Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά;

Μέσα στα τόσα αφιερώματα για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, από τα οποία άλλα ήταν γεμάτα ευχές για εκείνη που είναι μάνα, αδερφή, σύντροφος, σύζυγος αλλά όχι μόνο γυναίκα, γιατί η αξία της άλλωστε έγκειται στον ποιο ρόλο έχει κι άλλα που υπήρξαν πράγματι ουσιώδη δίνοντας αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό, έτυχε να πέσω πάνω στο παρακάτω βίντεο.
Επέλεξα να το υποτιτλίσω και να το μοιραστώ γιατί αγγίζει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη χορδή της υποκριτικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε.

Αν και η ίδια έχω παιδιά και θα μπορούσε κάποιος /α να σκεφτεί ότι μιλάω εκ του ασφαλούς, όπως έχω άλλωστε ακούσει αρκετές φορές αγγίζοντας το συγκεκριμένο θέμα, θυμάμαι ακόμη εκεί γύρω στα 30 τις αγωνιώδεις ερωτήσεις του οικογενειακού αλλά και κοινωνικού μου περιγύρου, για το πότε σκοπεύω να κάνω παιδιά, θυμάμαι ακόμη το ενδόμυχο και απροσδιόριστο άγχος, όταν μάθαινα ότι γνωστές συνομιλήκες μου είχαν ήδη αποκτήσει παιδί. Κι ενώ κάθε μου λογική σκέψη απείχε και αντιδρούσε σε αυτά τα στερεότυπα, προσπαθώντας να αποτινάξει την επί έτη γαλούχηση ότι ο τελικός σκοπός μιας γυναίκας είναι μόνο η μητρότητα, μια αυθόρμητη εσωτερική ανησυχία συχνά πυκνά έβρισκε έδαφος επιβεβαιώνοντας πόσο ριζωμένες μέσα μας είναι οι στερεοτυπικές προσταγές της κοινωνίας ως προς το φύλο μας.

Βλέποντας το βίντεο σκέφτηκα αρκετές φίλες και γνωστές που δεν έχουν παιδιά, άλλες που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκτήσουν χωρίς να ξέρουν οι ίδιες, αν όντως το επιθυμούν, αλλά προσαρμόζονται και θεωρούν δικό τους θέλω, τα θέλω μιας κοινωνίας  που μας διαμορφώνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρούμαστε μη ολοκληρωμένες γυναίκες, μισοί άνθρωποι, αν τυχόν επιλέξουμε ή δεν μπορεσουμε ν’αποκτήσουμε παιδιά. Μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια, τη ντροπή πολλές φορές, να ξεστομίσεις όταν είσαι 40 χρονών την απλή φράση «όχι δεν έχω παιδιά».

Με το βιολογικό ρολόι να χτυπαει πάνω από το κεφάλι μας όταν πατήσουμε τα 30, με γονείς, γνωστούς, συντρόφους, φίλους, να επιμένουν άλλοι απροκάλυπτα και προσβλητικά, άλλοι ψιθυρίζοντας με συνωμοτικό ύφος, ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο ακόμη να βιώσουμε την ολοκλήρωση ως γυναίκες. «Βρες κάποιον να κάνεις παιδιά, μη ζητάς πολλά».

Έχω δει γυναίκες να πέφτουν σε κατάθλιψη, επειδή δεν κατάφεραν να κάνουν παιδί, έχω δει γυναίκες να κάνουν απίστευτους συμβιβασμούς και εκπτώσεις στην προσωπική τους ζωή μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ταίρι, ώστε να μπορέσουν να κάνουν παιδιά. Έχω συναντήσει γυναίκες που ενώ επιλέγουν συνειδητά ότι δεν θελουν να γίνουν μητέρες να αντιμετωπίζουν τις πιο σκληρές κριτικές, τα πιο ευτελή σχόλια.

Το παρακάτω βίντεο αφιερωμένο στις γυναίκες που πέρασαν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους σε κρεβάτια νοσοκομείων προσπαθώντας με εξωσωματικές να κάνουν παιδιά νιώθοντας τη σπάθα της κοινωνίας πάνω από τα κεφάλια τους. Βλέποντας το σώμα τους ν’αλλάζει έχοντας υποστεί κάθε πιθανή ιατρική παρέμβαση, ορμόνες επί ορμόνων να μπαίνουν στο σώμα τους και να θεωρείται όλη αυτή η διαδικασία απολύτως φυσιολογική.

Σ’εκείνες που πέρασαν βράδια κλαίγοντας προσπαθώντας να συνταιριάξουν τα πρέπει μιας κοινωνίας με τα θέλω τους, σ’εκείνες που τελικά στάθηκαν όρθιες και είπαν όχι στην κοινωνική αυτή προσταγή εφόσον δεν την επιθυμούσαν, αλλά και σ’εκείνες που πιθανόν υπέκυψαν για να ικανοποιήσουν συντρόφους και γονείς.

Σε εκείνες που επέλεξαν ελεύθερα να κάνουν παιδιά χωρίς να τα θεωρούν συμπλήρωμά τους, αποφεύγοντας να τα κάνουν δεκανίκια τους, μα κυρίως σε εκείνες που δεν έχουν παιδιά και παλεύουν καθημερινά για να μην θεωρούνται κατώτερες, άκληρες, ανολοκλήρωτες, μισές.

Σύλβια Βαρνάβα

Πατήστε στο σύνδεσμο : Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά; να μπείτε στο αρχικό άρθρο όπου ο σχολιασμός από πολλές γυναίκες παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον!

Η ζωή που δεν έζησαν

nothing-exerts-a-stronger-psychic-effect-upon-the
Τίποτα δεν ασκεί ισχυρότερο ψυχικό φορτίο στο περιβάλλον και ειδικά στα παιδιά, από τη ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του.

Η κοινωνία μας πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ψυχικής υγείας σαν πρόβλημα όλων

Η πρωθυπουργός της ΒρεταννίαςTheresa May ανέβασε το παρακάτω άρθρο για την προτεραιότητα της ψυχικής υγείας! Πρόκειται για αξιοσημείωτο γεγονός απλά και μόνο λόγω της θέσης της! Αξίζει να διαβαστεί με προσοχή και να αποτελέσει παράδειγμα για τους πολιτικούς παγκοσμίως!

Είναι τραγικό το γεγονός ότι ένα στα δέκα παιδιά σε αυτή τη χώρα πάσχει από ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας που δύναται να διαγνωσθεί.

Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες μπορεί να είναι καίριες: παιδιά με συμπεριφορικές διαταραχές έχουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσει εξάρτηση από τα ναρκωτικά, έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν πριν τα 30 τους και 20 φορές περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν στη φυλακή.

Παρότι αυτή η κυβέρνηση νομοθέτησε υπέρ της ισότητας στην υγεία -ώστε αν πάσχεις είτε από φυσική, είτε ψυχική ασθένεια, να έχεις την ίδια μεταχείριση- πολύ συχνά η αντιμετώπιση για τα άτομα με ψυχική ασθένεια είναι ανεπαρκής.

Για χρόνια το μεγάλο βάρος είχε αναλάβει η κοινωνία, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις και τα ΜΜΕ -και επικροτώ όλη τη δουλειά που έχει κάνει η Huffington Post για να ενημερώσει την κοινή γνώμη μέσα από την ενότητα Young Minds Matter.

Είναι όμως η ώρα να κάνει περισσότερα και η κυβέρνηση – να ενώσει τις δυνάμεις με τη Huffington Post και άλλες εκστρατείες στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που διαλύει τις ζωές τόσων πολλών νέων ανθρώπων.

Η ανάγκη είναι επείγουσα: για παράδειγμα, ο αριθμός των κοριτσιών που λένε πως αυτοτραυματίζονται έχει τουλάχιστον τριπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια.

Για αυτό τόνισα το θέμα της ψυχικής υγείας στη διάρκεια της ομιλίας μου στη Downing Street, την πρώτη μου φορά ως Πρωθυπουργός.

Για αυτό και σήμερα ανακοινώνω μια αλλαγή στρατηγικής στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε αυτά τα θέματα.

Θέλω να δω να γίνεται πράξη η αντιμετώπιση της ψυχικής υγείας όχι μόνο στα νοσοκομεία μας, αλλά στις τάξεις των σχολείων μας και τις κοινότητές μας. Θέλω να φτάσουμε στο σημείο να εξαφανίσουμε το στίγμα, ώστε κανείς σε αυτή τη χώρα να μη νιώθει ότι δεν έχει τη βοήθεια να μιλήσει για το τι περνάει ή να ζητήσει βοήθεια.

Θέλω να δω μια στόχευση τόσο στην πρόληψη όσο και στη θεραπεία, κυρίως αφού τόσα πολλά θέματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουμε ως ενήλικες -και που ένας στους τέσσερις από εμάς θα αντιμετωπίσει ούτως ή άλλως στο μέλλον – ξεκινούν από την παιδική ηλικία.

Είναι θέμα ευρύτερης προσέγγισης το να το αντιμετωπίσουμε τις τρομερές αδικίες που αντιμετωπίζουμε σαν κοινωνία και να χτίσουμε μια πιο ισχυρή και πιο δίκαιη Βρετανία, που θα τους ικανοποιεί όλους.

Διότι κανένας γονέας δε θα πρέπει να νιώθει αβοήθητος όταν βλέπει το παιδί του να υποφέρει. Κανένας εκπαιδευτικός δε θα πρέπει να νιώθει ότι δεν έχει τα μέσα να αντιμετωπίσει ένα μαθητή που αντιμετωπίζει προβλήματα. Κανένας έφηβος δε θα πρέπει να αφήνει την περιοχή του προς αναζήτηση της κατάλληλης αντιμετώπισης. Δεν πρέπει να αφήουμε κανένα παιδί να νιώθει πως η ζωή του δεν έχει κανένα νόημα.

Τα προβλήματα ψυχικής υγείας είναι προβλήματα όλων. Σαν κοινωνία πρέπει να το καταλάβουμε. Και οι ανακοινώσεις που κάνω σήμερα, θα διασφαλίσουν ότι θα το πετύχουμε.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη Huffington Post UK και μεταφράστηκε στα ελληνικά.

Η κοινωνία μας πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ψυχικής υγείας σαν πρόβλημα όλων

Μην του πεις την αλήθεια

«Μην του πεις την αλήθεια, θα στενοχωρηθεί/θα θυμώσει».

Επίμονα διαχρονική πατέντα κατασκευής αυταπατών, με ευρύτατη χρήση στον ελλαδικό χώρο σε ηλικίες 2-102 ετών, είτε σε μεμονωμένα άτομα (με ψυχολογικές επιπτώσεις) είτε σε μάζες (με ψυχολογικές και πολιτικοκοινωνικές επιπτώσεις).

Βοήθειά μας!

 

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Δύσκολες αποφάσεις στην ψυχική νόσο

Τα περιστατικά που παρατίθενται πιο κάτω είναι προιόντα της φαντασίας του συγγραφέα και όχι πραγματικά. Πιθανές ομοιότητες με πραγματικές περιπτώσεις είναι σίγουρα αναμενόμενες, καθώς χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία κλινικής εμπειρίας για την εκπόνησή τους. Επέλεξα να κατασκευάσω τέσσερα ενδεικτικά περιστατικά, αν και η γκάμα που δυνητικά υπάρχει είναι πολύ μεγαλύτερη. Οι περιπτώσεις αυτές σημειωτέον δεν ανήκουν στις σπάνιες. Ο σκοπός του άρθρου θα φανεί στη συνέχεια.

 

  1. Γυναίκα 35 ετών με χρόνια ψυχωτική διαταραχή συμβιώνει με τους γονείς της βγαίνοντας ελάχιστα εκτός σπιτιού τα τελευταία χρόνια. Παρουσιάζει χωρίς όρια και ιδιαίτερα προβληματική συμπεριφορά εντός του σπιτιού. Παράλληλα ασκεί λεκτική βία και καλλιεργεί κλίμα φόβου με άμεσες και έμμεσες απειλές προς τους γονείς. Έχει επισκεφτεί σποραδικά κάποιους ψυχιάτρους στο παρελθόν, δίχως να έχει αποκτήσει ποτέ εναισθησία και συμμόρφωση με θεραπείες. Κινείται στα όρια των κριτηρίων που ο νόμος επιτρέπει την διενέργεια εισαγγελικής εντολής για υποχρεωτική ψυχιατρική εξέταση σε νοσοκομείο, αν και ούτως ή άλλως οι γονείς δεν είναι θετικοί σε σχετικό σενάριο.

