Άγχος & Παγκόσμια Οικονομία (το περιμένατε ε?)

άγχος

Είμαστε στο σημείο όπου ό,τι μετρήσεις γίνονται περιλαμβάνουν ως πρωταρχικό κριτήριο το κέρδος, την οικονομία, την περικοπή χρημάτων.Μας αρέσει δε μας αρέσει εκεί είμαστε. Η αντιμετώπιση νοητικών διαταραχών (mental disorders) έχει μεγάλη σημασία γιατί η οικονομική χασούρα που προκαλεί η μείωση της εργασιακής λειτουργικότητας που προκαλείται από αυτές είναι πολύ υψηλότερη από το κόστος της θεραπείας τους. Άρα η επένδυση στην ψυχική υγεία είναι εντέλει προσοδοφόρα..Έτσι μας λέει ουσιαστικά η τελευταία αυτή έρευνα. Αντιμετωπίστε λοιπόν τις αγχώδεις διαταραχές και την κατάθλιψη όχι για το >10% του παγκόσμιου πληθυσμού (υποεκτιμημένο το ποσοστό) που υποφέρει, αλλά για το κέρδος. Μήπως να ενημερώσουμε και τους υπεύθυνους της «διαπραγμάτευσης», Έλληνες & ξένους, για αυτό το δυνητικά πολύ επικερδές αναπτυξιακό πεδίο ή θα είναι πολύ απασχολημένοι να «επενδύουνε» σε νέα μέτρα κ.τ.λ. κ.τ.λ.?

Πηγές :

«Ένας άλλος κόσμος»

WORLDS-APART_70x100cm_TEASER-3

Ένας άλλος κόσμος

Δεν είναι συχνό φαινόμενο μια ταινία να καταφέρνει να αγγίξει συναισθήματα, να προσεγγίζει παράλληλα και μαζικά τόσα πολλά επίκαιρα θέματα και να περνάει εντέλει τόσα αξιοσημείωτα νοήματα (για όποιον θελήσει ή είναι έτοιμος να τα δει και να τα εισπράξει). Στην περίπτωση αυτή αυτό επετεύχθη για μένα και έτσι θέλησα να σας την προτείνω ανεπιφύλαχτα.

Θα πρέπει να πω οτι πιέστηκα να πάω να δω την ταινία και σε αυτό φταίει μάλλον το ότι ήμουν προκατειλλημένος για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Φυσικά εκ των υστέρων αναγνωρίζω οτι ήμουν ανόητος. Γενικά δε με απασχολουν ιδιαίτερα κριτικές τεχνικού τύπου για τη σκηνοθεσία , το σενάριο, τους πρωταγωνιστές, τη δημοσιότητα, το κουτσομπολιό και ένα σωρό άλλα στοιχεία ακατανοήτως βαρυσήμαντα για τους επαγγελματίες ειδικούς κριτικούς.

Δεν είναι πολλή ώρα που έχω φύγει από το σινεμά και θα ήθελα να μπορούσα να μεταδώσω κάθε ένα από τα αναγκαία μηνύματα που αναγνώρισα, κάθε συγκινητικό ψυχογράφημα που θα μπορούσε να είναι πανομοιότυπο με το ψυχογράφημα πολλών συνανθρώπων μας στον κόσμο που φτάσαμε να ζούμε. Θα το αφήσω όμως σε εσάς αν κάνετε το βήμα να δείτε την ταινία. Θα πω μόνο οτι μέσα στην ταινία αυτή πλέκεται με θεραπευτική θα έλεγα επιτυχία η αναπόφευκτη (και μοναδική ίσως) λύση για τον άνθρωπο και την πολυεπίπεδη κρίση που βιώνει σήμερα :

Ο επαναπροσδιορισμός (αξιών?, πεποιθήσεων?, κατευθύνσεων?, επιθυμιών?)

 

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Revolution

Πάνω από μισό εκατ. παιδιά κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ελλάδα
Τη συγκλονιστική διαπίστωση της UNICEF, ότι στη χώρα μας σήμερα εν μέσω κρίσης, «περισσότερα από μισό εκατομμύριο παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας», καταγράφει στο μήνυμά του με αφορμή το φετινό τηλεμαραθώνιο αγάπης, ο Πρόεδρος της Βουλής Ευ. Μεϊμαράκης.
«Φέτος συμπληρώθηκαν 25 χρόνια από την υιοθέτηση της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Στα χρόνια αυτά έχουν γίνει πολλά θετικά βήματα για τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας, για το δικαίωμα στη μάθηση των παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες και για την καταπολέμηση της φτώχειας» αναφέρει μεταξύ άλλων ο κ. Μεϊμαράκης και προσθέτει:
«Μένουν πολλά ακόμα να γίνουν, κυρίως για την καταπολέμηση του παιδικού υποσιτισμού, ενός φαινομένου που μαστίζει όχι μόνο τις αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά τα τελευταία χρόνια απειλεί να δείξει το σκληρό του πρόσωπο και στη χώρα μας. Τα στοιχεία συγκλονίζουν, τα περιστατικά γύρω μας προβληματίζουν. Στην Ελλάδα με εμφανή τα σημάδια της οικονομικής κρίσης, σύμφωνα με έκθεση της Ελληνικής Επιτροπής της UNICEF, περισσότερα από μισό εκατομμύριο παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας».

ftvxo paidi

Επέλεξα το παραπάνω σύντομο σημερινό δημοσίευμα γιατί αποτελεί συμπέρασμα έκθεσης της ελληνικής επιτροπής της unicef και συνοδεύεται από επίσημες δηλώσεις του προέδρου της βουλής ώστε να μην υπάρξει θέμα αξιοπιστίας για την εγκυρότητά του. Θα μπορούσα κάλλιστα να επιλέξω ένα από καμιά κατοσταριά ίσως άλλα σοβαρά ζητήματα που ταλανίζουν την πολύπαθη αυτή χώρα.

Ο λόγος που με οδήγησε σε αυτή την πράξη είναι ο πρόσφατος ντόρος γύρω από την απεργία πείνας του νεαρού Ρωμανού. Πραγματικά είναι εκπληκτικό το φαινόμενο. Είναι εκπληκτικό, αλλά και ενδεικτικό της κατάντιας μιας ολόκληρης κοινωνίας. Άρα όχι απρόσμενο.

Έτσι λοιπόν από τη μια βιώνουμε την ηρωοποίηση ενός παιδιού που πιθανώς και το ίδιο να μην έχει καλά καλά συναίσθηση του τι ακριβώς συμβαίνει γύρω από το όνομά του και από την άλλη έχουμε την καταδίκη του με ένταση που κυμαίνεται από κραυγές και κατάρες ως και καμουφλαρισμένα λόγιες απόψεις με μια επιμελημένα συνετή και γεμάτη εκλογικεύσεις επιχειρηματολογία.

Το απλό ερώτημά μου είναι αν αξίζει να διαδηλώσουμε στο κέντρο για το μισό εκατομμύριο φτωχά παιδιά της Ελλάδος. Επίσης ένα παράλληλο ερώτημα είναι το εξής : αφού λαμβάνεται νομοθετική πρωτοβουλία για να σπουδάζουν οι φυλακισμένοι (ελλάς η χώρα που η παιδεία εξυψώνεται!) γιατί να μη ληφθεί και κάποια σχετική νομοθετική πρωτοβουλία από τους μεγάλους θεματοφύλακες της παιδείας και για το θέμα της φτώχειας των 500000 παιδιών. Επίσης ας μας απαντήσουν οι διάφοροι «έγκριτοι» σχολιαστές για το αν αυτά τα παιδιά θα έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν εν μέσω της οικονομικής τους δυσπραγίας.

Επιτέλους είναι τραγικό η χώρα να βιώνει τρομακτικά πυρηνικά υπαρξιακά ίσως προβλήματα και να ασχολείται όλο το σύμπαν με το αν πρέπει να σπουδάσει ένα ταλαιπωρημένο παιδί.

Και επίσης είναι ακόμη τραγικότερο να καίγονται πόλεις για το λόγο αυτό, αλλά και για οποιοδήποτε άλλο.

Προσπαθώ, αλλά δεν τα καταφέρνω, να κατανοήσω γιατί ο γλαφυρός λόγος των διαφόρων φιλοσοφημένων σχολιαστών δεν «ερεθίζεται» από ζητήματα όπως της φτώχειας των 500000 παιδιών. Γιατί δεν ανεβαίνουν εκατοντάδες άρθρα στις ιστοσελίδες και στα κοινωνικά δίκτυα για το θέμα αυτό, αλλά ανεβαίνουν για το Ρωμανό?

Θα ήθελα να προκαλέσω τους διάφορους αιωνίως γκρινιάζοντες. Όσο και να γκρινιάζετε από τους καναπέδες σας θα συντηρείται ο εξής φαύλος κύκλος : γκρινιάζω, δεν κάνω τίποτα, μου κάνουν χειρότερα, γκρινιάζω περισσότερο.

