Ο άνθρωπος στο επίκεντρο

“Family first, product second”: Ο άνθρωπος στο επίκεντρο της εταιρείας…

Η Liberty Bottleworks είναι μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση στην Ουάσινγκτον. Κατασκευάζει και ζωγραφίζει θερμός από ανακυκλωμένα υλικά, τα οποία πουλάειonlineκαι στο μικρό κατάστημά τους.

Μία πελάτισσα άφησε στη σελίδα της Liberty Bottleworks στο Facebook ένα post, όπου κατηγορούσε την εταιρεία ως αναξιόπιστη και για πολύ κακή εξυπηρέτηση. Ο κ. Ράιαν Κλαρκ, συνιδρυτής και Chief Operating Officer της Liberty Bottleworks, άφησε στο post μια μακροσκελή αλλά πολύ ευγενική απάντηση δηλώνοντας ότι δεν επιθυμεί να συνεχίσουν τη συνεργασία τους, γιατί η φιλοσοφία της εν λόγω κυρίας δεν εναρμονίζεται με της Liberty Bottleworks.

Αξίζει να δούμε την απάντηση του κ. Κλαρκ: «…Πρώτα απ’ όλα, κυρία…, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την παραγγελία σας…Στο μήνυμά σας στον τηλεφωνητή λέγατε «είναι γιορτές, θα έπρεπε να εργάζεστε» και στο mailσας γράφατε «αντί να ετοιμάζω τις χριστουγεννιάτικες κάρτες μου και να απολαμβάνω το εορταστικό κλίμα, ασχολιόμουν μαζί σας». Ίσως, θα έπρεπε να αφιερώσετε περισσότερο χρόνο, για να μπείτε στο πνεύμα των γιορτών. Βλέπετε, οι υπάλληλοί μου ήταν σπίτι με τις οικογένειές τους, ετοίμαζαν τις κάρτες τους, έφτιαχναν γλυκά, κτλ. Πρώτα η οικογένεια, μετά το προϊόν. Αγαπητοί κυρία…., περηφανευόμαστε που δουλεύουμε καλά, περηφανευόμαστε που δουλεύουμε σωστά, περηφανευόμαστε που δουλεύουμε σύμφωνα με τον Αμερικάνικο Τρόπο…που συμφωνεί με τις αξίες της οικογένειας και της χώρας μας. Λυπάμαι που είστε εκνευρισμένη…δε λυπάμαι όμως που οι υπάλληλοί μου απολάμβαναν τις γιορτές. Το δικαίωμα αυτό δεν ανήκει αποκλειστικά σε εσάς…Παρακαλώ πολύ, σημειώστε ότι δεν θα σας στείλουμε την παραγγελία σας και δεν θα χρεωθείτε. Δεν θα συνεργαστώ με κανέναν, που απειλεί τους υπαλλήλους μου… Καλά Χριστούγεννα».

Η απάντηση του κ. Κλαρκ έγινε viral, όταν ένας πρώην υπάλληλος της LibertyBottleworks την ανέβασε στο Reddit. Το αποτέλεσμα ήταν τα τηλέφωνα της εταιρείας να σπάσουν, η σελίδα της στο Facebook και το siteνα πλημυρίσουν από μηνύματα και επισκέπτες, που ήθελαν να εκφράσουν την υποστήριξή τους στη φιλοσοφία της Liberty Bottleworks: Πρώτα η οικογένεια, έπειτα το προϊόν. Αυτή η φράση από το σχόλιο του κ. Κλαρκ έγινε η σημαία στο πρωτοφανές αυτό κύμα στήριξης προς μια μικρή επιχείρηση και στάθηκε αφορμή να γνωρίσει τη Liberty Bottleworks και η Ευρώπη, παρόλο που οι Ευρωπαίοι δε γνωρίζουν απόλυτα τι σημαίνει για τους Αμερικάνους «…ο τρόπος σύμφωνα με τις αξίες της οικογένειας και της χώρας»..

Οι πολιτισμικές διαφορές όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν στάθηκαν εμπόδιο να αντιληφθούν την ανθρωποκεντρική κουλτούρα της Liberty Bottleworks και τόσο διαφορετικά κοινωνικά σύνολα και έθνη να δείξουν ότι αυτή τη φιλοσοφία επιθυμούν από τις επιχειρήσεις. Πρόκειται για εταιρείες που σέβονται πρωτίστως τους υπαλλήλους τους. Ακριβώς όπως οι εξωτερικοί πελάτες πρέπει να είναι ικανοποιημένοι, έτσι και οι εργαζόμενοι, οι εσωτερικοί πελάτες δηλαδή, πρέπει να είναι σεβαστοί και να αναγνωρίζονται τα δικαιώματά τους. Σε αυτή την ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να είναι ένας από τους σημαντικότερους στόχους, καθώς είναι η φωνή της επιχείρησης προς τα έξω και οι άυλες αξίες, που παράγουν το έργο (προϊόν ή υπηρεσία).

Μια εταιρεία που διατείνεται ότι σέβεται την κοινωνία στην οποία δραστηριοποιείται και ενεργεί με τρόπους που συνάδουν με τις αξίες της κοινωνίας αυτής, δεν μπορεί να παραβλέπει τα δικαιώματα των υπαλλήλων της, αφού και οι εργαζόμενοι είναι μέλη της ίδιας κοινωνίας.

Επίσης, η ανθρωποκεντρική φιλοσοφία συμβάλλει στην ανάπτυξη μιας εταιρείας. Η κερδοφορία θα είναι ένα αβίαστο αποτέλεσμα και το πιθανότερο είναι να έχει διάρκεια ακόμη και σε δύσκολες ιστορικές περιόδους. Άλλωστε, η φράση “Family first, product second” υποκρύπτει την έννοια πρώτα ο άνθρωπος κι έπειτα το κέρδος.

Αναδημοσίευση από : http://www.skywalker.gr/

 

Άγχος & Παγκόσμια Οικονομία (το περιμένατε ε?)

άγχος

Είμαστε στο σημείο όπου ό,τι μετρήσεις γίνονται περιλαμβάνουν ως πρωταρχικό κριτήριο το κέρδος, την οικονομία, την περικοπή χρημάτων.Μας αρέσει δε μας αρέσει εκεί είμαστε. Η αντιμετώπιση νοητικών διαταραχών (mental disorders) έχει μεγάλη σημασία γιατί η οικονομική χασούρα που προκαλεί η μείωση της εργασιακής λειτουργικότητας που προκαλείται από αυτές είναι πολύ υψηλότερη από το κόστος της θεραπείας τους. Άρα η επένδυση στην ψυχική υγεία είναι εντέλει προσοδοφόρα..Έτσι μας λέει ουσιαστικά η τελευταία αυτή έρευνα. Αντιμετωπίστε λοιπόν τις αγχώδεις διαταραχές και την κατάθλιψη όχι για το >10% του παγκόσμιου πληθυσμού (υποεκτιμημένο το ποσοστό) που υποφέρει, αλλά για το κέρδος. Μήπως να ενημερώσουμε και τους υπεύθυνους της «διαπραγμάτευσης», Έλληνες & ξένους, για αυτό το δυνητικά πολύ επικερδές αναπτυξιακό πεδίο ή θα είναι πολύ απασχολημένοι να «επενδύουνε» σε νέα μέτρα κ.τ.λ. κ.τ.λ.?

Πηγές :

Το στυλιστικό σας πείραξε..

πλημμύρα

Είναι η εποχή που ζούμε μάλλον και δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι :

Σχολιάζονται εκτενώς και ποικιλοτρόπως «ψηλομύτικα» από διαφόρους σχολιαστές κοινωνικών δικτύων και μιντιακών γραμμών οι στυλιστικές επιλογές πρωθυπουργού και υπουργών κατά την επίσκεψη του Γάλλου πρωθυπουργού την ώρα που :

  • Βόγγηξε επί δυο εικοσιτετράωρα στους δρόμους μια ολόκληρη πρωτεύουσα εκατομμυρίων κατοίκων για να μετακινείται με άνεση και ασφάλεια το Γαλλικό κονβόι
  • Έχει πλημμυρίσει όλη η Ελλάδα για απειροστή φορά με το που έβρεξε
  • Μετανάστες πεθαίνουν καθημερινά
  • Στα νοσοκομεία δίνονται καθημερινά άνισες μάχες
  • Στα σχολεία λείπουν χιλιάδες καθηγητές
  • Συνεχίζονται χίλιες δυο ακόμη επαναλαμβανόμενες παθογένειες της κοινωνίας τούτης

Και καλά να το δεχτούμε οτι δικαίως πληγώθηκε η πολύτιμη αισθητική σας για την ενδυματολογική εικόνα της «πρώτης φοράς αριστεράς» (και καλά). Οι προτεραιότητες όμως ποιές είναι τελικά? Κάποιο γλαφυρό κείμενο για κάτι από τα παραπάνω (γιατί για πράξεις ούτε λόγος) δεν προβλέπεται στο ρεπερτόριό σας?

Σπύρος Καλημέρης

Τα likes, οι selfies και ξανά στο ίδιο έργο θεατές

world apathy

Οι τελευταίες εξελίξεις από το καλοκαίρι κι έπειτα ήταν σαφώς ακόμη ένα χτύπημα για πολύ κόσμο. Ειδικά για μια περίοδο 2-3 εβδομάδων τον Ιούλιο έχω την εντύπωση ότι οι ατομικές πνευματικές και ψυχικές άμυνες μεγάλης μερίδας του κόσμου δοκιμάστηκαν σκληρά στο πλαίσιο αρχικά μιας συντονισμένης εκστρατείας φόβου και στη συνέχεια μιας ανώμαλης προσγείωσης σε μια σκληρή και επαναλαμβανόμενα απογοητευτική πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα αυτή ανέδειξε για πολλοστή φορά το καταθλιπτικό συμπέρασμα ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει λογική. Γιατί η λογική δέχεται σκληρή δοκιμασία όταν το αποτέλεσμα ενός (ήδη παράλογου) δημοψηφίσματος οδηγεί ακριβώς στην αντίθετη πολιτική απόφαση. Οι προεκτάσεις του γεγονότος αυτού είναι περισσότερες, όμως θα πρέπει να αρκεστούμε στο «ο νοών νοήτω».

Πλέον ο κόσμος καλείται να ξαναψηφίσει σε μια εκλογική διαδικασία χωρίς ουσία καθώς οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν δείξει ότι το κόμμα που θα πλειοψηφήσει δεν θα κυβερνήσει, αλλά θα συγκυβερνήσει για να εφαρμόσει πολιτικές ήδη γνωστές. Ξανά παρόμοιες προεκτάσεις.

Και παρά την ευνοική συγκυρία της καλοκαιρινής ραστώνης, ο νεοέλληνας δε δείχνει να ωφελήθηκε πολύ. Αντιθέτως η πεποίθηση ότι το πνεύμα της πλειοψηφίας του κόσμου βρίσκεται σε πολυετή ραστώνη, ποτέ δε φαινόταν ισχυρότερη. Από τη μια ζουν και βασιλεύουν χρονίζουσες παθογένειες όπως η έλλειψη σεβασμού για το συνάνθρωπο, η έλλειψη παιδείας, η ματαιοδοξία, ο ατομικισμός, ο ωχαδερφισμός, η κουτοπονηριά, η υποκρισία και πολλές άλλες. Από την άλλη, αν υπάρχει μια υποθετικά αυξανόμενη μάζα πληθυσμού που κάπως ευαισθητοποιημένη, προσπαθεί να ξεφύγει από τα προηγούμενα, δεν έχει βρει δυστυχώς τρόπο να εκφραστεί. Επικρατούν μηχανισμοί άμυνας που προσφέρουν αποφυγή της φόρτισης που προκαλεί η παρακμή της χώρας τούτης. Τυπικά παραδείγματα ο στρουθοκαμηλισμός, κυνισμός, το κυνικό χιούμορ και η αδιαφορία για τα κοινά.

Ο κόσμος σήμερα περνάει σημαντικό μέρος του χρόνου του στο virtual κόσμο των social media «ποστάροντας» επί παντός επιστητού, καθόλου συχνά δυστυχώς επί πραγματικά σημαντικών θεμάτων. Και ποιος καθορίζει τι είναι πραγματικά σημαντικό θα ρωτήσει εύλογα κανείς. Ζούμε σε μια εποχή που το να υποστηρίξει κανείς ότι οι αρχές/αξίες είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή δε χρήζει γενικής παραδοχής, αλλά και όποτε χρήζει ξεχνιέται άνετα στο μύλο μιας αλλοτριωμένης καθημερινότητας. Ο κόσμος δεν απολαμβάνει στοιχειωδών πολιτισμικών κατακτήσεων όπως κατάλληλης παιδείας, λειτουργικού σύστηματος υγείας παντού, δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, αξιοπρέπειας, εργασίας, κοινωνικής ασφάλειας, οργάνωσης κράτους κ.α.. και παρ’ όλ’ αυτά αναλώνεται εκτός από την all time classic πατροπαράδοτη γκρίνια σε διαδικτυακούς διαγωνισμούς συλλογής «likes», μέσω διανοουμενίστικων σοβαροφανών «αναλύσεων», εξυπνακισμών και αστεισμών που ναι προσφέρουν λίγο γέλιο μεν, καμία πραγματική αλλαγή δε.