 

  1. 50χρονος αλκοολικός, βαρύς καπνιστής, παχύσαρκος, καρδιοπαθής, χαπίτης (ο έχων Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια λόγω καπνίσματος) συμβιώνει με την άβουλη & υποτακτική, μεγαλωμένη στον πατροπαράδοτο πατριαρχικό τύπο οικογένειας των προηγούμενων δεκαετιών γυναίκα του και τις δυο τους κόρες. Μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία με επανειλημμένα σοβαρά καρδιολογικά και αναπνευστικά προβλήματα χωρίς ποτέ να συμμορφώνεται με ιατρικές οδηγίες. Αυταρχικός, ευερέθιστος, παρανοειδής, κακότροπος, υπέρμετρα αλαζονικός, κακοποιεί ασταμάτητα συναισθηματικά και σωματικά ενίοτε, την οικογένειά του από την έναρξή της. Οικογένεια η οποία παγιδευμένη στο φαύλο κύκλο «είναι άρρωστος-χρειάζεται βοήθεια-είμαστε θύματα λόγω μοίρας-τι θα πει ο κόσμος», ζει για να τον υπηρετεί και να βασανίζεται.

 

  1. 25χρονος γόνος μεσοαστικής οικογένειας με παρατημένες στη μέση τις σπουδές του, παρουσιάζει διαταραχή εθισμού στο διαδίκτυο καθώς περνάει καθημερινά πάνω από 12 ώρες κυρίως νυχτερινές μπροστά σε οθόνη, ενώ κοιμάται την ημέρα. Συντηρείται εξ’ ολοκλήρου από τις πετσοκομμένες γονεικές συντάξεις και αδιαφορεί πλήρως για οποιαδήποτε πιθανότητα κοινωνικής ή εργασιακής ζωής. Στις παραινέσεις των μαραζωμένων γονέων του αντιδρά συνήθως με περισσή αυθάδεια, ενίοτε και με εκρήξεις θυμού διανθισμένες από κομψό υβρεολόγιο. Είναι υπέρβαρος και τρέφεται κυρίως με κατά παραγγελία junk food & coca cola.

 

  1. 40άρης πάσχων από ναρκισσιστική/αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας διαμένει με την πατρική του οικογένεια, η οποία φυσικά και του συντηρεί τις βασικές ανάγκες. Δεν εργάζεται, περιέργως όμως πάντα έχει χρήματα να σπαταλήσει στις κραιπάλες του, στα ακριβά του γούστα και σε παιχνίδια τζόγου στα οποία είναι εθισμένος. Όντας ιδιαίτερα χειριστικός, αποσπά τακτικά χρηματικά ποσά από γονείς και άλλα συγγενικά πρόσωπα, ενώ συχνά πυκνά διαπράττει κλοπές από το οικογενειακό εισόδημα. Τι ακριβώς κάνει στην προσωπική του ζωή δεν είναι καθόλου γνωστό, υπάρχουν φήμες για συμμετοχή σε μικροαπάτες, οι οποίες φυσικά δεν αποδείχτηκαν ποτέ. Παρουσιάζει μεγαλομανία και έλλειψη συναισθηματικής επικοινωνίας, αν και φαινομενικά μπορεί να δείχνει η καρδιά της παρέας. Είναι στα μαχαίρια με τα δύο συνομήλικα αδέλφια του, καθώς η ανοχή τους έχει εξατμιστεί προ πολλού, ενώ οι γονείς του έχουν αποκτήσει χρόνια αντιδραστική κατάθλιψη.

 

 

Χωρίς αμφιβολία όλοι οι παραπάνω ασθενείς χρειάζονται ψυχιατρική ή/και ψυχοθεραπευτική βοήθεια. Η πρώτη σκέψη ενός ψυχιάτρου είναι και οφείλει να είναι αυτή. Από κει και πέρα όμως από την πρόθεση στην εφαρμογή υπάρχει απόσταση. Στις παραπάνω ενδεικτικές περιπτώσεις υπάρχει ένα καθοριστικό κοινό στοιχείο, η έλλειψη εναισθησίας (επίγνωσης του νοσηρού). Αυτό σημαίνει ότι δεν τίθεται θέμα ανάγκης θεραπείας βάσει της οπτικής των ανθρώπων αυτών. Δεν πρόκειται να ζητήσουν βοήθεια από μόνοι τους. Το πράγμα χειροτερεύει ακόμη περισσότερο, όταν στα μάτια της πλειοψηφίας του κόσμου οι τρεις τελευταίες περιπτώσεις δεν αναγνωρίζονται ως άτομα με νοητική διαταραχή, ενώ ακόμα και στους ίδιους τους άμεσους συγγενείς η πληροφόρηση αυτή ακούγεται με δυσπιστία και προκαλεί σοκ στο πλαίσιο του κοινωνικού στίγματος.

Από την άλλη πλευρά το σύστημα της οικογένειας των ανθρώπων αυτών νοσεί συνολικά. Η πλειοψηφία των άμεσων (και έμμεσων αν τυχόν εμπλέκονται) συγγενών έχει αναπτύξει σοβαρές διαταραχές δηλαδή κατάθλιψη, αγχώδη διαταραχή, τραυματικό στρες ως επί το πλείστον και χρειάζεται επίσης ψυχιατρική ή/και ψυχοθεραπευτική βοήθεια. Κάποιοι το αντιλαμβάνονται για τους εαυτούς τους και τη ζητάνε, κάποιοι δυστυχώς όχι.

Οι συγγενείς αυτοί όμως έρχονται κάποια στιγμή, συνήθως αργά και ζητάνε συμβουλευτική βοήθεια για το τι μπορεί να γίνει με τους δικούς τους..

Οι επιλογές εδώ είναι πολύ δύσκολες..

Τι μπορεί να κάνει κανείς για ανθρώπους που δεν τους ξέρει καν και που δεν αναγνωρίζουν ότι έχουν πρόβλημα?  Σύντομα λοιπόν οι συγγενείς δέχονται την προσγείωση των δύσκολων επιλογών που υπάρχουν μπροστά τους και φεύγουν με το κεφάλι σκυμμένο. Συνήθως θα απευθυνθούν σε 2-3 ειδικούς ακόμη, να «πάρουν κι άλλες γνώμες», σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ακούσουν κάποια μαγική λύση που θα απομακρύνει από πάνω τους το φορτίο. Τελικά είναι αρκετά πιθανό να μην κάνουν τίποτα. Δηλαδή δεν επιλέγουν, αφήνουν τις καταστάσεις να διαιωνίζονται και επαφίουν τις ελπίδες τους για αλλαγή στον χρόνο που θα περάσει ή/και στο Θεό..

Οι επιλογές εδώ είναι δύσκολες, για δύο σοβαρούς λόγους. Πρώτον διότι για την πλειοψηφία των συγγενών που ζητάνε βοήθεια δεν είναι συναισθηματικά δυνατό να κατανοήσουν ότι όταν αγαπάς κάποιον και θέλεις το καλό του, αυτό μπορεί να προυποθέτει να προβείς σε αποφάσεις και ενέργειες που δε θα του αρέσουν, θα τον θυμώσουν και θα τον στενοχωρήσουν. Πρόκειται για την πρώιμη μάθηση που ξεκινάει σε μικρή ηλικία και είναι του τύπου «σε υπερπροστατεύω, σε χαιδεύω, κουκουλώνω τα προβλήματα για να μην τα μάθεις και στενοχωρεθείς». Η στάση αυτή συνεχίζεται με παραλλαγές και στην ενήλικη ζωή, διανθισμένη με μια επικάλυψη «ηθικής ανημπόριας» (δεν μπορώ να το κάνω αυτό στο παιδί μου).

Δεύτερον η πλειοψηφία επίσης είναι αιχμάλωτη στην παγίδα της κοινωνικής εικόνας και του στίγματος. Οι μύθοι και τα στερεότυπα που διαμορφώνουν το «τέρας» που λέγεται στίγμα έχουν αναλυθεί εδώ. Σε αυτή τη χώρα για να κάνουμε κάτι πρέπει αυτό να εγκρίνεται και από την περιρρέουσα κοινωνία. Με την παραμικρή υποψία ότι παραβλάπτεται η εικόνα μας στον περίγυρο, μαζευόμαστε στο καβούκι μας ακόμη και αν οι συνέπειες είναι διαχρονικά βαρύτερες για την ψυχική μας υγεία. Οι οικογένειες είναι τόσο κλειστές που ο νόμος της σιωπής ισχύει ακόμη και εντός του ευρύτερου συγγενικού περιβάλλοντος (ξαδέρφια, θείοι κ.λ.π.)

Για τις ανάγκες του άρθρου δεν κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούν συγκεκριμένες κινήσεις που μπορεί να αφορούν τις δύσκολες επιλογές που προαναφέραμε. Έτσι κι αλλιώς αυτές εξατομικεύονται ανάλογα τις ειδικές συνθήκες κάθε περιστατικού. Είναι όμως σκόπιμο να αναφερθούν κάποιοι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους αυτές θα μπορούσαν να κινούνται, με την προυπόθεση ότι οποιαδήποτε άλλη εύκολη επιλογή έχει αποτύχει :

  • Εστίαση και προτεραιότητα στην ατομική υγεία των συγγενών και όχι του κυρίως πάσχοντος για όσο αυτό είναι απαραίτητο.
  • Αναθεώρηση της κατανομής του οικογενειακού εισοδήματος.
  • Καταφυγή σε οποιαδήποτε διαθέσιμη δημόσια ή ιδιωτική, νομική ή ιατρική υπηρεσία κριθεί απαραίτητη.
  • Συγγενική επιστράτευση και συμμαχία στο ευρύτερο συγγενικό περιβάλλον με στόχο το διαμοιρασμό του βάρους και την ενίσχυση του κύρους των αποφάσεων.
  • Προσωρινή, αλλά επαρκής διάρκεια

Να επαναλάβουμε ότι η υιοθέτηση σχετικών ενεργειών εν απουσία άλλης επιλογής δεν υποδηλώνει ηθική κατωτερότητα ή έλλειψη αγάπης. Συχνά πυκνά γίνεται αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα των ψυχικώς πάσχοντων. Τι γίνεται όμως με τα ανθρώπινα δικαιώματα των ανθρώπων γύρω τους?

1434126469468

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.


Στο
ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχών (π.χ. κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, διπολική διαταραχή, ψυχώσεις, καταχρήσεις σε συνδυασμό με στοχευμένες ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις τόσο στον ασθενή όσο και στο στενό, αλλά και ευρύτερο περιβάλλον του.Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

Ο «οικτίρμων» Πατέρας Φιλόθεος Φάρος

 

Ζούμε σε μια εποχή που το φαινόμενο της κοσμικής εμπλοκής και των υλικών επιδιώξεων των ιερωμένων πάσης βαθμίδας θεωρείται λίγο πολύ αυτονόητο και κηρύγματα που απέχουν μακράν από τις διδαχές του Ιησού Χριστού, όπως για παράδειγμα τα κηρύγματα μίσους και μισαλλοδοξίας κάποιων εξ’ αυτών (ευτυχώς λίγων), οχι μόνο δεν προβληματίζουν, μα τυγχάνουν ευρείας αποδοχής σε ένα συγχυσμένο ποίμνιο που διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο με ακούραστη προσήλωση.

Με χαρά λοιπόν αναδημοσιεύω τη συνέντευξη ενός ανθρώπου της εκκλησίας που κατά τη γνώμη μου κάνει τη φωτεινή διαφορά σε ένα περιβάλλον ως επί το πλείστον πνευματικά αλλοτριωμένο.Ύπαρξη, έρωτας, πνευματικοτητα, πίστη, αμαρτία, ενοχή, ξενοφοβία, ομοφυλοφιλία μερικά από τα δύσκολα θέματα για τα οποία ερωτάται και οι απαντήσεις του μεστές και κατηγορηματικές αν και σίγουρα δύσπεπτες και ενοχλητικές για πολλούς. Ενας ιερέας που όντως θα άξιζε να ακούει κανείς τα λόγια του συχνά.