Θα ήθελα επίσης να προκαλέσω τους διάφορους βολεμένους σχολιαστές να μας πουν αν η λέξη επανάσταση τους προκαλεί τάση για έμετο. Γιατί αν είναι έτσι να την καταργήσουμε τη λέξη και να χρησιμοποιήσουμε μια άλλη πιο εύπεπτη : την αλλαγή. Ίσως τότε αποφασίσουν να δημοσιεύσουν σχόλια που να ασχολούνται και με κάτι άλλο εκτός από την προστασία της υπάρχουσας παρακμής. Είναι απορίας άξιο για παράδειγμα γιατί εκδηλώσεις «ήρεμης αντίθεσης» για την παραπαίουσα παιδεία σε όλες τις βαθμίδες είναι ανύπαρκτες. Να πούμε μήπως για την υγεία? Ποιόν τομέα θέλετε να πιάσουμε? «Εχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη», διάβασα σε κάποιο σχόλιο και ένιωσα μια στιγμιαία ναυτία εκείνη τη στιγμή, μου πέρασε όμως.

Κάποιοι ανακάλυψαν το μεγάλο πρόβλημα : οι «επαναστάτες της εκάλης». Αν θεωρήσουμε ως αποδεκτό το ότι ένας επαναστάτης πρέπει υποχρεωτικά να προέρχεται από χαμηλή τάξη, τότε ας μας απαντήσουν αν θα αποδέχονταν έναν τέτοιο.

Κάποιοι άλλοι θεωρούν επανάσταση το να σκύβεις το κεφάλι και να δουλεύεις δυο δουλειές για να συντηρήσεις μια οικογένεια που θα ζει στην παρακμιακή κοινωνία που πρεσβεύει στα λόγια και στις πράξεις ότι μόνο αν έχεις λεφτά και εξουσία μπορείς να έχεις αυτονόητα αγαθά όπως υγεία, παιδεία, ασφάλεια, δικαιοσύνη, ποιότητα ζωής. Το να μιλήσεις για την τρομερή κοινωνική ανισότητα σε κατηγοριοποιεί. Και προπάντων μη διανοηθείς να σκεφτείς ότι μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Επουδενί μη γίνει καμιά ανατροπή και ταραχτούν τα κύματα.

Οι ευυπόληπτοι αυτοί σχολιαστές ξεχνούν ή αρνούνται να σχολιάσουν κάτι πυρηνικό : ότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που επί δεκαετίες παραδέχονται και οι ίδιοι ότι προκάλεσε την παρακμή, δεν είναι δυνατό ξαφνικά να μετανόησε ως άλλος απόστολος Παύλος και να επιθυμεί την ακμή. Στους φαινομενικά αντικειμενικούς αυτούς συμπολίτες μας δεν αρέσει καθόλου μα καθόλου η υπάρχουσα εναλλακτική. Βγάζουν σπυράκια και παθαίνουν αλλεργία γιατί είναι θέμα πρώιμων εμπειριών. Μάλιστα. Κανένα πρόβλημα. Η κριτική τους είναι ως επί το πλείστον βάσιμη. Άρα μήπως να μας πουν τη δική τους πρόταση για την αλλαγή? Ας πάρουν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι πρωτοβουλίες, ας αφιερώσουν χρόνο σε βάρος των ατομικών τους συμφερόντων ώστε να φέρουν στα πράγματα την πραγματική Ελλάδα για την οποία τόσο στα λόγια κόπτονται.

Αλλά να διατηρηθεί η υπάρχουσα κατάσταση? Είναι σα να λέει ένας χειρουργός στον ασθενή του : «Έχεις ένα καρκίνο. Θα τον κρατήσουμε για να σε κάνει καλά».

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Απόφαση ψήφου

elect

Αν και σημαντική απόφαση, υπάρχει μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού σήμερα που δεν της αφιερώνει την ενασχόληση που της αξίζει, είτε δε τη λαμβάνει καν. Το βασικό που θα ακούσει κανείς από αυτή τη μερίδα του κόσμου συμπυκνώνεται σε ένα «ωχ αδερφέ» ή/και «ε και τι θ’αλλάξει?»

Καταρχήν με την αποχή δεν αλλάζει τίποτα. Έτσι όπως είναι το σημερινό εκλογικό σύστημα είτε βγει ένα κόμμα πρώτο με 20% είτε με 50%, θα κυβερνήσει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και θα περνάει μέτρα σα να έχει πάρει εντολή από την πλειοψηφία του λαού. Οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις αποδεικνύουν του λόγου του αληθές. Το πολύ πολύ να ακούσουμε μερικά επιφανειακά υποκριτικά σχόλια του τύπου «ο κόσμος είναι απογοητευμένος» κ.λ.π., να γίνει και καποιο σχετικό πάνελ και κατά τ’άλλα τα ίδια.
Αν λοιπόν η απόφαση να ψηφίσει κανείς υπερτερεί της απόφασης να μην ασχοληθεί, ακολουθεί μια δεύτερη απόφαση, δηλαδή τι να ψηφίσει. Η απάντηση είναι φαινομενικά δύσκολη. Επιθυμώντας να την απλοποιήσουμε, θα βάλουμε κι εμείς ένα δίλημμα, μια και στην εποχή της κρίσης τα διλήμματα είναι της μόδας.. Ποια κριτήρια είναι σημαντικότερα?
Αυτά :
• Υγεία
• Παιδεία
• Δικαιοσύνη
• Κοινωνική ασφάλεια
• Κοινωνική ασφάλιση
• Δημοκρατία
• Αξιοκρατία
• Γραφειοκρατία
• Διαφθορά
• Απουσία παραγωγικής οικονομίας
• Ανεργία
• Οικονομικό επίπεδο διαβίωσης
• Ποιότητα διαβίωσης
• Καταστροφή περιβάλλοντος

Ή αυτά :
• Τι ωραία λόγια λέει προεκλογικά ο υποψήφιος
• Τι ομάδα υποστηρίζει ο υποψήφιος
• Τι διλήμματα βάζει ο υποψήφιος
• Πώς παρουσιάζουν οι δημοσιογράφοι τον υποψήφιο
• Πώς παρουσιάζει την πραγματικότητα ο υποψήφιος
• Αν ο υποψήφιος υπόσχεται να «τακτοποιήσει» μέλος της οικογένειας
• Έχουμε πλεόνασμα στα χαρτιά
Αν υπάρχουν και άλλοι τομείς που χωρούν στις παραπάνω λίστες, εννοείται ότι ισχύουν, προσθέστε ελεύθερα.
Η αλλαγή θα επέλθει από αυτά που αξιολογούμε εμείς ως σημαντικά για την πραγματικότητα της καθημερινότητάς μας και όχι από αυτά που μας λένε να αξιολογούμε σημαντικά. Κάποιες αποφάσεις είναι σημαντικότερες από άλλες. Θυμηθείτε ότι πολλές φορές τις αποφάσεις μας επηρεάζουν γνωσιακές προδιαθέσεις που λειτουργούν χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε άμεσα. Για περισσότερες πληροφορίες χρήσιμοι είναι οι παρακάτω σύνδεσμοι :
Γνωσιακές Προδιαθέσεις : Αποφάσεις
Γνωσιακές Προκαταλήψεις : Κοινωνικού τύπου
Γνωσιακές Παρακάμψεις : Μνήμη

elect2

 

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Ακολουθεί Χριστουγεννιάτικο μήνυμα

 

It is impossible to escape the impression

Άλλη μια χριστουγεννιάτικη περίοδος ξεκινάει δειλά δειλά και βρίσκει ένα λαό σε μια χαοτική κατάσταση. Η πλειοψηφία του κόσμου ξυπνά το πρωί και κοιμάται το βράδυ έχοντας ως πρώτο θέμα συζήτησης το πόσα προβλήματα αντιμετωπίζει. Κυριαρχεί μια συνεχής γκρίνια για την οικονομική δυσπραγία, άλλοτε δικαιολογημένη και άλλοτε λόγω συνήθειας…Πολλοί από εμάς έχουν μετατραπεί σε δυνατούς οικονομικούς αναλυτές, οι οποίοι εκφέρουν και υποστηρίζουν με κάθε δυνατό τρόπο απόψεις περί παντός οικονομικού επιστητού. Πόσα χρωστάμε, πόσα μας χρωστάνε, πόσα φάγανε (όχι βέβαια πόσα φάγαμε), πόσα χρειαζόμαστε για να σωθούμε, τι θα έπρεπε να δίνουμε σε κάθε πιθανό τομέα, τι μέτρα πρέπει να πάρουμε ακόμη και ούτω καθεξής. Στην τηλεόραση κυκλοφορούν μύρια διαφορετικά νούμερα για τα ίδια θέματα συντελώντας στο χάος…Στα νοσοκομεία οι γιατροί κάνουν περίπλοκους υπολογισμούς για το πόσες εφημερίες τους χρωστάνε και πόσα χρήματα διατίθενται. Στο ποδόσφαιρο οι φίλαθλοι του Παναθηναικού έχουν αποκτήσει μάστερ οικονομίας ασχολούμενοι με το ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή δεινή οικονομική κατάσταση της ομάδας,πόσα χρωστάει ο κάθε μέτοχος κ.λ.π.Παράλληλα η κατάρτιση προυπολογισμού για μια οικογένεια έχει γίνει τόσο δύσκολο ζήτημα που πρόκειται να εισαχθεί ως νέο μάθημα στα οικονομικά πανεπιστήμια…

