Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά;

Μέσα στα τόσα αφιερώματα για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, από τα οποία άλλα ήταν γεμάτα ευχές για εκείνη που είναι μάνα, αδερφή, σύντροφος, σύζυγος αλλά όχι μόνο γυναίκα, γιατί η αξία της άλλωστε έγκειται στον ποιο ρόλο έχει κι άλλα που υπήρξαν πράγματι ουσιώδη δίνοντας αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό, έτυχε να πέσω πάνω στο παρακάτω βίντεο.
Επέλεξα να το υποτιτλίσω και να το μοιραστώ γιατί αγγίζει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη χορδή της υποκριτικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε.

Αν και η ίδια έχω παιδιά και θα μπορούσε κάποιος /α να σκεφτεί ότι μιλάω εκ του ασφαλούς, όπως έχω άλλωστε ακούσει αρκετές φορές αγγίζοντας το συγκεκριμένο θέμα, θυμάμαι ακόμη εκεί γύρω στα 30 τις αγωνιώδεις ερωτήσεις του οικογενειακού αλλά και κοινωνικού μου περιγύρου, για το πότε σκοπεύω να κάνω παιδιά, θυμάμαι ακόμη το ενδόμυχο και απροσδιόριστο άγχος, όταν μάθαινα ότι γνωστές συνομιλήκες μου είχαν ήδη αποκτήσει παιδί. Κι ενώ κάθε μου λογική σκέψη απείχε και αντιδρούσε σε αυτά τα στερεότυπα, προσπαθώντας να αποτινάξει την επί έτη γαλούχηση ότι ο τελικός σκοπός μιας γυναίκας είναι μόνο η μητρότητα, μια αυθόρμητη εσωτερική ανησυχία συχνά πυκνά έβρισκε έδαφος επιβεβαιώνοντας πόσο ριζωμένες μέσα μας είναι οι στερεοτυπικές προσταγές της κοινωνίας ως προς το φύλο μας.

Βλέποντας το βίντεο σκέφτηκα αρκετές φίλες και γνωστές που δεν έχουν παιδιά, άλλες που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκτήσουν χωρίς να ξέρουν οι ίδιες, αν όντως το επιθυμούν, αλλά προσαρμόζονται και θεωρούν δικό τους θέλω, τα θέλω μιας κοινωνίας  που μας διαμορφώνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρούμαστε μη ολοκληρωμένες γυναίκες, μισοί άνθρωποι, αν τυχόν επιλέξουμε ή δεν μπορεσουμε ν’αποκτήσουμε παιδιά. Μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια, τη ντροπή πολλές φορές, να ξεστομίσεις όταν είσαι 40 χρονών την απλή φράση «όχι δεν έχω παιδιά».

Με το βιολογικό ρολόι να χτυπαει πάνω από το κεφάλι μας όταν πατήσουμε τα 30, με γονείς, γνωστούς, συντρόφους, φίλους, να επιμένουν άλλοι απροκάλυπτα και προσβλητικά, άλλοι ψιθυρίζοντας με συνωμοτικό ύφος, ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο ακόμη να βιώσουμε την ολοκλήρωση ως γυναίκες. «Βρες κάποιον να κάνεις παιδιά, μη ζητάς πολλά».

Έχω δει γυναίκες να πέφτουν σε κατάθλιψη, επειδή δεν κατάφεραν να κάνουν παιδί, έχω δει γυναίκες να κάνουν απίστευτους συμβιβασμούς και εκπτώσεις στην προσωπική τους ζωή μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ταίρι, ώστε να μπορέσουν να κάνουν παιδιά. Έχω συναντήσει γυναίκες που ενώ επιλέγουν συνειδητά ότι δεν θελουν να γίνουν μητέρες να αντιμετωπίζουν τις πιο σκληρές κριτικές, τα πιο ευτελή σχόλια.

Το παρακάτω βίντεο αφιερωμένο στις γυναίκες που πέρασαν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους σε κρεβάτια νοσοκομείων προσπαθώντας με εξωσωματικές να κάνουν παιδιά νιώθοντας τη σπάθα της κοινωνίας πάνω από τα κεφάλια τους. Βλέποντας το σώμα τους ν’αλλάζει έχοντας υποστεί κάθε πιθανή ιατρική παρέμβαση, ορμόνες επί ορμόνων να μπαίνουν στο σώμα τους και να θεωρείται όλη αυτή η διαδικασία απολύτως φυσιολογική.

Σ’εκείνες που πέρασαν βράδια κλαίγοντας προσπαθώντας να συνταιριάξουν τα πρέπει μιας κοινωνίας με τα θέλω τους, σ’εκείνες που τελικά στάθηκαν όρθιες και είπαν όχι στην κοινωνική αυτή προσταγή εφόσον δεν την επιθυμούσαν, αλλά και σ’εκείνες που πιθανόν υπέκυψαν για να ικανοποιήσουν συντρόφους και γονείς.

Σε εκείνες που επέλεξαν ελεύθερα να κάνουν παιδιά χωρίς να τα θεωρούν συμπλήρωμά τους, αποφεύγοντας να τα κάνουν δεκανίκια τους, μα κυρίως σε εκείνες που δεν έχουν παιδιά και παλεύουν καθημερινά για να μην θεωρούνται κατώτερες, άκληρες, ανολοκλήρωτες, μισές.

Σύλβια Βαρνάβα

Πατήστε στο σύνδεσμο : Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά; να μπείτε στο αρχικό άρθρο όπου ο σχολιασμός από πολλές γυναίκες παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον!

Η ζωή που δεν έζησαν

nothing-exerts-a-stronger-psychic-effect-upon-the
Τίποτα δεν ασκεί ισχυρότερο ψυχικό φορτίο στο περιβάλλον και ειδικά στα παιδιά, από τη ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του.

Η κοινωνία μας πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ψυχικής υγείας σαν πρόβλημα όλων

Η πρωθυπουργός της ΒρεταννίαςTheresa May ανέβασε το παρακάτω άρθρο για την προτεραιότητα της ψυχικής υγείας! Πρόκειται για αξιοσημείωτο γεγονός απλά και μόνο λόγω της θέσης της! Αξίζει να διαβαστεί με προσοχή και να αποτελέσει παράδειγμα για τους πολιτικούς παγκοσμίως!

Είναι τραγικό το γεγονός ότι ένα στα δέκα παιδιά σε αυτή τη χώρα πάσχει από ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας που δύναται να διαγνωσθεί.

Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες μπορεί να είναι καίριες: παιδιά με συμπεριφορικές διαταραχές έχουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσει εξάρτηση από τα ναρκωτικά, έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν πριν τα 30 τους και 20 φορές περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν στη φυλακή.

Παρότι αυτή η κυβέρνηση νομοθέτησε υπέρ της ισότητας στην υγεία -ώστε αν πάσχεις είτε από φυσική, είτε ψυχική ασθένεια, να έχεις την ίδια μεταχείριση- πολύ συχνά η αντιμετώπιση για τα άτομα με ψυχική ασθένεια είναι ανεπαρκής.

Για χρόνια το μεγάλο βάρος είχε αναλάβει η κοινωνία, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις και τα ΜΜΕ -και επικροτώ όλη τη δουλειά που έχει κάνει η Huffington Post για να ενημερώσει την κοινή γνώμη μέσα από την ενότητα Young Minds Matter.

Είναι όμως η ώρα να κάνει περισσότερα και η κυβέρνηση – να ενώσει τις δυνάμεις με τη Huffington Post και άλλες εκστρατείες στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που διαλύει τις ζωές τόσων πολλών νέων ανθρώπων.

Η ανάγκη είναι επείγουσα: για παράδειγμα, ο αριθμός των κοριτσιών που λένε πως αυτοτραυματίζονται έχει τουλάχιστον τριπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια.

Για αυτό τόνισα το θέμα της ψυχικής υγείας στη διάρκεια της ομιλίας μου στη Downing Street, την πρώτη μου φορά ως Πρωθυπουργός.

Για αυτό και σήμερα ανακοινώνω μια αλλαγή στρατηγικής στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε αυτά τα θέματα.

Θέλω να δω να γίνεται πράξη η αντιμετώπιση της ψυχικής υγείας όχι μόνο στα νοσοκομεία μας, αλλά στις τάξεις των σχολείων μας και τις κοινότητές μας. Θέλω να φτάσουμε στο σημείο να εξαφανίσουμε το στίγμα, ώστε κανείς σε αυτή τη χώρα να μη νιώθει ότι δεν έχει τη βοήθεια να μιλήσει για το τι περνάει ή να ζητήσει βοήθεια.

Θέλω να δω μια στόχευση τόσο στην πρόληψη όσο και στη θεραπεία, κυρίως αφού τόσα πολλά θέματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουμε ως ενήλικες -και που ένας στους τέσσερις από εμάς θα αντιμετωπίσει ούτως ή άλλως στο μέλλον – ξεκινούν από την παιδική ηλικία.

Είναι θέμα ευρύτερης προσέγγισης το να το αντιμετωπίσουμε τις τρομερές αδικίες που αντιμετωπίζουμε σαν κοινωνία και να χτίσουμε μια πιο ισχυρή και πιο δίκαιη Βρετανία, που θα τους ικανοποιεί όλους.

Διότι κανένας γονέας δε θα πρέπει να νιώθει αβοήθητος όταν βλέπει το παιδί του να υποφέρει. Κανένας εκπαιδευτικός δε θα πρέπει να νιώθει ότι δεν έχει τα μέσα να αντιμετωπίσει ένα μαθητή που αντιμετωπίζει προβλήματα. Κανένας έφηβος δε θα πρέπει να αφήνει την περιοχή του προς αναζήτηση της κατάλληλης αντιμετώπισης. Δεν πρέπει να αφήουμε κανένα παιδί να νιώθει πως η ζωή του δεν έχει κανένα νόημα.

Τα προβλήματα ψυχικής υγείας είναι προβλήματα όλων. Σαν κοινωνία πρέπει να το καταλάβουμε. Και οι ανακοινώσεις που κάνω σήμερα, θα διασφαλίσουν ότι θα το πετύχουμε.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη Huffington Post UK και μεταφράστηκε στα ελληνικά.

Η κοινωνία μας πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ψυχικής υγείας σαν πρόβλημα όλων

Συναισθηματική Καταστολή

Ζούμε σε μια κοινωνία που όχι μόνο δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματα, αλλά πολύ συχνά δεν τα εκφράζει καθόλου. Εντούτοις για πολλούς ανθρώπους αποτελεί κοινό πρότυπο συμπεριφοράς η “εκτός ελέγχου” εκδήλωση συναισθημάτων με συνήθως επιβλαβή τρόπο. Γενικά η μετάφραση και η διαχείριση των συναισθημάτων από το άτομο δεν έχει τύχει κατάλληλης προσοχής και εκπαίδευσης στην εποχή μας. Η συναισθηματική υγεία είναι εξίσου σημαντική με την σωματική μας υγεία, καθιστώντας τη συναισθηματική νοημοσύνη ζωτικής σημασίας. Μεσω αυτής κατανοούμε τον εαυτό μας, χτίζουμε αυτοπεποίθηση και σχετιζόμαστε με ενσυναίσθηση.

Evolution Path

Σύνδεσμος : Συναισθηματική Καταστολή

Μην του πεις την αλήθεια

«Μην του πεις την αλήθεια, θα στενοχωρηθεί/θα θυμώσει».

Επίμονα διαχρονική πατέντα κατασκευής αυταπατών, με ευρύτατη χρήση στον ελλαδικό χώρο σε ηλικίες 2-102 ετών, είτε σε μεμονωμένα άτομα (με ψυχολογικές επιπτώσεις) είτε σε μάζες (με ψυχολογικές και πολιτικοκοινωνικές επιπτώσεις).

Βοήθειά μας!

 

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Ψυχολογία της Οδήγησης

Η ψυχολογία της οδήγησης είναι ένα κεφάλαιο που ευτυχώς έχει τύχει διερεύνησης τα τελευταία χρόνια και έτσι δύναται να ειπωθούν πράγματα βασισμένα σε στοιχεία. Ο λόγος που μας ενδιαφέρει είναι ότι η οδηγική συμπεριφορά επηρεάζει την οδηγική ασφάλεια. Ουσιαστικά το 90% των τροχαίων ατυχημάτων οφείλονται στον παράγοντα άνθρωπο και μόνο το 10% στους παράγοντες όχημα και δρόμοι! Επομένως προκύπτει (και επιβεβαιώνεται και στην πράξη) ότι ο στόχος της μείωσης των τροχαίων ατυχημάτων περνάει κατά κύριο λόγο μέσα από επιμέρους στόχους που απευθύνονται στον ανθρώπινο παράγοντα. Πιθανοί λόγοι που ο άνθρωπος συμβάλλει στην πρόκληση ατυχημάτων είναι οι εξής:

  • Ανεπαρκής γνώση κανόνων κυκλοφορίας
  • Συνειδητή μη συμμόρφωση με τους κανόνες κυκλοφορίας
  • Ανεπαρκής οδηγική εκπαίδευση & εμπειρία
  • Επιθετική ή/και παρορμητική οδήγηση
  • Χρήση αλκοόλ και οδήγηση
  • Γνωστική Εξασθένηση (Ηλικιακή ή Αδιάγνωστη)

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ηλικιακή κατανομή των τροχαίων παρουσιάζει αύξηση της καμπύλης στις μικρές (15-30 ετών) και πολύ μεγάλες ηλικίες (>65 ετών). Η εξήγηση είναι ότι το ποσοστό επιθετικής και παρορμητικής οδήγησης είναι υψηλό στις μικρότερες ηλικίες, ενώ στις μεγάλες (και όσο ανεβαίνουμε σε ηλικία) είναι αυξημένο το ποσοστό της γνωστικής εξασθένησης.

Στη συνέχεια θα αναφερθούν (όσο πιο συνοπτικά γίνεται για λόγους απλοποίησης και κατανόησης) κάποιοι παράμετροι που επηρεάζουν την ψυχολογία της οδήγησης :

Άγχος προερχόμενο από στοιχεία της προσωπικότητας του οδηγού (trait anxiety).

Άγχος «καταστασιακό», δηλαδή της στιγμής για ατομικούς λόγους του εκάστοτε οδηγού (state anxiety).

Άγχος προερχόμενο από το σημερινό τρόπο ζωής. Για παράδειγμα «Πρέπει να κάνω γρήγορα για να προλάβω».

Άγχος παραγόμενο από την οδήγηση. Κάποια αίτια :

  • Ακινησία
  • Multitasking εντός του αυτοκινήτου π.χ. χρήση κινητού, φαγητό,κάπνισμα κ.α.
  • Κυκλοφοριακή συμφόρηση
  • Αίσθημα επικείμενης απειλής ατυχήματος λόγω αυξημένου ποσοστού επιθετικής και παράτυπης οδήγησης
  • Αίσθημα έλλειψης ελέγχου
  • Απρόβλεπτα ενδεχόμενα
  • Δύσκολες καιρικές συνθήκες
  • Αύξηση θερμοκρασίας

Θυμός παραγόμενος από την οδήγηση. Κάποια αίτια :

  • Κυκλοφοριακή συμφόρηση
  • Αυξημένα ποσοστά παράτυπης οδηγικής συμπεριφοράς στην καθημερινότητά μας που οδηγεί στην εκτίμηση ότι υπάρχει αδιαφορία, άγνοια κινδύνου, αναρχία, ανομία και έλλειψη σεβασμού προς τον άλλον.
  • Υπερεστίαση στις συμπεριφορές και στα παραπτώματα άλλων
  • Άρνηση ατομικής ευθύνης & οδηγικών λαθών
  • Εσφαλμένη ερμηνεία των κινήτρων της οδηγικής συμπεριφοράς των άλλων. Για παράδειγμα ερμηνεία προσπεράσματος ως ενέργεια επιβολής ισχύος.
  • Ελλιπής/ανύπαρκτη αστυνόμευση και επιβολή ποινών παραβατικών συμπεριφορών
  • Αύξηση θερμοκρασίας
  • Κακή ποιότητα οδικού δικτύου

Στοιχεία της προσωπικότητας τα οποία μπορεί να υπερεκφράζονται όταν το άτομο εισέρχεται στο όχημα :

  • Βιασύνη
  • Παρορμητικότητα-απερισκεψία
  • Ανταγωνιστικότητα
  • Εγωκεντρισμός
  • Αλαζονεία-μεγαλομανία
  • Απουσία/Ανυπαρξία συναισθηματικής νοημοσύνης
  • Ανευθυνότητα-ασυνειδησία
  • Αδυναμία συμμόρφωσης σε κοινωνικούς κανόνες
  • Ακαμψία-ισχυρογνωμοσύνη
  • Παθητική-επιθετικότητα (π.χ. να μην αφήνει τον άλλο να περάσει)

 

Κοινωνικοπολιτισμικά πρότυπα σκέψης, συναισθηματικής απάντησης & συμπεριφοράς :

  • Ανοχή της  επιθετικότητας,  της  έλλειψης  σεβασμού  και της  έκφρασης εχθρικών τάσεων απέναντι στους υπόλοιπους οδηγούς.
  • Μετάθεση θυμού λόγω των γενικότερων κοινωνικών αρνητικών εξελίξεων (κρίση) και της επίδρασής τους στη ζωή μας. Με άλλα λόγια η εκδήλωση θυμού στο δρόμο είναι σίγουρα μια πιο εύκολη λύση.
  • Απόδοση υψηλής ή άλλης συναισθηματικής αξίας στο όχημα. Εξού και η φράση «γυναίκα και αμάξι δε δανείζονται». Το όχημα αντιμετωπίζεται ως κάστρο και άρα πρέπει να λάβει μια ιδιότυπη εδαφική προστασία. Σε άλλες περιπτώσεις το όχημα έχει συμβολική σημασία επίδειξης πλούτου, ισχύος, κύρους και μαγκιάς. Επίσης το όχημα μετατρέπεται σε μια προέκταση της προσωπικότητας του ατόμου.
  • Επικράτηση γενικότερων πεποιθήσεων κοινωνικής παρακμής. Για παράδειγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και «εγώ να κάνω τη δουλειά μου και τι με νοιάζει για τους άλλους».
  • Εσφαλμένη θεώρηση των εννοιών «δικαίωμα» & «υποχρέωση», αλλά και αντιστροφή της θεώρησης αυτής όταν πρόκειται για τους άλλους.
  • Κοινωνικός μιμητισμός : Αφού το κάνουν οι άλλοι, εγώ γιατί όχι? Αίσθημα αδικίας/κατωτερότητας αν δε φερθεί όπως οι πολλοί : «Τι είμαι εγώ κορόιδο να πάω με το σταυρό στο χέρι»?
  • Εσφαλμένη εκτίμηση ατομικών δυνατοτήτων οδήγησης. Συνήθως υπερεκτίμηση & αλαζονεία.
  • Εσφαλμένη εκτίμηση των ατομικών δυνατοτήτων μετά τη χρήση αλκοόλ. Διαμαντάκια τύπου «Εγώ όταν πίνω οδηγώ καλύτερα» ή «Το ξέρω ότι δεν κάνει να πίνω, αλλά εώς τώρα δεν έχω πάθει και τίποτα» δεν είναι καθόλου ασυνήθιστα ειδικά στους νεαρούς πληθυσμούς.
  • Εσφαλμένη εκτίμηση συνθηκών οδήγησης. Π.χ. άγνοια της ύπαρξης τυφλού σημείου. Τυφλό σημείο σημαίνει ότι καθώς κοιτάμε από τον πλαινό καθρέφτη υπάρχει ανά πάσα στιγμή ένα μικρό όμως υπαρκτό κομμάτι του πίσω χώρου που δεν περνάει στο οπτικό μας πεδίο. Περιπτώσεις ατυχημάτων όπου κάποιος σκίζει τα ιμάτιά του ότι σίγουρα κοίταξε τον καθρέφτη και δεν είδε «το μηχανάκι που πετάχτηκε» είναι πιθανώς σχετικές.
  • Κοινωνική αποδοχή  της  παρορμητικότητας  των  οδηγών,  της  συνήθειάς τους να ρισκάρουν κατά τη διάρκεια οδήγησης. Θεωρείται ως κριτήριο οδηγικής δεξιότητας η γρήγορη οδήγηση, η πραγματοποίηση ταχύτατων ελιγμών σε στενό χώρο και άλλα. Όσο μικρότερη η ηλικία τόσο χειρότερα.
  • Αντίσταση σε εξωτερικούς κανόνες και περιορισμούς.
  • Μετάφραση της διαμαρτυρίας & της γλώσσας του σώματος που τη συνοδεύει ως αμφισβήτηση ισχύος/κυριαρχίας. Συντριπτικά στο αντρικό φύλο. Ακολουθεί η «υποχρεωτική» συμπεριφορική απάντηση της πρόκλησης σε κοκορομαχία..

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, της Ελληνικής Νευροψυχολογικής Εταιρείας & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

 

Κάποιες Πηγές :

http://drivingassessment.uiowa.edu/DA2005/PDF/41_SteveAndersonformat.pdf

http://www.smw.ch/content/smw-2011-13136/

http://library.tee.gr/digital/m2100/m2100_tsohos.pdf

http://ikee.lib.auth.gr/record/124194/files/kotoula.pdf

http://psychologynet.gr/

http://www.lifo.gr/articles/greece_articles/91055

http://www.drdriving.org/articles/principles.htm

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27475112

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27716494

http://www.naftemporiki.gr/story/1097019/ereuna-metadotiki-i-epithetiki-odigisi

Η ζωή μου ήταν τέλεια

Νέοι άνθρωποι 20-40 ετών :

 

«Η ζωή μου ήταν τέλεια».

«Ένιωθα προστατευμένη»

«Τα κατάφερνα πάντα».

«Νόμιζα ότι μπορούσα να κάνω τα πάντα».

«Ένιωθα άτρωτος».

«Δεν περίμενα ότι θα αρρώσταινα έτσι εγώ».

«Φοβάμαι ότι θ’ αρρωστήσω σοβαρά».

«Δεν πήγαν τα πράγματα όπως το υπολόγιζα».

«Στενοχωριέμαι που δεν μπορώ να κάνω αυτό που μου αρέσει».

«Θέλω έναν άνθρωπο να με «καλύψει συναισθηματικά» και δεν τον βρίσκω».

«Ό,τι ήθελα μίλαγα στους δικούς μου».

«Οι γονείς μου είναι πάντα στο πλευρό μου».

«Τρομάζω στην ιδέα ότι θα είμαι μόνη μου».

«Χωρίς παρέα δεν κάνω τίποτα».

«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μ’ έπιασε τόσο άγχος».

«Θα ήθελα να κλείσω τα μάτια και να γίνω όπως ήμουνα»…

 

Δηλώσεις όπως οι ανωτέρω ή παρεμφερείς αποτελούν αρκετά κοινό τόπο στο πλαίσιο της θεραπείας νέων ανθρώπων. Το προαναφερόμενο εύρος ηλικίας 20 με 40 ετών δεν είναι απόλυτο, αλλά συνηθισμένο. Δε γνωρίζω αν θα ήταν έτσι 30 χρόνια πριν, υποπτεύομαι όμως πως όχι τόσο.

Ο επίσης κοινός τόπος στο μεγάλωμα των ανθρώπων αυτών ήταν η υπερπροστασία και η διαβεβαίωση της αφθονίας στα χρόνια των «παχιών αγελάδων».

Η υπερπροστασία αποτελεί έναν από τους πιο επιβαρυντικούς παράγοντες εκδήλωσης διαταραχών άγχους και κατάθλιψης. Η υπερπροστασία μαθαίνει τα τέκνα πως ό,τι χρειαστούν στη ζωή θα τους το παρέχει άλλος. Τα τέκνα δε μαθαίνουν ποτέ ότι έχουν ή θα μπορούσαν να αποκτήσουν τη δύναμη και τις δεξιότητες να ανταπεξέλθουν στις προκλήσεις της ενήλικης ζωής. Τα τέκνα μαθαίνουν πως η παραμικρή στενοχώρια πρέπει να αποφεύγεται πάση θυσία, πως δικαιολογημένα στενοχωριούνται όταν δε γίνεται το δικό τους και πως κάθε παρέκκλιση από μια προδιαγεγραμμένη πορεία σημαίνει προσωπική αποτυχία και ανικανότητα.

Η διαβεβαίωση της αφθονίας καλλιεργεί στα τέκνα την επικέντρωση στο κυνήγι των υλικών αγαθών ως βασικό στόχο ζωής και μάλιστα των περισσότερων και μάλιστα των περισσότερων από τους άλλους! Τα τέκνα συνηθισμένα να ικανοποιείται κάθε τους επιθυμία, αδυνατούν να διαχειριστούν συνθήκες στις οποίες αυτό δεν μπορεί πλέον να συμβαίνει, καταλήγοντας να μπαίνουν σε κατάθλιψη «λόγω της κρίσης».

Μην έχοντας μάθει τα τέκνα ότι όχι μόνο χρειάζεται ατομική προσπάθεια στη ζωή, αλλά και ότι η προσπάθεια δε σημαίνει πάντα και εκπλήρωση και ότι εντέλει κανείς δεν μπορεί να ελέγχει πλήρως τα πάντα, αδυνατούν να αποδεχτούν την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα τους αποκαλύπτεται με σκληρό τρόπο, καθώς βγαίνουν από το κουκούλι…

%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%ba%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b9

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, της Ελληνικής Νευροψυχολογικής Εταιρείας & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.


Στο
ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχών (π.χ. κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, διπολική διαταραχή, ψυχώσεις, καταχρήσεις σε συνδυασμό με στοχευμένες ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις τόσο στον ασθενή όσο και στο στενό, αλλά και ευρύτερο περιβάλλον του.Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

 

Ο εκφοβισμός (bullying) στον χώρο εργασίας και οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία

Ο εργασιακός εκφοβισμός έχει λάβει αρκετή προσοχή τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της αύξησης των περιστατικών ατόμων οι οποίοι υφίστανται οι ίδιοι ή παρακολουθούν τον εκφοβισμό κάποιου συναδέρφου σε διάφορους χώρους εργασίας.

Τι είναι όμως ο εργασιακός εκφοβισμός;

Ο εργασιακός εκφοβισμός είναι μια χρόνια μορφή κακοποίησης η οποία θα μπορούσε να οριστεί ως «η συστηματική καταδίωξη ενός συναδέρφου, κατωτέρου ή ανωτέρου σε εργασιακή βαθμίδα, η οποία εάν συνεχιστεί μπορεί να προκαλέσει σοβαρά κοινωνικά, ψυχολογικά και ψυχοσωματικά προβλήματα στο θύμα» (Einarsen, 1999).

Υποστηρίζεται ότι δεν είναι αυτός καθεαυτός ο εργασιακός εκφοβισμός που μπορεί να βλάψει σοβαρά το θύμα, αλλά αυτό εξαρτάται σημαντικά και από την συχνότητα της συμπεριφοράς, τις καταστάσεις κατά τις οποίες συμβαίνει, το χάσμα δύναμης ισχύος μεταξύ του θύματος και του θύτη, το αδιέξοδο στο οποίο μπορεί να βρίσκεται το θύμα και η στάση του θύματος απέναντι στις προθέσεις του θύτη.

Συμπεριφορές εργασιακού εκφοβισμού μπορεί να περιλαμβάνουν: προσβλητικές εκφράσεις, κορόιδεμα, βρισιές, παρατσούκλια, κουτσομπολιό, διάδοση φημών, ανάθεση υποτιμητικών εργασιών, δημόσια υποτίμηση, άσκηση αρνητικής κριτικής, και αδικαιολόγητες κατηγορίες στα οποία επαναλαμβανόμενα εκτίθεται ένα άτομο στον χώρο εργασίας.

Εργασιακός εκφοβισμός και ψυχική υγεία

Ο εργασιακός εκφοβισμός έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων υψηλών επιπέδων άγχους, ποσοστών κατάθλιψης και κρίσεων πανικού. Επίσης παρότι ο εκφοβισμός μπορεί να μην πληροί ακριβώς τα κριτήρια ενός παράγοντα που θα μπορούσε να οδηγήσει στην βίωση ενός μετατραυματικού στρες, ωστόσο κάποιες έρευνες έχουν δείξει ότι άτομα τα οποία είχαν υποστεί εργασιακό εκφοβισμό παρουσίαζαν παρόμοια συμπτώματα με άτομα τα οποία είχαν υποστεί κακοποίηση.

Το άτομο που υφίσταται τον εργασιακό εκφοβισμό μπορεί να βιώνει έντονα συναισθήματα ταπείνωσης, κατωτερότητας, αβοήθητου και αδυναμίας να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Επίσης μπορεί να παρουσιάζει αυξημένες δυσκολίες συνεργασίας και απόδοσης στην δουλειά του. Ακόμη ψυχοσωματικές ενοχλήσεις όπως πονοκεφάλους, στομαχικούς και μυϊκούς πόνους. Το άτομο μπορεί να βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση μήπως ανά πάσα στιγμή υποστεί την ίδια άσχημη συμπεριφορά. Μπορεί να βιώνει έντονο άγχος, αδυναμία χαλάρωσης και δυσκολία στον ύπνο με την σκέψη ότι την επόμενη μέρα ίσως αντιμετωπίσει τα ίδια. Να κάνει πολλές απουσίες από την εργασία για να αποφύγει την επαφή. Μπορεί πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει ελπίδα ή/και νόημα να προσπαθήσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να θέσει όρια στον θύτη του να αποσυρθεί και να απομονωθεί από τον κοινωνικό και εργασιακό περίγυρο. Αυτό έχει ως συνέπεια πολλές φορές η κατάσταση να επιδεινώνεται.

Συνέπειες της ύπαρξης περιστατικών εκφοβισμού στον ίδιο τον εργασιακό χώρο

Ο εκφοβισμός δεν έχει μόνο συνέπειες στο ίδιο το άτομο, αλλά και στον χώρο εργασίας, καθώς έρευνες δείχνουν ότι σε εργασιακούς χώρους στους οποίους είχαν παρατηρηθεί φαινόμενα εκφοβισμού η απόδοση και παραγωγικότητα μειώθηκε εξαιτίας του υψηλού στρες των ατόμων που υφίσταντο των εκφοβισμό, αλλά και άλλων εργαζομένων οι οποίοι καθημερινά ένιωθαν φόβο μήπως είναι το επόμενο θύμα. Στη μείωση της αποδοτικότητας συνέβαλαν επίσης οι συχνές απουσίες, οι παραιτήσεις υπαλλήλων που υφίσταντο ή παρακολουθούσαν τον εκφοβισμό, το κόστος και ο χρόνος που απαιτούνταν για την εκπαίδευση νέων υπαλλήλων και η έλλειψη ομαδικού πνεύματος εργασίας. Τέλος το κακό αυτό περιβάλλον εργασίας είχε αρνητικές συνέπειες στην εικόνα των επιχειρήσεων με μια από τις συνέπειες την απώλεια πελατών.

Τι θα βοηθούσε σε περιπτώσεις εκφοβισμού στον εργασιακό χώρο

Πολλά άτομα που υφίστανται κάποιου είδους εκφοβισμό δεν κάνουν καμία προσπάθεια να το αντιμετωπίσουν φοβούμενοι ότι αυτό θα έχει χειρότερες συνέπειες. Όσο όμως κανείς δεν μιλά για αυτό, είτε είναι το άτομο που δέχεται τον εκφοβισμό είτε κάποιοι που μπορεί να το παρακολουθούν, τόσο περισσότερη δύναμη αποκτά αυτός που ασκεί τον εκφοβισμό. Η σιωπή μπορεί να είναι συνενοχή.

Εάν είναι εφικτό πείτε ξεκάθαρα στο άτομο που σας ενοχλεί ότι η συμπεριφορά αυτή δεν είναι επιτρεπτή και δεν θα δεχτείτε την συνέχισή της. Αν είναι δύσκολο για κάποιον λόγο ζητήστε από κάποιον συνάδελφο που εμπιστεύεστε να είναι μαζί σας ή απευθυνθείτε σε κάποιον ανώτερο, στο τμήμα ανθρώπινου δυναμικού ή στον σύλλογο σας.

• Αν σας λείπουν δεξιότητες διεκδικητικής συμπεριφοράς απευθυνθείτε σε έναν ειδικό που θα μπορούσε να σας βοηθήσει ή παρακολουθείστε κάποιο σχετικό σεμινάριο.

Κρατήστε σημειώσεις σχετικά με τα γεγονότα που έχουν συμβεί, με λεπτομέρειες σχετικά με το πότε, πως, πόσες φορές συνέβη αυτό, ποιοι μπορεί να ήταν παρόντες. Κρατείστε αντίγραφα των emails ή άλλων των ηλεκτρονικών συνομιλιών μέσω των οποίων δεχθήκατε τον εκφοβισμό.

Ενταχθείτε σε ομάδες συναδέλφων οι οποίοι θα μπορούσαν να σας υπερασπιστούν αν επιχειρήσει να σας ενοχλήσει με όποιον τρόπο.

Πολλές φορές αυτός που ασκεί τον εκφοβισμό χρειάζεται και την ομάδα υποστήριξης του. Μην γίνεστε η υποστηρικτική του ομάδα είτε συμμετέχοντας είτε μένοντας απαθείς παρακολουθώντας την κακοποίηση ενός συναδέλφου.

• Κάποιες φορές τα άτομα που συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο μπορεί να μην καταλαβαίνουν τις συνέπειες των πράξεων τους. Θα ήταν καλό να τους επισημανθεί η συμπεριφορά τους και οι συνέπειες αυτής.

Οι ίδιοι οι οργανισμοί, οι εταιρείες, οι επιχειρήσεις είναι υπεύθυνοι για την διασφάλιση ενός καλού, υγιούς και ασφαλούς περιβάλλοντος εργασίας για όλους τους εργαζομένους. Θα ήταν καλό να έχουν μια αυστηρή πολιτική κατά του εκφοβισμού στον εργασιακό χώρο, όπως και να ενημερώνουν και να εκπαιδεύουν τους εργαζομένους τους σε σχετικά θέματα και σε τρόπους αντιμετώπισης δυσκολιών στον χώρο εργασίας.

Αν δεν μιλήσει κανείς για αυτό μπορεί ο εκφοβισμός να γίνει ακόμη και η «κανονικότητα» μέσα στον χώρο εργασίας.

Πηγή : Ο εκφοβισμός (bullying) στον χώρο εργασίας και οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία

%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%ba%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82

Οι Έλληνες γιατροί έπρεπε να γίνουν μανικιουρίστες!

http://www.healthreport.gr/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%bf%ce%b9-%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%af-%ce%ad%cf%80%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%b3%ce%af%ce%bd/

Τα ίδια πάθη

Αν κΑποιος ΘΕλει να προβλΕψει το μΕλλον

«Αν κάποιος θέλει να προβλέψει το μέλλον, πρέπει να συμβουλευτεί το παρελθόν, καθώς τα γεγονότα του σήμερα μοιάζουν με του παρελθόντος. Αυτό συμβαίνει, επειδή δημιουργούνται από ανθρώπους που πάντοτε ωθούνταν και θα ωθούνται από τα ίδια πάθη και έτσι αναγκαστικά επιφέρουν τα ίδια αποτελέσματα».
                                                   Niccolò Machiavelli (1469-1529)

Εντυπωσιακή θεώρηση που επιβεβαιώνεται πανηγυρικά από την ιστορία της ανθρωπότητας εώς σήμερα! Η ταπεινή μου επισήμανση αφορά το γεγονός ότι υπάρχουν σήμερα προσεγγίσεις που δε θεωρούν τα ανθρώπινα πάθη ως αδιαπέραστα, παγιωμένα, ανίκητα και μη αναστρέψιμα. Η πιθανή ευρύτερη εφαρμογή των προσεγγίσεων αυτών που έχουν να κάνουν με την ψυχολογία και τις νευροεπιστήμες φυσικά, ίσως μπορεί να επιφέρει κάποτε μια διαφορετική εξελιξιμότητα της ανθρώπινης ιστορίας προς το θετικότερο. Αδιανόητο για την εποχή του ευφυούς αυτού στοχαστή και ακόμη και σήμερα μακρινό όνειρο. Τα όνειρα επιτρέπονται ακόμη σωστά?  Σ.Κ.

Για την Έμιλυ..

εμιλυ

Η Έμιλυ δεν είναι πια ανάμεσά μας, γιατί το μίσος νίκησε. Ναι νίκησε. Όπως νίκησε όταν έφυγε ο Βαγγέλης Γιακουμάκης. Όταν χτύπησαν με μανία τον Ερμή. Όταν χτύπησαν με μανία άλλες και άλλους. Όταν τους έβρισαν στο δρόμο. Όταν τους χλεύασαν στο σχολείο. Η Έμιλυ είχε την αποδοχή από τους γονείς, αλλά όχι από την κοινωνία. Η κοινωνία την έπεισε ότι γεννήθηκε σε λάθος κόσμο και εκείνη έψαξε την ανακούφιση από το αδιάκοπο μαρτύριο.

Η 23χρονη Έμιλυ μία υπερήφανη τρανς, ακτιβίστρια, φεμινίστρια, άθεη, μία μικρή ηρωίδα που καθημερινά πάλευε με την τρανσφοβία, το σεξισμό, το μισογυνισμό και την κακία του κόσμου, που δεν άντεχε την υπέροχη διαφορετικότητά της, έδωσε τέλος στη ζωή της πριν λίγες ώρες.

Τα λόγια της αδερφής της και της μητέρας της πρέπει να διαβαστούν. Είναι λόγια που αποτυπώνουν την ασχήμια του κόσμου μας, που πρέπει να τον αλλάξουμε. Πρέπει να σταματήσει πια η ανοχή απέναντι σε τύπους που “δεν έχει νόημα να τους μιλάς γιατί δεν θα καταλάβουν”. Πρέπει να σταματήσει η ανοχή ακόμη και στην πλάκα. Δεν είναι αστείο να μιλάς για τραβέλια. Τέτοιου είδους αστεία κοστίζουν ζωές.