Εκτός και αν δε χρειάζεται αλλαγή η κοινωνία τούτη βρε αδερφέ! Τι κάθεσαι και ασχολείσαι τώρα εσύ με τέτοια πράγματα. Τι πιο εύκολο να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε καλοντυμένοι και με τις μάσκες (selfies?) ανανεωμένες εντός και εκτός των κινητών και ακίνητων «αξιοζήλευτων» κεκτημένων μας, απενεργοποιώντας τις αισθήσεις μας στο τοξικό έξω και αγνοώντας περιχαρείς το ταλαιπωρημένο μέσα…

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ζητούνται εξηγήσεις για το ΝΑΙ ή ΟΧΙ

ναι ή όχι

Προσπαθώντας να εκτιμήσω την κατάσταση με ψύχραιμο μάτι, αντιλαμβάνομαι ότι γίνεται ολοένα και δυσκολότερο. Υπάρχει το ατυχές γεγονός ότι υπάρχουν 2 αντίθετες γραμμές ενημέρωσης για την τωρινή οικονομική κατάσταση της χώρας, οι οποίες βομβαρδίζουν ασταμάτητα όχι μόνο εμένα αλλά και πολύ κόσμο. Τι ισχύει τελικά? Δεν μπορώ να ξέρω και αναγνωρίζω το γεγονός της ανεπάρκειάς μου να αποφασίσω. Γιατί δεν είμαι ειδικός στα οικονομικά και γιατί πιστεύω ότι η πληροφόρηση που έχω δεν είναι αξιόπιστη. Δυστυχώς υπάρχει σοβαρό θέμα παραπληροφόρησης από τα μεγάλα ΜΜΕ στην Ελλάδα εδώ και χρόνια, αλλά τώρα στην παρούσα κρίσιμη στιγμή με την πληθώρα της διαδικτυακής ενημέρωσης, το πράγμα έχει μπερδευτεί ακόμη περισσότερο. Οι μεν καθηγητές οικονομολόγοι λένε ότι οι καταθέσεις είναι εγγυημένες, οι δε ότι θα κουρευτούν. Τι ισχύει? Θα περίμενε κανείς ότι η σημερινή ελληνική κυβέρνηση, η οποία διεκδικεί υποτίθεται ένα κοινωνικά φιλικό πρόσωπο και που ανέβηκε προσφέροντας ελπίδα στον ελληνικό λαό, θα έδινε μεγάλη βάση στο κομμάτι της ενημέρωσης των πολιτών για τις κινήσεις της. Αυτό δυστυχώς δεν υπάρχει και συνεχίζει να υπάρχει ένα χάος δηλώσεων αντιφατικών μεταξύ τους. Γιατί δεν μπορεί να μην ξέρουν ότι ο κόσμος είναι «εκπαιδευμένος» σε επιπόλαιες αντιδράσεις φόβου και πανικού τόσα χρόνια. Ότι λειτουργεί σε καθεστώς herd behavior & αυτοεκπληρούμενης προφητείας και ένα σωρό άλλων γνωσιακών διαστρεβλώσεων. Ότι καταστροφοποιεί τα πάντα. Ότι δυσπιστεί δικαίως μετά από τόσες «κωλοτούμπες» στον πολιτικό λόγο. Αφήνονται λοιπόν πολλά κενά στην πληροφόρηση και σε εύλογα ερωτήματα.

Θα πρέπει να απαντηθεί τουλάχιστον το μεγαλύτερο ερώτημα απ’ όλα και είναι κατά τη γνώμη μου τι θα συμβεί αν η τραπεζική κρίση εξελιχθεί σε αλλαγή του νομίσματος. Αν δηλαδή ένα ενδεχόμενο ΟΧΙ, απαντηθεί από τους «ευρωπαίους εταίρους» (ο θεός να τους κάνει) με διακοπή της παροχής χρηματοδότησης από την ΕΚΤ στις ελληνικές τράπεζες. Τι θα συμβεί όμως ρεαλιστικά και με λεπτομέρειες. Τώρα πάντως πολύς κόσμος κάνει προμήθειες λες και αναμένεται πόλεμος. Αναμασάται συνεχώς ότι θα γίνουμε λέει Βουλγαρία και Ρουμανία. Και φυσικά ότι θα χάσει τα πολύτιμα λεφτουδάκια του. Επίσης πρέπει να απαντηθεί το τι θα γίνει με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τους εργαζόμενούς τους. Οι άνθρωποι αυτοί αναμένουν τα χειρότερα για τις δουλειές τους και τις αμοιβές τους. Ο μέχρι τώρα χειρισμός από την κυβέρνηση περιορίζεται σε αοριστολογία και εκθέσεις ιδεών και αυτό επιτέλους κάποιοι πρέπει να το διορθώσουν.

Εδώ και καιρό έχω πει ΟΧΙ στο στυγνό, χρηματοκεντρικό, αριθμολάγνο και απάνθρωπο δρόμο που έχει τραβήξει το δυτικό πολιτικοοικονομικό μοντέλο. Χωρίς φυσικά να είμαι αγνώμων προς κάποιες θετικές πλευρές του. Ελπίζω ότι πλέον δε χρειάζεται να ταμπελοποιείται κανείς ως αριστερός για να έχει καταλήξει στη σχετική πεποίθηση. Δεν έχω αμφιβολίες μέσα μου αξιολογώντας καθαρά γεγονότα ότι η παγκόσμια ολιγαρχία που κυβερνάει είναι βαθιά ναρκισσιστική, ξεπεσμένη σε ηθικό επίπεδο και έχει αυτοπαγιδευτεί σε ένα φαύλο βούρκο μάταιας αναζήτησης περισσότερου κέρδους και εξουσίας. Η πορεία των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα με τα συνεχή μέτρα λιτότητας είναι αδιέξοδη, ψυχοφθόρα και καταστροφική. Σίγουρα συμφωνώ τόσο με το μυαλό όσο και με την καρδιά σε διάφορα επιχειρήματα που καταδεικνύουν το γεγονός αυτό. Και διατηρώ τις αμφιβολίες μου για τα κρυμμένα κίνητρα μεγάλης μερίδας αυτών που λένε ΝΑΙ (και ίσως έτειναν και θα συνεχίσουν αέναα να τείνουν προς ένα ΝΑΙ).

Όμως ξέρω ότι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με το μυαλό και όχι την καρδιά. Επειδή λοιπόν οι προηγούμενοι ήταν καταστροφικοί, δε σημαίνει ότι οι τωρινοί είναι αυτομάτως σωστοί. Και πλέον βρίσκω διάφορα σφάλματα στους χειρισμούς των τελευταίων μηνών. Χάθηκε πολύς χρόνος. Αφέθηκαν τα πράγματα την τελευταία στιγμή. Επιτέλους θα πρέπει η φυλή μας να πάψει να τα αφήνει όλα την τελευταία στιγμή. Ποια είναι η προετοιμασία που έγινε για να μην υποφέρει η κοινωνία από αυτούς τους χειρισμούς. Πόσο πραγματικά προετοιμασμένοι είναι όλοι αυτοί που φωνάζουν για ρήξη για τις βαριές συνέπειες που πιθανότατα αυτή θα φέρει. Αν ισχύει αυτό που λένε ότι το ΟΧΙ δε σημαίνει έξοδο από το ευρώ, τότε ποια θα είναι η βάση των διαπραγματεύσεων σε αυτή την περίπτωση. Ισχύει ότι είτε ΝΑΙ είτε ΟΧΙ, πάλι τα γνωστά υποζύγια θα συνεχίσουν να πληρώνουν τη λυπητερή? Ποιο ήταν το ελάχιστο μέτρο που πάρθηκε προς την κατεύθυνση της δικαιότερης κατανομής του οικονομικού βάρους? Τα μεγάλα λόγια κατά του εγχώριου κατεστημένου δεν είναι πλέον αρκετά.

Οι επόμενες μέρες είναι απρόβλεπτες και τα πράγματα ενδέχεται να αλλάξουν γρήγορα και κομβικά. Προς το παρόν πάντως…

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Οι 15 λόγοι που υπάρχουν τα ράντσα

Εξαιρετικό άρθρο που θα μπορούσε να ονομάζεται «15 λόγοι για την  δυσλειτουργία των δημοσίων νοσοκομείων». Αναδημοσιεύεται αυτούσιο με τις εικόνες και η ανάγνωσή του έχει αξία με την έννοια οτι παρέχει πληροφορίες όχι και τόσο γνωστές στο ευρύ κοινό, το οποίο απλά ξέρει οτι «η δημόσια υγεία είναι σε μαύρο χάλι». Φυσικά η λίστα με τους λόγους για αυτό το χάλι είναι πολύ μεγαλύτερη..

Πηγή : http://www.eidikeuomenoi.gr/2015/03/ola-gia-ta-rantsa/

1. Άδειες εξόδου: Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δίνει άδεια εξόδου στους ασθενείς των νοσοκομείων και τους κρατούμενους των φυλακών. Πολλές φορές το κρεβάτι του αδειούχου παραμένει κατειλημμένο μέχρι να επιστρέψει μετά από μέρες.

Κάγκελα στην Πολυκλινική. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi

2. Εισαγωγές από Ειδικευόμενους/Ράντσο σε δωμάτιο Ιατρών. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoiΑγροτικούς: Μεγάλο μέρος των εισαγωγών στα νοσοκομεία γίνονται από εκείνους που εξετάζουν τους αρρώστους, δηλαδή τους Ειδικευόμενους. Στην προσπάθειά τους να αποφύγουν λάθη ή γκρίνια από τους απόντες Επιμελητές, οι Ειδικευόμενοι θα εισάγουν παραπάνω περιστατικά. Πολλές φορές αυτό γίνεται κατ’εντολή του «τηλεφωνικού εφημερεύοντα»: “Βάλ’τον μέσα εισαγωγή και θα τον δω το πρωί που θα έρθω”.

Κέντρο αποκατάστασης Facebook. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi3. Κέντρα αποκατάστασης: Δεν υπάρχουν επαρκή και πραγματικά δωρεάν κέντρα αποκατάστασης. Τα δημόσια κέντρα είναι ελάχιστα, ενώ τα ιδιωτικά ενώ διαφημίζουν ότι τα νοσήλεια καλύπτονται από το ταμείο του αρρώστου, συνήθως βρίσκουν τρόπο να υπερχρεώσουν την οικογένεια (πχ το ταμείο καλύπτει τρίκλινη θέση, αλλά υπάρχουν διαθέσιμες μόνο δίκλινες = μερικές χιλιάδες ευρώ το μήνα επιπλέον). Έτσι, ένας ασθενής που θα έπρεπε να μεταφερθεί προς τέτοιο κέντρο παραμένει επί εβδομάδες μέσα στο νοσοκομείο μέχρι (και αν) βρουν οι συγγενείς του κάποια θέση σε δημόσια κλινική ή οικονομική θέση σε ιδιωτική (συνήθως σε κλινικές της Περιφέρειας).

4. «Βαλιτσάκια»: Όποιος επισκεφθεί μεγάλο νοσοκομείο, μισή ώραΒαλίτσα που γίνεται κρεβάτι. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi πριν ανοίξει η γενική του εφημερία, θα διαπιστώσει μια ουρά «επειγόντων περιστατικών» με βαλίτσα στο χέρι. Πρόκειται συνήθως για τακτικά περιστατικά (οι «συνεννοήσεις με κάποιον ιατρό») που μάλιστα μπορεί να έχουν δασκαλευτεί για να πουν ψέματα στην ομάδα των Επειγόντων προκειμένου να εισαχθούν χωρίς πρόβλημα. Για μια κλινική που εφημερεύει κάθε 16 ημέρες, η τακτική αυτή είναι απαράδεκτη, καθώς μπουκώνει όλη την προσέλευση των πραγματικών επειγόντων περιστατικών, καταλαμβάνει όλα τα κρεβάτια που θα χρειαζόντουσαν αυτά, και εξουθενώνει αδίκως το προσωπικό της βάρδιας. Για μια κλινική όμως που εφημερεύει κάθε 2 ή 4 ημέρες δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές, καθώς συχνά οι διοικήσεις έχουν απαγορεύσει την εισαγωγή περιστατικών σε ημέρες που δεν εφημερεύει το νοσοκομείο. Με την τακτική αυτή, για παράδειγμα, ένας καρκινοπαθής που πρέπει να αντιμετωπιστεί με χειρουργείο δε μπορεί να εισαχθεί παρά μόνο σαν «επείγον» περιστατικό της γενική εφημερίας.

Αίθουσα ανάνηψης Ευαγγελισμού. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi5. Βραχεία νοσηλεία: Πολλά περιστατικά που χρήζουν μιας ολιγόωρης παρακολούθησης, προκειμένου να μην παραμείνουν σε φορείο στον χώρο των ΤΕΠ, εισάγονται στην κλινική. Αυτό δε γίνεται μόνο για λόγους ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας απέναντι στον άρρωστο, αλλά και γιατί διαφορετικά θα στριμωχνόταν ο μικρός χώρος των ΤΕΠ με δεκάδες φορεία. Όλα τα νοσοκομεία οφείλουν για το λόγο αυτό να διαθέτουν ανεπτυγμένη βραχεία νοσηλεία, κάτι που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν συμβαίνει ούτε από την άποψη της χωροταξίας/εγκαταστάσεων, αλλά ούτε και από το θέμα του προσωπικού που θα έπρεπε να τη στελεχώσει.

6. «Πάρκινγκ» ηλικιωμένων: Συνήθης τακτική, ειδικά σε περίοδο εορτών ήΌχι παρκάρισμα. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi καλοκαιρινών διακοπών, είναι τα παιδιά/εγγόνια που έχουν να επισκεφθούν τους ηλικιωμένους συγγενείς τους επί μήνες, να τους φέρνουν «έντρομοι» στα επείγοντα ιατρεία, αιτιώμενοι μεγάλη επιδείνωση της κατάστασής τους. Τις περισσότερες φορές ο παραμελημένος παππούς ή γιαγιά (σε σπίτι ή σε γηροκομείο) πάσχει από πολλαπλές χρόνιες καταστάσεις, καμία από τις οποίες όμως δε δικαιολογεί την κατεπείγουσα νοσηλεία του σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο. Μετά την πιεστική εισαγωγή τους, οι συγγενείς συχνά εξαφανίζονται για τις διακοπές τους, αφήνοντας τον άτυχο ηλικιωμένο να καταλαβάνει επί πολλές μέρες ένα πολύτιμο κρεβάτι της κλινικής.