Είναι τα Χριστούγεννα η γιορτή που ξέραμε εώς τώρα ή έχει μεταλλαχτεί σε κάτι άλλο? Προσωπικά πιάνω τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει το feeling που είχα νεότερος κατά τις μέρες αυτές.Φταίει ίσως ότι έχω μεγαλώσει σε ηλικία θα πει κάποιος. Είναι όμως μόνο αυτό?Μήπως είναι κάτι αντίστοιχο που νιώθω και σε άλλες γιορτινές περιόδους του χρόνου όπως το Πάσχα, η 25η Μαρτίου κ.α.? Δηλαδή μια αίσθηση ότι έχει χαθεί η αίσθηση του νοήματος των εορτών? Και ότι απλά σκεφτόμαστε αυτές τις μέρες ως ημερομηνίες μη εργασίας. Είναι αυτό μόνο δικό μου παράγωγο ή είναι γενικότερο?Τι είναι τα Χριστούγεννα για τον κόσμο εν έτει 2013?

Πλέον η έννοια της ψυχαγωγίας δεν έχει την υπόσταση που είχε. Εντάξει ακόμα και τώρα θα παραστούμε σε κάποια τραπέζια, θα κάνουμε και κάποιες εξόδους, αλλά πώς συγκρίνεται αυτό με παλιότερες μέρες? Υπάρχει και ποιοτική και ποσοτική διαφορά. Η ανυπομονησία για την έλευση των ημερών έχει χαθεί ως επί το πλείστον. Ο κόσμος περιμένει να κάνει ένα μικρό διάλειμμα, να φάει και 2 γλυκά παραπάνω και μετά να επιστρέψει στη σκληρή πραγματικότητα. Η αίσθηση ότι ο κοινωνικός περίγυρος,στενός και ευρύτερος, θα βρισκόταν σε γιορτινή διάθεση είχε μεταδοτικό ρόλο, ενώ πλέον η έννοια γιορτινή διάθεση είναι προς εξαφάνιση..

Το μεγάλο ερώτημα για μένα είναι γιατί πλέον όλα κρίνονται με βάση τον οικονομικό παράγοντα. Εξαιρώ από αυτό τους έχοντες πραγματική ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΗ ανάγκη. Οι συνάνθρωποί μας αυτοί είναι θύματα μιας ανέντιμης λαίλαπας και το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να συναισθανόμαστε την κατάστασή τους. Το ακόμη περισσότερο θα ήταν να τους βοηθάμε έμπρακτα ή έμμεσα όποτε μας δίνεται η ευκαιρία. Κατά τα άλλα όμως θα ήθελα να θέσω το ερώτημα του αν υπάρχουν άλλα πράγματα στη ζωή πλην των ευρώ! Μιζέρια επειδή έχει μειωθεί η καταναλωτική δυνατότητα? Μας προτρέπει η διαφήμιση της Vodafone που παίζει ολημερίς σε όλα τα μέσα να βιώσουμε την εμπειρία των Χριστουγέννων αγοράζοντας ένα καινούριο smartphone. Ομοίως βομβαρδιζόμαστε από δεκάδες διαφημίσεις που μας ωθούν να καταναλώσουμε. Δηλαδή μόνο αυτό είναι τα Χριστούγεννα? Έχουν συνδεθεί τα Χριστούγεννα με τις αγορές και όποιος δεν έχει να αγοράσει παθαίνει κατάθλιψη? Και φθονεί τους γύρω του επειδή τυγχάνει να μπόρεσαν να αγοράσουν κάτι παραπάνω? Η αδυναμία να κλείσει κάποιος ένα τριήμερο στη λίμνη Πλαστήρα (τυχαίο το παράδειγμα), επειδή θα του έρθει ο κούκος αηδόνι, σημαίνει ότι δεν μπορεί να χαρεί τις γιορτές στην πόλη που μένει χωρίς να χρειάζεται να νιώσει παρακατιανός? Ναι είχαμε μάθει στο παρελθόν σε αυτή τη νοοτροπία όταν η κάνουλα έρεε, όμως μήπως αυτή η «εκπαίδευση» ήτανε μονοδιάστατη?

Η χαρά δεν είναι κάτι που λείπει σήμερα? Ε ας βγούμε όλοι έξω να την ανακαλύψουμε. Ας δώσουμε βάση στην αναθέρμανση των διαπροσωπικών σκέψεων και στη δημιουργία νέων. Ας μπούμε και λίγο στη θέση των άλλων (ενσυναίσθηση). Η ποιότητα της ζωής μας δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το χρήμα. Υπάρχουν πάμπολλα πράγματα που μπορούν να μας βοηθήσουν να νιώσουμε καλύτερα, αρκεί απλώς να εστιάσουμε την προσοχή μας σε αυτά. Η προσωπική καταξίωση επίσης δεν εξαρτάται μόνο από το χρήμα. Αν έχει καταντήσει να προσμετράται έτσι, ε αυτό είναι στρέβλωση. Τι σημαίνει γιορτή της αγάπης? Είναι μια φράση που έχουμε φτάσει να παπαγαλίζουμε χωρίς συναισθηματική επένδυση?

Στα ΜΜΕ κυριαρχεί από το πρωί ως το βράδυ μια κανιβαλιστική λογική που πολύ απλά υποβαθμίζει οποιοδήποτε συναίσθημα και λογική σκέψη μπροστά στους ψυχρούς αριθμούς. Το γεγονός για παράδειγμα ότι έχει κοπεί το ρεύμα σε δεκάδες χιλιάδες οικογένειες δεν τονίζεται όπως το ίδιο το γεγονός επιτάσσει.Ας φανταστεί για λίγα δευτερόλεπτα ο καθέμας μας τι σημαίνει να ζεις χωρίς ρεύμα. Γίνεται μια απλή αναφορά λοιπόν και αφιερώνεται όλος ο υπόλοιπος σχολιασμός στο ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο μιας πιθανής κοινωνικής παροχής σε αυτούς τους συνανθρώπους μας. Με αντίστοιχο τρόπο παρουσιάζεται η συντριπτική πλειοψηφία των προβλημάτων σήμερα.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι κάνουμε για αυτό. Εδώ θεωρώ ότι βρίσκεται το πιο κρίσιμο μήνυμα για τα Χριστούγεννα του 2013. Χρειάζεται πλέον να περάσουμε από τις σκέψεις και τα συναισθήματα σε συμπεριφορές. Δηλαδή πράξεις που στόχο θα έχουν να αντιστρέψουν τη μαυρίλα. Ο στόχος βέβαια θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι θα είναι μεσο-μακροπρόθεσμος και όχι άμεσος. Οι συμπεριφορές αυτές αφαινώς μπορεί να εμπεριέχουν την αποφυγή κάποιων πραγμάτων που αποδεδειγμένα πλέον διαιωνίζουν τα προβλήματα. Για παράδειγμα τι διαιωνίζει σήμερα το φόβο, την απάθεια, την απαισιοδοξία, την αίσθηση αδιεξόδου? Η πλειοψηφία των ΜΜΕ. Άρα ποια είναι η αντιρρόπηση? Ενημερώνομαστε μόνο από πηγές που έχουμε τσεκάρει ότι δεν ακολουθούν κανιβαλιστική λογική. Αν χρειαστεί κλείνουμε την τηλεόραση. Αφαιτέρου υιοθετούμε κάποιες νέες συμπεριφορές που συνειδητοποιούμε ότι μπορούν να μας βελτιώσουν την ποιότητα ζωής και άρα και την ψυχική μας κατάσταση. Αυτό αν και όχι εύκολο, είναι πλέον επίτακτική ανάγκη. Ποιες είναι αυτές οι συμπεριφορές? Ε, λοιπόν πρώταρχική είναι η συμπεριφορά του να ψάξουμε να βρούμε τις κατάλληλες συμπεριφορές. Πρέπει να κινητοποιηθούμε για να τις βρούμε, γιατί υπάρχουν. Το ότι είναι εκτός της αντίληψής μας (προς το παρόν) δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Και αν δεν τις βρίσκουμε εύκολα, ας ρωτήσουμε ειδικούς και μη ώστε να μας τις δείξουν. Η νοοτροπία «τα περιμένω όλα στο πιάτο» χρειάζεται να εκλείψει. Όπως πρέπει να εκλείψει και η απαθής αποδοχή της «μοίρας» που ξετυλίγεται διαρκώς γύρω μας!

