποτα δεν υπάρχει από μόνο του ή χωριστά. Η σκέψη κομματιάζει την πραγματικότητα, την κόβει σε τεμάχια εννοιολογικά.

Ο νους, αυτό το ισχυρό και χρήσιμο εργαλείο, θα γίνει περιοριστικός αν κυριεύσει τη ζωή σας, αν δεν βλέπετε ότι είναι μια σημαντική πτυχή της συνείδησης που είστε.

Πηγή : Η τέχνη της εσωτερικής ηρεμίας – Eckhart Tolle

Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά;

Μέσα στα τόσα αφιερώματα για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, από τα οποία άλλα ήταν γεμάτα ευχές για εκείνη που είναι μάνα, αδερφή, σύντροφος, σύζυγος αλλά όχι μόνο γυναίκα, γιατί η αξία της άλλωστε έγκειται στον ποιο ρόλο έχει κι άλλα που υπήρξαν πράγματι ουσιώδη δίνοντας αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό, έτυχε να πέσω πάνω στο παρακάτω βίντεο.
Επέλεξα να το υποτιτλίσω και να το μοιραστώ γιατί αγγίζει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη χορδή της υποκριτικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε.

Αν και η ίδια έχω παιδιά και θα μπορούσε κάποιος /α να σκεφτεί ότι μιλάω εκ του ασφαλούς, όπως έχω άλλωστε ακούσει αρκετές φορές αγγίζοντας το συγκεκριμένο θέμα, θυμάμαι ακόμη εκεί γύρω στα 30 τις αγωνιώδεις ερωτήσεις του οικογενειακού αλλά και κοινωνικού μου περιγύρου, για το πότε σκοπεύω να κάνω παιδιά, θυμάμαι ακόμη το ενδόμυχο και απροσδιόριστο άγχος, όταν μάθαινα ότι γνωστές συνομιλήκες μου είχαν ήδη αποκτήσει παιδί. Κι ενώ κάθε μου λογική σκέψη απείχε και αντιδρούσε σε αυτά τα στερεότυπα, προσπαθώντας να αποτινάξει την επί έτη γαλούχηση ότι ο τελικός σκοπός μιας γυναίκας είναι μόνο η μητρότητα, μια αυθόρμητη εσωτερική ανησυχία συχνά πυκνά έβρισκε έδαφος επιβεβαιώνοντας πόσο ριζωμένες μέσα μας είναι οι στερεοτυπικές προσταγές της κοινωνίας ως προς το φύλο μας.

Βλέποντας το βίντεο σκέφτηκα αρκετές φίλες και γνωστές που δεν έχουν παιδιά, άλλες που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκτήσουν χωρίς να ξέρουν οι ίδιες, αν όντως το επιθυμούν, αλλά προσαρμόζονται και θεωρούν δικό τους θέλω, τα θέλω μιας κοινωνίας  που μας διαμορφώνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρούμαστε μη ολοκληρωμένες γυναίκες, μισοί άνθρωποι, αν τυχόν επιλέξουμε ή δεν μπορεσουμε ν’αποκτήσουμε παιδιά. Μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια, τη ντροπή πολλές φορές, να ξεστομίσεις όταν είσαι 40 χρονών την απλή φράση «όχι δεν έχω παιδιά».

Με το βιολογικό ρολόι να χτυπαει πάνω από το κεφάλι μας όταν πατήσουμε τα 30, με γονείς, γνωστούς, συντρόφους, φίλους, να επιμένουν άλλοι απροκάλυπτα και προσβλητικά, άλλοι ψιθυρίζοντας με συνωμοτικό ύφος, ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο ακόμη να βιώσουμε την ολοκλήρωση ως γυναίκες. «Βρες κάποιον να κάνεις παιδιά, μη ζητάς πολλά».

Έχω δει γυναίκες να πέφτουν σε κατάθλιψη, επειδή δεν κατάφεραν να κάνουν παιδί, έχω δει γυναίκες να κάνουν απίστευτους συμβιβασμούς και εκπτώσεις στην προσωπική τους ζωή μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ταίρι, ώστε να μπορέσουν να κάνουν παιδιά. Έχω συναντήσει γυναίκες που ενώ επιλέγουν συνειδητά ότι δεν θελουν να γίνουν μητέρες να αντιμετωπίζουν τις πιο σκληρές κριτικές, τα πιο ευτελή σχόλια.

Το παρακάτω βίντεο αφιερωμένο στις γυναίκες που πέρασαν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους σε κρεβάτια νοσοκομείων προσπαθώντας με εξωσωματικές να κάνουν παιδιά νιώθοντας τη σπάθα της κοινωνίας πάνω από τα κεφάλια τους. Βλέποντας το σώμα τους ν’αλλάζει έχοντας υποστεί κάθε πιθανή ιατρική παρέμβαση, ορμόνες επί ορμόνων να μπαίνουν στο σώμα τους και να θεωρείται όλη αυτή η διαδικασία απολύτως φυσιολογική.

Σ’εκείνες που πέρασαν βράδια κλαίγοντας προσπαθώντας να συνταιριάξουν τα πρέπει μιας κοινωνίας με τα θέλω τους, σ’εκείνες που τελικά στάθηκαν όρθιες και είπαν όχι στην κοινωνική αυτή προσταγή εφόσον δεν την επιθυμούσαν, αλλά και σ’εκείνες που πιθανόν υπέκυψαν για να ικανοποιήσουν συντρόφους και γονείς.

Σε εκείνες που επέλεξαν ελεύθερα να κάνουν παιδιά χωρίς να τα θεωρούν συμπλήρωμά τους, αποφεύγοντας να τα κάνουν δεκανίκια τους, μα κυρίως σε εκείνες που δεν έχουν παιδιά και παλεύουν καθημερινά για να μην θεωρούνται κατώτερες, άκληρες, ανολοκλήρωτες, μισές.

Σύλβια Βαρνάβα

Πατήστε στο σύνδεσμο : Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά; να μπείτε στο αρχικό άρθρο όπου ο σχολιασμός από πολλές γυναίκες παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον!

Όχι, η Jennifer Lawrence δεν έχει ένα φυσιολογικό σώμα


JENNIFER LAWRENCE
 Ο επιδραστικότερος αιτιολογικός παράγοντας όσον αφορά το περιβάλλον για τις διατροφικές διαταραχές με κυριότερη φυσικά την ψυχογενή ανορεξία, είναι η εικόνα του σώματος. Πιο συγκεκριμένα το πώς «πρέπει» να είναι το σώμα για να είναι κοινωνικά αποδεκτό, εγκεκριμένο, θαυμαστό. Η γραμμή που περνάει στο γυναικείο πληθυσμό τις τελευταίες δεκαετίες από τα ΜΜΕ είναι ως γνωστόν το πολύ λεπτο σώμα χωρίς το παραμικρό ίχνος ατέλειας. Η πλειοψηφία των γυναικών δυσκολεμένες να ξεφύγουν από τη κοινωνική σύμβαση του πώς φαίνονται στους άλλους, επιδεικνύουν αυξημένη προσήλωση σε ότι έχει να κάνει με το βάρος τους και ό,τι άλλο έχει να κάνει με την εικόνα τους (π.χ. πλαστικές επεμβάσεις). Η νοοτροπία αυτή δημιουργεί ποικίλλου βαθμού αρνητικά συναισθήματα όπως άγχος, ντροπή και ενοχές. Το αποκορύφωμα αυτών είναι οι διατροφικές διαταραχές (ψυχογενής ανορεξία, νευρική ορθορεξία κ.α.).Βέβαια υπάρχει σημαντικό ποοστό γυναικών που χωρίς να πληρούν κριτήρια για διατροφική διαταραχή, εμφανίζουν υψηλό άγχος στην αναπόφευκτη πραγματικότητα των μικρών αυξομειώσεων του βάρους (π.χ. 1-2 κιλά) ανά μικρά χρονικά διαστήματα. Το άγχος αυτό είναι χρόνιο και επηρεάζει την ποιότητα ζωής.
Είναι σημαντικό λοιπόν να υπάρχουν δημόσια πρόσωπα που με τις παρεμβάσεις τους να βάζουν ένα λιθαράκι στο σπάσιμο της πεποίθησης του πολύ λεπτού σώματος ως ιδανικού. Το παρακάτω άρθρο αποτελεί σχετική παρέμβαση μιας γνωστής ηθοποιού του Hollywood.