Θαμένος ασθενής από βουνό εξετάσεων. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi7. Καμία ή χιλιάδες εξετάσεις: Οι Έλληνες Ιατροί μπορεί να είναι από τους πιο ικανούς και πολυμήχανους ανά τον κόσμο, σίγουρα όμως δε φημίζονται για την οργάνωσή τους (όπως όλα στην χώρα). Ελλείψει μιας λειτουργικής δομής της κλινικής και συγκεκριμένων θεραπευτικών πρωτοκόλλων, οι Ιατροί είτε μπλέκονται μεταξύ τους (Ειδικευόμενοι με Ειδικευμένους, Επιμελητές με Διευθυντές) και έτσι καθυστερεί η οργάνωση ενός διαγνωστικού ελέγχου, είτε παραγγέλνουν πολλαπλές περιττές εξετάσεις που γονατίζουν το σύστημα χρονικά και οικονομικά.

8. «Γρηγορόσημο»: Κάποιοι δυστυχώς (ελπίζουμε όχι πολλοί) Βερεσέ τέλος. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi«Ιατροί» καθυστερούν τη θεραπεία του αρρώστου, όχι από ανοργανωσιά ή αμέλεια, αλλά από δόλο. Μέχρι να βρεθεί το απαιτούμενο χρηματικό ποσό, οι ασθενείς παραμένουν σε ένα νοσοκομειακό «λίμπο», όπου ναι μεν νοσηλεύονται, αλλά δε θεραπεύονται. Το «γρηγορόσημο» αυτό τελευταία απαιτείται και επίσημα από τις διοικήσεις των νοσοκομείων προκειμένου για ανασφάλιστους ασθενείς: οι θεραπείες/εξετάσεις (όχι υπερεπείγουσες) δεν εκτελούνται πριν τακτοποιηθεί η ασφαλιστική εκκρεμότητα του ασθενούς ή κατατεθεί προκαταβολή σε μετρητά.

Ηλικιωμένος πλένει πιάτα για να πάρει εξιτήριο. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi 9. «Αιώνιοι» νοσηλευόμενοι: Η πλειοψηφία των αρρώστων
χρειάζεται να υποβληθεί σε κάποιες εξετάσεις που δε γίνονται στο κρεβάτι τους. Ανάμεσα στον ασθενή και την πολυπόθητη εξέταση ορθώνονται διάφορα εμπόδια, παρατείνοντας κατά πολύ τη νοσηλεία του μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος αυτός. Ανάμεσα στα συνηθέστερα εμπόδια είναι η μεγάλη λίστα αναμονής για μια εξέταση (λόγω ανεπαρκών/χαλασμένων μηχανημάτων ή έλλειψης χειριστών) και η έλλειψη τραυματιοφορέων που θα μεταφέρουν τον ασθενή από και προς τον χώρο αυτό. Συνήθως υπάρχουν ελάχιστοι τραυματιοφορείς ανά βάρδια την ίδια στιγμή που ταυτόχρονα υπάρχει ελάχιστη ως ανύπαρκτη ουρά για κάποιες εξετάσεις. Έτσι, είτε ο έλεγχος αναβάλλεται για άλλη ημερομηνία, είτε πανικόβλητοι συγγενείς και Ειδικευόμενοι σπρώχνουν φορεία για να μη χάσουν το ραντεβού.

10. ΕΚΑΒ: Μερικές εξετάσεις, απεικονιστικές ή ενδοσκοπικές, δε γίνονται στο νοσοκομείο Διαφορές ταξί και ασθενοφόρου. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoiπου είναι ο άρρωστος, ή πρέπει να ελεγχθεί από κάποια Ιατρική Ειδικότητα που υπάρχει μόνο αλλού. Επίσης, σε νοσοκομεία όπως το ΓΝΝΘΑ «Σωτηρία» απαιτείται ασθενοφόρο για να μεταβεί ο άρρωστος από το ένα κτήριο στο άλλο. Το ΕΚΑΒ χρειάζεται ειδοποίηση 1 ημέρα πριν προκειμένου να ανταποκριθεί σε οποιαδήποτε τέτοια αίτηση – στην καλύτερη καθυστερούν όλες οι νοσηλείες κατά 1 ημέρα, στην χειρότερη χάνονται ραντεβού και κινδυνεύουν οι άρρωστοι ή/και παρατείνεται κατά πολύ η νοσηλεία τους.

αγροτικό ασθενοφόρο Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi11. Εξιτήριο με φορείο/καρέκλα: Ίδιο πρόβλημα της +1 ημέρας δημιουργείται όταν πρέπει ένας άρρωστος να επιστρέψει σπίτι του με το ΕΚΑΒ. Όταν μάλιστα προήλθε από διακομιδή από την Περιφέρεια και πρέπει να μεταφερθεί σε άλλη πόλη, ο ασθενής θα πρέπει να περιμένει μερικές μέρες μέχρι να βρεθεί τυχαία ασθενοφόρο της ίδιας Περιφέρειας που θα κάνει τη διαδρομή αυτή προκειμένου να τον «εξυπηρετήσει».

Σουίτα στον Ευαγγελισμό. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi12. Reservé κλίνες: Κάποιοι «μεγαλοπαράγοντες» διευθυντάδες ή διοικητές εφαρμόζουν τακτικές νυκτερινών κέντρων, «κλείνοντας» μονόκλινα κρεβάτια, που θα μπορούσαν διαφορετικά να εξυπηρετήσουν ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Προφάσεις για τις κρατημένες αυτές κλίνες μπορεί να είναι η απολύμανση ή η επισκευή του δωματίου, η φύλαξή του για το ενδεχόμενο προσέλευσης ατόμων με μολυσματικές ασθένειες, ή η απόδοσή του σε άτομα που χρειάζονται απομονωμένο χώρο για την ασφάλειά τους (VIP ασθενείς – πχ βουλευτές, όχι κρατούμενοι όπως θα νομίζατε).

Ύπνος συνοδού στο πάτωμα. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi13. «Θα μπω μέσα, θα γίνω καλά»: Η έλλειψη Ιατρικής παιδείας από τον Έλληνα πολίτη έχει αναγνωριστεί πολλές φορές σαν μια βασική αιτία αθρόας προσέλευσης τους στα ΤΕΠ των νοσοκομείων, αντί για τα τακτικά ιατρεία. Τα ανέκδοτα περιστατικά, όπως η προσέλευση στα επείγοντα Χειρουργικά ιατρεία για «πάτημα αχινού», μπορεί να φέρνουν χαμόγελο μαζί με αγανάκτηση στους εργαζόμενους, πλην όμως κάποια φέρνουν περιττές εισαγωγές. Το μεσογειακό ταμπεραμέντο, η αδυναμία του ασθενούς/συγγενούς να κατανοήσει την κατάσταση ή η ανεπάρκεια/βιασύνη του Ιατρού να την περιγράψει σωστά, ωθεί πολλούς αρρώστους να επιλέξουν να νοσηλευτούν (ακόμα και σε ράντσο) αντί να θεραπευτούν με οδηγίες και παρακολούθηση στο σπίτι. Η νοσηλεία είναι μια «θρησκευτικού τύπου» εμπειρία (με τη δυνατότητα να γνωρίσουν από κοντά Ιατρούς διασημότητες/«θεούς» που έχουν δει στην τηλεόραση, με ενδιαφέρον και προσκυνήματα από όλο το σόι και τους φίλους, και φυσικά πολλές κατάρες απέναντι στο δαιμόνιο του ΕΣΥ).

Φορεία στο ΤΕΠ Ευαγγελισμού.Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi 14. Χωρίς εναλλακτική: Το τριτοβάθμιο δημόσιο νοσοκομείο είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, η μόνη διαθέσιμη επιλογή για τη θεραπεία πολλών καταστάσεων, που εναλλακτικά θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με νοσηλεία σε πρωτοβάθμιο ή δευτεροβάθμιο κέντρο. Μια γαστρεντερίτιδα, για παράδειγμα, θα μπορούσε να παραμείνει σε αστικό κέντρο υγείας (δεν υπάρχει) ή μικρότερο νοσοκομείο (έκλεισαν/συγχωνεύτηκαν) για λίγα 24ώρα, και όχι να εισαχθεί σε Παθολογική (ή χειρότερα σε Γαστρεντερολογική) κλινική τριτοβάθμιας μονάδας.

Άδεια κρεβάτια κλειστού νοσοκομείου. Ειδικευόμενοι Ιατροί. Αγροτικοί εξειδικευόμενοι επικουρικοί νοσηλευτές. eidikeyomenoi eidikeuomenoi15. Λίγα κρεβάτια: Το αφήσαμε τελευταίο γιατί είναι το απλούστερο και εμφανέστερο. Την ώρα που πολλά μεγάλα νοσοκομεία λειτουργούν μονίμως υπερπλήρη, άλλες πολύτιμες κλίνες μικρότερων κλινικών καταργούνται, με τη λογική της οικονομίας πόρων.

Περί εξεύρεσης χρημάτων και άλλων προτεραιοτήτων

500-euros

Εδώ και λίγα χρόνια στην Ελλάδα παρατηρείται το φαινόμενο της συνεχούς ενασχόλησης πολλών συνανθρώπων μας με τα δημόσια χρηματοοικονομικά. Πρόκειται για θέμα με υποτιμημένες συνέπειες τόσο για τα άτομα όσο και για τα σύνολα, αν και ενίοτε έχει και την ψυχαγωγική πλευρά του. Καθώς στη χώρα αυτή όλοι έχουν απόψεις επί παντός επιστητού και τις εκφέρουν αφειδώς, δε θα μπορούσε να απουσιάσει από την τάση αυτή και το επίκαιρο ζήτημα της εποχής που είναι η οικονομική κρίση, αν υπάρχουν λεφτά, πού είναι τα λεφτά, ο ετήσιος προυπολογισμός, πόσα δις χρειάζονται για το ένα και πόσα για το άλλο και αμέτρητα άλλα σχετικά.

Λέγοντας επίκαιρο, θα πρέπει να θυμηθούμε αν υπήρξε αυτή η αυξημένη ενασχόληση και προ κρίσης. Η απάντηση νομίζω ότι είναι εύκολη και είναι αρνητική. Όχι ότι δεν υπήρχε καθόλου φυσικά, αλλά σε υποπολλαπλάσιο ποσοστό. Οι αναφορές σε νούμερα, στατιστικά και οικονομικά μεγέθη δεν πρέπει να ήταν ποτέ περισσότερες σε αυτή τη χώρα. Αν λοιπόν συμβαίνει αυτό θα πρέπει να δούμε γιατί. Λόγω κρίσης θα μπορούσε να είναι μια βιαστική απάντηση. Ναι αλλά από πού και ως πού μπορεί ο κάθε αναρμόδιος πολίτης να γνωρίζει το τόσο δαιδαλώδες αυτό ζήτημα. Η απάντηση μπορεί να είναι επίσης εύκολη. Μα ενημερώνεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Μιλάμε τώρα για αρκετά τηλεοπτικά κανάλια πανελλαδικής και τοπικής εμβέλειας, ακόμα περισσότερες εφημερίδες και ραδιοσταθμοί και βέβαια επίσης τα τελευταία χρόνια αμέτρητες ιστοσελίδες. Η αίσθηση είναι πραγματικά το χάος. Οι δημοσιογράφοι του «οικονομικού ρεπορτάζ» πραγματικά ζήσανε και ζουν ακόμη μεγάλες στιγμές. «Αγωνία για τα 300 εκατομμύρια που ζητάει η τρόικα», «η ανακεφαλαίωση των τραπεζών απαιτεί 15 δις», «το psi κούρεψε κατά τόσα δις τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων», «μείωση των συντάξεων κατά 10%», «δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να μην περιμένει την κατάληξη του eurogroup», «το δημόσιο χρέος ανέβηκε κατά τόσα δις», «πού θα βρούμε 21 δις για να αποφύγουμε τη χρεωκοπία», «φόβοι ότι οι αγορές θα αντιδράσουν με αύξηση των spread» κ.α. Η λέξη spread μπήκε στη ζωή του νεοέλληνα από την έναρξη της κρίσης το 2010 και μπορεί κανείς να πει ότι ήταν από τις πρώτες εισαγωγικές έννοιες στα δύσβατα μονοπάτια των οικονομικών μεγεθών στην πιο εκλαικευμένη τους μορφή.

Έχει η συγκεκριμένη «αριθμοθύελλα» συνέπειες? Προσπαθώντας να εντοπίσει κανείς κάτι το θετικό, ενδέχεται ορισμένοι δανειολήπτες και μη συμπολίτες μας να αντιλήφθηκαν ότι κάπου δε γίνεται να ξοδεύει κανείς συνεχώς, χωρίς να υπολογίζει ότι χρειάζονται και έσοδα. Η τελευταίας κοπής έννοια «ισοσκελισμένοι προυπολογισμοί» μάλιστα, ίσως αποδίδει επακριβώς το νόημα αυτό.

Στις αρνητικές συνέπειες ίσως συγκαταλέγεται καταρχήν το ότι ο βομβαρδισμός με αριθμούς δεν ξεκαθαρίζει τα πράγματα ώστε να υπάρχει μια σαφής και όσο το δυνατόν απλούστερη εικόνα στον κόσμο για τα δημόσια οικονομικά. Παράλληλα οι περισσότεροι οικονομικοί όροι που σερβίρονται αφειδώς από τους διαφόρους «αναλυτές» δεν μπορούν να γίνουν κατανοητοί από τον κόσμο που δεν έχει το υπόβαθρο. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάτι μη κατανοητό δύναται εύκολα να παρερμηνευθεί. Επίσης κάτι μη κατανοητό εμπεριέχει και την έννοια του άγνωστου και ο κόσμος έχει μάθει να φοβάται το άγνωστο.