 

Κάποια κεντρικά σημεία της παραπάνω συνέντευξης που χρήζουν περισυλλογής είναι σίγουρα τα εξής :

«Η πίστη βιώνεται μέσα από άσκηση, μέσα από τον περιορισμό του Εγώ, μέσα από την άρνηση του κόσμου των υλικών πραγμάτων και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τη βρει όσο είναι απορροφημένος από τη ρηχή πραγματικότητα των υλικών ανέσεων, του εγωκεντρισμού και της ιδιοτέλειας».

 

«Υπάρχει δρόμος για τη σωτηρία της ψυχής;

Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε, κοινωνούμε με τους άλλους ανθρώπους, τόσο πιο ξεκάθαρα θα βλέπουμε που μπορούμε να πάμε. Ωστόσο, η αυτογνωσία είναι πάρα πολύ ρηχή. Δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται μέσα μας. Ο άνθρωπος όταν περιμένει από αλλού να φτιαχτεί η ζωή του, είναι σε πολύ άσχημη θέση.

Γιατί χρειάζονται οι άλλοι; Δεν καταλαβαίνω. Εννοείτε το καθρέφτισμα;

Η δυνατότητα του ανθρώπου να αυτοεξαπατάται είναι ασύλληπτη. Υπάρχει μια ιστορία που λέει πως όταν ένας άνθρωπος σου πει πως είσαι άλογο, το παραθεωρείς. Όταν ένας δεύτερος σου το ξαναπεί, το σκέφτεσαι. Όταν ένας τρίτος στο επαναλάβει, πας και αγοράζεις μια σέλα. Η δυνατότητα να πιστεύω πως είμαι ο Βαλεντίνο, ενώ έχω μια μύτη τρία μέτρα, είναι πραγματικά ασύλληπτη».

 

«Η ενοχή είναι μια κρίση αλαζονείας.»

 

«Η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα;

Η οµοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή για να είναι αµαρτία. Η αµαρτία προϋποθέτει επιλογή.»

 

«Όσο μεγαλώνουμε, δύσκολα αλλάζουμε, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή. Ό,τι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Αν ο άνθρωπος θέλει να ζει μέσα στην πραγματικότητα, πρέπει ν’ αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω…»

 

Πηγή : Ο «οικτίρμων» Πατέρας Φιλόθεος Φάρος

 

έμπνευση

 

 

«Ένας άλλος κόσμος»

WORLDS-APART_70x100cm_TEASER-3

Ένας άλλος κόσμος

Δεν είναι συχνό φαινόμενο μια ταινία να καταφέρνει να αγγίξει συναισθήματα, να προσεγγίζει παράλληλα και μαζικά τόσα πολλά επίκαιρα θέματα και να περνάει εντέλει τόσα αξιοσημείωτα νοήματα (για όποιον θελήσει ή είναι έτοιμος να τα δει και να τα εισπράξει). Στην περίπτωση αυτή αυτό επετεύχθη για μένα και έτσι θέλησα να σας την προτείνω ανεπιφύλαχτα.

Θα πρέπει να πω οτι πιέστηκα να πάω να δω την ταινία και σε αυτό φταίει μάλλον το ότι ήμουν προκατειλλημένος για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Φυσικά εκ των υστέρων αναγνωρίζω οτι ήμουν ανόητος. Γενικά δε με απασχολουν ιδιαίτερα κριτικές τεχνικού τύπου για τη σκηνοθεσία , το σενάριο, τους πρωταγωνιστές, τη δημοσιότητα, το κουτσομπολιό και ένα σωρό άλλα στοιχεία ακατανοήτως βαρυσήμαντα για τους επαγγελματίες ειδικούς κριτικούς.

Δεν είναι πολλή ώρα που έχω φύγει από το σινεμά και θα ήθελα να μπορούσα να μεταδώσω κάθε ένα από τα αναγκαία μηνύματα που αναγνώρισα, κάθε συγκινητικό ψυχογράφημα που θα μπορούσε να είναι πανομοιότυπο με το ψυχογράφημα πολλών συνανθρώπων μας στον κόσμο που φτάσαμε να ζούμε. Θα το αφήσω όμως σε εσάς αν κάνετε το βήμα να δείτε την ταινία. Θα πω μόνο οτι μέσα στην ταινία αυτή πλέκεται με θεραπευτική θα έλεγα επιτυχία η αναπόφευκτη (και μοναδική ίσως) λύση για τον άνθρωπο και την πολυεπίπεδη κρίση που βιώνει σήμερα :

Ο επαναπροσδιορισμός (αξιών?, πεποιθήσεων?, κατευθύνσεων?, επιθυμιών?)

 

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Το αυτονόητο δικαίωμα και η Ναρκισσιστική συμπεριφορά παιδιών και εφήβων

Το αυτονόητο δικαίωμα που καλλιεργείται στο παιδί και δομεί πεποιθήσεις άκαμπτες για κοινωνικό-οικονομικές αλλά και διαπροσωπικές σχέσεις: «Μην βλέπεις πως φτάσαμε εμείς ως εδώ, εσύ μπορείς να τα έχεις όλα όπως τα θες» 

Ένα από τα πιο συνηθισμένα χαρακτηριστικά που παρατηρούνται σε γονείς είναι πως μεγαλώνουν ένα παιδί με ένα μοτίβο αυτοθυσίας των ίδιων για τις καλύτερες δυνατές απολαβές αυτού. Σε αυτή την περίπτωση όμως, ίσως άθελά τους, καλλιεργούν στο παιδί ένα παγιωμένο αυτονόητο δικαίωμα (για τις παγίδες ζωής βλέπε Young & Klosko, 1994).

Όταν η υλική ευμάρεια των αγαθών είναι δεδομένη και η προσπάθεια των γονιών εστιάζει στο κομμάτι της παροχής όλο και πιο πολλών υλικών αγαθών στο παιδί, αυτό μεγαλώνει με την αίσθηση πως ακόμα και αν δεν τα έχει όλα τη στιγμή που θέλει στη διάθεσή του, μπορεί πάντα να τα αποκτήσει. Οι γονείς χωρίς να το αντιλαμβάνονται πλήρως, καλλιεργούν στο παιδί μία αίσθηση μεγαλείου μέσα στην οποία εκείνο παγιώνει την πεποίθηση πως όλα μπορεί να του ανήκουν αρκεί να τα θελήσει μονομιάς. Έτσι, όταν το άτομο κάνει το πέρασμα από την παιδική ηλικία και την εφηβεία, στην πρώιμη ενηλικίωση και αργότερα στην ενήλικη ζωή έχει μάθει αφενός μεν να δίνει μεγάλη σημασία στην απόκτηση υλικών αγαθών και στην προσέλκυση ανούσιων ερεθισμάτων, αφετέρου δε να θεωρεί αυτονόητο πως αυτά έρχονται άμεσα και εύκολα. Προεκτείνοντας την παγίδα του αυτονόητου δικαιώματος (Young & Klosko, 1994) λίγο ακόμη, το άτομο παγιώνει αυτό το δικαίωμα και σαν ένα αποκλειστικό προνόμιό του σε σχέση με τους άλλους. Δηλαδή όχι μόνο θεωρεί αυτονόητο πως μπορεί εύκολα να έχει ό, τι ζητήσει, αλλά αδιαφορεί πλήρως αν οι υπόλοιποι γύρω του, ακόμη και οι σημαντικοί σε αυτόν/η άλλοι, δεν μπορούν να έχουν ούτε τα μισά. Η εύκολη κατάκτηση
των στόχων και όλων των διαθέσιμων πραγμάτων είναι αποκλειστικά δικό του δικαίωμα. Πολλές φορές η προσπάθεια των γονιών να παρέχουν όσο περισσότερα μπορούν στο παιδί τους, την ώρα που οι ίδιοι στερούνται και κάνουν πίσω δικές τους ανάγκες, υπερτονίζει αυτή τη συσχέτιση στο μυαλό του ατόμου και την εγκαθιδρύει ως μόνιμη κατάσταση για τις αργότερα ενήλικες σχέσεις του. Η αυτοθυσία του εαυτού των γονιών σε σχέση με τα παιδιά τους, αν και μέχρι ενός σημείου έχει φυσική πλευρά, θέλει αρκετή προσοχή, ώστε να διακριθούν ξεκάθαρα όρια και να μπορέσει το παιδί να αντιληφθεί πως χρειάζεται να καταβάλει αρκετή προσπάθεια για να έχει κάποια κεκτημένα.

 Η παγίδα του αυτονόητου δικαιώματος και στις διαπροσωπικές σχέσεις

Αξίζει να σημειωθεί πως αυτή η αυτονόητη δικαίωση ναρκισσιστικού χαρακτήρα αν και τις περισσότερες φορές σχετίζεται με τα υλικά πράγματα, παρατηρείται συχνά και σε άυλες καταστάσεις. Πιο συγκεκριμένα, το αυτονόητο δικαίωμα μπορεί να καλλιεργηθεί και ως ένα δικαίωμα του ατόμου ότι μπορεί να κερδίζει πάντα, ότι είναι αυτονόητο πως θα είναι
πάντα μπροστά από τους άλλους και θα προηγείται, ότι θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε μία ομάδα, ότι θα κάνει τα διπλάσια από τους άλλους χωρίς να κοπιάσει, ότι θα πετύχει όπως και να έχει τις προτεραιότητές του, ότι γενικότερα θα υπερισχύσει σχεδόν σε όλα.

Μάλιστα, τα αυτονόητα δικαιώματα που δεν σχετίζονται με τα υλικά αγαθά είναι αρκετά πιο ψυχοπιεστικά για τις διαπροσωπικές σχέσεις των ατόμων που τα διακατέχουν, καθώς δεν είναι απαραίτητα αποτέλεσμα μίας πλούσιας καταγωγής, αλλά συχνότερα προκύπτουν από τον τρόπο που έχουν μάθει τα άτομα αυτά να σχετίζονται με τους άλλους. Οι διαπροσωπικές σχέσεις των ατόμων αυτών είναι συνήθως εξαιρετικά δύσκαμπτες και απαιτητικές, καθώς ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν άτομα να σχετιστούν για να τους επιβεβαιώσουν μία σειρά από προνόμια που έχουν σε μία σχέση, όπως για παράδειγμα ότι δεν θα υπάρχει μία ουσιαστική ισοτιμία, αλλά μία μονομερής επιβεβαίωση για συχνή υπεροχή σε επίπεδο δεξιοτήτων, αναγκών, εγκωμιαστικών σχολίων, εκδήλωσης αγάπης και ενδιαφέροντος. Σε περίπτωση που οι προσδοκίες του ατόμου με πεποιθήσεις αυτονόητου δικαιώματος δεν ικανοποιούνται σχεδόν άμεσα, τότε αυτό υποφέρει. Συνεπώς, δεν ανέχεται όχι μόνο τη ματαίωση από τους άλλους, αλλά ούτε καν την ισότιμη σχέση. Για να μην έρχεται λοιπόν στην πολύ δύσκολη θέση να αισθάνεται ίσο ή κατώτερο (σε οποιαδήποτε επιφανειακή έκφανση) συγκριτικά με τα άτομα με τα οποία σχετίζεται, υιοθετεί μία σειρά από στρατηγικές για να αποφύγει ή να αλλάξει πλήρως τέτοιου είδους σχέσεις. Μάλιστα έχοντας και πολλές φορές επίγνωση αυτής του της στρατηγικής δεν τη θεωρεί αφύσικη, καθώς γυρνά πάλι στο αυτονόητο δικαίωμα πως «πάντα θα βρίσκω σχέσεις που με συμφέρουν, ώστε να είμαι καλά με εμένα, γιατί είναι αυτονόητο πως θα είμαι καλά μόνο άμα αισθάνομαι πως υπερισχύω απέναντι στους άλλους» Τέτοιες πεποιθήσεις δεν αποκλείεται να βρουν και άλλα άτομα σύμφωνα, καθώς ο ωφελιμιστικός χαρακτήρας της μεταμοντέρνας περιόδου στις δυτικοευρωπαϊκές κουλτούρες έχει μετατρέψει αυτές τις δυσλειτουργικές πεποιθήσεις σε κοινωνικές νόρμες, με αποτέλεσμα ακόμα και ένα άτομο που δεν μοιράζεται άμεσα πεποιθήσεις αυτονόητου δικαιώματος να είναι πρόθυμο να σχετιστεί με μία τόσο εγωσύντονη προσωπικότητα είτε με πλήρη ανοχή είτε ακόμα και με θαυμασμό. Με αυτό τον τρόπο τα άτομα που φέρουν τέτοιου τύπου αυτονόητα δικαιώματα δεν αλλάζουν, αφού ούτε θεωρούν οι ίδιοι άλλα ούτε και οι άλλοι γύρω τους πως δυσλειτουργούν, γιατί παρά την απουσία γνήσιων και συναισθηματικών σχέσεων έχουν ένα ευρύ κοινωνικό περίγυρο να διατηρούν σχέσεις μέσα από τις οποίες καλύπτουν τις ανάγκες τους και προβάλλουν τα ιδιαίτερα χαρίσματά τους (είναι σύνηθες άτομα με πεποιθήσεις αυτονόητου δικαιώματος να έχουν όντως ιδιαίτερες ικανότητες, ξεχωριστά χαρίσματα ή πολύ υψηλό κοινωνικό στάτους, πως αλλιώς άλλωστε θα διατηρούσαν το δικαίωμα τους αν δεν το είχαν ή δεν το εξασκούσαν;)