Πριν από μερικά χρόνια, ο κόσμος χωριζόταν σε αδύνατους και χοντρούς. Τα τελευταία χρόνια, περιοδικά, τηλεοράσεις και άνθρωποι από τον χώρο της μόδας προωθούν τον όρο «γυναίκες με καμπύλες».

Η Jennifer Lawrence, όμως, δεν φαίνεται να συμφωνεί. Σε συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στο περιοδικό Harper’s Bazaar πριν από μερικές μέρες μίλησε ανοιχτά για το γεγονός ότι υπάρχουν άδικες προσδοκίες σχετικά με το γυναικείο σώμα, αλλά και με το πιο σώμα θεωρείται «φυσιολογικό», «αδύνατο» ή με «καμπύλες».

«Θα ήθελα να αρχίσουμε να έχουμε ένα νέο “φυσιολογικό” τύπο σώματος. Όλοι λένε: “λατρεύω που υπάρχει κάποιος με φυσιολογικό σώμα”! Και εγώ σκέφτομαι “δεν νιώθω ότι έχω φυσιολογικό σώμα”. Κάνω κάθε μέρα Pilates. Ναι μεν τρώω, αλλά γυμνάζομαι πολύ περισσότερο από όσο ένα μέσος άνθρωπος», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Για εκείνη πρέπει να δοθεί έμφαση στο τι θεωρείται ως αδύνατο και τι ως φυσιολογικό.

«Νομίζω ότι έχουμε συνηθίσει το να είναι κάποιος λιπόσαρκος, που όταν έχει φυσιολογικό βάρος όλοι λένε: “Αχ, έχει καμπύλες”. Κάτι το οποίο είναι τρελό. Για εμένα το λιγότερο που μπορεί να γίνει είναι να ανέβει η κλίμακα βάρους», λέει η Lawrence.

«Τουλάχιστον δεν νιώθω σαν να είμαι η πιο χοντρή» , προσέθεσε χαριτολογώντας.

Πηγή : Όχι, η Jennifer Lawrence δεν έχει ένα φυσιολογικό σώμα

Reconditioning the brain to overcome fear

Πρωτοποριακή μέθοδος αντιμετώπισης διαταραχών σχετικών με το φόβο περιγράφεται στο παρακάτω άρθρο που βασίζεται σε πρόσφατη μελέτη Ιαπώνων επιστημόνων.

Συνοπτικά έχει να κάνει με την αντικατάσταση της φοβικής απάντησης σε ένα ερέθισμα προηγουμένως συνδεδεμένο με συναίσθημα φόβου. Η αντικατάσταση γίνεται με λήψη κάποιου είδους ανταμοιβής (στο συγκεκριμένο πείραμα χρηματικής) ακριβώς τη στιγμή που η μνήμη του φοβικού ερεθίσματος ενεργοποιείται συνειδητά ή υποσυνείδητα στον εγκέφαλο.

Το Decoded Neurofeedback ακούγεται πολύ ενδιαφέρον και να δούμε πως μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη.

Reconditioning the brain to overcome fear

 

Researchers have discovered a way to remove specific fears from the brain, using a combination of artificial intelligence and brain scanning technology. Their technique, published in the inaugural edition of Nature Human Behaviour, could lead to a new way of treating patients with conditions such as post-traumatic stress disorder (PTSD) and phobias.

The challenge then was to find a way to reduce or remove the fear memory, without ever consciously evoking it

Ben Seymour

Fear related disorders affect around one in 14 people and place considerable pressure on mental health services. Currently, a common approach is for patients to undergo some form of aversion therapy, in which they confront their fear by being exposed to it in the hope they will learn that the thing they fear isn’t harmful after all. However, this therapy is inherently unpleasant, and many choose not to pursue it. Now a team of neuroscientists from the University of Cambridge, Japan and the USA, has found a way of unconsciously removing a fear memory from the brain.

The team developed a method to read and identify a fear memory using a new technique called ‘Decoded Neurofeedback’. The technique used brain scanning to monitor activity in the brain, and identify complex patterns of activity that resembled a specific fear memory. In the experiment, a fear memory was created in 17 healthy volunteers by administering a brief electric shock when they saw a certain computer image. When the pattern was detected, the researchers over-wrote the fear memory by giving their experimental subjects a reward.

Dr. Ben Seymour, of the University of Cambridge’s Engineering Department, was one of the authors on the study. He explained the process:

«The way information is represented in the brain is very complicated, but the use of artificial intelligence (AI) image recognition methods now allow us to identify aspects of the content of that information. When we induced a mild fear memory in the brain, we were able to develop a fast and accurate method of reading it by using AI algorithms. The challenge then was to find a way to reduce or remove the fear memory, without ever consciously evoking it.

«We realised that even when the volunteers were simply resting, we could see brief moments when the pattern of fluctuating brain activity had partial features of the specific fear memory, even though the volunteers weren’t consciously aware of it. Because we could decode these brain patterns quickly, we decided to give subjects a reward – a small amount of money – every time we picked up these features of the memory.»

The team repeated the procedure over three days. Volunteers were told that the monetary reward they earned depended on their brain activity, but they didn’t know how. By continuously connecting subtle patterns of brain activity linked to the electric shock with a small reward, the scientists hoped to gradually and unconsciously override the fear memory.

Scan of brain showing information associated with a fear memory Credit Ai Koizumi

Dr Ai Koizumi, of the Advanced Telecommunicatons Research Institute International, Kyoto and Centre of Information and Neural Networks, Osaka, led the research:

«In effect, the features of the memory that were previously tuned to predict the painful shock, were now being re-programmed to predict something positive instead.»

The team then tested what happened when they showed the volunteers the pictures previously associated with the shocks.

«Remarkably, we could no longer see the typical fear skin-sweating response. Nor could we identify enhanced activity in the amygdala – the brain’s fear centre,” she continued. “This meant that we’d been able to reduce the fear memory without the volunteers ever consciously experiencing the fear memory in the process.»

Although the sample size in this initial study was relatively small, the team hopes the technique can be developed into a clinical treatment for patients with PTSD or phobias.

«To apply this to patients, we need to build a library of the brain information codes for the various things that people might have a pathological fear of, say, spiders” adds Dr Seymour. «Then, in principle, patients could have regular sessions of Decoded Neurofeedback to gradually remove the fear response these memories trigger.»

Such a treatment could have major benefits over traditional drug based approaches. Patients could also avoid the stress associated with exposure therapies, and any side-effects resulting from those drugs.

Koizumi et al. “Fear reduction without fear through reinforcement of neural activity that bypasses conscious exposure” Nature Human Behaviour: DOI:10.1038/S41562-016-0006

Συναισθηματική Καταστολή

Ζούμε σε μια κοινωνία που όχι μόνο δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματα, αλλά πολύ συχνά δεν τα εκφράζει καθόλου. Εντούτοις για πολλούς ανθρώπους αποτελεί κοινό πρότυπο συμπεριφοράς η “εκτός ελέγχου” εκδήλωση συναισθημάτων με συνήθως επιβλαβή τρόπο. Γενικά η μετάφραση και η διαχείριση των συναισθημάτων από το άτομο δεν έχει τύχει κατάλληλης προσοχής και εκπαίδευσης στην εποχή μας. Η συναισθηματική υγεία είναι εξίσου σημαντική με την σωματική μας υγεία, καθιστώντας τη συναισθηματική νοημοσύνη ζωτικής σημασίας. Μεσω αυτής κατανοούμε τον εαυτό μας, χτίζουμε αυτοπεποίθηση και σχετιζόμαστε με ενσυναίσθηση.

Evolution Path

Σύνδεσμος : Συναισθηματική Καταστολή

Επιτρέπεται να διαβάσω και λίγη λογοτεχνία αγαπητέ?