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Στο ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική & φαρμακευτική αντιμετώπιση της διαταραχής σε συνδυασμό με στοχευμένες ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις τόσο στον/στην ασθενή όσο και στο στενό, αλλά και ευρύτερο περιβάλλον του/της. Η εξειδικευμένη εκπαίδευση στο πεδίο των καταθλιπτικών διαταραχών αποτελεί το βασικό ατού της δουλειάς του. Η επιστράτευση νέων διαγνωστικών εξετάσεων που συνεισφέρουν στην επιλογή καταλληλότερης αγωγής, είναι άλλο ένα πλεονέκτημα στην υπηρεσία του ασθενή. Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

A man should hear a little music

Δεν είναι ο κόσμος που σε απογοητεύει αλλά οι προσδοκίες σου απο αυτόν!

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

timthumb.php

Στενοχωρήθηκα πάλι ακούγοντας ειδήσεις . Εκλεισα τη ρημάδα την τηλεόραση κι άνοιξα εδω μια λευκή σελίδα. Αποφάσισα για μια ακόαμα φορά να καταγράψω τις σκέψεις που με κατέκλεισαν . Δεν ξέρω αν το κάνω για να ξεθυμάνω ή  για  να προβληματίσω και τους αναγνώστες μου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται πληγωμένοι, απογοητευμένοι και προδομένοι από την κοινωνία, τους συνανθρώπους τους, τον κόσμο… .. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια…είναι μια παραμόρφωση.. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πληγωμένοι από τις δικές τους προσδοκίες για τον κόσμο και όχι από αυτόν…

Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στον κόσμο είναι αληθινό, αυτό όμως που αυτοί σκέφτονται ότι θα έπρεπε να συμβαίνει στον κόσμο  δεν είναι αληθινό…
Δεν απογοητεύεσαι δηλαδή από τον κόσμο αλλά από τις δικές σου προβολές γι αυτόν…  …στην απόσταση που δημιουργείται μέσα στο μυαλό σου ανάμεσα σε «αυτό που είναι» και αυτό «που θα έπρεπε να είναι» δημιουργείται η σύγκρουση.

Γνωρίζεις για παράδειγμα έναν άνθρωπο…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 491 επιπλέον λέξεις

Νεοναζιστική βία και ψυχοπαθολογία

Μια δύσκολη συνέντευξη επιφανούς συναδέλφου καθηγητή ψυχιάτρου από πλευράς επιστημονικής ορολογίας, με σημαντικά όμως μηνύματα που θα πρέπει να μην περάσουν απαρατήρητα από το νου του αναγνώστη. Η συνέντευξη προσφέρει μία από τις αρκετές εξηγήσεις του επίκαιρου φαινομένου της στροφής σημαντικής μερίδας των Νεοελλήνων προς ακραίες φασιστικές επιλογές. Με κόκκινο τονίζονται κάποια καίρια κατά την άποψή μου νοήματα.

Πηγή : Νεοναζιστική βία και ψυχοπαθολογία

Συνδέεται, πράγματι, ο νεοναζιστικός λόγος και η νεοναζιστική βία με κάποιου τύπου ψυχοπαθολογία; «Πατάει» η ίδια η βία σε κάποιες περιοχές του ασυνείδητου ή του υποσυνείδητου; Μία πολύ σημαντική δημόσια παρέμβαση σχετικά με το φαινόμενο του νεοναζιστικού λόγου και της νεοναζιστικής βίας στην ελληνική κοινωνία επιχειρεί σήμερα, με συνέντευξή του στο protagon, ο επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (ΕΨΕ) Νίκος Τζαβάρας. Ο κορυφαίος Έλληνας ψυχίατρος και ψυχαναλυτής αναζητεί με βαθιά διανοητικότητα τις διασυνδέσεις της ψυχοπαθολογίας με τον νεοναζιστικό λόγο και τη βία και προειδοποιεί για τις πολύ επικίνδυνες συνέπειες τις οποίες θα έχει τυχόν ευρεία αποδοχή του νεοναζισμού από την ελληνική κοινωνία.

– Αν δεν κάνω λάθος, στα πλαίσια της Ψυχιατρικής έχει υποστηριχθεί βασίμως ότι ο νεοναζιστικός λόγος, αλλά, κυρίως, η νεοναζιστική βία, συνδέεται με καταστάσεις ψυχοπαθολογίας των υποκειμένων του λόγου και της βίας. Θεωρείτε ότι αυτή η επιστημονική αντίληψη είναι θεμελιωμένη;
Θα απαντούσα καταφατικά υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα πως οι ψυχικοί μηχανισμοί που εξυπηρετούν την ανάδειξη παρανοϊκών μηχανισμών με τις οποίες διευκολύνεται η παρερμηνεία της ιστορικής πραγματικότητας ελλοχεύουν εν δυνάμει σ΄ ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας. Ο «νεοναζιστικός λόγος», όπως αποκαλέσατε μία απολύτως ατεκμηρίωτη συρραφή δοξασιών και προκαταλήψεων, της οποίας η διασύνδεση επιτυγχάνεται μεταξύ άλλων διαμέσου προπαγανδιστικών εκλογικεύσεων (η εκλογίκευση ως μηχανισμός άμυνας παραπέμπει κατά την ψυχανάλυση στην παράκαμψη, στον αποκλεισμό της πραγματικότητας από τη συνείδηση), διαθέτει την ισχύ μιας διιστορικής γοητείας. Αναλογισθείτε την ιδεολογική ευθυγράμμιση εκατομμυρίων Ευρωπαίων με τον φασισμό και την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία τις δεκαετίες πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αναλογισθείτε την αδυναμία τους να αντισταθούν κατά του προφανούς ψεύδους με τη δημοκρατικότητα των ορθολογικών αντιλήψεων που είχαν πλήρως απεμπολήσει! Για μένα ο ενδοψυχικός κίνδυνος της υποκειμενικής απόκλισης προς τον φασισμό είναι διαρκώς παρών γιατί συνάπτεται με την προθυμία του ατόμου, ίσως μάλιστα του οποιουδήποτε πολίτη, να αποδεχθεί την ερμηνευτική απλούστευση της πολύπλοκης ιστορικής, πολιτικής, οικονομικής πραγματικότητας με αυτή που εφευρίσκεται και διατυμπανίζεται από τους εκπροσώπους του φασισμού. Όπως γνωρίζετε, το πιο απλό παράδειγμα από την πρόσφατη μεγίστη δοκιμασία της ανθρωπότητας αποτελεί η εθνικοσοσιαλιστική αναγωγή των αιτίων της παγκόσμιας κρίσης στην οικουμενική κατίσχυση του εβραϊσμού, τόσο στη Γερμανία όσο και στη Σοβιετική Ένωση και τις ΗΠΑ.

– Θα μπορούσαμε, τελικά, να πούμε ότι κάθε βίαιος λόγος και κάθε έμπρακτη βία ακουμπούν σε μία υποβόσκουσα ψυχοπαθολογία; Σας ερωτώ γιατί διεξάγεται στη χώρα μας μία πολύ έντονη συζήτηση περί πολιτικών άκρων και συγκοινωνούντων δοχείων όσον αφορά τις πολύ ακραίες πρακτικές στην πολιτική και την κοινωνία μας και συνδέονται όλα αυτά με χαρακτηρολογικά στοιχεία των σχετικών δρώντων…

Η ερώτησή σας είναι καίριας σημασίας. Ήδη υπαινίχθηκα πως ανορθολογικές τάσεις εγκυμονούν σε όλα τα άτομα και σε όλους τους πολίτες. Σε όλους μας υφίσταται ένα ενσυνείδητο και ασυνείδητο απόθεμα, reservoir, προσχηματισμένων πεποιθήσεων, προκαταλήψεων, άτεγκτων συναισθηματικών ταυτίσεων που μπορούν να παρεμβληθούν, ανεπεξέργαστες από την ορθολογική ανάλυση που είναι άλλωστε πάντοτε μερική, στη διαμόρφωση των αντιδράσεών μας, έμπρακτων ή θεωρητικών. Η απαίτηση υπέρ μιας διαρκούς κριτικής και αυτοκριτικής σκέψης – και θα πρόσθετα ακόμη διαισθητικής ανίχνευσης των όσων διατρέχουν τη συνείδησή μας – είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο σε μία περίοδο μεγάλων συγκρούσεων και κοινωνικής οδύνης. Εντούτοις η ίδια παραμένει η εξακολουθητική αναπόφευκτη προέκταση της κριτικής των Ιδεολογιών όπως για μένα συνδιαμορφώνεται από τον μαρξισμό και την ψυχανάλυση. Μία προοπτική από την οποία δεν θα πρέπει να παραιτηθούμε γιατί μεταξύ άλλων διασφαλίζει μία ουσιαστική διάσταση της οριστικής διαφοροποίησης από την τυφλή, συγκινησιακή δίνη και ζοφερότητα του φασισμού. Δεν πρόκειται για χαρακτηρολογικά στοιχεία των δρώντων a priori, μολονότι οι εκφάνσεις του ολοκληρωτισμού – το γνωρίζουμε από την περιγραφή των στρατοπέδων συγκέντρωσης – έχουν πολλές φορές στηριχθεί στην εγκληματοφιλία, στην προγραμματισμένη εκμετάλλευση ορισμένων ανθρωπίνων τύπων, όπως όμως και στην ανάδειξη της υποβόσκουσας σαδιστικής επιθετικότητας μιας μέσης ανθρώπινης κανονικότητας (Hannah Arendt). Ωστόσο και ένας ακόμη αυτοκριτικός ριζοσπαστισμός δεν μπορεί να οδηγηθεί στην «αφελή» ιδεολογία των συγκοινωνούντων δοχείων που αποτελεί έναν όρο δυσνόητης απειλής κατά της απαραίτητης δημοκρατικής σύμπνοιας για την αντιμετώπιση του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού. Τέλος ας μου επιτρέψετε σ’ αυτό το σημείο να επανέλθω σε μία παλαιότερη υπογράμμισή μου. Είμαι κατά του εκψυχιατρισμού της κατανόησης των κοινωνικών φαινομένων έστω και αν ορισμένες έννοιες που προέρχονται από την παράδοση της ψυχοπαθολογίας μπορούν να προστεθούν στην ανάδειξη της σημασίας εκτροχιασμών της συλλογικής συμπεριφοράς. Όμως η μετατροπή τους σε κλινικά υποδείγματα αποτελεί μίας άκρως συρρικνωτική παρέμβαση στην πολυπλοκότητα των ιστορικών δεδομένων που επισκιάζονται από την εφησυχαστική μονομέρειά της.