Συμπεράσματα σε σχέση με την οικονομική κρίση και την διάκριση μέσα στον κοινωνικό περίγυρο 

Η συγκυρία της οικονομικής κρίσης, που άλλωστε έχει πλήξει τα περισσότερα κοινωνικά στρώματα, μπορεί να δώσει κάποια ακόμα συμπεράσματα σχετικά με τα άτομα που έχουν πεποιθήσεις αυτονόητων δικαιωμάτων. Η διάκριση των ατόμων που έχουν έντονες πεποιθήσεις αυτονόητων δικαιωμάτων εστιασμένες στη σχέση τους με τα υλικά αγαθά και το κοινωνικό κύρος μπορεί να γίνει ευκολότερη εν μέρει λόγω και των αναγκαστικών πλέον συνθηκών. Με άλλα λόγια, τα άτομα που έμαθαν να έχουν τεράστια οικονομική άνεση και υλική ευμάρεια είναι πολύ πιθανό πλέον να μην συνεχίσουν να ικανοποιούν το μόνιμο δικαίωμά τους για συνεχή αύξηση αυτών και να μάθουν να ανέχονται τη ζωή με βάση τα τωρινά κοινωνικό-οικονομικά δεδομένα. Σε διαφορετική περίπτωση η δυσφορία τους αναμένεται να επιφέρει μεταπτώσεις στη διάθεση πολύ ευκολότερα από ότι στο μέσο όρο των υπόλοιπων ατόμων. Συνεπώς, είναι πιθανό να μπορεί κανείς να διακρίνει αυτά τα άτομα μέσα από την ψυχολογική επένδυση στα χρήματα που είχαν πριν μερικά χρόνια και τώρα έχουν απολέσει, χάνοντας όμως μαζί με αυτά και μέρος της προσωπικότητας τους. Από την άλλη, οι εγωσύντονοι χαρακτήρες με πεποιθήσεις αυτονόητων δικαιωμάτων που συνδέονται με τις διαπροσωπικές τους σχέσεις δεν επηρεάζονται άμεσα από την οικονομική κρίση. Η διάκριση του δύσκαμπτου χαρακτήρα αυτών των ατόμων ξεκινάει μάλλον από τον κοντινό τους περίγυρο, καθώς η απρόσωπη σχέση τους με τους κοντινούς άλλους αντικατοπτρίζει συχνά καιτη σχέση τους με τον εαυτό τους. Παρόλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τα άτομα με αυτονόητο δικαίωμα είτε σχετικό με τα υλικά αγαθά, είτε με τις διαπροσωπικές τους σχέσεις είναι σπάνια εμφανώς δυσλειτουργικά. Από τη μία λόγω κάποιων έμφυτων ή εξασκημένων δεξιοτήτων και από την άλλη λόγω της συμβατής με τον χαρακτήρα τους κουλτούρας, δεν χαρακτηρίζονται εύκολα ως δύσκαμπτα στις σχέσεις τους ή ως υπέρμετρα εγωκεντρικά με αποτέλεσμα να αποτελούν ακόμα και πώλο έλξης για προσωπικές σχέσεις ή και για ηγετικές θέσεις σε ομάδες. Επομένως, χρειάζεται αρκετή προσοχή στη διάκριση των πεποιθήσεων που έχουν για τον κόσμο και τον εαυτό και φυσικά στον τρόπο αλληλεπίδρασης που είχαν ή ακόμα έχουν με την οικογένεια καταγωγής τους (Young & Klosko, 1994).

Διαβάστε ακόμα:” Για ποιον το κάνω”: Η εξωτερική επιβεβαίωση ως το μόνο κίνητρο για δράση.

Βιβλιογραφία:
Young J. E., Klosko J. J., Weishaar M. E., (2003). Schema Therapy: A
Practicioner’s Guide. New York: Guildford Press.
Young J. E., Klosko J. J., (1994). Reinventing your life. Ney York: Plume.

_______________________
Αντώνης Κατσουρός [Σχετικά με εμένα]
Υπ. Διδάκτωρ Ψυχολογίας διαπροσωπικών σχέσεων και κοινωνικής επιρροής

Πώς οι γονείς μειώνουν την αυτοεκτίμηση των παιδιών

 

Όλοι οι γονείς αναγνωρίζουν πόσο σημαντικό είναι να έχουν τα παιδιά τους αυτοεκτίμηση και να πιστεύουν στο εαυτό τους και τις ικανότητες τους. Ωστόσο πολλές φορές άθελα τους κάνουν ορισμένα λάθη που έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Ας δούμε τα πιο συνηθισμένα από αυτά:
  • Τα επιβραβεύουν υπερβολικά. Η αυτοεκτίμηση είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μας, είναι αυτό που νιώθουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Οι υπερβολικοί έπαινοι και οι συνεχείς επιβραβεύσεις έχουν ως αποτέλεσμα τα παιδιά να χρειάζονται συνεχώς κάποιον άλλο για να τους επιβεβαιώνει πόσο καλά και ικανά είναι. Επίσης σταδιακά αγχώνονται, αφού το κυνήγι του επαίνου γίνεται αυτοσκοπός, ενώ όταν για οποιοδήποτε λόγο δεν υπάρξει έπαινος, τα παιδιά νιώθουν αποτυχημένα.
  • Ενδιαφέρονται μόνο γα τα αποτελέσματα. Αυτό που έχει σημασία κάθε φορά, είτε πρόκειται για τους βαθμούς στο σχολείο, είτε για αθλητικές επιδόσεις, δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η προσπάθεια. Η αυτοεκτίμηση χτίζεται, όταν οι γονείς δίνουν στο παιδί να καταλάβει πώς αναγνωρίζουν και εκτιμούν την προσπάθεια που έκανε, τον αγώνα που κατέβαλε ανεξαρτήτου αποτελέσματος.
  • Επεμβαίνουν συνεχώς. Κανένας γονιός δεν θέλει το παιδί του να αποτυγχάνει και να στεναχωριέται, γι’ αυτό ενστικτωδώς οι περισσότεροι επεμβαίνουν για να το προστατέψουν και να το γλιτώσουν από την αποτυχία. Όμως, πώς ένα παιδί θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση, αν δεν προσπαθήσει το ίδιο, αν δεν κάνει λάθη και αν τελικά δεν μάθει μέσα από αυτά; Επιπλέον, αν κάνετε τα πάντα εσείς, το παιδί θα νομίζει ότι δεν το εμπιστεύεστε.
  • Δεν ακούν τα παιδιά τους. Πολλές φορές αυτό που χρειάζονται τα παιδιά από τους γονείς είναι να σταματήσουν και να τα ακούσουν. Να ακούσουν αυτά που θέλουν να πουν, αυτά που σκέφτονται, αυτά που νιώθουν. Απλά να τα ακούσουν και να τους δείξουν ότι υπολογίζουν τη γνώμη και τα συναισθήματα τους.
  • Βάζουν ταμπέλες. Οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί και οι ταμπέλες που συχνά χρησιμοποιούν οι γονείς, είναι ότι χειρότερο για την αυτοεκτίμηση των παιδιών. Μπορεί για εσας ένας χαρακτηρισμός να φαίνεται αθώος, στην πραγματικότητα όμως πληγώνει βαθιά τα συναισθήματα του παιδιού.

Πηγή : Πώς οι γονείς μειώνουν την αυτοεκτίμηση των παιδιών

Μην παραγκωνίζετε τις ανάγκες σας ως γονείς

Ένα σύνηθες σενάριο που επικρατεί στη ζωή των περισσότερων γονέων είναι να παραγκωνίζουν τις προσωπικές τους ανάγκες και να αφιερώνονται πλήρως στην ικανοποίηση των αναγκών των παιδιών τους.

Η απόδοση των γονέων προς τα παιδιά μειώνεται εάν οι ίδιοι δεν κάνουν συχνές παύσεις για να ανακτήσουν την ενέργεια τους. Ένας εξουθενωμένος, εκνευρισμένος ή θυμωμένος γονέας δε μπορεί να ανταποκριθεί ικανοποιητικά στις ανάγκες του παιδιού του, ούτε να απολαύσει τη σχέση του μαζί του, γεγονός που έχει αρνητικές επιπτώσεις στο παιδί. Επομένως, εάν θεωρείτε ότι με το να βάζετε την ικανοποίηση των δικών σας αναγκών σε δεύτερη μοίρα ωφελείτε το παιδί σας ξανασκεφτείτε το.

 

Ύστερα από πολλές ώρες ενασχόλησης μαζί τους είναι πιθανό να αισθανθείτε ότι έχετε απορυθμιστεί σωματικά και συναισθηματικά, γεγονός που οδηγεί σε έντονο στρες. Εάν αισθάνεστε ότι θυμώνετε συχνά εξαιτίας της συμπεριφοράς του παιδιού σας υπάρχει πιθανότητα να έχετε απορυθμιστεί βιοχημικά, γεγονός που οδηγεί στην ενεργοποίηση του συστήματος οργής στον κατώτερο εγκέφαλο σας.

Ακολούθως, ο ανώτερος εγκέφαλος πλημμυρίζει με χημικές ουσίες που προκαλούν έντονο στρες, με αποτέλεσμα να μην μπορείτε να σκεφθείτε καθαρά και να αντιδράσετε με συμπόνια στο παιδί σας.

 

Μερικές ιδέες για χαλάρωση!

Σωματική άσκηση και ενασχόληση με (σωματικές) δραστηριότητες: Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η σωματική άσκηση, και πιο συγκεκριμένα η αερόβια άσκηση, όπως και η γιόγκα βοηθάει στη μείωση των επιπέδων στρες που βιώνουμε, αλλά και μας αναζωογονεί, εξαιτίας της απελευθέρωσης περισσότερου οξυγόνου στον εγκέφαλο.

Χρόνος με τον εαυτό σας: Εάν αισθάνεστε ότι είστε συνεχώς θυμωμένοι και εκνευρισμένοι με το παιδί σας, αλλά και ότι έχει μειωθεί η όρεξη σας να παίζετε μαζί του, να τα αγκαλιάζετε και να το επαινείτε, δώστε προσοχή. Αυτό είναι σημάδι ότι χρειάζεστε ποιοτικό χρόνο με τον εαυτό σας.

Κάθε γονέας που βάζει τον εαυτό του στον αυτόματο πιλότο και ασχολείται αποκλειστικά με τα παιδιά καταλήγει να βρίσκεται σε μία κατάσταση συνεχούς υπερδιέγερσης, η οποία σχετίζεται με μια αρνητική χημική ισορροπία στον εγκέφαλό του. Επομένως, είναι σημαντικό να ασχοληθείτε με εσάς τους ίδιους και να αφιερώσετε χρόνο στον εαυτό σας.