Σούπερ ενδιαφέρον άρθρο που αναφέρεται στα ωφέλη της ανάγνωσης λογοτεχνικών μυθιστορημάτων παρακαλώ. Μεγάλη σημασία στον τομέα των ανθρώπινων κοινωνικών σχέσεων, κοινωνική συμπεριφορά και άλλα ωραία.

Η έρευνα αυτή μου φέρνει στο νου την απαξία που επιδεικνύουν πολλοί συνάνθρωποί μας και μάλιστα ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου στο διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων, με αναφορές σε «χαμένο χρόνο», «δεν χρησιμεύει σε κάτι», «τι σου προσφέρει» και άλλα παρεμφερή σχόλια. Επιδεικνύουν δε οι άνθρωποι αυτοί μια επίμονη προσήλωση στο διάβασμα αποκλειστικά και μόνο αναγνωσμάτων σχετικών με το επαγγελματικό τους αντικείμενο.

Παρακάτω το άρθρο που αναδημοσιεύεται από εδώ : Η μαγική δύναμη των μυθιστορημάτων

 

Ο άνθρωπος φαίνεται πως είναι το μοναδικό έμβιο πλάσμα πάνω στον πλανήτη που έχει τη διαχρονική ανάγκη να ακούει, να επινοεί και να διηγείται ιστορίες. Ποια όμως ζωτική κοινωνική ή και βιολογική ανάγκη εξυπηρετεί αυτή η εκπληκτική όσο και μοναδική ικανότητά μας;

Ενώ όλοι συμφωνούν πρόθυμα ότι οι πιο απίστευτες αφηγήσεις -τα διάφορα κοινωνικά ή πολιτισμικά μυθεύματα, τα πολιτικά ή θρησκευτικά παραμύθια- μπορούν να επηρεάζουν σημαντικά τη ζωή των ανθρώπων κάθε ηλικίας, ελάχιστοι προβληματίζονται για τα πραγματικά αίτια της διαχρονικής παρουσίας ενός τόσο εξόφθαλμα ανορθολογικού φαινομένου: της δύναμης των λέξεων να μας επηρεάζουν.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται σοβαρές εργαστηριακές μελέτες που επιχειρούν να διαφωτίσουν επιστημονικά την τυπικά ανθρώπινη προδιάθεση να μετατρέπουμε σε αφηγήσεις ό,τι γνωρίζουμε αλλά και ό,τι αγνοούμε.

Είναι ευρέως αποδεκτό ότι η ανάγνωση ενός μυθιστορήματος και γενικότερα ενός λογοτεχνικού έργου ασκεί μεγάλη επίδραση στη ζωή και τη σκέψη των αναγνωστών οι οποίοι, ενίοτε, ταυτίζονται με τους ήρωες των ιστοριών.

Λιγότερο γνωστό, μέχρι πρόσφατα, ήταν το γιατί και κυρίως το πώς συμβαίνει «το θαύμα» της λογοτεχνικής μέθεξης.

Μόλις πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε μια ενδιαφέρουσα έρευνα που πραγματοποίησαν οι Ε. Κάστανο (Emanuele Castano) και Ν. Κιντ (David Comet Kidd) στο New School for Social Science της Νέας Υόρκης.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα αυτής της έρευνας, η ανάγνωση αξιόλογων λογοτεχνικών έργων αυξάνει σημαντικά την ικανότητά μας για «ενσυναίσθηση», δηλαδή την ικανότητά μας να ταυτιζόμαστε και να κατανοούμε τους άλλους και το κοινωνικό μας περιβάλλον.

Τα μυθιστορήματα -ιδίως όταν πρόκειται για έργα υψηλής λογοτεχνικής αξίας- ενισχύουν την ικανότητά μας να ταυτιζόμαστε και να κατανοούμε καλύτερα τους άλλους και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Οι ερευνητές οδηγήθηκαν σε αυτό το εντυπωσιακό συμπέρασμα υποβάλλοντας σε μια σειρά ψυχολογικά τεστ χίλιους εθελοντές-αναγνώστες, καθένας από τους οι οποίους είχε διαβάσει είτε ένα αξιόλογο μυθιστόρημα, ένα δοκίμιο είτε ένα ανάγνωσμα μαζικής λογοτεχνίας.

Οπως διαπίστωσαν, οι αναγνώστες που είχαν διαβάσει αξιόλογα λογοτεχνικά βιβλία πετύχαιναν σαφώς καλύτερα αποτελέσματα στα σχετικά τεστ και επιπλέον επιδείκνυαν αυξημένη κοινωνική νοημοσύνη, ψυχολογική ευαισθησία και ενσυναίσθηση.

«Η λογοτεχνία δεν είναι απλώς μια προσομοίωση της κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά αυτή η ίδια είναι μια κοινωνική εμπειρία» όπως διευκρίνισε ο David Comet Kidd.

Το γεγονός ότι τα πιο ευτελή μαζικά αναγνώσματα είναι λιγότερο «αποτελεσματικά» από τα λογοτεχνικά αφηγήματα οφείλεται στο ότι προσφέρουν στον αναγνώστη μια λιγότερο σύνθετη εικόνα της πραγματικότητας και στο ότι τα πρόσωπα του δράματος είναι κοινότοπα και απολύτως προβλέψιμα.

Η ανάγκη του εγκεφάλου να πλάθει ιστορίες

Σήμερα, όλοι αναγνωρίζουν ότι πρωτοπόρος στο πεδίο της νευρολογοτεχνίας είναι ο επιφανής νευροψυχολόγος Ρέιμοντ Μαρ (Raymond Mar) και η ομάδα του στο Πανεπιστήμιο Γιορκ στο Τορόντο του Καναδά, οι οποίοι πραγματοποίησαν μερικές σημαντικές έρευνες γύρω από τις εγκεφαλικές προϋποθέσεις και την ψυχολογική λειτουργία των λογοτεχνικών αφηγημάτων.

Βασιζόμενος σε μια σειρά από εργαστηριακές μελέτες, που πραγματοποίησε μαζί με τον στενό συνεργάτη του, Κιθ Οουτλι (Keith Oatley), καθηγητή νευροεπιστήμης στο ίδιο πανεπιστήμιο και καταξιωμένο λογοτέχνη, κατέληξε το 2006 στο συμπέρασμα ότι οι αφηγήσεις λειτουργούν σαν «προσομοιωτές πτήσεων» για τις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις!

Οπως όταν κάποιος επιθυμεί να γίνει πιλότος αεροπλάνων οφείλει να εκπαιδευτεί επί μακρόν σε έναν επίγειο προσομοιωτή πτήσεων, έτσι και η ακρόαση και η αφήγηση ιστοριών αποτελούν την απαραίτητη προπαιδεία για τη σύναψη των κοινωνικών σχέσεών μας.

Αναλύοντας κατά περίπτωση τα δεδομένα και κατόπιν συγκρίνοντας συνολικά τις διαφορετικές ικανότητες ως προς την κοινωνική επιτηδειότητα και τη συναισθηματική ενσυναίσθηση που ήταν ικανοί να επιδεικνύουν οι εθελοντές φοιτητές που συμμετείχαν στα πειράματα, οι ερευνητές οδηγήθηκαν στην εύλογη υπόθεση ότι οι αφηγήσεις ή οι ακροάσεις ιστοριών λειτουργούν ως ένα είδος «προσομοιωτή πτήσεων» για τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Ηταν η πρώτη σαφής ένδειξη για τη σημασία και τη λειτουργία των λογοτεχνικών ιστοριών στις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις. Σε αυτή τη μελέτη, ωστόσο, παρέμεναν αδιευκρίνιστες οι σχέσεις αιτίας-αποτελέσματος.

Οπως διευκρινίζει ο ίδιος ο Μαρ, «όταν το περιεχόμενο των ιστοριών έχει υψηλή κοινωνική αξία και μας διεγείρει διανοητικά, μπορεί να βελτιώσει τις κοινωνικές δεξιότητες των ατόμων. Οποιος διηγείται και ακούει (ή διαβάζει) μυθιστορηματικές ιστορίες παρουσιάζει μια σαφώς πιο πλούσια κοινωνική ζωή. Δεν είμαστε όμως ακόμη σε θέση να αποφασίσουμε, με τρόπο επιστημονικά ακριβή, αν η αφήγηση ιστοριών είναι η αιτία της καλύτερης κοινωνικής προσαρμογής ή, αντίθετα, το προϊόν της».