Μια δυσμενέστερη συνέπεια είναι ότι απομένει ελάχιστος χώρος και χρόνος για οτιδήποτε άλλο. Όταν τα περισσότερα δελτία αφιερώνουν πάνω από τα τρία τέταρτα του χρόνου τους στα διάφορα οικονομικής φύσεως θέματα, αυτό γίνεται προτεραιότητα χωρίς ιδιαίτερη επίγνωση από τον ανυποψίαστο πολίτη. Όταν το βασικό θέμα συζήτησης σε κάθε είδους συναναστροφή, είτε στην εργασία, είτε αλλού είναι το πόσο τραγικά οικονομικά έχουμε, το πόσα χρέη έχουμε και πώς θα τα «αποπληρώσουμε» και το ότι όποιος χρωστάει ή πληρώνει ή καταστρέφεται, τότε πολλά άλλα μείζονα κοινωνικά προβλήματα, αλλά και ζητήματα αρχών/νοοτροπιών παραμένουν να λιμνάζουν. Δηλαδή το αν είμαστε καλά και ικανοποιημένοι ως μονάδες, αλλά και ως κοινωνικά σύνολα εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από το αν υπάρχουν λεφτά για να αποπληρώνουμε χρέη?

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων δεν υποστηρίζω την κατάσταση που υποδηλώνει ο όρος «μπαταχτσής». Προφανώς και το σωστό είναι να πληρώνει κανείς τα χρέη του (ακόμη καλύτερα θα ήταν βέβαια να μη φτάνει να δημιουργεί χρέη). Η κομβική διαφορά στην περίπτωσή μας είναι ότι δε μιλάμε για χρέη μεταξύ μεμονωμένων πολιτών ή έστω και μεμονωμένων επιχειρήσεων. Στη σημερινή εποχή ο δανεισμός χρημάτων είναι ο κύριος τρόπος οικονομικής ρευστότητας για όλες τις χώρες του κόσμου και είναι γνωστό ότι όλες οι χώρες έχουν μικρά η μεγαλύτερα χρέη. Υπό την έννοια αυτή δεν ευσταθεί να εξισώνεται ένας αδικημένος πολίτης που του χρωστάνε και δεν του δίνουνε, με στυγνούς διεθνείς δανειοδοτικούς οργανισμούς όπως το διεθνές νομισματικό ταμείο και η ευρωπαική κεντρική τράπεζα. Και επιτέλους τα παιχνίδια εξουσίας που διαδραματίζονται σε αυτό το επίπεδο και ο ρόλος των αμέτρητων δανείων στον έλεγχο κρατών και κυβερνήσεων παγκοσμίως δεν μπορούν να υπεραπλουστευθούν με την έννοια του «έλληνα κακοπληρωτή».

Είναι ενδιαφέρον το ότι σταδιακά περνά στη συνείδηση του κόσμου ότι όλα θα πρέπει να κοστολογούνται και αυτό προκύπτει από το πόσο συχνά χρησιμοποιείται η φράση «που θα βρείτε τα λεφτά». Ένα σχετικό παράδειγμα από το χώρο της υγείας ίσως απεικονίσει πιο ζωντανά το ζήτημα αυτό. Συλλογισμός : Στα νοσοκομεία η κατάσταση είναι τραγική, οι θεραπείες είτε καθυστερούν είτε παρεμποδίζονται, ενδεχομένως έχει αυξηθεί και η θνησιμότητα λόγω ανεπαρκούς προσωπικού, φαρμάκων και υλικοτεχνικού εξοπλισμού. Λύση : Χρειάζονται προσλήψεις και περισσότερες προμήθειες. Συνήθης απάντηση-καραμέλα των τελευταίων ετών : Πού θα βρεθούν τα χρήματα? Μήπως μια εναλλακτική λιγότερο απάνθρωπη απάντηση θα ήταν : Είναι προτεραιότητα να γίνουν προσλήψεις και να ομαλοποιηθεί το σύστημα προμηθειών, άρα τα λεφτά θα βρεθούν ο κόσμος να χαλάσει, άρα θα πρέπει να περικοπούν κάποιες άλλες δαπάνες με χαμηλότερη προτεραιότητα. Πρόκειται για μέγιστο θέμα με πολλές προεκτάσεις που όμως δεν τυγχάνει σχετικής προβολής από τα ΜΜΕ. Οι δαπάνες που δύναται να περισταλούν σε αυτή τη χώρα δεν είναι δυσεύρετες…Πίσω στο παράδειγμά μας λοιπόν, μόνο και μόνο αν αρθεί η υπερτιμολόγηση των ήδη υπαρχουσών προμηθειών των νοσοκομείων από το υπερπολλαπλάσιο στο κανονικό, αναμένεται να εξευρεθούν με επιεικείς εκτιμήσεις εκατοντάδες εκατομμύρια αναγκαία ευρώ! Μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορεί να αναδείξει τις ελάχιστες αποσπασματικές δημοσιεύσεις πάνω στο θέμα αυτό π.χ. εδώ. Αντιθέτως, αν ψάξει κανείς τη φράση «μείωση μισθών» θα εντοπίσει χιλιάδες άρθρα. Μήπως τελικά όντως λεφτά υπάρχουν, απλώς δε θέλουμε να τα βρούμε?

Και το σημαντικότερο, η υγεία και γενικά οι αξίες έχουν προτεραιότητα ή το κόστος τους?

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Το ψυχιατρικό προφίλ της πολιτικής

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και επίκαιρη ανάλυση από συνάδελφο για την πολιτική.

Είμαι βέβαιος ότι έχετε ακούσει πολλές φορές τους όρους «νάρκισσος» και «ναρκισσιστική προσωπικότητα». Ο μυθικός Νάρκισσος ερωτεύτηκε τον εαυτό του όταν αντίκρυσε το είδωλό του στα νερά μιας πηγής. Όμως, ο πραγματικός νάρκισσος δεν είναι κάποιος που απλώς αρέσκεται να αρέσει και περνάει χρόνο μπροστά στον καθρέπτη του. Στην επιστήμη της Ψυχιατρικής είναι δυστυχώς ένας άνθρωπος που πάσχει με μια δύσκολη διαταραχή προσωπικότητας.

Απορούμε συχνά, στις εποχές που ζούμε, με τις συγχυτικές, ή τουλάχιστον μη αναμενόμενες συμπεριφορές των πολιτικών προσώπων και ηγετών που εκλέγουμε. Με την παρούσα σύντομη ανάλυση επιχειρώ να προσφέρω μια διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων.

Ο χώρος της πολιτικής τραβάει τους νάρκισσους όπως το μέλι τις μέλισσες. Είναι ένα ιδανικό πεδίο στο οποίο μπορούν να εισπράξουν τον θαυμασμό και την προσοχή και να νιώσουν το μεγαλείο και τη σπουδαιότητα που χρειάζονται για να επιβιώσουν. Ο νάρκισσος πιστεύει ότι είναι ξεχωριστός και μοναδικός, φαντασιώνεται αδιάκοπα την επιτυχία και τη δύναμη πάνω στους άλλους, επιδεικνύει αλαζονική και υπεροπτική συμπεριφορά, θεωρεί πως είναι αυτονόητο ότι οι υπόλοιποι οφείλουν να τον ακολουθούν ή να συμμορφώνονται με τις προσδοκίες του.

Ταυτόχρονα όμως, αδυνατεί να αναπτύξει ουσιαστική ενσυναίσθηση και να ταυτιστεί με τις επιθυμίες και τις ανάγκες των άλλων. Δεν αντέχει στην κριτική τους και για αυτό καταλαμβάνεται εύκολα από αίσθημα φθόνου, ή καχυποψία και με την πεποίθηση ότι οι άλλοι τον επιβουλεύονται και δεν αναγνωρίζουν την αξία του. Η αποτυχία δεν αποτελεί επιλογή. Όταν κάτι δεν πάει καλά, ο νάρκισσος μεταβιβάζει την ευθύνη του σε άλλους και υιοθετεί τον ρόλο του θύματος (πχ., ξένος δάκτυλος, συνομωσίες συμφερόντων, κτλ).

Υποθέτω ότι η αναγωγή των παραπάνω σε πραγματικά πρόσωπα που πρωταγωνιστούν πολιτικά είναι σχεδόν προφανής. Κι όμως, δεν αποτελούν μια αντίστροφη ανάγνωση της πολιτικής πραγματικότητας, αλλά για την ακρίβεια είναι πιστή αποκωδικοποίηση των επίσημων διαγνωστικών κριτηρίων για τη Ναρκισσιστική Διαταραχή Προσωπικότητας (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders DSM IV. American Psychiatric Association).

Η πολιτική είναι για τον νάρκισσο ένα παιχνίδι μαύρου και άσπρου. Αν κάποιος άλλος κερδίσει, ο νάρκισσος χάνει. Σε κάποιον βαθμό ο νάρκισσος έχει συνείδηση της παραφουσκωμένης ιδέας του για τα ταλέντα του. Μολονότι προβάλλει αυτή την εικόνα προς τα έξω, στην πραγματικότητα αντιλαμβάνεται και φοβάται την ανεπάρκειά του. Για αυτό και δεν ελπίζει ότι πάντα θα κερδίζει χάρη στο ταλέντο του, επομένως επιστρατεύει και μηχανεύεται τενικές που θα τον οδηγήσουν έμμεσα στην επιτυχία …μέσω της αποτυχίας του αντιπάλου.

Σε αυτό τον διαρκή αγώνα επικράτησης, δεν υπάρχουν όρια. Για παράδειγμα, η λάσπη, η συκοφαντία, ο εξεφτελισμός, οι θεατρινισμοί, οι προσβολές είτε απευθείας, είτε συνηθέστερα μέσω «βοηθών», είναι κοινές πρακτικές. Μια ολόκληρη πολιτική βιομηχανία εργάζεται για αυτόν τον σκοπό στις δυτικές (και όχι μόνο) δημοκρατίες – δηλαδή για την καταστροφή του αντιπάλου -, και στην εποχή μας χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ, τα κοινωνικά δίκτυα και πολλούς ακόμη τρόπους. Είναι ενδιαφέρον ότι σε πολλές χώρες (πχ. ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, κ.α.) έχουν γίνει καθημερινή μόδα οι αποκαλύψεις περιστατικών λογοκλοπής σε φοιτητικές εργασίες πολιτικών, (βλ. σύνδρομο Guttenburg), σεξουαλικών σκανδάλων (πραγματικά αναρίθμητα, με τελευταία εκείνα του Στρος Καν και πιο πρόσφατα του αφροαμερικανού υποψήφιου Herman Cain για το χρίσμα της Προεδρικής εκλογής στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα των ΗΠΑ) κ.α. Στην πραγματικότητα πρόκειται για συγκρούσεις Τιτάνων-Νάρκισσων στην πολιτική αρένα.

Στην πορεία της σύνταξης αυτού του άρθρου με ρώτησε ένας φίλος αν όλοι οι πολιτικοί είναι τελικά νάρκισσοι σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση. Η γνώμη μου είναι ότι πράγματι οι περισσότεροι πολιτικοί αποτελούν ναρκισσιστικές προσωπικότητες. Και εξηγούμαι. Οι «υγιείς» προσωπικότητες απέχουν εθελοντικά από την πολιτική γιατί δεν διαθέτουν τη διαρκή και συνεχή οργή και λύσσα που απαιτείται στη συντήρηση της προσπάθειας καταστροφής των αντιπάλων, ή υπολείπονται της απαραίτητης και κατά τω πλείστω διστρεβλωμένης αίσθησης προσωπικής τελείοτητας, μεγαλείου και φιλοδοξίας που οδηγούν την όρεξη για εξουσία και υπεροχή, στο “l’état c’est moi”.

Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα; Οι νάρκισσοι ήταν νάρκισσοι από την αρχή. Τα ίχνη ναρκισσιστικής διαταραχής καλλιεργούνται στην παιδική ηλικία. Για παράδειγμα τα αναμένει κανείς σε παιδιά «τέλειων» οικογενειών, στις οποίες όμως ο ένας γονέας είναι αδιάφορος, ή συναισθηματικά απών, αλλά επιτυχημένος (ίσως νάρκισσος και ο ίδιος) και ο άλλος γονέας υπερπροστατευτικός. Χαρακτηριστικά σε αυτές τις οικογένειες τα παιδιά είναι δύο ταχυτήτων. Κάποια είναι υποσχόμενα και απολαμβάνουν μεγαλύτερης προσοχής και κάποια μεγαλώνουν παράμερα. Αξίζει μια ματιά στο γαλλικό φίλμ «Comme une Image» του Agnes Jaoui (2004).

Ο Καθηγητής Ψυχιατρικής Robert Millman (Weill Cornell Medical College) έχει διατυπώσει τον όρο του επίκτητου ναρκισσισμού προσαρμογής, κατά τον οποίο η ενασχόληση με τα κοινά ή με το θέαμα (τέχνες, ΜΜΕ, κτλ) και η επακόλουθη γνωριμία με τη φήμη και την αίσθηση δύναμης ενισχύουν με εκκρηκτικό τρόπο αυτά τα ναρκισσιστικά ίχνη. Η εξουσία και η δημόσια προσοχή σε ένα τέτοιο πρόσωπο (…ακόμη και στον υπεράνω πάσης υποψίας νάρκισσο, πχ. οικονομολόγο, δημοσιογράφο, γκουρού, καριέρας που γίνεται επίκεντρο δημόσιας προσοχής) έχει τοξικές επιδράσεις. Οδηγεί στο συναίσθημα «αυτονόητου» δικαιώματος ειδικής μεταχείρισης, άνευ όρων και ορίων. Εύκολα επίσης αντιλαμβάνεται κανείς πως οι πολιτικές δυναστείες (οικογένειες) είναι συνήθεις φάτνες ναρκισσιστικών προσωπικοτήτων.