Πολλοί γονείς, θα αισθανθούν ενοχή να περάσουν ποιοτικό χρόνο με τον εαυτό τους χωρίς τα παιδιά τους. Όμως, εάν αναλογιστείτε πόσο πιο ήρεμοι αισθάνεστε και πόσο περισσότερη όρεξη έχετε να ασχοληθείτε με τα παιδιά αφού κάνετε μια βόλτα με μία φίλη/ένα φίλο σας, πάτε μία εκδρομή με τον/την σύντροφό σας, διαβάσετε ένα βιβλίο, πάτε στο γυμναστήριο  κλπ, θα καταλάβετε ότι όσο ικανοποιείτε τις δικές σας ανάγκες τόσο πιο εύκολα και αποδοτικά ανταποκρίνεστε στις ανάγκες των παιδιών σας.

Προσοχή στον ύπνο: Είναι σημαντικό να μην πηγαίνετε για ύπνο αγχωμένοι. Εάν συμβαίνει αυτό υπάρχει πιθανότητα να ξυπνάτε πολύ νωρίς και να μη μπορείτε να ξανακοιμηθείτε. Ένα χαλαρωτικό μπάνιο ή μια ζεστή αγκαλιά από τον σύντροφο σας πριν κοιμηθείτε μπορούν να μειώσουν τα επίπεδα του στρες που βιώνετε και να σας βοηθήσουν να χαλαρώσετε.

Ψυχολογική στήριξη: Σε ορισμένες περιπτώσεις ο πόνος του παιδιού σας, το κλάμα του, οι εκρήξεις θυμού του κλπ, φέρνουν στην επιφάνεια επώδυνες αναμνήσεις της δικής σας παιδικής ηλικίας. Επίσης, υπάρχουν περιπτώσεις που μπορεί να αισθάνεστε θυμό και οργή προς το παιδί σας, χωρίς όμως να καταλαβαίνετε το λόγο για τον οποίο αισθάνεστε έτσι. Εάν συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι σημαντικό να αναζητήσετε ψυχολογική στήριξη.

Πολλοί άνθρωποι μεγάλωσαν με τη λανθασμένη πεποίθηση ότι μόνο τα θετικά συναισθήματα είναι επιθυμητά, ενώ τα αρνητικά συναισθήματα, όπως είναι ο θυμός, η θλίψη κ.λπ., δεν πρέπει να εκφράζονται. Εάν έχουμε μεγαλώσει με αυτόν τον τρόπο υπάρχει πιθανότητα να θεωρούμε αυτά τα συναισθήματα επικίνδυνα και ανεπιθύμητα, με αποτέλεσμα να τιμωρούμε την έκφραση τους.

Πηγή: Sunderland, M. (2006). The Science of Parenting. London: Dorling Kindersley Limited

Χριστιάνα Ιορδάνου M.Sc, MBPsS, Ψυχολόγου-Δραματοθεραπεύτριας

Πηγή : Μην παραγκωνίζετε τις ανάγκες σας ως γονείς

Στερεότυπα & γνωσιακές διαστρεβλώσεις Μέρος 1ο : Στερεότυπα φύλου

Γνωσιακές διαστρεβλώσεις κυκλοφορούν «ανενόχλητες» γύρω μας. Εύλογα προκύπτει το ερώτημα τι σημαίνει ο όρος αυτός. Με πολύ απλά λόγια σημαίνει ότι έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε με κάποια συγκεκριμένα πρότυπα σκέψης, τα οποία ενώ τα υιοθετούμε συνήθως ασυνείδητα και τα θεωρούμε αυτονόητα, μας οδηγούν σε εσφαλμένα συμπεράσματα, με αποτέλεσμα να διαιωνίζονται δυσλειτουργικές συμπεριφορές, τόσο σε ατομικό όσο και σε ομαδικό επίπεδο. Για το θέμα αυτό υπάρχει αρκετό υλικό μέσα στο website, το οποίο μπορεί ο ενδιαφερόμενος να ανακαλύψει πάτώντας στους σχετικούς συνδέσμους στο τέλος του άρθρου.

Οι γνωσιακές διαστρεβλώσεις λειτουργούν «υπογείως». Δηλαδή ως επί το πλείστον δεν υπάρχει η επίγνωση της ενσωμάτωσής τους στην καθημερινότητα του λόγου μας ή των συμπεριφορών μας. Ο συνδυασμός τους με στερεότυπα ή γενικευμένες πεποιθήσεις είναι ίσως ο πυροδοτικός μηχανισμός για ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων της εποχής (επίσης στο τέλος του άρθρου υπάρχει σχετικός με τον ορισμό των στερεοτύπων καθώς και με την επίδρασή τους στην ψυχική υγεία σύνδεσμος). Παρακάτω προσπαθώ να προσεγγίσω ένα από αυτά με τη φιλοδοξία να προσφέρω μια διαφορετική οπτική γωνία σε αναγνώστες που το θέμα τους απασχολεί.

Το θέμα λοιπόν που επέλεξα για αρχή είναι τα στερεότυπα φύλου, δηλαδή : «Οι άντρες είναι …» ή «οι γυναίκες είναι …». Όπου 3 τελείες μπορούν να τοποθετηθούν πάρα πολλά επίθετα, με αποτέλεσμα να σχηματίζονται οι αντίστοιχες πεποιθήσεις! Νομίζω ότι όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε βρεθεί στη φάση που να αποδώσουμε χαρακτηρισμούς στο άλλο φύλο ,οι οποίοι αντιλαμβάνεστε ότι μόνο κολακευτικοί δεν είναι. Κάποιοι από μας πιθανώς το κάνουν πολύ συχνότερα. Συνήθως θα βάλουμε μπροστά και το όλοι/όλες, ειδάλλως αυτό υπονοείται. Στην πραγματικότητα εδώ επεισέρχεται βαθιά η έννοια της υπεργενίκευσης που ορίζεται ως εξής «η τάση να προκύπτει χωρίς στοιχειοθέτηση ένα γενικό συμπέρασμα μετά από θεώρηση ενός μεμονωμένου γεγονότος ή να χαρακτηρίζεται μια ολόκληρη ομάδα ατόμων από πράξεις ενός μικρού τμήματος της ομάδας αυτής».

Όλοι μας γνωρίζουμε ένα συγκεκριμένο αριθμό γυναικών ή αντρών. Μπορεί να είναι 10-20-50-100-200-500 αναλόγως με την κοινωνική ζωή του καθενός. Αν θεωρήσουμε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν 5000000 αντρες και 5000000 γυναίκες προκύπτει ότι γνωρίζουμε ένα απειροελάχιστο ποσοστό από το κάθε φύλο. Επομένως ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ θεωρήσουμε ότι όλοι/όλες όσοι/όσες γνωρίζουμε είναι έτσι ή αλλιώς, δεν μπορούμε να γενικεύσουμε λόγω του ελάχιστου στατιστικού δείγματος που έχουμε. Για να γίνει πιο κατανοητό, αν γνωρίζουμε 10 το ποσοστό είναι 0,000002 και με 200 πάει στο 0,00004! Επιπλέον, το ερώτημα που ακολουθεί άμεσα είναι αν η κρίση μας για τα άτομα του ιδίου φύλου που γνωρίζουμε είναι σωστή και αντικειμενική. Είναι σύνηθες θεωρώ να ακούμε σήμερα στομφώδεις περιγραφές από εκπροσώπων και των δύο φύλων για το πόσο χάλια έχουν περάσει με μία ή περισσότερες σχέσεις τους με το έτερο φύλο. Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι μια σειρά από διαστρεβλώσεις, που λειτουργούν και εντός και εκτός των σχέσεων και γίνονται μια από τις αιτίες των προβλημάτων. Εκείνο που χάνεται εν μέρει από την άμεση προσοχή είναι η ατομικές ιδιαιτερότητες και η πολυπλοκότητα του κάθε ανθρώπου, είτε άνδρα είτε γυναίκας. Τελικά δημιουργείται φαύλος κύκλος καθώς η τελική κρίση του καθένα επηρεάζεται από την ύπαρξη ή όχι πεποιθήσεων. Το παρακάτω σχηματάκι, χωρίς να είναι ο κανόνας, δείχνει αδρά πώς λειτουργεί ο θεωρούμενος φαύλος κύκλος.

ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ/ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΟ→ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ→ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ→ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΚΑΘΩΣ Η ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΑΥΤΗ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟΔΕΚΤΗ→ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ→ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΟΤΙ «ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ Ή ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ»

Έτσι λοιπόν αν κάποιος ή κάποια απατήθηκε από τον/την πρώην σύντροφό του/της  είναι πολύ πιθανό να προβεί στο συμπέρασμα ότι όλοι οι άντρες είναι καθάρματα ή ότι όλες οι γυναίκες ασκούν το αρχαιότερο επάγγελμα. Το συμπέρασμα αυτό όμως που προκύπτει σε μια περίοδο έντονης συναισθηματικής φόρτισης και κυκλοφορεί συνεχώς στο μυαλό του απατημένου, είναι πιθανό σιγά σιγά να μετατραπεί σε πεποίθηση. Η πεποίθηση αυτή δεν μπορεί παρά να επηρεάσει και τη μελλοντική συμπεριφορά του. Αναλόγως την προσωπικότητα του απατημένου, η συμπεριφορά του όσον αφορά το άλλο φύλο μπορεί να είναι ζηλοτυπική, επιφυλακτική, περιφρονητική, εκδικητική και πολλά άλλα. Βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα μια ζηλοτυπική συμπεριφορά προκαλεί δυσφορία, θυμό, εναντίωση, συναισθηματική απομάκρυνση, αλλαγή συμπεριφοράς και εν τέλει στροφή εκτός συστήματος οικογένειας προς αναζήτηση συναισθηματικής και σωματικής εγγύτητας. Η πυροδότηση συναισθηματικής διαταραχής (κατάθλιψη) δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Υπάρχει μεγάλος αριθμός πεποιθήσεων-στερεοτύπων σχετικών με το φύλο. Ένα ακόμη παράδειγμα θα ήταν σκόπιμο να δοθεί και αυτό θα μπορούσε να είναι η πεποίθηση ότι οι άντρες είναι υπεύθυνοι για την οικονομική ή γενικά υλική στήριξη μιας οικογένειας, ενώ οι γυναίκες για την ανατροφή των παιδιών και του νοικοκυριού. Πρόκειται για πεποίθηση με απαρχές απροσδιόριστης παλαιότητας, που τη σημερινή εποχή δέχεται ισχυρή πίεση εν μέσω των σημαντικών οικονομικών ανακατατάξεων που έχει φέρει η παγκοσμιοποίηση, αλλά και η κρίση. Έτσι αν για παράδειγμα έρθουν τα πράγματα έτσι για μια οικογένεια, ώστε ο άντρας να μείνει άνεργος και να δουλεύει η γυναίκα, πόσο μπορεί ο εκπρόσωπος του αντρικού φύλου να αποδεχτεί την αλλαγή ρόλων αντίθετα με αυτό που επιβάλει το στερεότυπο με το οποίο έχει μεγαλώσει?Κάποιες φορές μπορεί αλλά συχνότερα όχι και αυτό συσχετίζεται και με το επίπεδο συντηρητισμού μιας κοινωνίας. Οι προεκτάσεις του φαινομένου είναι ποικίλλες. Προφανώς και είναι επιθυμητό ο άντρας να συνεισφέρει σε σημαντικό και ενδεχομένως μεγαλύτερο βαθμό, όμως οι ρεαλιστικές συνθήκες μπορεί να επιβάλλουν προσαρμογή. Και επιπλέον δε θα πρέπει να θεωρείται μη επιθυμητό να εργάζεται, να εξελίσσεται επαγγελματικά και να συνεισφέρει με περισσότερους τρόπους στην οικογένεια η γυναίκα. Χωρίς βέβαια αυτό να οδηγεί τα πράγματα στο άλλο άκρο.. Ένα ακόμη στοιχείο προς επεξεργασία είναι το ότι πολλές φορές εκπρόσωποι του ενός φύλου ενισχύουν τα στερεότυπα που υποτίθεται ότι θέλουν να αποφύγουν. Στο παράδειγμά μας αναλογιστείτε την εξής πτυχή: Είναι πολλές αυτές οι γυναίκες που επιδιώκουν σήμερα να πληρώσουν – ή έστω να μοιραστούν – το λογαριασμό ενός δείπνου? Έτσι έχουμε σήμερα το φαινόμενο οι άντρες να νιώθουν εντονα συναισθήματα ντροπής, ενοχής και μειωμένης αυτοπεποίθησης όταν δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο ρόλο του «άντρα του σωστού που πληρώνει» και οι γυναίκες να αντιφάσκουν διατηρώντας τέτοιες «απαιτήσεις» παράλληλα με την τάση εργασιακής/οικονομικής «ανεξαρτητοποίησης» τους.