Για να αποφασίσει αν προηγούνται αιτιακά οι ιστορίες ή η κοινωνική προσαρμογή, ο Μαρ και οι συνεργάτες του σχεδίασαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα και ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά πειράματα σχετικά με τον εγκεφαλικό εντοπισμό των αφηγηματικών πρακτικών μας.

Ετσι το 2007-08, καταφεύγοντας στις νέες τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου (λειτουργική μαγνητική τομογραφία), κατάφεραν να εντοπίσουν επακριβώς ποιες περιοχές του εγκεφάλου ενεργοποιούνται όταν βλέπουμε, ακούμε ή διηγούμαστε ενδιαφέρουσες ιστορίες.

Ομως, και ένας άλλος κορυφαίος νευροεπιστήμονας, ο Μάικλ Γκαζάνιγκα (Michael Gazzaniga) είναι πεπεισμένος ότι τόσο η αφήγηση όσο και η ακρόαση ιστοριών σχετίζονται με εντοπισμένες δομές και λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου οι οποίες εμπλέκονται στην κοινωνική μας συμπεριφορά και διευκολύνουν ή, όταν δυσλειτουργούν, παρεμποδίζουν την κοινωνικοποίησή μας!

«Είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίζουμε με ταχύτητα τα απρόβλεπτα συμβάντα της ζωής επειδή τα έχουμε φανταστεί ή ακούσει από κάποιες διηγήσεις ανάλογων περιπτώσεων. Αυτή είναι μια από τις ουσιαστικές εξελικτικές λειτουργίες της αφήγησης ιστοριών», εξηγεί ο Γκαζάνιγκα, διεθνής αυθεντία στη μελέτη ασθενών με χειρουργικά διαιρεμένους εγκεφάλους για την αντιμετώπιση σοβαρών νευρολογικών παθήσεων.

Οταν, μετά τη χειρουργική επέμβαση, ο κορυφαίος νευροεπιστήμονας ζητούσε από αυτούς τους ασθενείς να δικαιολογήσουν τη φαινομενικά ασυνεπή ή και περίεργη συμπεριφορά που προέκυπτε είτε από το δεξιό είτε από το αριστερό εγκεφαλικό τους ημισφαίριο, τα οποία πλέον δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους, οι περισσότεροι ασθενείς έτειναν να επινοούν εύλογες ιστορίες ή «εξηγήσεις» που δικαιολογούσαν την παράλογη συμπεριφορά τους. Ιδού πώς το εξηγεί ο Γκαζάνιγκα:

«Διαπιστώνοντας τόσο συχνά αυτό το φαινόμενο, κατάλαβα ότι ο εγκέφαλός μας καταφεύγει στην τεχνική της “εξιστόρησης” για να βάζει τάξη στην αταξία και να δίνει κάποια λογική συνοχή σε ό,τι είναι λογικά ασυνεπές».

 

παξινος κατ εικονα

Ο «οικτίρμων» Πατέρας Φιλόθεος Φάρος

 

Ζούμε σε μια εποχή που το φαινόμενο της κοσμικής εμπλοκής και των υλικών επιδιώξεων των ιερωμένων πάσης βαθμίδας θεωρείται λίγο πολύ αυτονόητο και κηρύγματα που απέχουν μακράν από τις διδαχές του Ιησού Χριστού, όπως για παράδειγμα τα κηρύγματα μίσους και μισαλλοδοξίας κάποιων εξ’ αυτών (ευτυχώς λίγων), οχι μόνο δεν προβληματίζουν, μα τυγχάνουν ευρείας αποδοχής σε ένα συγχυσμένο ποίμνιο που διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο με ακούραστη προσήλωση.

Με χαρά λοιπόν αναδημοσιεύω τη συνέντευξη ενός ανθρώπου της εκκλησίας που κατά τη γνώμη μου κάνει τη φωτεινή διαφορά σε ένα περιβάλλον ως επί το πλείστον πνευματικά αλλοτριωμένο.Ύπαρξη, έρωτας, πνευματικοτητα, πίστη, αμαρτία, ενοχή, ξενοφοβία, ομοφυλοφιλία μερικά από τα δύσκολα θέματα για τα οποία ερωτάται και οι απαντήσεις του μεστές και κατηγορηματικές αν και σίγουρα δύσπεπτες και ενοχλητικές για πολλούς. Ενας ιερέας που όντως θα άξιζε να ακούει κανείς τα λόγια του συχνά.

 

Κάποια κεντρικά σημεία της παραπάνω συνέντευξης που χρήζουν περισυλλογής είναι σίγουρα τα εξής :

«Η πίστη βιώνεται μέσα από άσκηση, μέσα από τον περιορισμό του Εγώ, μέσα από την άρνηση του κόσμου των υλικών πραγμάτων και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τη βρει όσο είναι απορροφημένος από τη ρηχή πραγματικότητα των υλικών ανέσεων, του εγωκεντρισμού και της ιδιοτέλειας».

 

«Υπάρχει δρόμος για τη σωτηρία της ψυχής;

Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε, κοινωνούμε με τους άλλους ανθρώπους, τόσο πιο ξεκάθαρα θα βλέπουμε που μπορούμε να πάμε. Ωστόσο, η αυτογνωσία είναι πάρα πολύ ρηχή. Δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται μέσα μας. Ο άνθρωπος όταν περιμένει από αλλού να φτιαχτεί η ζωή του, είναι σε πολύ άσχημη θέση.

Γιατί χρειάζονται οι άλλοι; Δεν καταλαβαίνω. Εννοείτε το καθρέφτισμα;

Η δυνατότητα του ανθρώπου να αυτοεξαπατάται είναι ασύλληπτη. Υπάρχει μια ιστορία που λέει πως όταν ένας άνθρωπος σου πει πως είσαι άλογο, το παραθεωρείς. Όταν ένας δεύτερος σου το ξαναπεί, το σκέφτεσαι. Όταν ένας τρίτος στο επαναλάβει, πας και αγοράζεις μια σέλα. Η δυνατότητα να πιστεύω πως είμαι ο Βαλεντίνο, ενώ έχω μια μύτη τρία μέτρα, είναι πραγματικά ασύλληπτη».

 

«Η ενοχή είναι μια κρίση αλαζονείας.»

 

«Η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα;

Η οµοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή για να είναι αµαρτία. Η αµαρτία προϋποθέτει επιλογή.»

 

«Όσο μεγαλώνουμε, δύσκολα αλλάζουμε, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή. Ό,τι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Αν ο άνθρωπος θέλει να ζει μέσα στην πραγματικότητα, πρέπει ν’ αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω…»

 

Πηγή : Ο «οικτίρμων» Πατέρας Φιλόθεος Φάρος

 

έμπνευση

 

 

Ανανέωση

Η προσπάθεια συνεχίζεται και το ανανεωμένο σαιτ συμβάλλει σε αυτό.

O «Ψυχίατρος Αθήνα» θα προσπαθήσει να κρατήσει την ποιότητα της ενημέρωσης* και των υπηρεσιών στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.

Ενημερωθείτε σωστά για την ψυχική υγεία ,τις ψυχικές παθήσεις και τις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις στον τομέα της ψυχιατρικής. Ενημερωθείτε ρεαλιστικά χωρίς ανακρίβειες, γενικεύσεις και μεγαλοστομίες. Διαβάστε άρθρα χρηστικά για την καθημερινότητα. Κόντρα στις εξελίξεις γνωρίστε μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Διαβάστε κείμενα προβληματισμού και εναλλακτικής οπτικής σε ποικίλες όψεις της σημερινής πραγματικότητας.

Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

*Είπαν για την ενημέρωση

«Everybody gets so much information all day long that they lose their common sense.»
Gertrude Stein

“We are buried beneath the weight of information, which is being confused with knowledge; quantity is being confused with abundance and wealth with happiness.
We are monkeys with money and guns.”
Tom Waits

“In an age in which the media broadcast countless pieces of foolishness, the educated man is defined not by what he knows, but by what he doesn’t know.”
Nicolás Gómez Dávila

ψυχιατρος αθηνα
ψυχιατρος αθηνα

Ο Ψυχίατρος-Αθήνα σήμερα

Ο ψυχίατρος ψυχοθεραπευτής Σπύρος Καλημέρης, επιστημονικά υπεύθυνος του Ψυχίατρος-Αθήνα, προσφέρει τα εξής στους συνανθρώπους μας που χρειάζονται βοήθεια :

• Ενεργή ενασχόληση με το πρόβλημα από όλες του τις παραμέτρους.
• Αφιέρωση πραγματικού χρόνου. Βιαστικές και επιπόλαιες προσεγγίσεις δε νοούνται.
• Σοβαρή στάση. Υποτιμητικά & ειρωνικά σχόλια δε νοούνται.
• Προσιτότητα & Ενσυναίσθηση.
• Υπεύθυνο χειρισμό στο θέμα των φαρμάκων. Ρεαλιστική & σύγχρονη ενημέρωση σχετικά.
• Εξατομικευμένος συγκερασμός νευροβιολογικών & ψυχοκοινωνικών μοντέλων.
• Απαντήσεις και επεξηγήσεις σε πάσης φύσεως ψυχιατρικά-ψυχολογικά ζητήματα. Δεν αποτελούν «άβατο».
• Στήριξη & συμβουλευτική καθοδήγηση συγγενικού περιβάλλοντος.
• Συνεργασία με άλλες συναφείς επαγγελματικές ειδικότητες όπου χρειάζεται.
• Αναβαθμισμένη εστίαση στο ρόλο της ποιότητας ζωής (well-being).

Περισσότερες πληροφορίες για συγκεκριμένες υπηρεσίες & ψυχικές διαταραχές θα βρείτε εδώ.

Επίσης εδώ θα βρείτε γενικότερη ενημέρωση & αρθρογραφία για ενδιαφέροντα θέματα (blog).

“Ακολουθήστε” στα social media :

mental.health.greece

@SpirosKalimeris

g+ Ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης Αθήνα

pinterest.com/skalimeris/

Linkedin

A man should hear a little music

Στο «GPS του εγκεφάλου» το Νόμπελ Ιατρικής

Από το χώρο αυτόν έχει πολλάκις επισημανθεί η άνθιση των νευροεπιστημών παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια. Η παρακάτω εξέλιξη θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα μικρό σχετικό (ή μεγάλο αναλόγως την οπτική) αποκορύφωμα.

Ο Αγγλο-αμερικανός Τζον Ο’Κιφ και το ζεύγος των Νορβηγών Μέι-Μπριτ και Εντβαρντ Μόζερ τιμήθηκαν από τη σουηδική Ακαδημία με το Νόμπελ Ιατρικής για την εργασία τους επί της λειτουργίας του εγκεφάλου.

Οι ερευνητές κατάφεραν να ανακαλύψουν ένα εσωτερικό σύστημα GPS που υπάρχει στον εγκέφαλο.

«Οι φετινοί νικητές ανακάλυψαν ένα σύστημα, ένα εσωτερικό GPS στον ανθρώπινο εγκέφαλο που βοηθάει στον προσανατολισμό μας στον χώρο», ανακοίνωσε η επιτροπή.

«Με τη συγκεκριμένη ανακάλυψη λύθηκε ένα πρόβλημα που απασχολούσε επί αιώνες φιλοσόφους και επιστήμονες. Το πώς καταφέρνει το μυαλό και δημιουργεί έναν χάρτη του πριβάλλοντος χώρου και πώς μπορούμε να πετύχουμε την πλοήγησή μας σε ένα περίπλοκο περιβάλλον», προστίθεται στην ανακοίνωση.

Ολα ξεκίνησαν το 1971, όταν ο Τζον Ο΄Κιφ εντόπισε το πρώτο τμήμα του συστήματος προσανατολισμού σε πειράματα με αρουραίους. Διαπίστωσε τότε ότι ο ιππόκαμπος, μια περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μνήμη και την αντίληψη του χώρου, περιέχει εξειδικευμένα νευρικά κύτταρα, τα «κύτταρα τοποθεσίας», τα οποία ενεργοποιούνται μόνο όταν το ζώο βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη θέση στο χώρο.

Πέρασαν τουλάχιστον τρεις δεκαετίες μέχρι τη στιγμή που, το 2005, το ζεύγος Μόζερ ανακάλυψε ένα άλλο τμήμα του συστήματος προσανατολισμού του εγκεφάλου. Πρόκειται για την ακρίβεια για τα λεγόμενα κύτταρα πλέγματος που ενεργοποιούνται όταν ακολουθεί κανείς μια συγκεκριμένη διαδρομή.

Τα οφέλη της ανακάλυψης εκτιμάται ότι θα είναι ευεργετικά σε περιπτώσεις ασθενών με  Αλτσχάιμερ, όπου τα δίκτυα προσανατολισμού του εγκεφάλου καταστρέφονται στα αρχικά στάδια της νόσου.

Η απονομή του βραβείου πραγματοποιήθηκε στον ινστιτούτο Καρολίνσκα της Σουηδίας και οι τρεις νικητές θα μοιραστούν το ποσό των 1,1 εκατομμυρίων δολαρίων. Τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσει η απονομή των Νόμπελ Φυσικής, Χημείας, Λογοτεχνίας, Ειρήνης και Οικονομίας.

Το 2013 το Νόμπελ Ιατρικής είχε απονεμηθεί στους Αμερικανούς Τζέιμς Ρόθμαν και Ράντι Σέκμαν και τον Γερμανό Τόμας Ζούντχοφ, για την έρευνά τους που αποσκοπεί στην «χαρτογράφηση» της πορείας που ακολουθούν βιοχημικοί παράγοντες, όπως ορμόνες και πρωτεΐνες, στο ανθρώπινο σώμα.
Πηγή :  Στο «GPS του εγκεφάλου» το Νόμπελ Ιατρικής

Κινηματογράφος & Ψυχική ασθένεια

Forrest Gump

Πολύ ενδιαφέρουσα καταχώρηση της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia με ταινίες στις οποίες υπάρχει κάποιο άτομο (ασχέτως αν πρωταγωνιστεί ή όχι) με ψυχική διαταραχή, χωρίς να σημαίνει απαραιτήτως οτι αυτό είναι το βασικό θέμα της ταινίας. Πληροφορίες για κάθε μια από τις ταινίες θα βρείτε κλικάρωντας στο όνομά της.

Amnesia

Anterograde amnesia

A person with anterograde amnesia is unable to form new memories.

Retrograde amnesia

A much-used plot device, retrograde amnesia occurs when a person forgets part or all of his or her past.

Psychogenic amnesia

Psychogenic amnesia is memory loss caused by psychological stress.

Lacunar amnesia

Lacunar amnesia is the loss of memory about one specific event.

Anxiety disorders

Agoraphobia

Obsessive–compulsive disorder

Post-traumatic stress disorder

Social anxiety disorder

Autism spectrum disorders

Bipolar disorder

Clinical depression

Conduct disorder

Delusional disorder and other psychotic disorders not otherwise specified

Erotomania

Dementia

Alzheimer’s disease

Dissociative disorders

Eating disorders

Hypersexuality

Learning disabilities

Pedophilia

Personality disorders

Antisocial personality disorder

Avoidant personality disorder

Borderline personality disorder

Histrionic personality disorder

Narcissistic personality disorder

Obsessive-compulsive personality disorder

Schizoid personality disorder

Schizoaffective disorder

Schizophrenia

Substance use disorder

Drugs listed from most addictive, harmful or destructive to least (from left [most dangerous] to right [least dangerous]; based on a 2007 scientific research study[5]):