Οι νάρκισσοι είναι μόνο φαινομενικά ικανοί πολιτικοί, υποδυόμενοι τον ρόλο του δυνατού και «αυταρχικού όταν πρέπει». Λέω μόνο φαινομενικά, εφόσον θεωρήσουμε ως απαραίτητη αρετή ενός πολιτικού την προάσπιση του δημόσιου-κοινού συμφέροντος. Στην πραγματικότητα οι νάρκισσοι δημιουργούν χάος, σύγχυση και φόβο γύρω τους. Διαιρούν και διασπούν το περιβάλλον τους. Oι λιγότερο «επιτυχημένοι» νάρκισσοι έλκονται από τους περισσότερο επιτυχημένους – αυτόφωτους νάρκισσους, ώστε να τραφούν από την εκπεμπόμενη δόξα τους. Από τη φύση τους αντιστέκονται στην οποιαδήποτε αλλαγή και η συναισθηματική τους ωριμότητα αντιστοιχεί στην παιδική ηλικία.

Αναγνωρίζει κανείς μια ναρκισσιστική διακυβέρνηση από τα έξοδα που καταβάλλει στην προβολή των επιτευγμάτων της, πραγματικών ή υποτιθέμενων, και από την ανάμιξη πραγματικών με πλασματικά υπερτιμημένα δεδομένα. Όπως δηλαδή ένα παιδί που φουσκώνει την επιτυχία του μέσα στην παρέα του, ή ένας ναρκισσιστικός γονέας που φουσκώνει την επιτυχία του παιδιού του προς τρίτους. Η ναρκισσιστική πολιτική σκηνή, φροντίζει επίσης για την εξάλειψη της πιθανότητας να τιμωρηθούν τα μέλη της, ή να αναγνωριστούν λάθη και ευθύνες. Όπως έγραψα στην αρχή υπάρχει μόνο μαύρο και άσπρο, χάνω ή κερδίζω. Όπως ένα παιδί, ο πολιτικός θα αρνηθεί τη ζημιά που προκάλεσε και θα προσπαθήσει να ξεφύγει με ευφάνταστες, και ενίοτε πολύ πειστικές δικαιολογίες.

Πολύ περισσότερο όμως, όπως επισημαίνει ο Γερμανός Καθηγητής – Ψυχαναλυτής Hans-Jürgen Wirth στο εξαιρετικό βιβλίο του «Narcissism and Power», η ασυγκράτητη εγωκεντρικότητα και η καριερίστικη νοοτροπία σε συνδυασμό με τη λύσσα για την εξουσία και τον κυνισμό που χαρακτηρίζουν αυτή τη διαταραχή, καλλιεργούν το έδαφος για τη βίαιη μισανθρωπία με το προσωπείο του κοινού οφέλους και του δημοσίου συμφέροντος.

Σε πολλές χώρες το πρόβλημα περιορίζεται μέσω λειτουργικών ελεγκτικών μηχανισμών. Είναι λοιπόν επίκαιρο και επιτακτικά απαραίτητο να αλλάξει ο τρόπος της πολιτικής στη χώρα μας. Χρειάζεται ένα πιο ταπεινό πολιτικό σύστημα που θα προσφέρει στον πολιτικό -που επιλέγει να ασχοληθεί με τα κοινά- μόνο τα απαραίτητα μέσα για να κάνει τη δουλειά του. Διαφάνεια και πλήρης απόδοση ευθυνών. Θητείες με συγκεκριμένο όριο και έλεγχο. Ώστε η πολιτική να είναι λιγότερο ελκυστική προς τους λάθος ανθρώπους, που δεν κάνουν για τη δουλειά.
Πηγή : http://maga.gr/2011/11/04/psychanalysis-of-politics/

Σχετικό άρθρο : Διαταραχές προσωπικότητας

Ανώτερα στελέχη εταιρειών & ψυχοπαθητικότητα

Research shows there could be increased numbers of psychopaths in high levels of business

Ο παραπάνω σύνδεσμος οδηγεί σε λεπτομέρειες της έρευνας,  η οποία διεξήχθη παρακαλώ από 22χρονη ερευνήτρια ψυχολογίας! Ουσιαστικά μας παρέχει ενδείξεις οτι διευθυντές, διευθύνοντες σύμβουλοι, προιστάμενοι, πρόεδροι, μέτοχοι, board members και γενικά ανώτερα corporate στελέχη μεγάλων εταιρειών, που μπορεί να παίρνουν αποφάσεις με σημαντικές επιπτώσεις για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, είναι αρκετά πιθανό να χαρακτηρίζονται από έλλειψη συναισθηματικής κατανόησης (empathy), να είναι στυγνοί, αδίστακτοι και επιρρεπείς σε επικίνδυνα ρισκαδόρικη συμπεριφορά. Και επιπλέον να μπορούν να καμουφλάρουν αυτά τα χαρακτηριστικά μέσω της ευφυίας τους. Να τονιστεί οτι ο όρος psychopathic που χρησιμοποιείται στο άρθρο δε σημαίνει «ψυχοπαθής» με την έννοια που η πλειοψηφία του κόσμου το χρησιμοποιεί στην Ελλάς. Μεταφράζεται ως ψυχοπαθητικός, που είναι ένας άλλος όρος που χρησιμοποιείται για άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας.

corporate

Απόφαση ψήφου

elect

Αν και σημαντική απόφαση, υπάρχει μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού σήμερα που δεν της αφιερώνει την ενασχόληση που της αξίζει, είτε δε τη λαμβάνει καν. Το βασικό που θα ακούσει κανείς από αυτή τη μερίδα του κόσμου συμπυκνώνεται σε ένα «ωχ αδερφέ» ή/και «ε και τι θ’αλλάξει?»

Καταρχήν με την αποχή δεν αλλάζει τίποτα. Έτσι όπως είναι το σημερινό εκλογικό σύστημα είτε βγει ένα κόμμα πρώτο με 20% είτε με 50%, θα κυβερνήσει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και θα περνάει μέτρα σα να έχει πάρει εντολή από την πλειοψηφία του λαού. Οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις αποδεικνύουν του λόγου του αληθές. Το πολύ πολύ να ακούσουμε μερικά επιφανειακά υποκριτικά σχόλια του τύπου «ο κόσμος είναι απογοητευμένος» κ.λ.π., να γίνει και καποιο σχετικό πάνελ και κατά τ’άλλα τα ίδια.
Αν λοιπόν η απόφαση να ψηφίσει κανείς υπερτερεί της απόφασης να μην ασχοληθεί, ακολουθεί μια δεύτερη απόφαση, δηλαδή τι να ψηφίσει. Η απάντηση είναι φαινομενικά δύσκολη. Επιθυμώντας να την απλοποιήσουμε, θα βάλουμε κι εμείς ένα δίλημμα, μια και στην εποχή της κρίσης τα διλήμματα είναι της μόδας.. Ποια κριτήρια είναι σημαντικότερα?
Αυτά :
• Υγεία
• Παιδεία
• Δικαιοσύνη
• Κοινωνική ασφάλεια
• Κοινωνική ασφάλιση
• Δημοκρατία
• Αξιοκρατία
• Γραφειοκρατία
• Διαφθορά
• Απουσία παραγωγικής οικονομίας
• Ανεργία
• Οικονομικό επίπεδο διαβίωσης
• Ποιότητα διαβίωσης
• Καταστροφή περιβάλλοντος

Ή αυτά :
• Τι ωραία λόγια λέει προεκλογικά ο υποψήφιος
• Τι ομάδα υποστηρίζει ο υποψήφιος
• Τι διλήμματα βάζει ο υποψήφιος
• Πώς παρουσιάζουν οι δημοσιογράφοι τον υποψήφιο
• Πώς παρουσιάζει την πραγματικότητα ο υποψήφιος
• Αν ο υποψήφιος υπόσχεται να «τακτοποιήσει» μέλος της οικογένειας
• Έχουμε πλεόνασμα στα χαρτιά
Αν υπάρχουν και άλλοι τομείς που χωρούν στις παραπάνω λίστες, εννοείται ότι ισχύουν, προσθέστε ελεύθερα.
Η αλλαγή θα επέλθει από αυτά που αξιολογούμε εμείς ως σημαντικά για την πραγματικότητα της καθημερινότητάς μας και όχι από αυτά που μας λένε να αξιολογούμε σημαντικά. Κάποιες αποφάσεις είναι σημαντικότερες από άλλες. Θυμηθείτε ότι πολλές φορές τις αποφάσεις μας επηρεάζουν γνωσιακές προδιαθέσεις που λειτουργούν χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε άμεσα. Για περισσότερες πληροφορίες χρήσιμοι είναι οι παρακάτω σύνδεσμοι :
Γνωσιακές Προδιαθέσεις : Αποφάσεις
Γνωσιακές Προκαταλήψεις : Κοινωνικού τύπου
Γνωσιακές Παρακάμψεις : Μνήμη

elect2

 

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Το ασυνείδητο κίνητρο της πλεονεξίας

Πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα που μας προσφέρει μια πιθανή εξήγηση για ένα τεράστιο κατά τη γνώμη μου ερώτημα : Γιατί πολλοί από τους ανθρώπους που για διάφορους λόγους έχουν συσσωρεύσει μεγάλες περιουσίες, συνεχίζουν να κυνηγάνε ακόμη περισσότερα κέρδη, σε σημείο να μην μπορούν να απολαύσουν την άνετη ζωή που μπορεί να τους προσφέρει η υπάρχουσα οικονομική τους ευμάρεια. Εισάγεται λοιπόν η έννοια της «απερίσκεπτης συσσώρευσης» που ουσιαστικά περιλαμβάνει τα εξής συμπεράσματα :

  • Δεν αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι αυτοί τη σπατάλη ενέργειας και την ασταμάτητη πίεση στην οποία υποβάλλουν τον εαυτό τους και έτσι όταν ξεκινήσουν τη συμπεριφορά αυτή δεν μπορούν να σταματήσουν
  • Σύμφωνα με την κοντόφθαλμη λογική τους το χρήμα και γενικώς τα περιουσιακά στοιχεία είναι κάτι μετρήσιμο, όχι όμως και κάποια πράγματα που πραγματικά μας κάνουν ευτυχισμένους.

Ακολουθεί η έρευνα:

 

Μόνο εργασία χωρίς χαρά μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας «απερίσκεπτης συσσώρευσης», ισχυρίζονται οι επιστήμονες που βρίσκονται πίσω από μια νέα έρευνα, η οποία δείχνει ένα βαθιά ριζωμένο ένστικτο να κερδίζουμε περισσότερα από όσα είναι δυνατόν να καταναλώσουμε, ακόμα και όταν αυτή η ανισορροπία μάς κάνει δυστυχισμένους.

Αν αναλογιστούμε πόσο πολλοί άνθρωποι αγωνίζονται για να επιβιώσουν, ένα τέτοιο πρόβλημα μπορεί να ακουστεί τουλάχιστον επιπόλαιο. Παρ’ όλα αυτά, μια επιστημονική ομάδα Αμερικανών και Κινέζων ερευνητών ισχυρίζεται πως, δεδομένου ότι ο ρυθμός παραγωγικότητας έχει αυξηθεί, θεωρητικά αυτό επιτρέπει σε πολλούς ανθρώπους να εργάζονται λιγότερο και να απολαμβάνουν μια ζωή εξίσου άνετη με τις προηγούμενες γενιές. Ωστόσο, όπως αναφέρουν οι επιστήμονες σε δημοσίευσή τους στο επιστημονικό περιοδικό Psychological Science, επιλέγουν… να μην το κάνουν.

Για να εξερευνήσουν το ισχυρό δέλεαρ της συσσώρευσης υλικών αγαθών, οι ερευνητές σχεδίασαν ένα πείραμα σε δύο στάδια. Στο πρώτο στάδιο, οι εθελοντές κάθισαν για πέντε λεπτά μπροστά από έναν υπολογιστή φορώντας ακουστικά και είχαν την επιλογή να ακούσουν είτε μια ευχάριστη μουσική είτε τον εκνευριστικό ήχο παρασίτων. Οι συμμετέχοντες ενημερώθηκαν ότι ακούγοντας τα παράσιτα για αρκετό χρόνο θα κέρδιζαν κομμάτια σοκολάτας. Ορισμένοι από αυτούς έπρεπε να ακούσουν λιγότερες φορές τον συγκεκριμένο ήχο για να κερδίσουν το κάθε κομμάτι σοκολάτας, ενώ κάποιοι άλλοι έπρεπε να τον ακούσουν περισσότερες φορές. Με άλλα λόγια, οι πρώτοι θεωρήθηκαν «υψηλόμισθοι», ενώ οι δεύτεροι «χαμηλόμισθοι».

Κατά το δεύτερο στάδιο του πειράματος, διάρκειας επίσης πέντε λεπτών, οι συμμετέχοντες γνώριζαν ότι θα έχουν τον χρόνο να καταναλώσουν τη σοκολάτα που κέρδισαν, χωρίς όμως να μπορούν να πάρουν μαζί τους την ποσότητα που δεν κατάφεραν να καταναλώσουν. Στην αρχή λοιπόν του πειράματος, οι ερευνητές ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να εκτιμήσουν την ποσότητα σοκολάτας που πίστευαν ότι είναι ικανοί να καταναλώσουν.