– Η ευρεία υποδοχή και αποδοχή τις οποίες γνωρίζει ο νεοναζιστικός λόγος και οι νεοναζιστικές πολιτικές πρακτικές στη χώρα μας δεν απαντώνται σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε., τουλάχιστον. Ποια, θεωρείτε, ότι είναι εκείνα τα στοιχεία του κοινωνικού ιστού ή της πολιτικής κουλτούρας της χώρας μας τα οποία διευκολύνουν την ευρεία συναίνεση του νεοναζισμού στην ελληνική κοινωνία;

Δεν είμαι σε θέση να σας απαντήσω με βεβαιότητα ή με σχετική πληρότητα. Η απάντηση στο ερώτημά σας οφείλει να προέλθει από τον διάλογο, τη συνεχή ανταλλαγή και σύγκρουση απόψεων ανάμεσα σε διαφορετικές επιστημονικές κατευθύνσεις, όπως και μεταξύ των πολιτών που επιθυμούν να κατανοήσουν τις αντινομίες των πολιτικών συνθηκών που τους περιβάλλουν. Θα αρκεσθώ σ’ αυτό το σημείο με μερικές μη συστηματοποιημένες προσωπικές σκέψεις που μπορούν να συσχετισθούν με τις προηγούμενες αναφορές μου. Ας υπενθυμίσω πως ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των ελληνικών πολιτικών και κομματικών παραδόσεων αποτελεί η πολλές φορές άνευ αντιρρήσεων αποδοχή των απόψεων που διαμορφώνονται και προβάλλονται από ελάχιστες ηγετικές φυσιογνωμίες. Κάτι που ενισχύει την ταύτιση με την αυταρχική αυθεντία ορισμένων και μόνων ταγών, την εκχώρηση σ’ αυτούς την παραγωγή ιδεολογημάτων και τη μεταποίησή τους στην επαναληπτικότητα της συνθηματολογίας. Αυτή η αποδοχή της παθητικής ανταπόκρισης στην αρχηγική παρουσία οδηγεί στη συγκρότηση μαζικών φαινομένων στο πλαίσιο των οποίων – όπως περιέγραψε ήδη το 1920 ο Φρόυντ – τα άτομα μεταβάλλονται σε πανομοιότυπα πολλοστημόρια αποβάλλοντας την κρίση τους. Δεν πρόκειται δε για ένα φαινόμενο, το οποίο έχει μελετηθεί μόνον στους τρόπους με τους οποίους ο ολοκληρωτισμός έχει προωθήσει την υποβολή της ιδεολογικής του διείσδυσης, αλλά για μία γενικότερη τάση που αναδεικνύεται ανά πάσα στιγμή εντός διαφορετικών οργανώσεων. Αυτή η «ενδογενής» προθυμία υπακοής – η οποία ενισχύεται σε περιόδους αιφνιδιαστικών κρίσεων – είναι μία προϋπόθεση, υπό όρους, συμφιλίωσης με την εθνικοσοσιαλιστική πρόκληση. Προφανώς οι όροι που συνυπαγορεύονται από την ίδια την προϊστορία μιας συγκεκριμένης κοινωνίας και ενός συγκεκριμένου ατόμου, συνυφαίνονται ως έναν βαθμό με το περιεχόμενο, τον προσανατολισμό της παιδείας. Όπου η παιδεία δεν αφορά μόνον τις σχολικές δομές, αλλά ένα μεγάλο εύρος κοινωνικών θεσμών μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνω φυσικά τα δημοκρατικά κόμματα. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη το τραύμα που επέφερε ο φασισμός οδήγησε σε μία δραστηριοποίηση των μηχανισμών διαφωτισμού κυρίως των νέων ανθρώπων, μία συνεχιζόμενη προσπάθεια η οποία τουλάχιστον σε ορισμένες χώρες είχε θετικά αποτελέσματα που διακρίνονται στη μείωση της παρουσίας εξτρεμιστικών ομάδων. Νομίζω πως ανάλογες προσπάθειες οφείλουν να αποτελέσουν έναν κοινό στόχο πολλαπλών φορέων και στην Ελλάδα. (Λ.χ. ο Κλάδος για την Τέχνη της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας έχει διοργανώσει τα τελευταία χρόνια μία σειρά εκδηλώσεων για τον ρατσισμό, τον φόβο των πολιτών μπροστά στους ξένους, τον αντισημιτισμό, επιδιώκοντας την ανάπτυξη ενός ελεύθερου δημόσιου διαλόγου γύρω από αυτή τη θεματική.) Φυσικά τίποτε κατά την αντίκρουση του φασισμού δεν αποτελεί πανάκεια. Γι’ αυτό η συνειδησιακή εγρήγορση, η διαρκής ανάλυση και επεξεργασία των λόγων που οδήγησαν στον εκμαυλισμό ενός όντως μεγάλου μέρους του πληθυσμού, η αλληλεγγύη και πρωτίστως η κατανόηση των αντιφρονούντων παραμένουν συμβολές πρωταρχικής ανάγκης.

– Η επιστήμη γρηγορεί; Υπάρχουν μελέτες για την άνοδο του νεοναζισμού στην Ελλάδα ή θα περιμένουμε να δούμε τα έσχατα πριν αρχίσουμε να αναλύουμε το φαινόμενο;

Θέλω να πιστεύω πως ναι. Γνωρίζω μάλιστα πως βρίσκονται σε εξέλιξη εμπειρικές μελέτες από την πλευρά των κοινωνικών επιστημόνων για την έκταση του φασισμού στη χώρα μας ώστε να προκύψει μία συμπληρωματική ερμηνεία ενός αιφνιδιαστικού φαινομένου. Γιατί – και αυτό οφείλουμε να το υπογραμμίσουμε ως μία αδυναμία της επιστημονικής προβλεψιμότητας – δεν υπήρξαν παρά ελάχιστες έγκαιρες προειδοποιήσεις από την πλευρά της επιστημονικής ευαισθησίας για την επερχόμενη ανάπτυξή του. Ένα πάλι απλό παράδειγμα αφορά την αντισημιτική προκατάληψη της οποίας μέχρι πρότινος πολλοί από τους συνομιλητές μου αρνούνταν τη δεδομένη της έκταση ανάμεσα στους Έλληνες έως τη στιγμή που έγινε αντιληπτή η σημασία της για τη διαχρονική ιδεολογική συγκρότηση της Χρυσής Αυγής – όπως καταγράφεται στη σχετική γνωστή μελέτη του κ. Δημήτρη Ψαρρά.