Το φαινόμενο των στερεοτύπων του ενός φύλου για το άλλο είναι απότοκο αρκετών γνωσιακών προδιαθέσεων κοινωνικού τύπου και λήψης αποφάσεων. Ξεκινάμε με τη γνωστή ως «συμπεριφορά όχλου»  (“herd behavior”) που είναι η τάση να ακολουθούμε τις απόψεις και τις συμπεριφορές των πολλών. Αποτελεί ένα βασικό τρόπο μετάδοσης στερεοτύπων γενκά. Αν «όλοι» οι άντρες λένε ότι οι γυναίκες είναι έτσι, ε δεν μπορεί έτσι θα είναι. Επίσης η προδιάθεση υπέρ των «δικών μας» (Ingroup bias) που οδηγεί τα άτομα του ίδιου φύλου να είναι ευνοικά προκατειλλημένοι μεταξύ τους. Η προδιάθεση επιβεβαίωσης  Confirmation bias  που είναι η τάση να ερμηνεύουμε ερεθίσματα βάσει των προσχηματισμένων πεποιθήσεών μας ώστε να τις επιβεβαιώνουμε ή αλλιώς «μας αρέσει να συμφωνούμε με άτομα που συμφωνούν με μας»! Φανταστείτε την κλασική εικόνα με παρέες αντρών ή γυναικών που να θάβουν ανελέητα το αντίθετο φύλο! Η προδιάθεση αρνητικότητας (Negativity bias) ή η παρεμφερής μεγαλοποίηση των αρνητικών (catastrophizing), δηλαδή η τάση να δίνουμε μεγαλύτερη προσοχή και να διογκώνουμε τα αρνητικά ερεθίσματα/πληροφορίες. Αντίστοιχα λοιπόν το κάθε φύλο θα αξιολογεί ως σπουδαιότερα τα ελαττώματα του αντίθετου φύλου από τα προτερήματα.

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν γενικότερα χαρακτηριστικά που εντοπίζονται συχνότερα στο κάθε φύλο. Απεναντίας υπάρχουν, βέβαια η αναφορά τους δεν είναι εντός του σκοπού του άρθρου (αφήστε που θα χρειαζόταν βιβλίο για να αναλυθεί το θέμα αυτό). Όπως μπορεί να καταλάβει κάποιος τα χαρακτηριστικά αυτά μπορεί να είναι ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΑ. Επίσης κάποια χαρακτηριστικά υπάρχουν ταυτόχρονα και στα 2 φύλα. Ακόμη τα χαρακτηριστικά αυτά δεν έπεται ότι παραμένουν όλα διαχρονικά ίδια και απαράλλαχτα. Το προαναφερόμενο παράδειγμα το σχετικό με τους ρόλους των δύο φύλων είναι χαρακτηριστικό. Εν τέλει το ζήτημα που σχολιάζεται εδώ είναι η προκατειλλημένη αντιμετώπιση που επιφυλάσσει το ένα φύλο για το άλλο, λόγω των εγκυστωμένων πεποιθήσεων που έχουν εγκατασταθεί είτε μέσω μεμονωμένων εμπειριών και της από στόμα σε στόμα διάδοσης τους, είτε μέσω στερεοτύπων. Η επίδραση αυτή μπορεί να είναι εμφανής ή μη εμφανής. Η συνειδητοποίηση του φαινομένου αυτού θα μπορούσε να αποτελέσει μακροπρόθεσμα ένα μικρό λιθαράκι υποστήριξης,  εξισορρόπησης και ειρήνευσης στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Φυσικά οι σχέσεις ανδρών γυναικών διέπονται από πολλούς ακόμη και πολυπλοκότερους παράγοντες.

Στερεότυπα & ψυχική υγεία

Γνωσιακές διαστρεβλώσεις

Γνωσιακή επιστήμη

στερεότυπα φύλου

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Στο ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχώνσε συνδυασμό με στοχευμένες ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις τόσο στον ασθενή όσο και στο στενό, αλλά και ευρύτερο περιβάλλον του.Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

Μπορεί ν’ αντέξει η αγάπη στο χρόνο;

Είστε τρελά ερωτευμένοι με τον σύντροφό σας, αλλά θα αντέξει η σχέση σας στη δοκιμασία του χρόνου; Ο ψυχολόγος Τζον Γκότμαν, διευθυντής του μη κερδοσκοπικού Ινστιτούτου Έρευνας των Σχέσεων στην Ουάσιγκτον, έχει μελετήσει τις μακροχρόνιες σχέσεις περισσότερο από 20 χρόνια και μοιράζεται κάποιες από τις ανακαλύψεις του σχετικά με τα συστατικά της μακροπρόθεσμης επιτυχίας, απομυθοποιώντας στην πορεία μεγάλο μέρος της αίγλης της ρομαντικής αγάπης

– Μπορούν τα πράγματα που μάς κάνουν να ερωτευτούμε κάποιον άνθρωπο να μας βοηθήσουν να προβλέψουμε αν θα έχουμε μια επιτυχημένη μακροχρόνια σχέση;

 

Απ’ ό,τι ξέρω δεν μπορούν να βοηθήσουν σε καμία πρόγνωση.

– Τότε ποιος είναι ο ρόλος τους;

Η έλξη είναι ένας εξελικτικός μηχανισμός για την επιλογή συντρόφου, ώστε να μεγιστοποιηθεί η γενετική βιοποικιλομορφία και να εξασφαλισθεί η επιβίωση του είδους. Ωστόσο τα προξενιά είναι εξίσου σταθερά (αρκετές φορές ακόμη και πιο σταθερά) με τις σχέσεις που δομήθηκαν με βάση την αγάπη. Η ρομαντική αγάπη δεν φαίνεται να είναι απαραίτητη για μια σταθερή σχέση, υπάρχουν μάλιστα ενδείξεις ότι μπορεί να θολώσει την κρίση».

– Αυτό σημαίνει ότι η ρομαντική σχέση είναι ανεπαρκές θεμέλιο για έναν γάμο;

«Ναι, συμφωνώ με αυτή την πρόταση. Σε μια μακροχρόνια σχέση ο ρομαντισμός, το σεξ και το πάθος είναι κατά πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι ήταν στα αρχικά στάδια της έλξης. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η αγάπη και ο ρομαντισμός έχουν πεθάνει. Νομίζω ότι είναι πολύ όμορφα πράγματα και μπορούν να είναι η βάση μιας σχέσης. Μέρος του προβλήματος είναι ότι οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι να ψάξουν όταν φλερτάρουν».

– Τι θα έπρεπε να ψάχνουν;

«Τα σημάδια είναι στην πραγματικότητα πολύ απλά. Καταρχήν, σου συμπεριφέρεται ο άλλος με αγάπη, τρυφερότητα και σεβασμό; Νιώθεις ότι υπάρχει στήριξη και στοργή; Νιώθεις ότι κυλάει ο χρόνος όταν είσαι με αυτόν τον άνθρωπο; Είναι εύκολο να είστε μαζί; Σου αρέσει ο εαυτός σου όταν είσαι με αυτόν τον άνθρωπο;

Καθώς δύο άνθρωποι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον, το επόμενο πράγμα που πρέπει να κοιτάξεις είναι το αίσθημα ότι μπορείτε να δημιουργήσετε μια αίσθηση κοινού σκοπού, νοήματος και αξιών. Νομίζω ότι αυτό αρκεί για να προχωρήσεις και να αρχίσεις να σκέφτεσαι για μια μακροχρόνια σχέση».

– Πώς μελετάτε τις σχέσεις επιστημονικά;

«Τα περασμένα 20 χρόνια έχουμε μελετήσει ζευγάρια σε όλο το χρονικό φάσμα μιας σχέσης, από ανθρώπους που μόλις παντρεύτηκαν ως ζευγάρια ογδοντάχρονων. Το ερώτημα που κάναμε είναι αν υπάρχει κάποια διαφορά σε σχέση με τους ανθρώπους που έχουν χωρίσει. Με τον καιρό συνειδητοποιήσαμε ότι υπάρχουν κάποια λίγα συγκεκριμένα πράγματα που κάνουν δύο σύντροφοι στις επιτυχημένες σχέσεις».

– Μπορείτε να μας πείτε κάποια από αυτά;

«Ανακαλύψαμε ότι μπορούμε να προβλέψουμε με ποσοστό επιτυχίας πάνω από 90% τι θα συνέβαινε σε μια σχέση τα επόμενα τρία χρόνια, παρακολουθώντας τη φυσιολογία και τη συμπεριφορά ενός ζευγαριού κατά τη διάρκειας μιας συζήτησης όπου διαφωνούσαν και μαθαίνοντας από τους ίδιους για το παρελθόν τους. Στα ζευγάρια όπου η σχέση είχε διάρκεια ζωής, η αναλογία θετικών προς αρνητικών δηλώσεων ήταν πέντε προς ένα. Σε όσους η σχέση σύντομα κατέρρεε, η αναλογία ήταν ένα προς ένα».

– Μπορούμε πραγματικά να συνοψίσουμε την πολυπλοκότητα των σχέσεων σε λίγους απλούς κανόνες;

«Πιστεύω ότι πράγματι η προσέγγιση αυτή είναι επιστημονική. Άλλωστε μπορούμε να προβλέψουμε με ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά το τι μέλλει γενέσθαι. Εξυπακούεται ότι η τελική κρίση θα είναι αν μπορέσουμε να φέρουμε αλλαγές σε μια σχέση. Το σεξ, ο ρομαντισμός και το πάθος δεν λειτουργούν ως διά μαγείας. Η λειτουργία τους είναι αρκετά απλή. Υπάρχει μια συνταγή για να δημιουργηθούν στις μακροχρόνιες σχέσεις. Υπάρχει τρόπος για να γίνει αυτό».lovers-robert-pattinson-and-kristen-stewart

– Ποια είναι η συνταγή;

«Το πρώτο πράγμα είναι ότι το σεξ, ο ρομαντισμός και το πάθος έχουν να κάνουν με το να λαμβάνεις πληροφορίες και ενέργεια και όχι με το να τα μεταδίδεις. Οπότε το θέμα δεν είναι να είσαι σέξι ή ελκυστικός· το θέμα είναι να σε ενδιαφέρει πραγματικά ο σύντροφος σου, να είσαι δεκτικός απέναντι του, να παίρνεις μέσα σου ένα βαθύ και θεμελιώδες κομμάτι του. Είναι μια συνεχής επιλογή να σε ενδιαφέρει ο άλλος, να παραχωρείσαι σε αυτόν».

– Δεν πιστεύετε στη μαγεία της αγάπης;

«Πιστεύω ότι είναι ψέμα. Σημαίνει ότι αποσείεις κάθε ευθύνη του έργου να κάνεις μια σχέση να λειτουργήσει ομαλά. Μπορείς να είσαι σαν τον Γούντι Άλεν, να ερωτευτείς τη θετή κόρη σου και να πεις: «Δεν μπορώ να κάνω τίποτε, είμαι ερωτευμένος». Ο κόσμος νομίζει ότι είναι οι φερομόνες του που με κάποιον τρόπο δημιουργούν αισθήματα αγάπης ή ότι η υπόφυση λαμβάνει τα ηνία και εκκρίνει τις κατάλληλες ορμόνες. Αντιθέτως, οι άνθρωποι φέρουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την αγάπη και για τη συναισθηματική και σεξουαλική πίστη σε μια σχέση. Για παράδειγμα, μπορώ να πάω σε ένα κατάστημα και να δω μια όμορφη γυναίκα, αλλά απλώς να συνεχίσω με τη δουλειά μου. Κάποιος άλλος μπορεί να σκεφτεί ότι είναι όμορφη και μετά να αναρωτηθεί τι θα γινόταν αν της το έλεγε. Έτσι δίνει στον εαυτό του την άδεια να διασχίσει ένα κατώφλι, ακόμη και αν βρίσκεται σε μια σταθερή σχέση. «Πού είναι το κακό σε ένα μικρό σχόλιο; «λέει. Ωστόσο τότε μπορεί να αναλάβει δράση η βιοχημεία της αγάπης. Σε κάθε ιδιαίτερη συζήτηση που κάνεις εκκρίνεις οξυτοκίνη, δημιουργείς έναν δεσμό».

– Είναι κάποιοι άνθρωποι ως εκ της φύσεώς τους καλοί στις σχέσεις;

«Ναι. Τους αποκαλώ «μάστορες των σχέσεων». Τέτοιοι άνθρωποι συνηθίζουν να ψάχνουν στους άλλους πράγματα που μπορούν να εκτιμήσουν. Ψάχνουν να βρουν πράγματα για τα οποία μπορούν να πουν «ευχαριστώ». Στο άλλο άκρο βρίσκονται οι «καταστροφείς των σχέσεων», οι οποίοι εστιάζονται στα λάθη του συντρόφου τους, τα οποία συνεχώς αναζητούν».

– Ποια είναι τα γνωρίσματα μιας κακής σχέσης;

«Έχουμε ανακαλύψει τέσσερα στοιχεία που είναι πιο διαβρωτικά απ’ οτιδήποτε άλλο -τα αποκαλούμε «οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης». Ίσως το πλέον αρνητικό από όλα είναι η περιφρόνηση: άμεσες προσβολές, σαρκασμός, αίσθηση ανωτερότητας έναντι του συντρόφου – ένας αέρας ανωτερότητας είναι ο πιο προβλέψιμος προάγγελος διαζυγίου. Η συνεχής κατάκριση είναι επίσης ένα δείγμα μιας σχέσης που δεν οδηγεί πουθενά, καθώς και η αμυντική στάση απέναντι στον άλλον, π.χ. όταν αντιδράς σε ένα παράπονο σαν να είσαι το αθώο θύμα Αν συμπεριφέρεσαι κατά αυτόν τον τρόπο, δεν αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου για το πρόβλημα Το τελικό γνώρισμα είναι η κωλυσιεργία ή η συναισθηματική αποχώρηση από την αλληλεπίδραση. Αυτό μπορούμε εύκολα να το δούμε στο εργαστήριο, όταν κάποιος δεν «παραχωρεί στον σύντροφο του τα συνηθισμένα κανάλια επικοινωνίας με τη γλώσσα του σώματος. Συνήθως τέτοιοι άνθρωποι κοιτάζουν αλλού και σταματούν να απαντούν».Lovers-Silhouette

– Δεν συναντώνται αυτά τα στοιχεία και στις καλές σχέσεις;

«Η κατάκριση και η αμυντική στάση βρίσκονται σε όλες τις σχέσεις. Η διαφορά είναι ότι ένας «μάστορας των σχέσεων» θα προσέξει ότι κάτι δεν πάει καλά και θα προσπαθήσει να διορθώσει την κατάσταση. Μελέτησα για περίπου δύο χρόνια τι είναι αυτό που στέφει με επιτυχία αυτές τις προσπάθειες διόρθωσης προτού συνειδητοποιήσω ότι αντί να παρατηρώ τον άνθρωπο που έκανε την προσπάθεια, έπρεπε να προσέχω τον άλλον: τελικά αυτό που κάνει τη διαφορά είναι να δέχεσαι την προσπάθεια του συντρόφου σου για αποκατάσταση».

– Μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα σε μια σχέση που δεν λειτουργεί ομαλά;

«Είναι φυσικό η οικειότητα να χάνεται αν δεν προσπαθείς συνειδητά να τη διατηρείς ζωντανή. Καθώς η ζωή ξετυλίγεται, δύο σύντροφοι μπορεί να βρεθούν στη θέση να αγνοούν ο ένας τον άλλον και να σταματήσουν να ερωτοτροπούν. Εστιάζονται στα παιδιά τους ή στη δουλειά τους. Αλλά μπορείς να μάθεις τι να κάνεις αν αρχίζεις να δέχεσαι επίθεση από τους «τέσσερις καβαλάρηδες». Υπάρχει επιστημονική βάση που στηρίζει αυτό το συμπέρασμα. Μπορούμε να μάθουμε από τους «μάστορες των σχέσεων» και να αποτρέψουμε τη δημιουργία προβλημάτων».

ΒΗΜΑ Science

 

Πηγή : Μπορεί ν’ αντέξει η αγάπη στο χρόνο;

Συζυγική σχέση

Πηγή : Πώς μπορούν τα ζευγάρια να κρατήσουν ζωντανή τη σχέση τους;

Ένας μεγάλος μύθος της σημερινής εποχής είναι οτι όταν παντρεύεσαι αρχίζουν τα βάσανα!Δύο είναι οι κύριοι λόγοι που συντηρούν αυτό το μύθο.

α)Το ότι ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ οτι έτσι είναι εφόσον η πλειοψηφία του κόσμου επαναλαμβάνει και μεταφέρει σα χαλασμένο τηλέφωνο αυτή την αυταπάτη.

β)Δεν είναι έτοιμοι οι σύζυγοι ψυχικά,συναισθηματικά,συμπεριφορικά, αλλά και πρακτικά να ανταπεξέλθουν στις καινούριες συνθήκες.Δεν είναι ακόμη περισσότερο έτοιμοι να συμβιβάσουν τις συνήθειές τους και να «μαζέψουν» το χαρακτήρα τους, ώστε να υπάρξει αρμονική συμβίωση για τους ίδιους αλλά και για την σωστή ανατροφή των παιδιών τους.

Ένα αρκετα πλήρες άρθρο με τρόπους βελτίωσης της συζυγικής σχέσης είναι το παρακάτω.

 

Οι σχέσεις δεν είναι στατικές αλλά δυναμικές. Αυτό σημαίνει ότι ελίσσονται και εξελίσσονται. Βασιζόμενοι σε προηγούμενες εμπειρίες μας αλλά και παρατηρώντας τον εαυτό μας και το σύντροφο μας μέσα στη σχέση μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα διαμορφωθεί αυτή με την πάροδο του χρόνου αλλά και τι πιθανή έκβαση θα έχει. Γι’ αυτό το λόγο, μπορούμε να παρεμβαίνουμε όποτε νιώθουμε ότι απειλείται η σχέση μας (από συνήθεια, από την καθημερινότητα, από άλλες προτεραιότητες), και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ανασύρουμε κάθε φορά τους κατάλληλους χειρισμούς. couple

Ας δούμε λοιπόν πως μπορούμε να λειτουργήσουμε και ο κάθε ένας ξεχωριστά αλλά και οι δύο ως ζευγάρι για να ενισχύσουμε το δυναμικό μας:

Η αληθινή αγάπη επιτρέπει σε δυο ανθρώπους να ακολουθήσει ο καθένας το δικό του μονοπάτι, ξέροντας πως αυτό δεν είναι ικανό να τους χωρίσει»
P. Coelho

 

Λεκτική επικύρωση

Να εκφράζουμε λεκτικά την αγάπη μας και να μη θεωρούμε δεδομένο ότι επειδή είμαστε με το/τη σύντροφο μας αυτό αυτομάτως αποδεικνύει την αγάπη μας. Αυτό βοηθάει να νιώθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλο, αλλά και να ενισχύεται η ίδια η αγάπη. Δε χρειάζεται να υπάρχουν ειδικές επέτειοι να μας το θυμίζουν, αλλά σε ανύποπτα χρονικά διαστήματα να χρησιμοποιούμε μικρές εκφράσεις που να δηλώνουν την αγάπη και τον έρωτά μας για το σύντροφο μας.

Σωματική Διαθεσιμότητα

Επιπροσθέτως, είναι σπουδαίο να μπορούμε να εκφραζόμαστε σωματικά με αγκαλιές, φιλιά, αγγίγματα, αλλά ακόμη και με ενδείξεις τρυφερότητας όπως να μαγειρέψουμε κάτι ξεχωριστό στον άλλο, να τον φροντίζουμε όταν αρρωσταίνει, κλπ.

Σεξουαλική Αφύπνιση

Εκτός από αυτά, η σεξουαλική οικειότητα είναι εξίσου σημαντική. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι η απόλυτη προτεραιότητα, αλλά ότι λειτουργεί συμπληρωματικά μαζί με όλα τα άλλα. Εξάλλου, αν όλα τα άλλα λειτουργούν φυσιολογικά, η σεξουαλική επιθυμία (και δη η σεξουαλική πράξη) θα προκύπτει από μόνη της. Πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι ό,τι αφήνουμε μας αφήνει, οπότε να μην επιτρέπουμε στις συνθήκες να καθορίζουν τη σεξουαλική μας συμπεριφορά (φόρτος εργασίας, κούραση, γέννηση παιδιού). Πολλές φορές χρησιμοποιούμε κάποιους παράγοντες ως δικαιολογία αλλά είναι καλό να δούμε τι κρύβεται πίσω από αυτό. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι πάντα πρέπει να έχουμε όρεξη για σεξ, αλλά η σεξουαλική ανορεξία που κρατάει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.

couple1 Θαυμασμός και Εκτίμηση

Πολλά ζευγάρια που έχουν μείνει μαζί πολλά χρόνια δηλώνουν ότι εξακολουθούν να θαυμάζουν και να εκτιμούν ο ένας τον άλλο, και αυτό λειτουργεί σαν αφροδισιακό. Μας κάνει να βλέπουμε κάθε φορά μια νέα διάσταση στην προσωπικότητα στου άλλου, και να γοητευόμαστε ξανά από την αρχή. Εδώ γίνε­ται ένα μεγάλο λάθος από πολλά ζευγάρια (είναι πολύ πιο έ­ντονο στα παντρεμένα ζευγάρια): όταν είναι πολύ καιρό με κάποιον αγκιστρώνονται πάνω του ενώ παράλληλα τον θεω­ρούν δεδομένο. Έτσι, είναι σύνηθες το φαινόμενο να παίρ­νουν βάρος ή να παραμελούν την εμφάνιση τους, τα χόμπι και τα ενδιαφέροντά τους πιστεύοντας (σε ασυνείδητο επίπεδο) ότι αφού έχουν δέσει το γάϊδαρό τους δε χρειάζεται να δου­λέψουν πάνω στον εαυτό τους και στη σχέση τους. θεωρούν ότι καλύπτονται από την ίδια τη σχέση. Όμως, είναι σημαντικό να δούμε τι τράβηξε αρχικά τον σύντροφο μας σε εμάς και να προσπαθήσουμε να το διατηρήσουμε. Αν, για παράδειγμα, ο σύντροφος μας θαύμαζε την ικανότητά μας να ασχολούμαστε με πολλές δραστηριότητες παράλληλα και η μόνη μας δρα­στηριότητα είναι πλέον η τηλεόραση, τότε σίγουρα κινδυνεύ­ουμε να χάσουμε το θαυμασμό του και ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Μοίρασμα Ψυχής

Οι ουσιαστικές σχέσεις εμπεριέχουν ένα αμοιβαίο μοίρα­σμα συναισθημάτων, σκέψεων, απόψεων όπου ο κάθε σύ­ντροφος μπορεί να ανοίγεται και να νιώθει ότι ακούγεται. Εξάλλου, ο σύντροφος μας είναι και φίλος μας κατά μία έννοια. Είναι ο δικός μας άνθρωπος που μπορούμε να του ανοίξουμε την ψυχή μας και να μας νιώσει. Και από την πλευρά μας είναι σημαντικό να είμαστε όχι μόνο σωματικά αλλά και συναισθηματικά παρόντες όταν μας ανοίγεται, και να προσπαθούμε να αφουγκραζόμαστε τι θέλει να μας πει χωρίς να τον διακόπτουμε ή να τον λογοκρίνουμε. Απλά να είμαστε εκεί με όλη μας την ψυχή.

Συναισθηματικό Αγκάλιασμα

Χρειάζεται να παρέχουμε στο σύντροφο μας ένα συναισθη­ματικό υποστηρικτικό σύστημα που να λειτουργεί σαν δίχτυ ασφαλείας από τις κακουχίες που κατά καιρούς θα προκύ­πτουν. Για παράδειγμα, σε μεγάλες κρίσεις όπως η απώλεια μιας δουλειάς, η απώλεια ενός μωρού, μία ασθένεια κλπ., εί­ναι σημαντικό να ξέρουμε ότι μπορεί να μας στηρίξει ο σύ­ντροφος μας και δε θα νιώσουμε μόνοι. Αλλά και σε πιο μικρά πράγματα, όπως το να έχουμε μια κακή μέρα ή να είμαστε εξα­ντλημένοι από την κούραση, η παρουσία του συντρόφου μας και η υποστήριξή του μας βοηθάει να μπορέσουμε να αναρ­ρώσουμε πιο γρήγορα, να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας και να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση όσο πιο θετικά γίνεται.