  • The Wolf of Wall Street (2013) – Cocaine, alcohol, methaqualone
  • Flight (2012) – Heroin, cocaine, alcohol
  • On the Road (2012) – Morphine, amphetamines, alcohol, cannabis
  • Enter the Void (2008) – Methamphetamine, cocaine, alcohol, MDMA, LSD, cannabis
  • Across the Universe (2007) – Morphine, LSD, cannabis
  • Candy (2006) – Heroin/Morphine, methadone, MDMA, cannabis
  • The Boys & Girls Guide to Getting Down (2006) – Heroin, amphetamines, cocaine, MDMA, Viagra, cannabis
  • Love is the Drug (2006) – Cocaine, hydrocodone, alcohol, codeine, Viagra, cannabis
  • Factory Girl (2006) – Heroin, amphetamines, oxycodone, hydrocodone, temazepam, lorazepam, cannabis
  • Get Rich or Die Tryin’ (2005) – Morphine, cocaine, alcohol, cannabis
  • One Perfect Day (2004) – Morphine, amphetamines, codeine, temazepam, MDMA, cannabis
  • Party Monster (2003) – Heroin, cocaine, ketamine, MDMA, LSD
  • Wonderland (2003) – Methamphetamine, heroin, cocaine, methaqualone (Quaaludes), cannabis
  • Spun (2002) – Methamphetamine, amphetamine
  • The Salton Sea (2002) – Methamphetamine, alcohol
  • The Loser Takes It All (2002) – Alcohol
  • Pure (2002) – Heroin, cocaine, alcohol, cannabis
  • 24 Hour Party People (2002) – Heroin, cocaine, methadone, MDMA
  • Bully (2001) – Methamphetamine, LSD, cannabis
  • Blow (2001) – Cocaine, alcohol, LSD, cannabis
  • Hannibal (2001) – Morphine, temazepam, midazolam, chloroform
  • American Psycho (2000) – Cocaine, alcohol, temazepam, triazolam, alprazolam, MDMA, cannabis
  • Traffic (2000) – Heroin, cocaine, cannabis
  • In Vanda’s Room (2000) – Heroin
  • Almost Famous (2000) – Hydrocodone (Vicodin), methaqualone (Quaaludes), LSD, cannabis
  • Requiem for a Dream (2000) – Heroin, amphetamines, cocaine, barbiturates, alcohol, benzodiazepines, MDMA, LSD, cannabis
  • 28 Days (2000) – Oxycodone, hydrocodone, codeine, benzodiazepines
  • Magnolia (1999) – Morphine, cocaine, MDMA
  • Cruel Intentions (1999) – Cocaine, alcohol
  • Broken Vessels (1999) – Methamphetamine, heroin
  • Jesus’ Son (1999) – Heroin, amphetamines, cocaine, opium, alcohol, diazepam, LSD, psilocybin mushrooms
  • Fear and Loathing in Las Vegas(1998) – Heroin, amphetamines, cocaine, opium, barbiturates, alcohol, inhalants, mescaline, LSD, cannabis
  • Gia (1998) – Heroin, cocaine, alcohol
  • Playing God (1997) – Morphine, fentanyl, amphetamines
  • Trainspotting (1996) – Heroin/Morphine, dextromoramide, amphetamines, cocaine, pethidine/meperidine (Demerol), opium, methadone, pentobarbital, amobarbital, alcohol, buprenorphine, temazepam, diazepam, phenobarbital, MDMA, cannabis
  • The Basketball Diaries (1995) – Heroin, amphetamines, cocaine, barbiturates, alcohol, inhalants, cannabis
  • The Crow (1994) – Morphine, cocaine, alcohol, cannabis
  • Ed Wood (1994) – Morphine
  • Fresh (1994) – Heroin, Cocaine, Alcohol
  • Jungle Fever (1991) – Cocaine
  • New Jack City (1991) – Cocaine
  • Rush (1991) – Heroin, amphetamines, cocaine, cannabis
  • Drugstore Cowboy (1989) – Morphine, oxymorphone, hydromorphone, amphetamines, cocaine, alcohol, temazepam, triazolam, flurazepam, diazepam lorazepam, LSD
  • Sid and Nancy (1986) – Heroin, cocaine, methadone
  • 8 Million Ways to Die (1986) – Alcohol
  • Scarface (1983) – Heroin, cocaine, methaqualone (Quaaludes)
  • Veronika Voss (1982) – Opiates
  • Christiane F. (1981) – Heroin, PCP, methaqualone (Mandrax/Quaaludes), alcohol, temazepam, diazepam, MDMA, cannabis
  • More (1969) – Heroin, amphetamines, barbiturates, alcohol (absinthe), cannabis
  • Valley of the Dolls (1967) – Amphetamines (Dexedrine), pethidine/meperidine (Demerol), barbiturates (pentobarbital, secobarbital, amobarbital)
  • Monkey on My Back (1957) – Morphine
  • The Lost Weekend (1945) – Alcohol

Miscellaneous and unspecified

Ανώτερα στελέχη εταιρειών & ψυχοπαθητικότητα

Research shows there could be increased numbers of psychopaths in high levels of business

Ο παραπάνω σύνδεσμος οδηγεί σε λεπτομέρειες της έρευνας,  η οποία διεξήχθη παρακαλώ από 22χρονη ερευνήτρια ψυχολογίας! Ουσιαστικά μας παρέχει ενδείξεις οτι διευθυντές, διευθύνοντες σύμβουλοι, προιστάμενοι, πρόεδροι, μέτοχοι, board members και γενικά ανώτερα corporate στελέχη μεγάλων εταιρειών, που μπορεί να παίρνουν αποφάσεις με σημαντικές επιπτώσεις για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, είναι αρκετά πιθανό να χαρακτηρίζονται από έλλειψη συναισθηματικής κατανόησης (empathy), να είναι στυγνοί, αδίστακτοι και επιρρεπείς σε επικίνδυνα ρισκαδόρικη συμπεριφορά. Και επιπλέον να μπορούν να καμουφλάρουν αυτά τα χαρακτηριστικά μέσω της ευφυίας τους. Να τονιστεί οτι ο όρος psychopathic που χρησιμοποιείται στο άρθρο δε σημαίνει «ψυχοπαθής» με την έννοια που η πλειοψηφία του κόσμου το χρησιμοποιεί στην Ελλάς. Μεταφράζεται ως ψυχοπαθητικός, που είναι ένας άλλος όρος που χρησιμοποιείται για άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας.

corporate

Συμπεριφορά ψήφου & Φυσιολογία του Στρες?

Το τι επιστημονικές έρευνες πραγματοποιούνται στο εξωτερικό είναι κάτι που συνεχίζει να εκπλήσσει υποψιασμένους και ανυποψίαστους! Έτσι λοιπόν η σχετική μελέτη που διεξήχθη σε αμερικανικό έδαφος και αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτρου σώματος έρευνας που διερευνά συσχετίσεις μεταξύ βιολογικών παραγόντων και πολιτικής τοποθέτησης, επισημαίνει τα χαμηλά επίπεδα της ορμόνης του στρες κορτιζόλης ως ισχυρό προγνωστικό παράγοντα της πραγματικής συμπεριφοράς ψήφου.

Η αρχική υπόθεση ήταν οτι μια και η πολιτική συμπεριφορά είναι στρεσσογόνος παράγοντας για το άτομο, άτομα με χαμηλό ουδό εμφάνισης στρες θα αποφεύγουν να έχουν αυτή τη συμπεριφορά. Ένα άλλο στοιχείο που ελήφθη υπ’όψιν είναι προηγούμενα πειράματα στα οποία τα υψηλά απογευματινά επίπεδα κορτιζόλης συνδέονται με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, κοινωνική απόσυρση, άγχος αποχωρισμού και ευόδωση φοβικής απάντησης σε αντίστοιχα ερεθίσματα. Άρα άτομα με υπερβολικό άγχος και μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση,χαρακτηριστικά με τα οποία έχουν συσχετιστεί αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης, είναι λιγότερο πιθανό να εμπλακούν στη διαδικασία της συμπεριφοράς ψήφου. Αντίστοιχα η συμμετοχή σε πολιτικές διαδιακασίες συσχετίστηκε στην έρευνα με χαμηλά επίπεδα κορτιζόλης.

Εντέλει το ρεζουμέ της έρευνας είναι οτι ένας από τους παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν μια τόσο σημαντική και πολύπλοκη διαδικασία όπως η συμπεριφορά ψήφου και ενδεχομένως να συμβάλλουν στην αύξηση της αποχής είναι η φυσιολογία του στρες.

Σύνδεσμος : Hormones affect voting behavior

 

Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Οικονομικό ρίσκο & συναίσθημα

Έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο «Journal of Economic Behavior & Organization» καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η λήψη αποφάσεων με αυξημένο οικονομικό ρίσκο εξαρτάται από την ένταση της συναισθηματικής απάντησης είτε στο κέρδος είτε στην απώλεια χρημάτων. Όσο πιο έντονα βιώνουμε τη χαρά από κάποιο κέρδος, τόσο πιο πιθανό είναι να ρισκάρουμε το κέρδος αυτό με σκοπό να το πολλαλασιάσουμε. Αντίστοιχα όσο πιο έντονα βιώσουμε τη δυσφορία από μια «χασούρα», τόσο πιθανότερο είναι να μπούμε στη διαδικασία να ρισκάρουμε περισσότερα χρήματα με σκοπό να αντισταθμίσουμε τις απώλειες. Παράλληλα με την αύξηση της νευροδιαβίβασης στα εγκεφαλικά κέντρα που συνδεονται με το συναίσθημα, σημειώνεται μείωση στα κέντρα που έχουν να κάνουν με την περίσκεψη.

Πηγή : Neurofinance study confirms that financial decisions are made on an emotional basis

Σχετικό άρθρο με τις οικονομικές αποφάσεις και ποιοί παράγοντες τις επηρεάζουν είναι και αυτό : Παγίδες για το πορτοφόλι σας ή αλλιώς Γνωσιακές Προδιαθέσεις & Οικονομική Συμπεριφορά

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία και οι γονείς

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία είναι ένας βασικός όρος της ψυχολογίας που πρωτοεμφανίστηκε στο βιβλίο του Robert Merton «Κοινωνική Θεωρία και Κοινωνική Διάρθρωση» (1949), με άπειρες εφαρμογές στη ζωή μας. Είναι λοιπόν η τάση ενός ατόμου να φέρεται κατά τον τρόπο που έχουμε εμείς προεξοφλήσει. Όπως είπε ο W.I.Thomas: «Όταν οι άνθρωποι θεωρούν ορισμένες καταστάσεις σαν πραγματικές, αυτές είναι πραγματικές στις επιπτώσεις τους». Με πιο απλά λόγια, είναι η αρνητική ερμηνεία που δίνουμε για κάτι και που τελικά, αντιδρώντας ανάλογα, υποσυνείδητα προκαλούμε να συμβεί.

Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της θεωρίας είναι το πως αντιλαμβανόμαστε εμείς μία κατάσταση, τι χαρακτηριστικά πιστεύουμε εμείς ότι έχει και όχι πώς πραγματικά είναι μία κατάσταση, δηλαδή τα αντικειμενικά της γνωρίσματα. Η άποψη, η γνώμη που έχουμε για μία κατάσταση, αυτό που πιστεύουμε ότι είναι και όχι αυτό που πραγματικά είναι καθορίζει τη συμπεριφορά μας. Το πώς εκτιμούμε ένα γεγονός καθορίζει τη συμπεριφορά μας και όχι τι πραγματικά συμβαίνει με το γεγονός αυτό.
Με αυτήν επιβεβαιώνονται οι προσδοκίες που έχουν οι γονείς για το παιδί τους και γι αυτό είναι ένα από τα βασικά θέματα στην ψυχολογία του παιδιού.

Η άποψη που διαμορφώνουμε για ένα παιδί π.χ. για τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του, για τις ανάγκες του και τις επιδιώξεις του, συχνά διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή του. Κι αυτό γιατί με βάση αυτή την άποψη διαμορφώνουμε τις προσδοκίες μας. Δηλαδή τι περιμένουμε ότι θα επιτύχει και τι δεν θα επιτύχει, τι περιμένουμε ότι μπορεί να αντέξει και τι όχι, τι περιμένουμε ότι θα του κεντρίσει το ενδιαφέρον και τι όχι).
Στη συνέχεια συμπεριφερόμαστε σε αυτό το παιδί σύμφωνα με τις προσδοκίες μας και τελικώς χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε το ωθούμε να συμπεριφερθεί ανάλογα με αυτές. Το παιδί προσαρμόζει τη συμπεριφορά του στα δικά μας λόγια/ενέργειες. Το παιδί, δηλαδή, καταλήγει να συμπεριφέρεται σύμφωνα με τις προσδοκίες μας, επιβεβαιώνοντας έτσι αυτό που αρχικά πιστεύαμε. Γι΄αυτό και στο τέλος καταλήγουμε να λέμε «Δίκιο είχα!».
Επομένως, οι προσδοκίες που έχουμε για τα παιδιά διαμορφώνουν αναλόγως τη συμπεριφορά μας και έτσι αργά ή γρήγορα οι προσδοκίες επιβεβαιώνονται.

Σαν παράδειγμα ας αναφέρουμε μία έρευνα.
Σε ένα Δημοτικό σχολείο μοίρασαν ένα τεστ νοημοσύνης. Στους δασκάλους του σχολείου παραπλανητικά είπαν πως μια ομάδα παιδιών είχε υψηλό δείκτη νοημοσύνης ενώ μια άλλη ομάδα παιδιών είχε χαμηλό δείκτη νοημοσύνης. Στην πραγματικότητα τα παιδιά κάθε ομάδας είχαν επιλεγεί τυχαία.
Στο τέλος της χρονιάς τα παιδιά που θεωρούνταν πιο έξυπνα είχαν καλύτερες επιδόσεις στα μαθήματα από τα παιδιά που θεωρούνταν λιγότερο έξυπνα. Οι δάσκαλοι επηρεάστηκαν και επηρέασαν, αφού πίστεψαν πως κάποια παιδιά αποδίδουν καλύτερα και είναι καλύτεροι μαθητές και τα αντιμετώπισαν ανάλογα. Οι αποδόσεις των μαθητών επιβεβαίωσαν την προφητεία, αφού οι δάσκαλοι ασυνείδητα συμπεριφέρονταν διαφορετικά στις δύο ομάδες.
Οι προσδοκίες που έχει ο εκπαιδευτικός για την απόδοση των μαθητών του επηρεάζουν τη συμπεριφορά του που γίνεται αντιληπτή από τους μαθητές μέσω των σχέσεων αλληλεπίδρασης. Αυτό τους οδηγεί σε αντιδράσεις συμπεριφοράς που θα επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες του εκπαιδευτικού. Οι μαθητές παίρνουν το μήνυμα των προσδοκιών και ανταποκρίνονται ανάλογα.

Προσοχή: Τις προσδοκίες μας για το παιδί δεν τις εκφράζουμε πάντα άμεσα ούτε μόνο με τα λόγια. Γι’ αυτό και τις περισσότερες φορές δεν αντιλαμβανόμαστε ότι τις μεταφέρουμε στο παιδί.