Οι συμμετέχοντες που ανήκαν στην ομάδα των «υψηλόμισθων» προέβλεψαν ότι θα καταναλώσουν 3,75 σοκολάτες, κατά μέσο όρο. Οταν ήρθε όμως η ώρα να «κερδίσουν» σοκολάτες, συσσώρευσαν πολύ περισσότερες από την αρχική τους εκτίμηση, κερδίζοντας κατά μέσο όρο 10,74 σοκολάτες και από αυτές κατάφεραν να καταναλώσουν λιγότερες από τις μισές. Με άλλα λόγια, υπέβαλαν τον εαυτό τους στον εκνευριστικό θόρυβο με σκοπό να κερδίσουν περισσότερα από όσα μπορούσαν ή προέβλεψαν ότι μπορούσαν να καταναλώσουν…

«Εχουμε εισαγάγει την έννοια της “απερίσκεπτης συσσώρευσης”», λέει ο δρ Κρίστοφερ Σι, καθηγητής Συμπεριφορικής Επιστήμης και Μάρκετινγκ στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και βασικός ερευνητής της συγκεκριμένης μελέτης. «Είναι σπατάλη ενέργειας. Οταν όμως οι άνθρωποι είναι σε δράση, δεν μπορούν να σταματήσουν», προσθέτει ο ίδιος. Η παρόρμηση αυτή διαφάνηκε λιγότερο έντονα στους συμμετέχοντες που ανήκαν στην ομάδα των «χαμηλόμισθων», οι οποίοι κέρδισαν κατά μέσο όρο μικρότερη ποσότητα σοκολάτας από ό,τι είχαν προβλέψει ότι θα μπορούσαν να καταναλώσουν. Ωστόσο, τόσο οι «υψηλόμισθοι» όσο και οι «χαμηλόμισθοι» άκουσαν περίπου την ίδια διάρκεια ενοχλητικού θορύβου κατά την περίοδο των πέντε λεπτών, κάνοντας τον δρα Σι να υποστηρίξει ότι η συμπεριφορά και των δύο ομάδων διέπεται από την ίδια αρχή: όχι από το πόσα αγαθά έχουν ανάγκη, αλλά από το πόση δουλειά μπορούν να αντέξουν.

Ασαφή όρια

Πόσο εφαρμόσιμο είναι όμως κάτι τέτοιο στον πραγματικό κόσμο, όπου οι άνθρωποι κερδίζουν χρήματα και όχι σοκολάτες, δεν μπορούν να προβλέψουν πόσα χρόνια θα ζήσουν, ενώ επίσης δεν γνωρίζουν αν θα χρειαστεί να έχουν συσσωρεύσει πόρους για την περίπτωση μιας καταστροφής; Δύσκολη απάντηση, αλλά η έρευνα αποδεικνύει ότι ακόμα και όταν οι άνθρωποι γνωρίζουν τα σαφή όρια -όπως ότι δεν μπορούν να πάρουν μαζί τους τα γλυκά όταν φύγουν- εξακολουθούν να κερδίζουν περισσότερα από όσα θα μπορούσαν ποτέ να καταναλώσουν.

Ο Μάικλ Νόρτον, αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ο οποίος εξειδικεύεται σε αυτόν τον τομέα, λέει ότι αυτό που επισημαίνει η έρευνα είναι «τεράστιας σημασίας», επειδή διαφωτίζει τους ανθρώπους σχετικά με την ύπαρξη ενός ασυνείδητου κινήτρου που οδηγεί σε κοντόφθαλμες, ακόμα και δυσάρεστες επιλογές.

Ωστόσο, όπως σημειώνει ο ίδιος, η επιλογή της ευτυχίας ή της ψυχαγωγίας απέναντι στο κέρδος αποτελεί πρόκληση, εν μέρει επειδή η συσσώρευση χρήματος ή γλυκών μπορεί να μετρηθεί πιο εύκολα απ’ ότι, ας πούμε, η ευτυχία. «Μπορείτε να μετρήσετε τις σοκολάτες», λέει ο κ. Νόρτον. Παρ’ όλα αυτά, το να είσαι ένας στοργικός γονιός ή σύντροφος δεν είναι ιδιαίτερα μετρήσιμο. «Τα περισσότερα από αυτά που μας κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους στη ζωή είναι δύσκολο να μετρηθούν», καταλήγει.

Πηγή : Το ασυνείδητο κίνητρο της πλεονεξίας

Ακολουθεί Χριστουγεννιάτικο μήνυμα

 

It is impossible to escape the impression

Άλλη μια χριστουγεννιάτικη περίοδος ξεκινάει δειλά δειλά και βρίσκει ένα λαό σε μια χαοτική κατάσταση. Η πλειοψηφία του κόσμου ξυπνά το πρωί και κοιμάται το βράδυ έχοντας ως πρώτο θέμα συζήτησης το πόσα προβλήματα αντιμετωπίζει. Κυριαρχεί μια συνεχής γκρίνια για την οικονομική δυσπραγία, άλλοτε δικαιολογημένη και άλλοτε λόγω συνήθειας…Πολλοί από εμάς έχουν μετατραπεί σε δυνατούς οικονομικούς αναλυτές, οι οποίοι εκφέρουν και υποστηρίζουν με κάθε δυνατό τρόπο απόψεις περί παντός οικονομικού επιστητού. Πόσα χρωστάμε, πόσα μας χρωστάνε, πόσα φάγανε (όχι βέβαια πόσα φάγαμε), πόσα χρειαζόμαστε για να σωθούμε, τι θα έπρεπε να δίνουμε σε κάθε πιθανό τομέα, τι μέτρα πρέπει να πάρουμε ακόμη και ούτω καθεξής. Στην τηλεόραση κυκλοφορούν μύρια διαφορετικά νούμερα για τα ίδια θέματα συντελώντας στο χάος…Στα νοσοκομεία οι γιατροί κάνουν περίπλοκους υπολογισμούς για το πόσες εφημερίες τους χρωστάνε και πόσα χρήματα διατίθενται. Στο ποδόσφαιρο οι φίλαθλοι του Παναθηναικού έχουν αποκτήσει μάστερ οικονομίας ασχολούμενοι με το ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή δεινή οικονομική κατάσταση της ομάδας,πόσα χρωστάει ο κάθε μέτοχος κ.λ.π.Παράλληλα η κατάρτιση προυπολογισμού για μια οικογένεια έχει γίνει τόσο δύσκολο ζήτημα που πρόκειται να εισαχθεί ως νέο μάθημα στα οικονομικά πανεπιστήμια…

Είναι τα Χριστούγεννα η γιορτή που ξέραμε εώς τώρα ή έχει μεταλλαχτεί σε κάτι άλλο? Προσωπικά πιάνω τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει το feeling που είχα νεότερος κατά τις μέρες αυτές.Φταίει ίσως ότι έχω μεγαλώσει σε ηλικία θα πει κάποιος. Είναι όμως μόνο αυτό?Μήπως είναι κάτι αντίστοιχο που νιώθω και σε άλλες γιορτινές περιόδους του χρόνου όπως το Πάσχα, η 25η Μαρτίου κ.α.? Δηλαδή μια αίσθηση ότι έχει χαθεί η αίσθηση του νοήματος των εορτών? Και ότι απλά σκεφτόμαστε αυτές τις μέρες ως ημερομηνίες μη εργασίας. Είναι αυτό μόνο δικό μου παράγωγο ή είναι γενικότερο?Τι είναι τα Χριστούγεννα για τον κόσμο εν έτει 2013?

Πλέον η έννοια της ψυχαγωγίας δεν έχει την υπόσταση που είχε. Εντάξει ακόμα και τώρα θα παραστούμε σε κάποια τραπέζια, θα κάνουμε και κάποιες εξόδους, αλλά πώς συγκρίνεται αυτό με παλιότερες μέρες? Υπάρχει και ποιοτική και ποσοτική διαφορά. Η ανυπομονησία για την έλευση των ημερών έχει χαθεί ως επί το πλείστον. Ο κόσμος περιμένει να κάνει ένα μικρό διάλειμμα, να φάει και 2 γλυκά παραπάνω και μετά να επιστρέψει στη σκληρή πραγματικότητα. Η αίσθηση ότι ο κοινωνικός περίγυρος,στενός και ευρύτερος, θα βρισκόταν σε γιορτινή διάθεση είχε μεταδοτικό ρόλο, ενώ πλέον η έννοια γιορτινή διάθεση είναι προς εξαφάνιση..

Το μεγάλο ερώτημα για μένα είναι γιατί πλέον όλα κρίνονται με βάση τον οικονομικό παράγοντα. Εξαιρώ από αυτό τους έχοντες πραγματική ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΗ ανάγκη. Οι συνάνθρωποί μας αυτοί είναι θύματα μιας ανέντιμης λαίλαπας και το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να συναισθανόμαστε την κατάστασή τους. Το ακόμη περισσότερο θα ήταν να τους βοηθάμε έμπρακτα ή έμμεσα όποτε μας δίνεται η ευκαιρία. Κατά τα άλλα όμως θα ήθελα να θέσω το ερώτημα του αν υπάρχουν άλλα πράγματα στη ζωή πλην των ευρώ! Μιζέρια επειδή έχει μειωθεί η καταναλωτική δυνατότητα? Μας προτρέπει η διαφήμιση της Vodafone που παίζει ολημερίς σε όλα τα μέσα να βιώσουμε την εμπειρία των Χριστουγέννων αγοράζοντας ένα καινούριο smartphone. Ομοίως βομβαρδιζόμαστε από δεκάδες διαφημίσεις που μας ωθούν να καταναλώσουμε. Δηλαδή μόνο αυτό είναι τα Χριστούγεννα? Έχουν συνδεθεί τα Χριστούγεννα με τις αγορές και όποιος δεν έχει να αγοράσει παθαίνει κατάθλιψη? Και φθονεί τους γύρω του επειδή τυγχάνει να μπόρεσαν να αγοράσουν κάτι παραπάνω? Η αδυναμία να κλείσει κάποιος ένα τριήμερο στη λίμνη Πλαστήρα (τυχαίο το παράδειγμα), επειδή θα του έρθει ο κούκος αηδόνι, σημαίνει ότι δεν μπορεί να χαρεί τις γιορτές στην πόλη που μένει χωρίς να χρειάζεται να νιώσει παρακατιανός? Ναι είχαμε μάθει στο παρελθόν σε αυτή τη νοοτροπία όταν η κάνουλα έρεε, όμως μήπως αυτή η «εκπαίδευση» ήτανε μονοδιάστατη?

Η χαρά δεν είναι κάτι που λείπει σήμερα? Ε ας βγούμε όλοι έξω να την ανακαλύψουμε. Ας δώσουμε βάση στην αναθέρμανση των διαπροσωπικών σκέψεων και στη δημιουργία νέων. Ας μπούμε και λίγο στη θέση των άλλων (ενσυναίσθηση). Η ποιότητα της ζωής μας δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το χρήμα. Υπάρχουν πάμπολλα πράγματα που μπορούν να μας βοηθήσουν να νιώσουμε καλύτερα, αρκεί απλώς να εστιάσουμε την προσοχή μας σε αυτά. Η προσωπική καταξίωση επίσης δεν εξαρτάται μόνο από το χρήμα. Αν έχει καταντήσει να προσμετράται έτσι, ε αυτό είναι στρέβλωση. Τι σημαίνει γιορτή της αγάπης? Είναι μια φράση που έχουμε φτάσει να παπαγαλίζουμε χωρίς συναισθηματική επένδυση?

Στα ΜΜΕ κυριαρχεί από το πρωί ως το βράδυ μια κανιβαλιστική λογική που πολύ απλά υποβαθμίζει οποιοδήποτε συναίσθημα και λογική σκέψη μπροστά στους ψυχρούς αριθμούς. Το γεγονός για παράδειγμα ότι έχει κοπεί το ρεύμα σε δεκάδες χιλιάδες οικογένειες δεν τονίζεται όπως το ίδιο το γεγονός επιτάσσει.Ας φανταστεί για λίγα δευτερόλεπτα ο καθέμας μας τι σημαίνει να ζεις χωρίς ρεύμα. Γίνεται μια απλή αναφορά λοιπόν και αφιερώνεται όλος ο υπόλοιπος σχολιασμός στο ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο μιας πιθανής κοινωνικής παροχής σε αυτούς τους συνανθρώπους μας. Με αντίστοιχο τρόπο παρουσιάζεται η συντριπτική πλειοψηφία των προβλημάτων σήμερα.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι κάνουμε για αυτό. Εδώ θεωρώ ότι βρίσκεται το πιο κρίσιμο μήνυμα για τα Χριστούγεννα του 2013. Χρειάζεται πλέον να περάσουμε από τις σκέψεις και τα συναισθήματα σε συμπεριφορές. Δηλαδή πράξεις που στόχο θα έχουν να αντιστρέψουν τη μαυρίλα. Ο στόχος βέβαια θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι θα είναι μεσο-μακροπρόθεσμος και όχι άμεσος. Οι συμπεριφορές αυτές αφαινώς μπορεί να εμπεριέχουν την αποφυγή κάποιων πραγμάτων που αποδεδειγμένα πλέον διαιωνίζουν τα προβλήματα. Για παράδειγμα τι διαιωνίζει σήμερα το φόβο, την απάθεια, την απαισιοδοξία, την αίσθηση αδιεξόδου? Η πλειοψηφία των ΜΜΕ. Άρα ποια είναι η αντιρρόπηση? Ενημερώνομαστε μόνο από πηγές που έχουμε τσεκάρει ότι δεν ακολουθούν κανιβαλιστική λογική. Αν χρειαστεί κλείνουμε την τηλεόραση. Αφαιτέρου υιοθετούμε κάποιες νέες συμπεριφορές που συνειδητοποιούμε ότι μπορούν να μας βελτιώσουν την ποιότητα ζωής και άρα και την ψυχική μας κατάσταση. Αυτό αν και όχι εύκολο, είναι πλέον επίτακτική ανάγκη. Ποιες είναι αυτές οι συμπεριφορές? Ε, λοιπόν πρώταρχική είναι η συμπεριφορά του να ψάξουμε να βρούμε τις κατάλληλες συμπεριφορές. Πρέπει να κινητοποιηθούμε για να τις βρούμε, γιατί υπάρχουν. Το ότι είναι εκτός της αντίληψής μας (προς το παρόν) δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Και αν δεν τις βρίσκουμε εύκολα, ας ρωτήσουμε ειδικούς και μη ώστε να μας τις δείξουν. Η νοοτροπία «τα περιμένω όλα στο πιάτο» χρειάζεται να εκλείψει. Όπως πρέπει να εκλείψει και η απαθής αποδοχή της «μοίρας» που ξετυλίγεται διαρκώς γύρω μας!

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Στο ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική & φαρμακευτική αντιμετώπιση της διαταραχής σε συνδυασμό με στοχευμένες ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις τόσο στον/στην ασθενή όσο και στο στενό, αλλά και ευρύτερο περιβάλλον του/της. Η εξειδικευμένη εκπαίδευση στο πεδίο των καταθλιπτικών διαταραχών αποτελεί το βασικό ατού της δουλειάς του. Η επιστράτευση νέων διαγνωστικών εξετάσεων που συνεισφέρουν στην επιλογή καταλληλότερης αγωγής, είναι άλλο ένα πλεονέκτημα στην υπηρεσία του ασθενή. Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

A man should hear a little music

Νεοναζιστική βία και ψυχοπαθολογία

Μια δύσκολη συνέντευξη επιφανούς συναδέλφου καθηγητή ψυχιάτρου από πλευράς επιστημονικής ορολογίας, με σημαντικά όμως μηνύματα που θα πρέπει να μην περάσουν απαρατήρητα από το νου του αναγνώστη. Η συνέντευξη προσφέρει μία από τις αρκετές εξηγήσεις του επίκαιρου φαινομένου της στροφής σημαντικής μερίδας των Νεοελλήνων προς ακραίες φασιστικές επιλογές. Με κόκκινο τονίζονται κάποια καίρια κατά την άποψή μου νοήματα.

Πηγή : Νεοναζιστική βία και ψυχοπαθολογία

Συνδέεται, πράγματι, ο νεοναζιστικός λόγος και η νεοναζιστική βία με κάποιου τύπου ψυχοπαθολογία; «Πατάει» η ίδια η βία σε κάποιες περιοχές του ασυνείδητου ή του υποσυνείδητου; Μία πολύ σημαντική δημόσια παρέμβαση σχετικά με το φαινόμενο του νεοναζιστικού λόγου και της νεοναζιστικής βίας στην ελληνική κοινωνία επιχειρεί σήμερα, με συνέντευξή του στο protagon, ο επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (ΕΨΕ) Νίκος Τζαβάρας. Ο κορυφαίος Έλληνας ψυχίατρος και ψυχαναλυτής αναζητεί με βαθιά διανοητικότητα τις διασυνδέσεις της ψυχοπαθολογίας με τον νεοναζιστικό λόγο και τη βία και προειδοποιεί για τις πολύ επικίνδυνες συνέπειες τις οποίες θα έχει τυχόν ευρεία αποδοχή του νεοναζισμού από την ελληνική κοινωνία.

– Αν δεν κάνω λάθος, στα πλαίσια της Ψυχιατρικής έχει υποστηριχθεί βασίμως ότι ο νεοναζιστικός λόγος, αλλά, κυρίως, η νεοναζιστική βία, συνδέεται με καταστάσεις ψυχοπαθολογίας των υποκειμένων του λόγου και της βίας. Θεωρείτε ότι αυτή η επιστημονική αντίληψη είναι θεμελιωμένη;
Θα απαντούσα καταφατικά υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα πως οι ψυχικοί μηχανισμοί που εξυπηρετούν την ανάδειξη παρανοϊκών μηχανισμών με τις οποίες διευκολύνεται η παρερμηνεία της ιστορικής πραγματικότητας ελλοχεύουν εν δυνάμει σ΄ ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας. Ο «νεοναζιστικός λόγος», όπως αποκαλέσατε μία απολύτως ατεκμηρίωτη συρραφή δοξασιών και προκαταλήψεων, της οποίας η διασύνδεση επιτυγχάνεται μεταξύ άλλων διαμέσου προπαγανδιστικών εκλογικεύσεων (η εκλογίκευση ως μηχανισμός άμυνας παραπέμπει κατά την ψυχανάλυση στην παράκαμψη, στον αποκλεισμό της πραγματικότητας από τη συνείδηση), διαθέτει την ισχύ μιας διιστορικής γοητείας. Αναλογισθείτε την ιδεολογική ευθυγράμμιση εκατομμυρίων Ευρωπαίων με τον φασισμό και την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία τις δεκαετίες πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αναλογισθείτε την αδυναμία τους να αντισταθούν κατά του προφανούς ψεύδους με τη δημοκρατικότητα των ορθολογικών αντιλήψεων που είχαν πλήρως απεμπολήσει! Για μένα ο ενδοψυχικός κίνδυνος της υποκειμενικής απόκλισης προς τον φασισμό είναι διαρκώς παρών γιατί συνάπτεται με την προθυμία του ατόμου, ίσως μάλιστα του οποιουδήποτε πολίτη, να αποδεχθεί την ερμηνευτική απλούστευση της πολύπλοκης ιστορικής, πολιτικής, οικονομικής πραγματικότητας με αυτή που εφευρίσκεται και διατυμπανίζεται από τους εκπροσώπους του φασισμού. Όπως γνωρίζετε, το πιο απλό παράδειγμα από την πρόσφατη μεγίστη δοκιμασία της ανθρωπότητας αποτελεί η εθνικοσοσιαλιστική αναγωγή των αιτίων της παγκόσμιας κρίσης στην οικουμενική κατίσχυση του εβραϊσμού, τόσο στη Γερμανία όσο και στη Σοβιετική Ένωση και τις ΗΠΑ.

– Θα μπορούσαμε, τελικά, να πούμε ότι κάθε βίαιος λόγος και κάθε έμπρακτη βία ακουμπούν σε μία υποβόσκουσα ψυχοπαθολογία; Σας ερωτώ γιατί διεξάγεται στη χώρα μας μία πολύ έντονη συζήτηση περί πολιτικών άκρων και συγκοινωνούντων δοχείων όσον αφορά τις πολύ ακραίες πρακτικές στην πολιτική και την κοινωνία μας και συνδέονται όλα αυτά με χαρακτηρολογικά στοιχεία των σχετικών δρώντων…

Η ερώτησή σας είναι καίριας σημασίας. Ήδη υπαινίχθηκα πως ανορθολογικές τάσεις εγκυμονούν σε όλα τα άτομα και σε όλους τους πολίτες. Σε όλους μας υφίσταται ένα ενσυνείδητο και ασυνείδητο απόθεμα, reservoir, προσχηματισμένων πεποιθήσεων, προκαταλήψεων, άτεγκτων συναισθηματικών ταυτίσεων που μπορούν να παρεμβληθούν, ανεπεξέργαστες από την ορθολογική ανάλυση που είναι άλλωστε πάντοτε μερική, στη διαμόρφωση των αντιδράσεών μας, έμπρακτων ή θεωρητικών. Η απαίτηση υπέρ μιας διαρκούς κριτικής και αυτοκριτικής σκέψης – και θα πρόσθετα ακόμη διαισθητικής ανίχνευσης των όσων διατρέχουν τη συνείδησή μας – είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο σε μία περίοδο μεγάλων συγκρούσεων και κοινωνικής οδύνης. Εντούτοις η ίδια παραμένει η εξακολουθητική αναπόφευκτη προέκταση της κριτικής των Ιδεολογιών όπως για μένα συνδιαμορφώνεται από τον μαρξισμό και την ψυχανάλυση. Μία προοπτική από την οποία δεν θα πρέπει να παραιτηθούμε γιατί μεταξύ άλλων διασφαλίζει μία ουσιαστική διάσταση της οριστικής διαφοροποίησης από την τυφλή, συγκινησιακή δίνη και ζοφερότητα του φασισμού. Δεν πρόκειται για χαρακτηρολογικά στοιχεία των δρώντων a priori, μολονότι οι εκφάνσεις του ολοκληρωτισμού – το γνωρίζουμε από την περιγραφή των στρατοπέδων συγκέντρωσης – έχουν πολλές φορές στηριχθεί στην εγκληματοφιλία, στην προγραμματισμένη εκμετάλλευση ορισμένων ανθρωπίνων τύπων, όπως όμως και στην ανάδειξη της υποβόσκουσας σαδιστικής επιθετικότητας μιας μέσης ανθρώπινης κανονικότητας (Hannah Arendt). Ωστόσο και ένας ακόμη αυτοκριτικός ριζοσπαστισμός δεν μπορεί να οδηγηθεί στην «αφελή» ιδεολογία των συγκοινωνούντων δοχείων που αποτελεί έναν όρο δυσνόητης απειλής κατά της απαραίτητης δημοκρατικής σύμπνοιας για την αντιμετώπιση του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού. Τέλος ας μου επιτρέψετε σ’ αυτό το σημείο να επανέλθω σε μία παλαιότερη υπογράμμισή μου. Είμαι κατά του εκψυχιατρισμού της κατανόησης των κοινωνικών φαινομένων έστω και αν ορισμένες έννοιες που προέρχονται από την παράδοση της ψυχοπαθολογίας μπορούν να προστεθούν στην ανάδειξη της σημασίας εκτροχιασμών της συλλογικής συμπεριφοράς. Όμως η μετατροπή τους σε κλινικά υποδείγματα αποτελεί μίας άκρως συρρικνωτική παρέμβαση στην πολυπλοκότητα των ιστορικών δεδομένων που επισκιάζονται από την εφησυχαστική μονομέρειά της.

– Η ευρεία υποδοχή και αποδοχή τις οποίες γνωρίζει ο νεοναζιστικός λόγος και οι νεοναζιστικές πολιτικές πρακτικές στη χώρα μας δεν απαντώνται σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε., τουλάχιστον. Ποια, θεωρείτε, ότι είναι εκείνα τα στοιχεία του κοινωνικού ιστού ή της πολιτικής κουλτούρας της χώρας μας τα οποία διευκολύνουν την ευρεία συναίνεση του νεοναζισμού στην ελληνική κοινωνία;

Δεν είμαι σε θέση να σας απαντήσω με βεβαιότητα ή με σχετική πληρότητα. Η απάντηση στο ερώτημά σας οφείλει να προέλθει από τον διάλογο, τη συνεχή ανταλλαγή και σύγκρουση απόψεων ανάμεσα σε διαφορετικές επιστημονικές κατευθύνσεις, όπως και μεταξύ των πολιτών που επιθυμούν να κατανοήσουν τις αντινομίες των πολιτικών συνθηκών που τους περιβάλλουν. Θα αρκεσθώ σ’ αυτό το σημείο με μερικές μη συστηματοποιημένες προσωπικές σκέψεις που μπορούν να συσχετισθούν με τις προηγούμενες αναφορές μου. Ας υπενθυμίσω πως ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των ελληνικών πολιτικών και κομματικών παραδόσεων αποτελεί η πολλές φορές άνευ αντιρρήσεων αποδοχή των απόψεων που διαμορφώνονται και προβάλλονται από ελάχιστες ηγετικές φυσιογνωμίες. Κάτι που ενισχύει την ταύτιση με την αυταρχική αυθεντία ορισμένων και μόνων ταγών, την εκχώρηση σ’ αυτούς την παραγωγή ιδεολογημάτων και τη μεταποίησή τους στην επαναληπτικότητα της συνθηματολογίας. Αυτή η αποδοχή της παθητικής ανταπόκρισης στην αρχηγική παρουσία οδηγεί στη συγκρότηση μαζικών φαινομένων στο πλαίσιο των οποίων – όπως περιέγραψε ήδη το 1920 ο Φρόυντ – τα άτομα μεταβάλλονται σε πανομοιότυπα πολλοστημόρια αποβάλλοντας την κρίση τους. Δεν πρόκειται δε για ένα φαινόμενο, το οποίο έχει μελετηθεί μόνον στους τρόπους με τους οποίους ο ολοκληρωτισμός έχει προωθήσει την υποβολή της ιδεολογικής του διείσδυσης, αλλά για μία γενικότερη τάση που αναδεικνύεται ανά πάσα στιγμή εντός διαφορετικών οργανώσεων. Αυτή η «ενδογενής» προθυμία υπακοής – η οποία ενισχύεται σε περιόδους αιφνιδιαστικών κρίσεων – είναι μία προϋπόθεση, υπό όρους, συμφιλίωσης με την εθνικοσοσιαλιστική πρόκληση. Προφανώς οι όροι που συνυπαγορεύονται από την ίδια την προϊστορία μιας συγκεκριμένης κοινωνίας και ενός συγκεκριμένου ατόμου, συνυφαίνονται ως έναν βαθμό με το περιεχόμενο, τον προσανατολισμό της παιδείας. Όπου η παιδεία δεν αφορά μόνον τις σχολικές δομές, αλλά ένα μεγάλο εύρος κοινωνικών θεσμών μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνω φυσικά τα δημοκρατικά κόμματα. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη το τραύμα που επέφερε ο φασισμός οδήγησε σε μία δραστηριοποίηση των μηχανισμών διαφωτισμού κυρίως των νέων ανθρώπων, μία συνεχιζόμενη προσπάθεια η οποία τουλάχιστον σε ορισμένες χώρες είχε θετικά αποτελέσματα που διακρίνονται στη μείωση της παρουσίας εξτρεμιστικών ομάδων. Νομίζω πως ανάλογες προσπάθειες οφείλουν να αποτελέσουν έναν κοινό στόχο πολλαπλών φορέων και στην Ελλάδα. (Λ.χ. ο Κλάδος για την Τέχνη της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας έχει διοργανώσει τα τελευταία χρόνια μία σειρά εκδηλώσεων για τον ρατσισμό, τον φόβο των πολιτών μπροστά στους ξένους, τον αντισημιτισμό, επιδιώκοντας την ανάπτυξη ενός ελεύθερου δημόσιου διαλόγου γύρω από αυτή τη θεματική.) Φυσικά τίποτε κατά την αντίκρουση του φασισμού δεν αποτελεί πανάκεια. Γι’ αυτό η συνειδησιακή εγρήγορση, η διαρκής ανάλυση και επεξεργασία των λόγων που οδήγησαν στον εκμαυλισμό ενός όντως μεγάλου μέρους του πληθυσμού, η αλληλεγγύη και πρωτίστως η κατανόηση των αντιφρονούντων παραμένουν συμβολές πρωταρχικής ανάγκης.