Έμπρακτη Συνεισφορά

Συμπληρωματικά με τα παραπάνω είναι και η υλική και πρακτι­κή έκφραση αγάπης. Με λίγα λόγια, το να λέμε στο σύντροφο μας ότι τον αγαπάμε και να το νιώθουμε μπορεί να είναι σημα­ντικό αλλά πιο πολύ βοηθάει όταν του το δείχνουμε έμπρα­κτα. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι του παίρνουμε μικρά δωρά­κια χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, απλά με την α­φορμή ότι βρήκαμε κάτι που φανταστήκαμε ότι θα του άρεσε. Επίσης, όταν δεσμευόμαστε να τον ξεκουράσουμε μοιράζο­ντας τις δουλειές στο σπίτι. Έτσι, ο σύντροφος μας παίρνει το μήνυμα ότι τον αγαπάμε αλλά και νοιαζόμαστε γι’ αυτόν πέρα από ένα τυπικό επίπεδο.

Αποδοχή Ψεγαδιών

Το να αγαπάμε το σύντροφο μας δε αποκλείει ότι δε γνωρί­ζουμε ότι έχει ελαττώματα, απλά τα αποδεχόμαστε. Γιατί να το κάνουμε αυτό; Αν υποθέσουμε ότι ο σύντροφος μας είναι ένα κράμα από καλά και κακά στοιχεία και τα καλά του υπερισχύ­ουν, μαθαίνουμε να μην ενοχλούμαστε τόσο πολύ από κάποια ελαττώματά του. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν του έχουμε επιση­μάνει ότι μας ενοχλούν, αλλά αν δεν μπορεί να τα βελτιώσει στο επίπεδο που εμείς θέλουμε καλό θα είναι να βάλουμε νε­ρό στο κρασί μας. Εξάλλου, εμείς ερωτευτήκαμε όλο το πακέ­το με τα θετικά και τα αρνητικά του στοιχεία.

Συμπληρωματικά, κάτι που μπορεί να βοηθήσει σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να αντιμετωπίζουμε με χιούμορ (αντί με θυμό) τα μικρά ψεγάδια του συντρόφου μας.Έτσι, σπάει ο πάγος και χειριζό­μαστε το θέμα μέσα από μια άλλη διάσταση που πιθανό να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Χρόνος με τον εαυτό μας και με το σύντροφο μας

Μία ισορροπημένη σχέση συνεπάγεται συν τοις άλλοις ότι βρί­σκουμε χρόνο να βρισκόμαστε μόνοι με το έτερον μας ήμισυ και να απολαμβάνουμε ο ένας τη συντροφιά του άλλου. Στην εποχή μας όπου οι έντονοι και γρήγοροι ρυθμοί μας αποδιορ­γανώνουν και μας αποξενώνουν είναι σημαντικό να μπορούμε να δημιουργούμε τις προϋποθέσεις να βρισκόμαστε και να αξιοποιούμε το χρόνο μας μαζί. Από την άλλη, αυτό δεν πρέ­πει να γίνεται πανάκεια ή να λειτουργεί εις βάρος των άλλων μας σχέσεων. Ο κάθε ένας έχει τη θέση του και είναι χρήσιμο όχι μόνο να μπορούμε να κάνουμε πράγματα από κοινού αλλά και ο καθένας ξεχωριστά. Αυτό βοηθάει να ανανεωθούμε αλ­λά και να φέρουμε τον αέρα της ανανέωσης στη σχέση μας.

Πνευματική Ανάπτυξη

Έχει ιδιαίτερη βαρύτητα να βοηθάει ο ένας την πνευματική ανάπτυξη και ωριμότητα του άλλου. Πολλές φορές από δική μας ανασφάλεια μη «χάσουμε» τον άλλο, δεν του «επιτρέπου­με» να ακολουθήσει δραστηριότητες που θα τον προωθήσουν πνευματικά εκφράζοντας φανερά ή συγκαλυμμένα τη δυσαρέσκειά μας. Αυτό, όμως, είναι άρρωστο και δυσλειτουργικό. Δεν θέλουμε έναν «ευνουχισμένο» άνθρωπο δίπλα μας αλλά ένα αυτόνομο και αυτόφωτο άτομο που να μπορεί να φέρει ευρωστία στη σχέση μας. Καλό θα είναι να κάνουμε το ίδιο και εμείς ώστε να μπορούμε να βρισκόμαστε σε μία ισορροπία.

Προσωπική Ευθύνη

Τέλος, να μην περιμένουμε από τον σύντροφο μας να μας κά­νει ευτυχισμένους ή να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την ευτυχία μας και για ό,τι συμ­βαίνει στη ζωή μας. Μπορεί αρχικά ο σύντροφος μας να βρί­σκει γοητευτικό να μας φροντίζει και να καλύπτει όλες μας τις ανάγκες, αλλά στην πορεία εξαντλείται και δεν έχει πλέον α­ποθέματα να μας δώσει. Από την άλλη, ούτε εμείς πρέπει να βάζουμε τον εαυτό μας υπεύθυνο για την ευτυχία του άλλου, αλλιώς θα μας βγει θυμός ή ματαίωση αν νιώσουμε ότι ο σύ­ντροφος μας εισπράττει χωρίς να ανταποδίδει. Ας κοιτάξου­με να καλύψουμε πρώτα τις επιθυμίες και τις ανάγκες του ε­αυτού μας, και μετά ας βάλουμε όρια τι και μέχρι που μπορού­με να δίνουμε.

Τέλος, όταν εμείς είμαστε καλά με τον εαυτό μας, το καθρεφτίζουμε και στη σχέση μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Αντιγόνης Κεμερλίογλου “Η Ψυχολογία της ερωτικής σχέσης” εκδ.ΠΟΡΦΥΡΑ

ΓΙΑΤΙ ΟΙ »ΚΑΛΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ» ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΜΑΜΑΔΕΣ ΝΑ ΖΗΛΕΥΟΥΝ;

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ: ΓΙΑΤΙ ΟΙ »ΚΑΛΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ» ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΜΑΜΑΔΕΣ ΝΑ ΖΗΛΕΥΟΥΝ;.

Γιατί δεν θυμόμαστε τα πρώτα μας χρόνια;

 

Είναι ένα ερώτημα αναπάντητο εώς σήμερα. Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να ισχυριστούν οτι έχουν διατηρήσει κάποιες μνήμες ,συνήθως με τη μορφή flash εικόνων, από τη μικρή τους ηλικία και μάλιστα συνήθως «τρέφουν υψηλό σεβασμό» γι’ αυτές καθώς αφενώς είναι ελάχιστες και αφετέρου κατέχουν υψηλή συναισθηματική αξία. Ο κανόνας όμως στον άνθρωπο είναι να υπάρχει «μνημονικό κενό«, μερικό ή πλήρες, όσον αφορά τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Οι διάφορες θεωρίες που υπάρχουν σχετικά με το γιατί παρατίθενται στον παρακάτω σύνδεσμο.

Γιατί δεν θυμόμαστε τα πρώτα μας χρόνια;

Συνοπτικά

1) Θεωρία του Freud : Απώθηση αναμνήσεων

2) Βιολογική Ανωριμότητα παιδικού εγκεφάλου

3) Ελλιπής γλωσσική ανάπτυξη

4) Διαφορετικότητα συναισθηματικής αλλά και συνολικότερης αντίληψης του περιβάλλοντος μεταξύ παιδιών και ενηλίκων

Ο υπερκαταναλωτισμός σε τίτλους

Πιθανές αιτίες για την υπερκατανάλωση  :

  • Εθισμός?
  • Κάλυψη κενού?
  • Απώλεια της libido?
  • Θέμα κοινωνικού status : «Η φίλη μου έχει i-phone, εγώ γιατί όχι»?
  • Επίπλαστες κατασκευασμένες ανάγκες?
  • Ποιότητα ζωής=υλικά αγαθά ?
  • Herd behaviour?

Σχετικό άρθρο :

Κάποιοι ζουν για να αγοράζουν Οι αιτίες του φαινομένου

Η μητέρα μου,η ψυχική νόσος κι εγω..!

Πρόκειται για μια νέα γυναίκα η οποία μεγάλωσε με μητέρα που πάσχει από χρόνια ψυχική διαταραχή. Δημοσιοποιεί μια σύντομη και μεστή τοποθέτηση με απλά, αλλά σημαντικά μηνύματα στον ιστόχωρο «Time to Change» αφιερωμένο στην καταπολέμηση του στίγματος των ψυχικών διαταραχών στην Αγγλία. Τα βασικά συμπεράσματα από την «εξομολόγησή» της :

  1. Αναγνωρίζει την έντονη ψυχική επιβάρυνση που υπέστη καθώς μεγάλωνε και φυσικά που ακόμα βιώνει!
  2. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να παραδεχθεί οτι και η ίδια έκανε ψυχοθεραπεία για κάποια χρόνια όταν ενηλικιώθηκε, στην προσπάθειά της να ελαττώσει τον αντίκτυπο της ψυχικής ασθένειας της μητέρας της στον εαυτό της!
  3. Αναγνωρίζει το πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση στο σπίτι της λόγω της μητέρας της, τόσο που δεν ήταν στο χέρι της να την αλλάξει!
  4. Επισημαίνει την αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίστηκαν τα προβλήματά της στην εργασία της!
  5. Αναγνωρίζει την ανάγκη να αυξηθεί η δημόσια συνειδητοποίηση των συνεπειών των ψυχικών διαταραχών στο άτομο,στην οικογένεια,στην εργασία και στο κοινωνικό σύνολο γενικά!
  6. Προτρέπει τους ανθρώπους με παρόμοια προβλήματα να μη διστάσουν να ζητήσουν βοήθεια : Δεν είναι δικό τους λάθος,δε φταίνε αυτοί και να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους!

Οι οικογένειες των ψυχικά ασθενών ανεβαίνουν ως επί το πλείστον ένα Γολγοθά ο οποίος συχνά παραγνωρίζεται! Τα ψυχικά φορτία που πέφτουν πάνω τους δεν είναι μόνο βαριά, έχουν και μεγάλη διάρκεια στο χρόνο. Είναι ακόμη μια σοβαρή επίπτωση των ψυχικών διαταραχών, η οποία προστίθεται στη μακρά λίστα με τους λόγους για τους οποίους πρέπει επιτέλους η κοινωνία να βάλει στην άκρη τα ταμπού και να αντιμετωπίσει την ψυχική υγεία στις σωστές της διαστάσεις!

Σπύρος Καλημέρης

Πηγή: My mum, mental illness and me

Η Εκπαίδευση σε μουσικό όργανο από μικρή ηλικία ενισχύει την ανάπτυξη του εγκεφάλου

Το βασικό συμπέρασμα της πρόσφατης έρευνας που δημοσιεύτηκε στο Journal of Neuroscience ήταν οτι η εκπαίδευση σε κάποιο μουσικό όργανο πριν την ηλικία των 7 ετών είχε μακροπρόθεσμα θετικά απoτελέσματα στην εγκεφαλική ανάπτυξη και πιο συγκεκριμένα στη δημιουργία περισσότερων και ισχυρότερων συνδέσεων μεταξύ περιοχών του εγκεφάλου που ελέγχουν κινητικές και αισθητικές λειτουργίες. Ο παιδικός εγκέφαλος μέχρι αυτή την ηλικία βρίσκεται στην πιο ευαίσθητή του φάση ωρίμανσης και διαμόρφωσης σημαντικών λειτουργιών όπως ο αισθητικοκινητικός συντονισμός. Το παίξιμο ενός μουσικού οργάνου απαιτεί υψηλού βαθμού συντονισμό μεταξύ χεριών (ή χειλιών) και οπτικών (πεντάγραμμο) και ακουστικών λειτουργιών (μουσικό αποτέλεσμα) και επομένως συντελεί στην ενίσχυση των λειτουργιών αυτών. Η θετική αυτή επίδραση φαίνεται να είναι εξαρτώμενη από την ηλικία,δηλαδή μειώνεται καθώς το παιδί μεγαλώνει!

Πηγή : Early Music Lessons Boost Brain Development