– Κατά τη γνώμη σας, υπάρχει ανοιχτό θέμα νομικής απαγόρευσης της έκφρασης και της παρουσίας του νεοναζισμού στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας ή το ανοιχτό θέμα περιορίζεται απλώς στην προσπάθεια «αποκάλυψης» του «πραγματικού» λόγου και των «πραγματικών» επιδιώξεων του νεοναζισμού στη χώρα μας;

Σύμφωνα με την πληροφόρησή μου η σημερινή νομοθεσία δεν επιτρέπει την απαγόρευση κομμάτων. Εντούτοις αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση πως δεν πρέπει η πολιτεία να μεριμνήσει εγκαίρως για την εκπόνηση ενός νομοθετικού πλαισίου στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί η ενδεχόμενη απαγόρευση ενός κόμματος που απειλεί τη Δημοκρατία. Πέραν όμως αυτού η μελέτη των ιδεολογικών λεπτομερειών που απαρτίζουν τη συνοχή, την αίγλη, την παρανοϊκή ετοιμότητα των σημερινών εθνικοσοσιαλιστικών υποκατάστατων οφείλει να αποτελεί μία διαρκή προσφορά εν εγρηγόρσει των σκεπτόμενων πολιτών. Και αυτό με γνώμονα όχι μόνο την εύκολη αποκάλυψη των εσφαλμένων ιδεοληψιών, αλλά την κατανόηση της ενσυνείδητης και ασυνείδητης προέλευσής τους που τις εδραιώνει συχνά ως ακλόνητα φρονήματα. Μία αποκαλυπτική διαδικασία προϋποθέτει πάντοτε την ενσυναισθητική σύγκριση με τάσεις που υποκρύπτονται στους περισσότερους και προς τις οποίες απευθύνεται η αδίστακτη προκλητικότητα του φασισμού

Μια μέρα…

One day our descendants will think it incredibleΜια μέρα οι απόγονοί μας θα το βρίσκουν απίστευτο οτι ΔΙΝΑΜΕ ΤΟΣΗ ΠΡΟΣΟΧΗ σε πράγματα όπως η ποσότητα της μελανίνης του δέρματός μας, το σχήμα των ματιών μας ή το γένος μας αντί για τις μοναδικές ιδιότητες του καθενός μας ως πολύπλοκου ανθρώπινου όντος!  Franklin Augustine Thomas δισεκατομμυριούχος εξαίρεση του κανόνα (βλέπε εδώ για βιογραφία).

Σχόλιο : Ελπίζω οι άμεσοι απόγονοι… αλλά μάλλον χλωμό!

Αύξηση συχνότητας κατάθλιψης στην Ελλάδα

Μέρα μέρα όλο και χειρότερες είναι οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης για τον ελληνικό πληθυσμό καθώς πλέον οι ειδικοί καταγράφουν δραματική αύξηση των καταθλιπτικών επεισοδίων

Κατά 50% σε σχέση με το 2011 αυξήθηκαν τα μείζονα καταθλιπτικά επεισόδια στη χώρα μας για το 2013, γεγονός που καταδεικνύει τις δραματικές επιπτώσεις των μνημονίων στον ελληνικό πληθυσμό.
Μελέτη του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ) του Πανεπιστημίου Αθηνών που πραγματοποιήθηκε σε τυχαίο αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού το Μάιο του 2013, έδειξε ότι η μηνιαία επικράτηση της μείζονος κατάθλιψης, εκείνης δηλαδή που χρήζει άμεσα θεραπείας, ανέρχεται για το 2013 σε ποσοστό 12,3% του ελληνικού πληθυσμού.
Με βάση τα στοιχεία των ερευνητών συγκριτικά με το 2011, περίπου 12 στους 100 κατοίκους της χώρας βρέθηκαν να πληρούν τα κλινικά κριτήρια της μείζονος κατάθλιψης.
Σε σύγκριση με το αντίστοιχο ποσοστό του 2011 (8,2%), το ποσοστό του 2013 άγγιξε το 12,3%, και είναι εμφανές ότι παρουσιάζει ποσοστιαία αύξηση 50%.
Η νέα έρευνα επιβεβαιώνει προηγούμενες μελέτες του ΕΠΙΨΥ που αποτυπώνουν μια συνεχή και ανησυχητική αύξηση της μείζονος κατάθλιψης στον ελληνικό πληθυσμό, από 3,3% το 2008 σε 6,8% το 2009 και 8,2% το 2011.
Από τα δεδομένα της έρευνας του 2013 προκύπτει ότι οι ομάδες του πληθυσμού στις οποίες καταγράφηκε μεγαλύτερη επικράτηση της κλινικής μείζονος κατάθλιψης ήταν οι γυναίκες, οι ηλικιακές ομάδες των 35-44 και των 55-64 ετών, τα άτομα με χαμηλό εκπαιδευτικό επίπεδο, τα άτομα με εισόδημα 0-400 ευρώ, οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι.
Ειδικότερα οι γυναίκες φαίνεται πως πλήττονται από κατάθλιψη σε μεγαλύτερο ποσοστό (15,6%) σε σχέση με τους άνδρες (9%). Επίσης η επικράτηση της κατάθλιψης παρουσιάζεται υψηλότερη στα άτομα με χαμηλό εκπαιδευτικό επίπεδο (20,9%) και μικρότερη σε αυτά με ανώτερο/ανώτατο εκπαιδευτικό επίπεδο (7,2%).
Σε ότι αφορά στο εισόδημα, ο ένας στους δύο Έλληνες (50%) με οικογενειακό εισόδημα χαμηλότερο των 400 ευρώ πληροί τα κριτήρια της μείζονος κατάθλιψης ενώ σχετικά με την εργασιακή κατάσταση, οι άνεργοι σε ποσοστό 19,8% βρέθηκαν να πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια της μείζονος κατάθλιψης, ποσοστό υπερδιπλάσιο από το αντίστοιχο των ατόμων που εργάζονται (9,8%).

Στο ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική & φαρμακευτική αντιμετώπιση της διαταραχής σε συνδυασμό με στοχευμένες ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις τόσο στον/στην ασθενή όσο και στο στενό, αλλά και ευρύτερο περιβάλλον του/της. Η εξειδικευμένη εκπαίδευση στο πεδίο των καταθλιπτικών διαταραχών αποτελεί το βασικό ατού της δουλειάς του. Η επιστράτευση νέων διαγνωστικών εξετάσεων που συνεισφέρουν στην επιλογή καταλληλότερης αγωγής, είναι άλλο ένα πλεονέκτημα στην υπηρεσία του ασθενή. Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

Απογοητεύομαι

 

Τροφή για σκέψη από το Κλειδί της Σκέψης

Απογοητεύομαι

 

Ναι, ναι ακόμη και ένας σχετικά θετικός άνθρωπος σαν και εμένα μπορεί να νιώσει απογοητευμένος. Ζώντας 30 χρόνια στην Ελλάδα δεν ήταν λίγες οι φορές εθνικής απογοήτευσης αλλά και προσωπικά σαν άνθρωπός μια χαρά τα καταφέρνω να με απογοητεύω που και που. Θα προσπαθήσω να εστιάσω στους λόγους της απογοήτευσης μου στο σήμερα.

 

Στο σήμερα μου λοιπόν, ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα. Η κρίση είναι τόσο μεγάλη που σχεδόν τίποτα δεν είναι γύρω μας υγιές. Ακόμη και οι πολιτικοί μας το παραδέχονται αυτό (οπότε είναι σίγουρα μια αλήθεια που βγάζει μάτι). Και ναι μεν οι πολιτικοί παραδέχονται πως τα πράγματα δεν πάνε καλά, αλλά για τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις, τους δείκτες της οικονομίας, την είσπραξη των φόρων, κτλ, κτλ. Για τους απλούς ανθρώπους κουβέντα…

 

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΙ λοιπόν, που αν δεν είσαι Α.Ε ή Ε.Π.Ε ή ΜΜΕ δεν καταλαβαίνει το κράτος πως έχεις δικαιώματα και δεν σου κάνει και εσένα ένα χάρισμα χρέους!

 

Οι άνθρωποι γύρω μου, και καμιά φορά και εγώ, ζουν με το φόβο της αρρώστιας, ψυχικής και σωματικής αφού στην πραγματικότητα είναι αδιαχώριστες αυτές οι δύο. Τα ΜΜΕ μας ποτίζουν με έναν διαρκή φόβο, πχ τον φόβο της απώλειας της δουλειάς σας, των χρημάτων, της πτώχευσης, κτλ.

 

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΙ λοιπόν, που δεν καταλαβαίνουν οι διπλανοί μου πως το χρήμα είναι ένα μέσο και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο. Δεν έχει την δύναμη να μας κάνει ευτυχισμένους. Από όλα τα πράγματα που μπορούν να πάρουν από εμάς– τα υπάρχοντα μας, τα χρήματα μας, τα δικαιώματα μας – αυτό που δεν μπορεί κανείς να μας πάρει είναι η ελευθερία του να επιλέξουμε σε τι θα πιστέψουμε, τι η καρδιά μας θα αγαπήσει και το τι το μυαλό μας θα σκεφτεί.

 

Το χρήμα λοιπόν όπως είπα και πριν είναι ένα μέσο για τους ανθρώπους! Ένα μέσο… τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Χρησιμοποιήστε το με σύνεση και δείτε την αξία της ζωής σας, όπως θα έπρεπε να είναι. Και τα πράγματά που δίνουν αξία στη ζωή είναι δωρεάν. Σταματήστε να παίζετε το παιχνίδι που τους συμφέρει πως υποτίθεται ότι «καλή ζωή» είναι αυτή με πολλά χρήματα και υλικές απολαύσεις.

 

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΙ λοιπόν, που η ανθρωπότητα έχει πέσει σε ένα παιχνίδι εξουσίας και χρήματος.

 

Βλέποντας τι συμβαίνει στο μικρό μου κόσμο…στην μικρή μου χώρα ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΙ που ακόμη μας κρατά σε αδράνεια ο φόβος και μας αρρωσταίνει ο φόβος που ποτίζουμε με τους φόβους μας.