Τι σημαίνουν τα παραπάνω στην πράξη; Τι είναι καλό να αποφεύγουμε;
• Για να μην εγκλωβιστούμε εμείς και το παιδί σε λάθος προσδοκίες, είναι καλό να αποφεύγουμε τις ετικέτες και τους χαρακτηρισμούς. Συνήθως στεκόμαστε σ΄ ένα χαρακτηριστικό του παιδιού μας που μας απασχολεί (ενίοτε για κάποιο προσωπικό λόγο που ούτε οι ίδιοι δεν αντιλαμβανόμαστε) και το «κάνουμε σημαία». Π.χ. «Έξυπνος αλλά επιπόλαιος», «Παρατηρητική αλλά ντροπαλή». Είναι προτιμότερο να περιγράφετε συμπεριφορές ακόμα κι όταν θέλετε να πείτε στο παιδί κάτι θετικό. Δηλαδή αντί να πείτε «Πόσο υπάκουος/η είσαι», προτιμήστε να περιγράψετε ακριβώς τι ήταν αυτό που έκανε. Εάν συνεχώς λέμε σ’ ένα παιδί «Είσαι επιπόλαιος», «Είσαι εγωιστής» το πιθανότερο είναι ότι θα δυσκολευτεί να συμπεριφερθεί με διαφορετικό τρόπο.
• Ειδικά αναφορικά με τα σχολικά μαθήματα ή τις εξωσχολικές δραστηριότητες θα πρέπει να αποφεύγετε προβλέψεις όπως «Δεν βλέπω να τραβάς στα Μαθηματικά. Σαν κι εμένα κι εσύ», «Α, δεν έχεις τρέλα με το τένις. Η αδερφή σου το λατρεύει, ενώ εσύ θες να κάάάθεσαι».
• Εάν η εξέλιξη και συμπεριφορά του παιδιού σχετίζονται με το πώς βλέπουν οι γονείς το παιδί τους και τι προσδοκίες έχουν, ανακύπτει το ερώτημα κατά πόσο η «λύση» για παιδιά που επιτυγχάνουν τους στόχους τους είναι να τα «ντοπάρουμε» με υψηλές προσδοκίες. Η απάντηση είναι πως αυτό που χρειάζονται τα παιδιά προκειμένου να βλέπουν θετικά τον εαυτό τους και να πιστεύουν στις ικανότητές τους είναι κατ’ αρχήν να τα βλέπουμε εμείς με θετικό τρόπο και να έχουμε ρεαλιστικές προσδοκίες. Εάν κάθε φορά που το παιδί συμπεριφέρεται με υπευθυνότητα (έστω κι αν αυτό δεν συμβαίνει συχνά), του λέμε «Μπράβο συμπεριφέρεσαι πολύ υπεύθυνα» και του δίνουμε κι άλλες ευκαιρίες ανάλογες με την ηλικία του να συμπεριφερθεί υπεύθυνα, τότε το πιθανότερο είναι να εξελιχθεί σ’ ένα υπεύθυνο άτομο.
Οι Mark Snyder και Bill Swann διεξήγαγαν μια σειρά ερευνών που καταδεικνύουν το φαινόμενο του Behavioural Confirmation*.
Ένα πολύ καλό παράδειγμα, αποτελεί η μελέτη τους επάνω στο στερεότυπο της φυσικής έλξης: Τα μέλη μιας ομάδας φοιτητών αφέθηκαν να πιστέψουν, με τη χρήση φωτογραφιών που δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, ότι συνομιλούσαν τηλεφωνικά με όμορφες γυναίκες. Τα μέλη μιας άλλης ομάδας φοιτητών αφέθηκαν να πιστέψουν το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή οι κοπέλες με την οποίες συνομιλούσαν δεν ήταν ελκυστικές.
Η έρευνά των Snyder και Swann έδειξε πως οι γυναίκες που αντιμετωπίστηκαν από τους συνομιλητές τους ως ελκυστικές επέδειξαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, συμμετείχαν περισσότερο στη συζήτηση και συμπάθησαν περισσότερο τους συνομιλητές τους, επιβεβαιώνοντας τις αρχικές, αυθαίρετες, προσδοκίες τους.
Άλλο παράδειγμα για ένα ζευγάρι είναι το εξής:.
Μια γυναίκα σκέφτεται πως ο σύντροφός της λόγω του αυξημένου φόρτου εργασίας την παραμελεί και ερμηνεύει τη στάση του ως αδιαφορία. Εκείνος στο μυαλό του θεωρεί πως η γυναίκα του είναι αχάριστη γιατί ενώ εκείνος πασχίζει να αυξήσει τις οικονομικές ανέσεις του σπιτιού, θα πρέπει να απολογείται κιόλας.
Γύρω λοιπόν από ένα αντικειμενικό γεγονός, τις πολλές ώρες απουσίας του συζύγου, υπάρχουν πολλές αρνητικές ερμηνείες. Η σύζυγος θεωρεί τον άντρα της αδιάφορο, με αποτέλεσμα να προσαρμόζει τη συμπεριφορά της προς αυτόν σύμφωνα με την ερμηνεία της. Εκείνος, φανερά ενοχλημένος από την αρνητική της συμπεριφορά, χαρακτηρίζει τη γυναίκα του αχάριστη, με αποτέλεσμα να αναπροσαρμόσει τη δική του συμπεριφορά με βάση την ερμηνεία του. Τότε, η γυναίκα επαληθεύει τον εαυτό της. Αλλά και ο σύζυγος, επαληθεύει τον εαυτό του, όταν αντιλαμβάνεται τις αντιδράσεις της γυναίκας του.
Βλέπουμε λοιπόν, το εξής σχήμα: ο τρόπος που ερμηνεύουμε τις ενέργειες κάποιου έχει ως αποτέλεσμα μια ανάλογη δράση- συμπεριφορά η οποία πιέζει τον απέναντί μας να συμμορφωθεί στην αρχική μας ερμηνεία, να φερθεί δηλαδή όπως εμείς είχαμε προεξοφλήσει.

Πηγή : Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία και οι γονείς

* Βλέπε και εδώ : Γνωσιακή Προδιάθεση

 

Πώς οι γονείς μειώνουν την αυτοεκτίμηση των παιδιών

 

Όλοι οι γονείς αναγνωρίζουν πόσο σημαντικό είναι να έχουν τα παιδιά τους αυτοεκτίμηση και να πιστεύουν στο εαυτό τους και τις ικανότητες τους. Ωστόσο πολλές φορές άθελα τους κάνουν ορισμένα λάθη που έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Ας δούμε τα πιο συνηθισμένα από αυτά:
  • Τα επιβραβεύουν υπερβολικά. Η αυτοεκτίμηση είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μας, είναι αυτό που νιώθουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Οι υπερβολικοί έπαινοι και οι συνεχείς επιβραβεύσεις έχουν ως αποτέλεσμα τα παιδιά να χρειάζονται συνεχώς κάποιον άλλο για να τους επιβεβαιώνει πόσο καλά και ικανά είναι. Επίσης σταδιακά αγχώνονται, αφού το κυνήγι του επαίνου γίνεται αυτοσκοπός, ενώ όταν για οποιοδήποτε λόγο δεν υπάρξει έπαινος, τα παιδιά νιώθουν αποτυχημένα.
  • Ενδιαφέρονται μόνο γα τα αποτελέσματα. Αυτό που έχει σημασία κάθε φορά, είτε πρόκειται για τους βαθμούς στο σχολείο, είτε για αθλητικές επιδόσεις, δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η προσπάθεια. Η αυτοεκτίμηση χτίζεται, όταν οι γονείς δίνουν στο παιδί να καταλάβει πώς αναγνωρίζουν και εκτιμούν την προσπάθεια που έκανε, τον αγώνα που κατέβαλε ανεξαρτήτου αποτελέσματος.
  • Επεμβαίνουν συνεχώς. Κανένας γονιός δεν θέλει το παιδί του να αποτυγχάνει και να στεναχωριέται, γι’ αυτό ενστικτωδώς οι περισσότεροι επεμβαίνουν για να το προστατέψουν και να το γλιτώσουν από την αποτυχία. Όμως, πώς ένα παιδί θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση, αν δεν προσπαθήσει το ίδιο, αν δεν κάνει λάθη και αν τελικά δεν μάθει μέσα από αυτά; Επιπλέον, αν κάνετε τα πάντα εσείς, το παιδί θα νομίζει ότι δεν το εμπιστεύεστε.
  • Δεν ακούν τα παιδιά τους. Πολλές φορές αυτό που χρειάζονται τα παιδιά από τους γονείς είναι να σταματήσουν και να τα ακούσουν. Να ακούσουν αυτά που θέλουν να πουν, αυτά που σκέφτονται, αυτά που νιώθουν. Απλά να τα ακούσουν και να τους δείξουν ότι υπολογίζουν τη γνώμη και τα συναισθήματα τους.
  • Βάζουν ταμπέλες. Οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί και οι ταμπέλες που συχνά χρησιμοποιούν οι γονείς, είναι ότι χειρότερο για την αυτοεκτίμηση των παιδιών. Μπορεί για εσας ένας χαρακτηρισμός να φαίνεται αθώος, στην πραγματικότητα όμως πληγώνει βαθιά τα συναισθήματα του παιδιού.

Πηγή : Πώς οι γονείς μειώνουν την αυτοεκτίμηση των παιδιών