Πρέπει να μιλήσουμε ακόμη και στα “ντουβάρια”, για να τον αλλάξουμε αυτό τον κόσμο. Και να καταλάβουμε ότι τελικά τα φύλα είναι χαρακιές στο σώμα του πραγματικού είναι του καθενός μας.

———

“Θα σε αποχαιρετήσω έτσι όπως θα σου άρεσε, κάνοντας ένα life update στο facebook. Η δίδυμη αδερφή μου ήταν μία υπερήφανη τρανς, ακτιβίστρια, φεμινίστρια, άθεη, μία μικρή ηρωίδα που καθημερινά πάλευε με την τρανσφοβία, το σεξισμό, το μισογυνισμό και την κακία του κόσμου, που δεν άντεχε την υπέροχη διαφορετικότητά της. Ο,τι και να γράψω για αυτήν δεν θα μπορούσα ποτέ να χωρέσω σε λέξεις το μεγαλείο της ψυχής σου, του μυαλού σου, της δύναμής σου και της ομορφιάς σου.

Δεν θέλω συλλυπητήρια, θέλω όλοι εσείς εκεί έξω να αγαπάτε τόσο πολύ τα “διαφορετικά” παιδιά έτσι ώστε μία μέρα όλοι αυτοί που επί χρόνια την κακοποιούσαν και την τραμπούκιζαν να μην μπορούν να αναπνεύσουν από την πολλή αγάπη. Αυτή πρέπει να είναι η τιμωρία τους.

Εγώ οφείλω το μισό μου είναι σε σένα. Εσύ με έφερες σε επαφή με την lgbtqi κοινότητα, εσύ με έφερες σε επαφή με το φεμινισμό και με την αθεΐα, με τον doctor who και τον Harry Potter. Δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα χωρίς εσένα. Σε ευχαριστώ που ήσουν η καλύτερη αδερφή, η καλύτερη κόρη για την μαμά μας και το ομορφότερο πλασματάκι του κόσμου.

Ξέρω ότι η απόφασή σου ήταν 100% συνειδητή και ξέρω ότι πάλεψες μέχρι την τελευταία στιγμή για να κρατηθείς στη ζωή, αλλά η “αρρώστια” σου, όπως εσύ την αποκαλούσες σου προκαλούσε μόνο πόνο.

Συγγνώμη αν ποτέ σε πλήγωσα, ή δεν ήμουν αντάξια των προσδοκιών σου. Το ξέρεις ότι ήσουν και θα είσαι το άλλο μου μισό για πάντα.

Δεν έχω γνωρίσει πιο δυνατό, έξυπνο και όμορφο άτομο από σένα. Και ούτε πρόκειται. Μάλλον η μοναδικότητα σου δεν άξιζε σε αυτόν τον χάλια κόσμο, όσο και αν προσπαθούσες να τον αλλάξεις. Θα προσπαθήσω και εγώ τώρα, στο υπόσχομαι.

Σε αγαπώ ψυχούλα μου και θα σε αγαπώ για πάντα”.

Χριστιάνα Βουκελάτου

“Είναι άγονο ξένο και εχθρικό το τοξικό έδαφος που πάνε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν λουλούδια ομορφιάς και ελευθερίας. Κι εμείς αντί να ξεριζώσουμε τα ζιζάνια υπολογίζουμε με προσευχές στην δύναμη του λουλουδιού να αντισταθεί. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για τον κήπο. Για την Εμιλυ”.

Κωνσταντίνα Σγουροπούλου

 

Από : Για την Έμιλυ..

 

R. I. P.  ~  Δε θα ξεχαστείς

Δύσκολες αποφάσεις στην ψυχική νόσο

Τα περιστατικά που παρατίθενται πιο κάτω είναι προιόντα της φαντασίας του συγγραφέα και όχι πραγματικά. Πιθανές ομοιότητες με πραγματικές περιπτώσεις είναι σίγουρα αναμενόμενες, καθώς χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία κλινικής εμπειρίας για την εκπόνησή τους. Επέλεξα να κατασκευάσω τέσσερα ενδεικτικά περιστατικά, αν και η γκάμα που δυνητικά υπάρχει είναι πολύ μεγαλύτερη. Οι περιπτώσεις αυτές σημειωτέον δεν ανήκουν στις σπάνιες. Ο σκοπός του άρθρου θα φανεί στη συνέχεια.

 

  1. Γυναίκα 35 ετών με χρόνια ψυχωτική διαταραχή συμβιώνει με τους γονείς της βγαίνοντας ελάχιστα εκτός σπιτιού τα τελευταία χρόνια. Παρουσιάζει χωρίς όρια και ιδιαίτερα προβληματική συμπεριφορά εντός του σπιτιού. Παράλληλα ασκεί λεκτική βία και καλλιεργεί κλίμα φόβου με άμεσες και έμμεσες απειλές προς τους γονείς. Έχει επισκεφτεί σποραδικά κάποιους ψυχιάτρους στο παρελθόν, δίχως να έχει αποκτήσει ποτέ εναισθησία και συμμόρφωση με θεραπείες. Κινείται στα όρια των κριτηρίων που ο νόμος επιτρέπει την διενέργεια εισαγγελικής εντολής για υποχρεωτική ψυχιατρική εξέταση σε νοσοκομείο, αν και ούτως ή άλλως οι γονείς δεν είναι θετικοί σε σχετικό σενάριο.

 

  1. 50χρονος αλκοολικός, βαρύς καπνιστής, παχύσαρκος, καρδιοπαθής, χαπίτης (ο έχων Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια λόγω καπνίσματος) συμβιώνει με την άβουλη & υποτακτική, μεγαλωμένη στον πατροπαράδοτο πατριαρχικό τύπο οικογένειας των προηγούμενων δεκαετιών γυναίκα του και τις δυο τους κόρες. Μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία με επανειλημμένα σοβαρά καρδιολογικά και αναπνευστικά προβλήματα χωρίς ποτέ να συμμορφώνεται με ιατρικές οδηγίες. Αυταρχικός, ευερέθιστος, παρανοειδής, κακότροπος, υπέρμετρα αλαζονικός, κακοποιεί ασταμάτητα συναισθηματικά και σωματικά ενίοτε, την οικογένειά του από την έναρξή της. Οικογένεια η οποία παγιδευμένη στο φαύλο κύκλο «είναι άρρωστος-χρειάζεται βοήθεια-είμαστε θύματα λόγω μοίρας-τι θα πει ο κόσμος», ζει για να τον υπηρετεί και να βασανίζεται.

 

  1. 25χρονος γόνος μεσοαστικής οικογένειας με παρατημένες στη μέση τις σπουδές του, παρουσιάζει διαταραχή εθισμού στο διαδίκτυο καθώς περνάει καθημερινά πάνω από 12 ώρες κυρίως νυχτερινές μπροστά σε οθόνη, ενώ κοιμάται την ημέρα. Συντηρείται εξ’ ολοκλήρου από τις πετσοκομμένες γονεικές συντάξεις και αδιαφορεί πλήρως για οποιαδήποτε πιθανότητα κοινωνικής ή εργασιακής ζωής. Στις παραινέσεις των μαραζωμένων γονέων του αντιδρά συνήθως με περισσή αυθάδεια, ενίοτε και με εκρήξεις θυμού διανθισμένες από κομψό υβρεολόγιο. Είναι υπέρβαρος και τρέφεται κυρίως με κατά παραγγελία junk food & coca cola.

 

  1. 40άρης πάσχων από ναρκισσιστική/αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας διαμένει με την πατρική του οικογένεια, η οποία φυσικά και του συντηρεί τις βασικές ανάγκες. Δεν εργάζεται, περιέργως όμως πάντα έχει χρήματα να σπαταλήσει στις κραιπάλες του, στα ακριβά του γούστα και σε παιχνίδια τζόγου στα οποία είναι εθισμένος. Όντας ιδιαίτερα χειριστικός, αποσπά τακτικά χρηματικά ποσά από γονείς και άλλα συγγενικά πρόσωπα, ενώ συχνά πυκνά διαπράττει κλοπές από το οικογενειακό εισόδημα. Τι ακριβώς κάνει στην προσωπική του ζωή δεν είναι καθόλου γνωστό, υπάρχουν φήμες για συμμετοχή σε μικροαπάτες, οι οποίες φυσικά δεν αποδείχτηκαν ποτέ. Παρουσιάζει μεγαλομανία και έλλειψη συναισθηματικής επικοινωνίας, αν και φαινομενικά μπορεί να δείχνει η καρδιά της παρέας. Είναι στα μαχαίρια με τα δύο συνομήλικα αδέλφια του, καθώς η ανοχή τους έχει εξατμιστεί προ πολλού, ενώ οι γονείς του έχουν αποκτήσει χρόνια αντιδραστική κατάθλιψη.

 

 

Χωρίς αμφιβολία όλοι οι παραπάνω ασθενείς χρειάζονται ψυχιατρική ή/και ψυχοθεραπευτική βοήθεια. Η πρώτη σκέψη ενός ψυχιάτρου είναι και οφείλει να είναι αυτή. Από κει και πέρα όμως από την πρόθεση στην εφαρμογή υπάρχει απόσταση. Στις παραπάνω ενδεικτικές περιπτώσεις υπάρχει ένα καθοριστικό κοινό στοιχείο, η έλλειψη εναισθησίας (επίγνωσης του νοσηρού). Αυτό σημαίνει ότι δεν τίθεται θέμα ανάγκης θεραπείας βάσει της οπτικής των ανθρώπων αυτών. Δεν πρόκειται να ζητήσουν βοήθεια από μόνοι τους. Το πράγμα χειροτερεύει ακόμη περισσότερο, όταν στα μάτια της πλειοψηφίας του κόσμου οι τρεις τελευταίες περιπτώσεις δεν αναγνωρίζονται ως άτομα με νοητική διαταραχή, ενώ ακόμα και στους ίδιους τους άμεσους συγγενείς η πληροφόρηση αυτή ακούγεται με δυσπιστία και προκαλεί σοκ στο πλαίσιο του κοινωνικού στίγματος.

Από την άλλη πλευρά το σύστημα της οικογένειας των ανθρώπων αυτών νοσεί συνολικά. Η πλειοψηφία των άμεσων (και έμμεσων αν τυχόν εμπλέκονται) συγγενών έχει αναπτύξει σοβαρές διαταραχές δηλαδή κατάθλιψη, αγχώδη διαταραχή, τραυματικό στρες ως επί το πλείστον και χρειάζεται επίσης ψυχιατρική ή/και ψυχοθεραπευτική βοήθεια. Κάποιοι το αντιλαμβάνονται για τους εαυτούς τους και τη ζητάνε, κάποιοι δυστυχώς όχι.

Οι συγγενείς αυτοί όμως έρχονται κάποια στιγμή, συνήθως αργά και ζητάνε συμβουλευτική βοήθεια για το τι μπορεί να γίνει με τους δικούς τους..

Οι επιλογές εδώ είναι πολύ δύσκολες..

Τι μπορεί να κάνει κανείς για ανθρώπους που δεν τους ξέρει καν και που δεν αναγνωρίζουν ότι έχουν πρόβλημα?  Σύντομα λοιπόν οι συγγενείς δέχονται την προσγείωση των δύσκολων επιλογών που υπάρχουν μπροστά τους και φεύγουν με το κεφάλι σκυμμένο. Συνήθως θα απευθυνθούν σε 2-3 ειδικούς ακόμη, να «πάρουν κι άλλες γνώμες», σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ακούσουν κάποια μαγική λύση που θα απομακρύνει από πάνω τους το φορτίο. Τελικά είναι αρκετά πιθανό να μην κάνουν τίποτα. Δηλαδή δεν επιλέγουν, αφήνουν τις καταστάσεις να διαιωνίζονται και επαφίουν τις ελπίδες τους για αλλαγή στον χρόνο που θα περάσει ή/και στο Θεό..

Οι επιλογές εδώ είναι δύσκολες, για δύο σοβαρούς λόγους. Πρώτον διότι για την πλειοψηφία των συγγενών που ζητάνε βοήθεια δεν είναι συναισθηματικά δυνατό να κατανοήσουν ότι όταν αγαπάς κάποιον και θέλεις το καλό του, αυτό μπορεί να προυποθέτει να προβείς σε αποφάσεις και ενέργειες που δε θα του αρέσουν, θα τον θυμώσουν και θα τον στενοχωρήσουν. Πρόκειται για την πρώιμη μάθηση που ξεκινάει σε μικρή ηλικία και είναι του τύπου «σε υπερπροστατεύω, σε χαιδεύω, κουκουλώνω τα προβλήματα για να μην τα μάθεις και στενοχωρεθείς». Η στάση αυτή συνεχίζεται με παραλλαγές και στην ενήλικη ζωή, διανθισμένη με μια επικάλυψη «ηθικής ανημπόριας» (δεν μπορώ να το κάνω αυτό στο παιδί μου).

Δεύτερον η πλειοψηφία επίσης είναι αιχμάλωτη στην παγίδα της κοινωνικής εικόνας και του στίγματος. Οι μύθοι και τα στερεότυπα που διαμορφώνουν το «τέρας» που λέγεται στίγμα έχουν αναλυθεί εδώ. Σε αυτή τη χώρα για να κάνουμε κάτι πρέπει αυτό να εγκρίνεται και από την περιρρέουσα κοινωνία. Με την παραμικρή υποψία ότι παραβλάπτεται η εικόνα μας στον περίγυρο, μαζευόμαστε στο καβούκι μας ακόμη και αν οι συνέπειες είναι διαχρονικά βαρύτερες για την ψυχική μας υγεία. Οι οικογένειες είναι τόσο κλειστές που ο νόμος της σιωπής ισχύει ακόμη και εντός του ευρύτερου συγγενικού περιβάλλοντος (ξαδέρφια, θείοι κ.λ.π.)

Για τις ανάγκες του άρθρου δεν κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούν συγκεκριμένες κινήσεις που μπορεί να αφορούν τις δύσκολες επιλογές που προαναφέραμε. Έτσι κι αλλιώς αυτές εξατομικεύονται ανάλογα τις ειδικές συνθήκες κάθε περιστατικού. Είναι όμως σκόπιμο να αναφερθούν κάποιοι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους αυτές θα μπορούσαν να κινούνται, με την προυπόθεση ότι οποιαδήποτε άλλη εύκολη επιλογή έχει αποτύχει :

  • Εστίαση και προτεραιότητα στην ατομική υγεία των συγγενών και όχι του κυρίως πάσχοντος για όσο αυτό είναι απαραίτητο.
  • Αναθεώρηση της κατανομής του οικογενειακού εισοδήματος.
  • Καταφυγή σε οποιαδήποτε διαθέσιμη δημόσια ή ιδιωτική, νομική ή ιατρική υπηρεσία κριθεί απαραίτητη.
  • Συγγενική επιστράτευση και συμμαχία στο ευρύτερο συγγενικό περιβάλλον με στόχο το διαμοιρασμό του βάρους και την ενίσχυση του κύρους των αποφάσεων.
  • Προσωρινή, αλλά επαρκής διάρκεια

Να επαναλάβουμε ότι η υιοθέτηση σχετικών ενεργειών εν απουσία άλλης επιλογής δεν υποδηλώνει ηθική κατωτερότητα ή έλλειψη αγάπης. Συχνά πυκνά γίνεται αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα των ψυχικώς πάσχοντων. Τι γίνεται όμως με τα ανθρώπινα δικαιώματα των ανθρώπων γύρω τους?

1434126469468

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.


Στο
ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχών (π.χ. κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, διπολική διαταραχή, ψυχώσεις, καταχρήσεις σε συνδυασμό με στοχευμένες ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις τόσο στον ασθενή όσο και στο στενό, αλλά και ευρύτερο περιβάλλον του.Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

Ο «οικτίρμων» Πατέρας Φιλόθεος Φάρος

 

Ζούμε σε μια εποχή που το φαινόμενο της κοσμικής εμπλοκής και των υλικών επιδιώξεων των ιερωμένων πάσης βαθμίδας θεωρείται λίγο πολύ αυτονόητο και κηρύγματα που απέχουν μακράν από τις διδαχές του Ιησού Χριστού, όπως για παράδειγμα τα κηρύγματα μίσους και μισαλλοδοξίας κάποιων εξ’ αυτών (ευτυχώς λίγων), οχι μόνο δεν προβληματίζουν, μα τυγχάνουν ευρείας αποδοχής σε ένα συγχυσμένο ποίμνιο που διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο με ακούραστη προσήλωση.

Με χαρά λοιπόν αναδημοσιεύω τη συνέντευξη ενός ανθρώπου της εκκλησίας που κατά τη γνώμη μου κάνει τη φωτεινή διαφορά σε ένα περιβάλλον ως επί το πλείστον πνευματικά αλλοτριωμένο.Ύπαρξη, έρωτας, πνευματικοτητα, πίστη, αμαρτία, ενοχή, ξενοφοβία, ομοφυλοφιλία μερικά από τα δύσκολα θέματα για τα οποία ερωτάται και οι απαντήσεις του μεστές και κατηγορηματικές αν και σίγουρα δύσπεπτες και ενοχλητικές για πολλούς. Ενας ιερέας που όντως θα άξιζε να ακούει κανείς τα λόγια του συχνά.

 

Κάποια κεντρικά σημεία της παραπάνω συνέντευξης που χρήζουν περισυλλογής είναι σίγουρα τα εξής :

«Η πίστη βιώνεται μέσα από άσκηση, μέσα από τον περιορισμό του Εγώ, μέσα από την άρνηση του κόσμου των υλικών πραγμάτων και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τη βρει όσο είναι απορροφημένος από τη ρηχή πραγματικότητα των υλικών ανέσεων, του εγωκεντρισμού και της ιδιοτέλειας».

 

«Υπάρχει δρόμος για τη σωτηρία της ψυχής;

Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε, κοινωνούμε με τους άλλους ανθρώπους, τόσο πιο ξεκάθαρα θα βλέπουμε που μπορούμε να πάμε. Ωστόσο, η αυτογνωσία είναι πάρα πολύ ρηχή. Δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται μέσα μας. Ο άνθρωπος όταν περιμένει από αλλού να φτιαχτεί η ζωή του, είναι σε πολύ άσχημη θέση.

Γιατί χρειάζονται οι άλλοι; Δεν καταλαβαίνω. Εννοείτε το καθρέφτισμα;

Η δυνατότητα του ανθρώπου να αυτοεξαπατάται είναι ασύλληπτη. Υπάρχει μια ιστορία που λέει πως όταν ένας άνθρωπος σου πει πως είσαι άλογο, το παραθεωρείς. Όταν ένας δεύτερος σου το ξαναπεί, το σκέφτεσαι. Όταν ένας τρίτος στο επαναλάβει, πας και αγοράζεις μια σέλα. Η δυνατότητα να πιστεύω πως είμαι ο Βαλεντίνο, ενώ έχω μια μύτη τρία μέτρα, είναι πραγματικά ασύλληπτη».