 

Η λύση; Η αλληλεγγύη και η ευαισθητοποίηση όλων. Η αφύπνιση του ανθρωπισμού στην πραγματικότητα αυτό είναι όλο. Κάποια μέρα ελπίζω ότι όλοι εμείς θα αποκτήσουμε συνείδηση πολίτη και όχι αστού που έχουμε τώρα, ανεξάρτητα το που ζούμε. Πίσω από τα κέρδη, τα ακριβά αυτοκίνητα, τα Prada, τις ξέγνοιαστες διακοπές ή οτιδήποτε άλλο υπάρχουν οι ανθρώπινες στιγμές. Βάλτε φρένο στο φόβο σας. Έχουμε δύναμη, έχουμε ικανότητες, έχουμε προτερήματα και ελαττώματα. Θυμηθείτε πως είστε ΑΝΘΡΩΠΟΣ και όχι αριθμός χρέους, όχι οικονομικός δείκτης, όχι φοβισμένο άβουλο και πειθήνιο ον.

 

ΥΓ. Όσο και αν απογοητεύομαι από το προσωπικά λάθη και από τις παρενέργειες της κρίσης, καταφέρνω να αναγνωρίζω ότι η ευτυχία δεν προέρχεται από τα χρήματα ή τη φήμη ή τη δύναμη. Προέρχεται από τους καλούς φίλους, την οικογένεια και την συνειδητότητα που με οδηγεί σε μια καλή ζωή.

 

Σύνδεσμος : Το Κλειδί της Σκέψης

Παραφροσύνη

In individuals, insanity is rareΗ σχιζοφρένεια πιάνει το ~1% του πληθυσμού ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου.

Αν το καλοσκεφτείς λοιπόν, η παραπάνω ατάκα είναι τουλάχιστον επίκαιρη..!

Παραλογισμός

Το άκρον άωτον του παραλογισμού σε μια κοινωνία που πλέον το φυσιολογικό γίνεται όλο και πιο σπάνιο.
Μια ολόκληρη πόλη εκατομμυρίων κατοίκων και μια ολόκληρη εργάσιμη μέρα (αφού ο «αποκλεισμός» ισχύει ως τις 20.00) μετατρέπεται σε κομφούζιο για να μετακινηθεί ένας πολιτικός, ο υπουργός οικονομικών μιας χώρας.Ο κόσμος αδυνατεί να κυκλοφορήσει στο κέντρο και συνωστίζεται με τις ώρες στα αμάξια στις παράπλευρες οδούς.Χιλιάδες αστυνομικοί αφήνουν για μία μέρα τα καθήκοντά τους ως προς την προάσπιση της ασφάλειας των εκατομμυρίων αυτών πολιτών για να τοποθετηθούν σε κάθε στενό και τετράγωνο από όπου θα περάσει ο άνθρωπος αυτός.Το γιατί ίσως δικαιολογείται σε κάποιο υψηλό δουλικό πολιτικό επίπεδο, αλλά προσωπικά μου φαίνεται ακατανόητο. Τι θα αποτρέψουν όλοι αυτοί οι αστυνομικοί?Μην πεταχτεί κανάς απελπισμένος από κανά στενό και πέσει μπροστά στη λιμουζίνα του?Και στην τελική, αν δεχτεί κανείς οτι είναι όντως απαραίτητα τα τραβηγμένα αυτά μέτρα, γιατί να μη διαρκέσουν για μισή ή μία ώρα, όσο χρειάζεται δηλαδή για να ολοκληρωθεί η διέλευση του υπουργού?Γιατί πρέπει να αποκλειστεί η πόλη?Επίσης αυτό δεν είναι «πλήγμα» για την εμπορική και τουριστική κίνηση της Αθήνας, όπως συχνά πυκνά ακούμε σε άλλες περιπτώσεις?Ή το πλήγμα είναι όταν βολεύει κάποιους?
Απαγόρευση συγκεντρώσεων λέει.Τι να πει κανείς τώρα γι’αυτό?Νομίζω οτι στους περισσότερους ενεργοποιείται το αντανακλαστικό της αρνητικής αίσθησης οτι περιορίζονται οι δημοκρατικές ελευθερίες.Πρόκειται για μια τεράστια συζήτηση που ξεφεύγει από το σκοπό του άρθρου. Φυσικά η αποχαύνωση είναι τόσο μεγάλη που σα μέσα σε όνειρο αντιλαμβάνεται κανείς οτι σήμερα του απαγορεύουν να διαδηλώσει και να κυκλοφορήσει, κάνει κάποιο θυμωμένο ή δηκτικό σχόλιο και συνεχίζει στον κόσμο του.Επιπλέον γιατί δηλαδή γιατί δεν πρέπει να γίνουν διαμαρτυρίες κατά της παράλογης πολιτικής που εφαρμόζεται και εκπροσωπείται στο πρόσωπο του γερμανού υπουργού?Για να μη μας κάνει παρατήρηση?
Αναδημοσίευση από το ηλεκτρονικό Βήμα (όπου βέβαια είναι χαρακτηριστική η παντελής απουσία κριτικής για τα μέτρα αυτά) :
Σε ισχύ τα έκτακτα μέτρα στο κέντρο της Αθήνας, λόγω της επίσκεψης του γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην Αθήνα.Αυτήν την ώρα, ο Β. Σόιμπλε βρίσκεται στο ξενοδοχείο Χίλτον, όπου πρόκειται να μιλήσει σε εκδήλωση του Ελληνογερμανικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου.

Στα αυστηρά μέτρα που έχουν ληφθεί για την επίσκεψη περιλαμβάνεται απαγόρευση συνάθροισης και συγκεντρώσεων, κλείσιμο δρόμων και σταθμών του μετρό.

Παρά την απαγόρευση, πάντως, οι διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν την Τετάρτη στην πλατεία Συντάγματος κατά του πολυνομοσχεδίου έδωσαν «ραντεβού» στις 18:30 το απόγευμα της Πέμπτης στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Ήδη 4.000 αστυνομικοί βρίσκονται επί ποδός καθώς τα μέτρα που έχουν ληφθεί είναι δρακόντεια. Κλειστοί παραμένουν οι σταθμοί του Μετρό σε Πανεπιστήμιο, Σύνταγμα, Ευαγγελισμό, Μέγαρο Μουσικής και Κατεχάκη

Πρόκειται για μέτρα ανάλογα με αυτά που είχαν ληφθεί και κατά την επίσκεψη στην Αθήνα της Ανγκελα Μέρκελ, τον Οκτώβριο του 2012, όταν ένα μεγάλο τμήμα της πόλης είχε αποκοπεί όχι μόνο για τους διαδηλωτές, αλλά και για κάθε είδους κυκλοφορία.


Ετσι, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ., με απόφαση του Γενικού Αστυνομικού Διευθυντή Αττικής, αύριο Πέμπτη, «λόγω των μέτρων ασφάλειας και των ρυθμίσεων κυκλοφορίας των οχημάτων, δεν επιτρέπονται, κατά το χρονικό διάστημα από ώρα 09.00 έως 20.00, οι δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις και πορείες» στην περιοχή που περικλείεται:
– από τις οδούς / λεωφόρους Β. Αμαλίας (από τη συμβολή της με την Β. Όλγας) – αριστερά Σουρή – συνέχεια Ναυάρχου Νικοδήμου – δεξιά Βουλής – δεξιά Κολοκοτρώνη – συνέχεια Αμερικής – δεξιά Ακαδημίας – αριστερά Κανάρη – συνέχεια Πατριάρχου Ιωακείμ – αριστερά Μαρασλή – δεξιά Δεινοκράτους – αριστερά Αριστοδήμου – δεξιά Αθηναίων Εφήβων – συνέχεια Κόνιαρη – δεξιά Τσόχα – αριστερά Σούτσου Δ. – συνέχεια Πανόρμου – αριστερά Κηφισίας – δεξιά Κατεχάκη – αριστερά Καπετάν Χρονά – δεξιά Βλαχάκη – δεξιά Μεσογείων – αριστερά Μιχαλακοπούλου – αριστερά Διονυσίου Αιγινίτου – δεξιά Ποταμιανού Ηλία – συνέχεια Ιωνος Δραγούμη – αριστερά Β. Αλεξάνδρου – δεξιά Ευφρονίου – αριστερά Σπ. Μερκούρη – δεξιά Ευτυχίδου – Πλατεία Πλαστήρα – δεξιά Αρχιμήδους – δεξιά Μ. Μουσούρου – δεξιά Αρδηττού – αριστερά Β. Όλγας (μέχρι τη συμβολή της με τη Β. Αμαλίας), όπως και κατά μήκος των τμημάτων των ανωτέρω οδών που αποτελούν τα όρια της εν λόγω περιοχής
– στο τμήμα της Αττικής Οδού από το Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών «Ελ. Βενιζέλος » έως τον κόμβο της Περιφερειακής Υμηττού με τη Λ. Κατεχάκη, στο τμήμα της Λ. Κατεχάκη από την έξοδο της Περιφερειακής Υμηττού έως τη συμβολή της με τη Λ. Μεσογείων και σε βάθος ακτίνας εκατό 100 μέτρων, ένθεν και ένθεν προαναφερόμενων τμημάτων οδών (Αττική Οδός – Λ. Κατεχάκη), όπως και στις γέφυρες, διασταυρώσεις και διαβάσεις που υπάρχουν κατά μήκος τους, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή τοπικής αρμοδιότητας Διεύθυνσης Αστυνόμευσης Αερολιμένα Αθηνών.Το μετρό και το τραμ

Επίσης με εντολή της ΕΛ.ΑΣ. κλειστοί θα είναι από τις 9.30 το πρωί της Πέμπτης οι σταθμοί Σύνταγμα και Ευαγγελισμός του μετρό. Οι σταθμοί Κατεχάκη και Μέγαρο Μουσικής θα είναι κλειστοί από τις 9.30 ως τις 12.30 και από τις 18.00 ως τα μεσάνυχτα.