– Η επιστήμη γρηγορεί; Υπάρχουν μελέτες για την άνοδο του νεοναζισμού στην Ελλάδα ή θα περιμένουμε να δούμε τα έσχατα πριν αρχίσουμε να αναλύουμε το φαινόμενο;

Θέλω να πιστεύω πως ναι. Γνωρίζω μάλιστα πως βρίσκονται σε εξέλιξη εμπειρικές μελέτες από την πλευρά των κοινωνικών επιστημόνων για την έκταση του φασισμού στη χώρα μας ώστε να προκύψει μία συμπληρωματική ερμηνεία ενός αιφνιδιαστικού φαινομένου. Γιατί – και αυτό οφείλουμε να το υπογραμμίσουμε ως μία αδυναμία της επιστημονικής προβλεψιμότητας – δεν υπήρξαν παρά ελάχιστες έγκαιρες προειδοποιήσεις από την πλευρά της επιστημονικής ευαισθησίας για την επερχόμενη ανάπτυξή του. Ένα πάλι απλό παράδειγμα αφορά την αντισημιτική προκατάληψη της οποίας μέχρι πρότινος πολλοί από τους συνομιλητές μου αρνούνταν τη δεδομένη της έκταση ανάμεσα στους Έλληνες έως τη στιγμή που έγινε αντιληπτή η σημασία της για τη διαχρονική ιδεολογική συγκρότηση της Χρυσής Αυγής – όπως καταγράφεται στη σχετική γνωστή μελέτη του κ. Δημήτρη Ψαρρά.

– Κατά τη γνώμη σας, υπάρχει ανοιχτό θέμα νομικής απαγόρευσης της έκφρασης και της παρουσίας του νεοναζισμού στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας ή το ανοιχτό θέμα περιορίζεται απλώς στην προσπάθεια «αποκάλυψης» του «πραγματικού» λόγου και των «πραγματικών» επιδιώξεων του νεοναζισμού στη χώρα μας;

Σύμφωνα με την πληροφόρησή μου η σημερινή νομοθεσία δεν επιτρέπει την απαγόρευση κομμάτων. Εντούτοις αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση πως δεν πρέπει η πολιτεία να μεριμνήσει εγκαίρως για την εκπόνηση ενός νομοθετικού πλαισίου στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί η ενδεχόμενη απαγόρευση ενός κόμματος που απειλεί τη Δημοκρατία. Πέραν όμως αυτού η μελέτη των ιδεολογικών λεπτομερειών που απαρτίζουν τη συνοχή, την αίγλη, την παρανοϊκή ετοιμότητα των σημερινών εθνικοσοσιαλιστικών υποκατάστατων οφείλει να αποτελεί μία διαρκή προσφορά εν εγρηγόρσει των σκεπτόμενων πολιτών. Και αυτό με γνώμονα όχι μόνο την εύκολη αποκάλυψη των εσφαλμένων ιδεοληψιών, αλλά την κατανόηση της ενσυνείδητης και ασυνείδητης προέλευσής τους που τις εδραιώνει συχνά ως ακλόνητα φρονήματα. Μία αποκαλυπτική διαδικασία προϋποθέτει πάντοτε την ενσυναισθητική σύγκριση με τάσεις που υποκρύπτονται στους περισσότερους και προς τις οποίες απευθύνεται η αδίστακτη προκλητικότητα του φασισμού

Χειραγώγηση

Γνωσιακές Διαστρεβλώσεις & ΜΜΕ

Γνωσιακές Διαστρεβλώσεις (Cognitive Distortions) (Μέρος Ι)

Γνωσιακές Προδιαθέσεις/Παρακάμψεις (Cognitive Bias) (Μέρος ΙΙ)

Γνωσιακές Παρακάμψεις/Προδιαθέσεις (Μέρος ΙΙΙ)

Γνωσιακές Προδιαθέσεις (Μέρος IV)

Γνωσιακές Προδιαθέσεις & Οικονομική Συμπεριφορά (Μέρος V)

Στα παραπάνω άρθρα έχουν σχολιαστεί εκτενώς διάφορα νοητικά μοντέλα που λειτουργούν στην καθημερινή μας σκέψη και συνήθως ασυνείδητα επηρεάζουν τις καθημερινές μας αποφάσεις. Σημαντικό ρόλο στη διάδοση τους διαδραματίζουν τα ΜΜΕ σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο Νόαμ Τσόμσκυ, επί 50 χρόνια (!) μάχιμος καθηγητής Γλωσσολογίας και πολύπειρος γνώστης των κοινωνικών επιστημών, δίνει εν συντομία κάποιες τεχνικές που χρησιμοποιούνται από τα ΜΜΕ και που περιλαμβάνουν διάφορες γνωσιακές παρακάμψεις.

Πηγή : Νόαμ Τσόμσκι – Δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

1. Η τεχνική της διασκέδασης

tsomsky Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, δι’ενός αδιάκοπου καταιγισμού διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών.

Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομία, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.

«Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία. Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

xiragogisi 2. Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων

Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.

Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

3. Η τεχνική της υποβάθμισης

Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα• τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

4. Η στρατηγική της αναβολής

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον.

Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτ’ απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα. Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

5. Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.

Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

6. Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική

Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές…

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία

Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα

Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή

Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!..

10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους

Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, τη νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.

Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

Κάποιος μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί ή εν μέρει να συμφωνεί και εν μέρει να διαφωνεί με τα παραπάνω. Εν πάσει περιπτώσει σημαντικό είναι και μόνο το γεγονός να αφιερώσει κάποιο χρόνο για να τα επεξεργαστεί live ή online. Δηλαδή την ώρα που θα παρακολουθεί ένα δελτίο ειδήσεων να ελέγξει με το μυαλό του και για παράδειγμα να αναρωτηθεί : «Τώρα αυτό που ακούω πόσο σημαντικό είναι στην πραγματική ζωή?» ή » Μα καλά μια καλή είδηση σε συμβαίνει σε αυτό τον κόσμο τελικά?» και αμέτρητα άλλα. Επιπλέον για εκείνους που έχουν γίνει «αλλεργικοί» στη λέξη «συνωμοσία» ορίστε και ακόμη ένα χρήσιμο αρθράκι :

Πηγή : Η Κατασκευή της Συναίνεσης: Ο Νόαμ Τσόμσκι και τα ΜΜΕ (1992)

Σε ένα από τα πιο πολυβραβευμένα ντοκιμαντέρ στην ιστορία του είδους, με τίτλο «Η Κατασκευή της Συναίνεσης: ο Νόαμ Τσόμσκι και τα Μίντια», οι δημιουργοί ακολουθούν σε διαλέξεις ανά τον πλανήτη τον βραβευμένο με το βραβείο Κιότο (ιαπωνικό βραβείο ισότιμο του Νόμπελ για τις κοινωνικές επιστήμες) καθηγητή Γλωσσολογίας και μαχητικό κριτικό της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ για μισό αιώνα, Νόαμ Τσόμσκι. Το αποτέλεσμα τους δικαίωσε με 22 βραβεία και 50 συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ, καθώς αποτέλεσε το πιο επιτυχημένο ντοκιμαντέρ στην ιστορία του Καναδά μέχρι την προβολή του The Corporation (2003), από τους ίδιους δημιουργούς.

Ο Αμερικανός διανοητής υποστηρίζει ότι τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ είναι, αν όχι «φερέφωνα», τουλάχιστον εκφραστές των συμφερόντων του κυρίαρχου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου (των «πολυεθνικών»). «Ο ρόλος των ΜΜΕ», σημειώνει, «είναι να υπερασπίζονται την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ατζέντα των προνομιούχων ομάδων που κυριαρχούν στην κοινωνία και στο κράτος». Αυτή η εξάρτηση από την πολιτική και οικονομική εξουσία κάνει τα ΜΜΕ όργανα προπαγάνδας και όχι ενημέρωσης.

Οι έλεγχοι τους οποίους ασκεί η οικονομική και η πολιτική εξουσία μέσω των ΜΜΕ στις «Δημοκρατίες της Δύσης» διαφέρουν από αυτούς των ολοκληρωτικών καθεστώτων κι έτσι οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» δεν είναι η σοβιετική «Πράβδα». Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα όσων αποτυπώνονται στο χαρτί είναι «εφάμιλλης ομοιογένειας και συμμόρφωσης», όπως υποστηρίζει.

Το φαινόμενο δεν είναι παράδοξο, επισημαίνει, ενώ η κατάδειξή του δε συνιστά θεωρία συνωμοσίας:

Τίποτα δεν είναι πιο άσχετο σε αυτά που συζητήσαμε από μια θεωρία συνωμοσίας. Αν αναλύσω το οικονομικό σύστημα και πω ότι η General Motors προσπαθεί να μεγιστοποιήσει το κέρδος και το μερίδιο της αγοράς, αυτό δεν είναι θεωρία συνωμοσίας, είναι ανάλυση των θεσμών. Δεν έχει καμία σχέση με τις συνωμοσίες και είναι η ίδια ακριβώς λογική που εφαρμόζεται για τα μέσα ενημέρωσης. Η φράση «θεωρία συνωμοσίας» αναφέρεται συνεχώς και νομίζω πως έχει σκοπό ακριβώς να αποθαρρύνει τη θεσμική ανάλυση.

Παράλληλα, για τους δομικούς περιορισμούς των δελτίων ειδήσεων και των ειδησεογραφικών εκπομπών που κατά κανόνα δεν επιτρέπουν εμβάθυνση στις αναλύσεις, σημειώνει:

Ας υποθέσουμε ότι εμφανίζομαι και μέσα σε δυο λεπτά πω ότι ο Καντάφι είναι τρομοκράτης ο Χομεϊνί δολοφόνος και ότι οι Ρώσοι εισέβαλαν στο Αφγανιστάν. Δεν χρειάζομαι αποδείξεις, όλοι θα συμφωνήσουν. Ας υποθέσουμε όμως ότι πω κάτι που δεν αναμασάει τα συμβατικά πιστεύω. Ας υποθέσουμε ότι πω κάτι που δεν είναι αυτό που περιμένουν. Ας υποθέσουμε ότι πω… «Οι μεγαλύτερες διεθνείς τρομοκρατικές επιχειρήσεις είναι αυτές που γίνονται από την Ουάσινγκτον». Ή ας υποθέσουμε ότι πω: «Τη δεκαετία του ’80 η κυβέρνηση των ΗΠΑ λειτουργούσε υπόγεια». Ας υποθέσουμε ότι πω: «οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Νότιο Βιετνάμ». «Οι καλύτεροι πολιτικοί ηγέτες είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι» – «Αν εφαρμόζονταν οι νόμοι της Νυρεμβέργης τότε όλοι οι μεταπολεμικοί πρόεδροι των ΗΠΑ θα είχαν κρεμαστεί» – «Η Βίβλος είναι πιθανότατα το βιβλίο με τις περισσότερες γενοκτονίες» – «Η εκπαίδευση είναι ένα σύστημα επιβαλλόμενης άγνοιας» – «Δεν υπάρχει περισσότερη ηθική στις διεθνείς σχέσεις απ’ ότι υπήρχε στην εποχή του Τζέγκις Χαν. Απλώς υπάρχουν διαφορετικοί παράγοντες». Τότε «οι άνθρωποι θα θελήσουν να καταλάβουν τι εννοώ», συνεχίζει.

Εύλογα θα σκεφτούν: «Γιατί το είπες αυτό; Δεν το έχω ξανακούσει αυτό. Αφού το είπες θα πρέπει να δώσεις μια εξήγηση. Ίσως μερικές αποδείξεις και καλύτερα να έχεις πολλές αποδείξεις γιατί αυτό είναι ένα αρκετά αναπάντεχο σχόλιο. Ωστόσο δεν μπορείς να δώσεις αποδείξεις όταν μιλάς συνοπτικά. Αυτή είναι η μεγαλοφυΐα αυτού του δομικού περιορισμού».

Για το ντοκιμαντέρ που διέγραψε τη δική του πορεία, ο ίδιος σημειώνει μετά από εκκλήσεις του κόσμου «να προσχωρήσουν στο κίνημα του οποίου ηγείται», ότι ενδεχομένως είναι στη φύση του τηλεοπτικού μέσου να «θεοποιείται» το πρόσωπο σε βάρος του μηνύματος που μεταφέρει. Χαρακτηριστικά, για τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» απάντησε πως το ντοκιμαντέρ -και κυρίως το βιβλίο στο οποίο βασίζεται- αποτελεί πάνω από όλα μια κριτική για τα ΜΜΕ κι όχι ένα κάλεσμα για οργάνωση, όπως οι ίδιοι σημειώνουν αγνοώντας την πρώτη παράμετρο.