 

«Η ενοχή είναι μια κρίση αλαζονείας.»

 

«Η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα;

Η οµοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή για να είναι αµαρτία. Η αµαρτία προϋποθέτει επιλογή.»

 

«Όσο μεγαλώνουμε, δύσκολα αλλάζουμε, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή. Ό,τι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Αν ο άνθρωπος θέλει να ζει μέσα στην πραγματικότητα, πρέπει ν’ αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω…»

 

Πηγή : Ο «οικτίρμων» Πατέρας Φιλόθεος Φάρος

 

έμπνευση

 

 

Άγχος & Παγκόσμια Οικονομία (το περιμένατε ε?)

άγχος

Είμαστε στο σημείο όπου ό,τι μετρήσεις γίνονται περιλαμβάνουν ως πρωταρχικό κριτήριο το κέρδος, την οικονομία, την περικοπή χρημάτων.Μας αρέσει δε μας αρέσει εκεί είμαστε. Η αντιμετώπιση νοητικών διαταραχών (mental disorders) έχει μεγάλη σημασία γιατί η οικονομική χασούρα που προκαλεί η μείωση της εργασιακής λειτουργικότητας που προκαλείται από αυτές είναι πολύ υψηλότερη από το κόστος της θεραπείας τους. Άρα η επένδυση στην ψυχική υγεία είναι εντέλει προσοδοφόρα..Έτσι μας λέει ουσιαστικά η τελευταία αυτή έρευνα. Αντιμετωπίστε λοιπόν τις αγχώδεις διαταραχές και την κατάθλιψη όχι για το >10% του παγκόσμιου πληθυσμού (υποεκτιμημένο το ποσοστό) που υποφέρει, αλλά για το κέρδος. Μήπως να ενημερώσουμε και τους υπεύθυνους της «διαπραγμάτευσης», Έλληνες & ξένους, για αυτό το δυνητικά πολύ επικερδές αναπτυξιακό πεδίο ή θα είναι πολύ απασχολημένοι να «επενδύουνε» σε νέα μέτρα κ.τ.λ. κ.τ.λ.?

Πηγές :

Hardships & Actions

 

Hardships

Όλοι αντιμετωπίζουμε δυσκολίες σωστά?

Σημασία έχει πώς διαχειριζόμαστε την απογοήτευσή μας, πώς μετατρέπουμε την οργή μας σε πράξη.

Οι δυσκολίες δε θα φύγουν με τα συναισθήματα, έτσι δεν είναι?

«Ένας άλλος κόσμος»

WORLDS-APART_70x100cm_TEASER-3

Ένας άλλος κόσμος

Δεν είναι συχνό φαινόμενο μια ταινία να καταφέρνει να αγγίξει συναισθήματα, να προσεγγίζει παράλληλα και μαζικά τόσα πολλά επίκαιρα θέματα και να περνάει εντέλει τόσα αξιοσημείωτα νοήματα (για όποιον θελήσει ή είναι έτοιμος να τα δει και να τα εισπράξει). Στην περίπτωση αυτή αυτό επετεύχθη για μένα και έτσι θέλησα να σας την προτείνω ανεπιφύλαχτα.

Θα πρέπει να πω οτι πιέστηκα να πάω να δω την ταινία και σε αυτό φταίει μάλλον το ότι ήμουν προκατειλλημένος για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Φυσικά εκ των υστέρων αναγνωρίζω οτι ήμουν ανόητος. Γενικά δε με απασχολουν ιδιαίτερα κριτικές τεχνικού τύπου για τη σκηνοθεσία , το σενάριο, τους πρωταγωνιστές, τη δημοσιότητα, το κουτσομπολιό και ένα σωρό άλλα στοιχεία ακατανοήτως βαρυσήμαντα για τους επαγγελματίες ειδικούς κριτικούς.

Δεν είναι πολλή ώρα που έχω φύγει από το σινεμά και θα ήθελα να μπορούσα να μεταδώσω κάθε ένα από τα αναγκαία μηνύματα που αναγνώρισα, κάθε συγκινητικό ψυχογράφημα που θα μπορούσε να είναι πανομοιότυπο με το ψυχογράφημα πολλών συνανθρώπων μας στον κόσμο που φτάσαμε να ζούμε. Θα το αφήσω όμως σε εσάς αν κάνετε το βήμα να δείτε την ταινία. Θα πω μόνο οτι μέσα στην ταινία αυτή πλέκεται με θεραπευτική θα έλεγα επιτυχία η αναπόφευκτη (και μοναδική ίσως) λύση για τον άνθρωπο και την πολυεπίπεδη κρίση που βιώνει σήμερα :

Ο επαναπροσδιορισμός (αξιών?, πεποιθήσεων?, κατευθύνσεων?, επιθυμιών?)

 

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Φόβος για το άγνωστο

Ο φόβος για το άγνωστο είναι ευρύτατα διαδεδομένος στο γενικό πληθυσμό, με κορύφωση της συχνότητάς του σε άτομα που παρουσιάζουν αγχώδεις διαταραχές. Εμφανίζεται τόσο σε ατομικό όσο και σε επίπεδο συνόλου.

Στη δεύτερη περίπτωση, σε κοινωνικό επίπεδο δηλαδή αποτελεί αιτία πολιτισμικής στασιμότητας, συντηρητισμού, διαιώνισης προβληματικών καταστάσεων, ενώ αποτελεί επίσης βασικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης (βλέπε γνωσιακές προδιαθέσεις π.χ. φαινόμενο status quo).

Ο φόβος για το άγνωστο ενέχει μια υπαρξιακή πλευρά. Σε υπαρξιακό επίπεδο συνδέεται με το φόβο για το θάνατο, το φόβο για το αύριο, το φόβο για τον κόσμο, το φόβο για τον εαυτό μας. Αποτελεί μέρος της ανθρώπινης φύσης. Η πλευρά αυτή δε θα απασχολήσει το παρόν άρθρο.

Το άγνωστο προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς. Ουσιαστικά πυροδοτεί δυσλειτουργικούς τρόπους σκέψεις και αρνητικού περιεχομένου πεποιθήσεις όπως :

• Ό,τι δεν ξέρεις, μπορεί να σε βλάψει
• Ό,τι δεν ξέρεις, δεν μπορείς να το ελέγξεις
• Ό,τι δεν μπορείς να ελέγξεις, μπορεί να σε βλάψει.
• Άρα πρέπει να αποφεύγεις το άγνωστο.
• Άρα πρέπει να ελέγχεις τα πάντα.

Η παραπάνω νοητική επεξεργασία συνήθως παραμένει στάσιμη γιατί σχετίζεται άμεσα με το συναίσθημα του φόβου και του άγχους, συναίσθημα που διατηρεί διαχρονικά κυρίαρχη θέση στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου.

Το σημείο κλειδί είναι ότι μια περαιτέρω πιο ενδελεχής επεξεργασία στο θέμα θα μπορούσε να προσφέρει θεαματικά και απρόσμενα θετικά αποτελέσματα στον τυχερό που θα αποφάσιζε να την κάνει.

Καταρχήν λοιπόν θα πρέπει να εννοήσουμε ότι μέσα στην καθημερινότητα υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα «άγνωστου». Μάλιστα μπορεί να μην καταλαβαίνουμε συνειδητά ότι συναντάμε το άγνωστο σε κάθε μας κίνηση. Τέτοια παραδείγματα μπορεί να είναι : Το αν θα μας πειράξει η τυρόπιτα που πήραμε από το φούρνο, αν θα τρακάρει το μηχανάκι, το αν θα εξυπηρετηθούμε σε δημόσια υπηρεσία, η έκβαση ιατρικών εξετάσεων, η έκβαση εξετάσεων στην εκπαίδευση, η έκβαση μιας συνάντησης, η πορεία μιας σχέσης, ο καιρός, η επίσκεψη σε ένα καινούριο χώρο, τα παιδιά μας που ξενυχτούν τα βράδια, το ταξίδι με ένα αεροπλάνο, η λήψη μιας απόφασης, η επένδυση σε κάποιο επιχειρηματικό σχέδιο, η πορεία μιας οικονομίας κ.τ.λ. κ.τ.λ. Στη διαδικασία αυτή, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ρεαλιστικά και ορθολογιστικά ότι κάτι άγνωστο δεν έπεται ότι θα είναι και άσχημο, αρνητικό, απειλητικό, βλαβερό, επικίνδυνο. Μπορεί αντίθετα να αποβεί θετικό, υγιές, βελτιωτικό, ευχάριστο,. Έτσι δεν μπορούμε να υπεργενικεύσουμε ότι το άγνωστο θα είναι πρόβλημα. Από κει και πέρα το πιο λειτουργικό θα ήταν κάθε περίπτωση να ερμηνεύεται ξεχωριστά αναλόγως με τις ενδείξεις που πιθανώς υπάρχουν. Γιατί αν όντως σε κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις όντως είναι σωστό να προλάβουμε μια αρκετά εύλογη αρνητική έκβαση, ίσως υπάρχουν άλλες τόσες που φοβόμαστε υπερβολικά και βάζουμε περιορισμούς στη ζωή μας. Όμως η κατά περίπτωση ερμηνεία και δράση καθίσταται δυσχερής διότι οι τρόποι σκέψεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω λειτουργούν ως γενικοί κανόνες και ουσιαστικά καθορίζουν τη συμπεριφορά μας τροφοδοτώντας μας με αυταπάτες ελέγχου, ασφάλειας και πρόβλεψης του μέλλοντος. Εν τέλει δηλαδή προκαθορίζουμε αυθαίρετα ότι κάτι θα πάει στραβά, άρα νομίζουμε πως αν το αποφύγουμε, γλιτώνουμε από τον κίνδυνο και άρα έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Και αφού δεν κινδυνέψαμε, είχαμε δίκιο που δεν πράξαμε..

Επιπροσθέτως υπάρχει ένα αγωνιώδες ερώτημα που κατακτά το μέγιστο της προσοχής σε ανθρώπους που έχουν φόβο για το άγνωστο : «Κι αν συμβεί?» Η επιλεκτική εστίαση στη σκέψη αυτή είναι ικανή από μόνη της να πυροδοτήσει άγχος. Είναι επακόλουθο να πυροδοτηθεί ο βιολογικός μηχανισμός του άγχους γιατί υπονοείται απειλή. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να αναγνωρίζουν σε κάποιο επίπεδο το απίθανο του φόβου τους όμως προτιμούν να είναι 100% σίγουροι αποφεύγοντας διότι διακατέχονται από το φαινόμενο που ονομάζεται μη ανοχή της αβεβαιότητας. Εδώ επικρατούν δυσλειτουργικές πεποιθήσεις (γνωσίες) τύπου : «είναι τρομερό να μην ξέρεις», «πώς θα ζήσω με την αβεβαιότητα», «για να τα βγάλω πέρα πρέπει να έχω τον έλεγχο». Επιπλέον λειτουργεί παράλληλα και διαβρωτικά και η περίφημη καταστροφοποίηση. Η μεγαλοποίηση δηλαδή σε υπερθετικό βαθμό των επιπτώσεων από το κάθε τι στην καθημερινότητά μας.

Εκείνο που η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών δυσκολεύεται και μάλιστα αρνείται συχνά να δεχτεί είναι ότι δεν είναι εφικτό να ελέγχει κανείς τα πάντα στη ζωή. Αυτό είναι ένα υπαρξιακό αξιωματικό γεγονός. Η επιχειρηματολογία πάνω σε αυτό μπορεί να αποτελέσει και περιεχόμενο βιβλίου. Μια απλή αναδρομή στη ζωή του καθενός αρκεί για να προσφέρει αμέτρητα παραδείγματα. Υπάρχουν παράγοντες πέρα του ελέγχου μας λοιπόν που κινούν τα πράγματα. Ως ένα βασικό παράδειγμα εδώ μπορούμε να εκλάβουμε πολύ απλά και μόνο τους άλλους ανθρώπους. Δηλαδή δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι θα κάνουν ή τι θα πουν οι άλλοι. Απλά όλοι μας επιλέγουμε σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό την αυταπάτη του ελέγχου.

Η σημερινή εποχή δε συμβάλλει στην απομυθοποίηση της σημασίας του ελέγχου πάνω στο άγνωστο, αλλά και την αποδοχή της μη ελεγξιμότητάς του . Παρακάτω έχω συλλέξει κάποιες φράσεις, ο προβληματισμός πάνω στις οποίες ίσως βοηθούσε προς μια τέτοια κατεύθυνση :

• Αν ο πλήρης έλεγχος ήταν εφικτός, μήπως η ζωή θα γινόταν απολύτως προβλέψιμη και βαρετή? Τι γίνεται με τον αυθορμητισμό, την περιέργεια, τις εκπλήξεις, τις νέες εμπειρίες?
• Η αβεβαιότητα δεν μπορεί να συνδέεται ενίοτε και με την ύπαρξη ελπίδας?
• Κι αν συμβεί κάτι καλό τελικά και το χάσουμε, επειδή αποφασίσαμε να το αποφύγουμε «για σιγουριά»?
• Πόσο κακό είναι εν τέλει το κακό που ίσως συμβεί αν το άγνωστο αποβεί αρνητικά? (Αποκαταστροφοποίηση)
• Δεν είναι κακό να μην ελέγχει κανείς τα πάντα.
• Ο άνθρωπος έχει όντως τον έλεγχο σε ΜΕΡΙΚΑ πράγματα.
• Το να προσπαθεί να ελέγξει κανείς κάτι που δεν ελέγχεται φέρνει άγχος.
• Το να προσπαθεί να ελέγξει κανείς τα πάντα φέρνει άγχος.
• Το να μην ελέγξει κανείς κάτι ενδέχεται να φέρει καλύτερα αποτελέσματα ως προς την έκβαση από το να ελέγξει.
• Το να μην ελέγχει κανείς τα πάντα δε σημαίνει ότι είναι αδύναμος.
• Το να μην ελέγξει κανείς κάτι που νόμιζε ότι μπορεί, δε σημαίνει ότι απέτυχε.

Τhe unknown might not be so frightening

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Τα likes, οι selfies και ξανά στο ίδιο έργο θεατές

world apathy

Οι τελευταίες εξελίξεις από το καλοκαίρι κι έπειτα ήταν σαφώς ακόμη ένα χτύπημα για πολύ κόσμο. Ειδικά για μια περίοδο 2-3 εβδομάδων τον Ιούλιο έχω την εντύπωση ότι οι ατομικές πνευματικές και ψυχικές άμυνες μεγάλης μερίδας του κόσμου δοκιμάστηκαν σκληρά στο πλαίσιο αρχικά μιας συντονισμένης εκστρατείας φόβου και στη συνέχεια μιας ανώμαλης προσγείωσης σε μια σκληρή και επαναλαμβανόμενα απογοητευτική πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα αυτή ανέδειξε για πολλοστή φορά το καταθλιπτικό συμπέρασμα ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει λογική. Γιατί η λογική δέχεται σκληρή δοκιμασία όταν το αποτέλεσμα ενός (ήδη παράλογου) δημοψηφίσματος οδηγεί ακριβώς στην αντίθετη πολιτική απόφαση. Οι προεκτάσεις του γεγονότος αυτού είναι περισσότερες, όμως θα πρέπει να αρκεστούμε στο «ο νοών νοήτω».

Πλέον ο κόσμος καλείται να ξαναψηφίσει σε μια εκλογική διαδικασία χωρίς ουσία καθώς οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν δείξει ότι το κόμμα που θα πλειοψηφήσει δεν θα κυβερνήσει, αλλά θα συγκυβερνήσει για να εφαρμόσει πολιτικές ήδη γνωστές. Ξανά παρόμοιες προεκτάσεις.

Και παρά την ευνοική συγκυρία της καλοκαιρινής ραστώνης, ο νεοέλληνας δε δείχνει να ωφελήθηκε πολύ. Αντιθέτως η πεποίθηση ότι το πνεύμα της πλειοψηφίας του κόσμου βρίσκεται σε πολυετή ραστώνη, ποτέ δε φαινόταν ισχυρότερη. Από τη μια ζουν και βασιλεύουν χρονίζουσες παθογένειες όπως η έλλειψη σεβασμού για το συνάνθρωπο, η έλλειψη παιδείας, η ματαιοδοξία, ο ατομικισμός, ο ωχαδερφισμός, η κουτοπονηριά, η υποκρισία και πολλές άλλες. Από την άλλη, αν υπάρχει μια υποθετικά αυξανόμενη μάζα πληθυσμού που κάπως ευαισθητοποιημένη, προσπαθεί να ξεφύγει από τα προηγούμενα, δεν έχει βρει δυστυχώς τρόπο να εκφραστεί. Επικρατούν μηχανισμοί άμυνας που προσφέρουν αποφυγή της φόρτισης που προκαλεί η παρακμή της χώρας τούτης. Τυπικά παραδείγματα ο στρουθοκαμηλισμός, κυνισμός, το κυνικό χιούμορ και η αδιαφορία για τα κοινά.

Ο κόσμος σήμερα περνάει σημαντικό μέρος του χρόνου του στο virtual κόσμο των social media «ποστάροντας» επί παντός επιστητού, καθόλου συχνά δυστυχώς επί πραγματικά σημαντικών θεμάτων. Και ποιος καθορίζει τι είναι πραγματικά σημαντικό θα ρωτήσει εύλογα κανείς. Ζούμε σε μια εποχή που το να υποστηρίξει κανείς ότι οι αρχές/αξίες είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή δε χρήζει γενικής παραδοχής, αλλά και όποτε χρήζει ξεχνιέται άνετα στο μύλο μιας αλλοτριωμένης καθημερινότητας. Ο κόσμος δεν απολαμβάνει στοιχειωδών πολιτισμικών κατακτήσεων όπως κατάλληλης παιδείας, λειτουργικού σύστηματος υγείας παντού, δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, αξιοπρέπειας, εργασίας, κοινωνικής ασφάλειας, οργάνωσης κράτους κ.α.. και παρ’ όλ’ αυτά αναλώνεται εκτός από την all time classic πατροπαράδοτη γκρίνια σε διαδικτυακούς διαγωνισμούς συλλογής «likes», μέσω διανοουμενίστικων σοβαροφανών «αναλύσεων», εξυπνακισμών και αστεισμών που ναι προσφέρουν λίγο γέλιο μεν, καμία πραγματική αλλαγή δε.

Εκτός και αν δε χρειάζεται αλλαγή η κοινωνία τούτη βρε αδερφέ! Τι κάθεσαι και ασχολείσαι τώρα εσύ με τέτοια πράγματα. Τι πιο εύκολο να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε καλοντυμένοι και με τις μάσκες (selfies?) ανανεωμένες εντός και εκτός των κινητών και ακίνητων «αξιοζήλευτων» κεκτημένων μας, απενεργοποιώντας τις αισθήσεις μας στο τοξικό έξω και αγνοώντας περιχαρείς το ταλαιπωρημένο μέσα…

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.