Το τραμ δεν θα προσεγγίζει την αφετηρία / τερματισμό στο Σύνταγμα από 9.30 το πρωί ως τη λήξη της κυκλοφορίας.

Αντιδράσεις κομμάτων

Την αντίθεσή τους στα μέτρα που λαμβάνει η ΕΛ.ΑΣ. εκφράζουν με ανακοινώσεις τους ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει, μεταξύ άλλων, πως «κάθε μέρα γίνεται και πιο ξεκάθαρο ότι αυτή η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να ποδοπατήσει κάθε δικαίωμα των εργαζομένων και να συρρικνώσει τη δημοκρατία. Με αφορμή την επίσκεψη Σόιμπλε στη χώρα μας, η κυβέρνηση σπεύδει, για δεύτερη φορά μετά την επίσκεψη Μέρκελ, να απαγορεύσει τις συναθροίσεις αξιοποιώντας χουντικό νομοθετικό διάταγμα, στην προσπάθειά της να δημιουργήσει κλίμα φόβου και αποδεικνύοντας, με αυτό τον τρόπο, πόσο τρέμει τη μαζική παρουσία του λαού».

Σε ανακοίνωσή του το ΚΚΕ «καταγγέλλει τα μέτρα αστυνομοκρατίας, που αποφάσισε η κυβέρνηση, εν όψει της επίσκεψης του γερμανού υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε που έρχεται στην Ελλάδα, για να στηρίξει το αντιλαϊκό έργο της κυβέρνησης. Ο λαός χρειάζεται να δώσει τη δική του απάντηση στον κυβερνητικό αυταρχισμό».

 

Ανεργία & ψυχική υγεία

ανεργια

Η σχέση ανεργίας & ψυχικής υγείας είναι διττή :

1. Από τη μία η μακροπρόθεσμη ανεργία μπορεί να έχει ψυχικές επιπτώσεις που να εκδηλώνονται ως κλινικά σημαντικές διαταραχές

2. και από την άλλη οι ψυχικές διαταραχές μπορεί να έχουν ως συνέπεια την ανεργία. Αυτό μπορεί να συμβαίνει με δύο τρόπους. Αφενώς μέσω της μείωσης της λειτουργικότητας του ατόμου και αφετέρου λόγω του στίγματος.

 Για να κατανοήσουμε την πρώτη περίπτωση θα ήταν βοηθητικό να φανταστούμε τον εαυτό μας στη θέση ενός άνεργου.Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανέργων σίγουρα θα βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση ευκαιριών εργασίας, κάτι που από μόνο του προκαλεί άγχος και μάλιστα αυξανόμενο όσο η αναζήτηση αποβαίνει άκαρπη. Παράλληλα ο άνεργος αντιμετωπίζει (συνήθως) οικονομικό πρόβλημα διαβίωσης. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να δυσκολεύεται ακόμα και να εζυπηρετήσει βασικές ανάγκες όπως το φαγητό. Ενδέχεται να υπάρχει οικονομική εξάρτηση από τους γονείς του, κάτι αρκετά συχνό όπως είναι διαμορφωμένη η ελληνική οικογένεια σήμερα. Η αδυναμία του να τα βγάλει πέρα μόνος του είναι διαρκής στρεσσογόνος παράγοντας και χτύπημα στην αυτοπεποίθησή του. Ο άνεργος έχει την πεποίθηση ότι όσο δεν εργάζεται,δεν έχει την επιλογή να ξεκινήσει δική του οικογένεια.

 Η παρατεταμένη ανεργία ενδέχεται να προκαλέσει μείωση της ενεργητικότητας, των κινήτρων, των ενδιαφερόντων, της κοινωνικότητας και ουσιαστικά να οδηγήσει σε μια καταθλιπτική ή δυσθυμική διαταραχή. Ο άνεργος δεν απολαμβάνει ίσως το κυριότερο όφελος της εργασίας: την παραγωγή και συνεισφορά έργου σε συνδυασμό με μια αίσθηση προσωπικής αξίας και την ανάπτυξη της δημιουργικότητάς του. Η επίπτωση αυτή ελαττώνει ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες εξεύρεσης εργασίας, καθώς επεισέρχεται πλέον ο παράγοντας της έλλειψης ζήτησης αυτής εκτός από την έλλειψη προσφοράς. Η πιθανότητα για έναν άνεργο να αναζητήσει παράνομους τρόπους άντλησης εσόδων είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς έχει νιώσει την απελπισία και το αδιέξοδο. Επίσης πολύ μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα για έναν άνεργο να αναζητήσει νόημα και ικανοποίηση στο φαύλο δρόμο της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ. Η ξαφνική απώλεια της εργασίας μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση μιας οικογένειας (διαζύγιο). Η απότομη επιδείνωση των συνθηκών ζωής ενός ατόμου, που ενδέχεται να προκαλέσει η απώλεια της εργασίας, αποτελεί παράγοντα κινδύνου για αυτοκτονική συμπεριφορά (αυτοκτονία ή απόπειρα), ειδικά εάν χαρακτηρίζεται από παρορμητική συμπεριφορά ή/ και μειωμένες αντοχές στο στρες.

 Εξετάζοντας τη δεύτερη περίπτωση πρέπει να πούμε ότι μια ψυχική διαταραχή ενδέχεται να περιορίσει την εργασιακή λειτουργικότητα του ατόμου συνήθως ανάλογα με τη βαρύτητά της. Παρ’ ολ’ αυτά κάποια στιγμή η πλειοψηφία των ασθενών μέσω μιας πολυεπίπεδης θεραπείας θα παρουσιάζει ικανότητα για εργασία. Μάλιστα η εργασιακή απασχόληση των ψυχικά ασθενών αποτελεί παράγοντα σταθεροποίησης και βελτίωσης της ποιότητας της ζωής τους. Ακούγεται ως φυσικό επακόλουθο σε μια κοινωνία που τα ποσοστά ανεργίας ειδικά στους νέους έχουν «πιάσει ταβάνι», να μην μπορεί να βρει δουλειά κάποιος με ιστορικό ψυχικής διαταραχής. Γιατί όμως? Λόγω του στίγματος. Η προκατάληψη και η εργασιακή απόρριψη που βιώνουν οι ψυχικά ασθενείς είναι διαχρονικό και όχι πρόσφατο λόγω της κρίσης φαινόμενο και συμβάλλει αρνητικά στην ομαλή διαβίωσή τους, ενώ αποτελεί παράγοντα υποτροπής της νόσου.

 Τα παραπάνω στοιχεία επιβεβαιώνονται από έρευνες σε παγκόσμιο επίπεδο. Η αλληλεπίδραση ανεργίας και ψυχικής υγείας είναι διαρκής δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο, η διέξοδος από τον οποίο δεν πρέπει να θεωρείται εύκολη. Αποτελεί κοινοτυπία να τονιστεί η ισχυρή ανάγκη καταπολέμησης της ανεργίας. Ίσως όμως δεν είναι και τόσο κοινότυπο να επισημανθεί ότι μια αλλαγή της νοοτροπίας που κυριάρχησε στον ελληνικό πληθυσμό τις τελευταίες δεκαετίες θα μπορούσε, είτε βραχυπρόθεσμα είτε μακροπρόθεσμα, να επιφέρει θετικά αποτελέσματα τόσο στον τομέα της ανεργίας όσο και σε άλλους πολύπαθους κοινωνικούς τομείς.

 

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Στο ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχών. Η εξειδικευμένη εκπαίδευση στις ψυχωτικές, συναισθηματικές (διπολική διαταραχήκατάθλιψη) και αγχώδεις διαταραχές αποτελεί το βασικό ατού της δουλειάς του. Η επιστράτευση νέων διαγνωστικών εξετάσεων που συνεισφέρουν στην επιλογή καταλληλότερης αγωγής, είναι άλλο ένα πλεονέκτημα στην υπηρεσία του ασθενή.

Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

Αρέσει σε %d bloggers: