ΥΓΕΙΑ = ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ?!

Τις τελευταίες μέρες υπήρξαν δημοσιεύματα για σοβαρά προβλήματα θέρμανσης σε δημόσια νοσοκομεία. Το ζήτημα αυτό κατατάσσεται στην κατηγορία του τραγικού, στην κατηγορία της ανάγκης για άμεση παρέμβαση και θα έπρεπε να είναι πρώτο θέμα στις ειδήσεις μέχρι να επιλυθεί. Το ότι αυτό δε συμβαίνει και κανείς αρμόδιος ή μη αρμόδιος δεν ενδιαφέρεται είναι άλλο ένα δείγμα της διάχυτης παρακμής στον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς που ασυγκράτητη λεηλατεί την κοινωνία και για την οποία ο μόνος τρόπος άμυνας αποτελεί ο στρουθοκαμηλισμός και τα ποικίλα συννεφάκια που κατασκευάζουμε ώστε να μην την βλέπουμε και μας στενοχωρήσει..

Η δημόσια υγεία έχει σοβαρά και διαχρονικά προβλήματα, που βεβαίως έχουν χειροτερέψει τα τελευταία χρόνια και ποτέ καμία αρμόδια εξουσία δεν ανέλαβε την ευθύνη να τα βελτιώσει. Πλέον σε αυτά τα τελευταία χρόνια της «κρίσης» έχει προστεθεί και κάτι άλλο: Η διείσδυση του οικονομικού κριτηρίου ως πρωτεύον στις αποφάσεις υγείας οπωσδήποτε του κράτους, αλλά και ατομικά των ανθρώπων. Πιο απλά έχουμε αποδεχτεί ως κανονικό το να κρυώνουν οι ασθενείς π.χ. επειδή υπάρχει έλλειψη κονδυλίων. Το να φέρνουν οι ασθενείς φάρμακα από το σπίτι τους εφόσον δεν υπάρχουν στα νοσοκομεία. Το να κάνουν οι συγγενείς και οι γιατροί τους τραυματιοφορείς, εφόσον δεν υπάρχει προσωπικό. Το να υπάρχουν ελλείψεις βασικών φαρμάκων στην αγορά, επειδή δε συμφέρει λέει τις φαρμακευτικές εταιρείες. Το ότι πλέον λογαριάζεται ως βασικό κριτήριο θεραπείας από τις υπηρεσίες και τους λειτουργούς υγείας η οικονομικότερη λύση, χωρίς να είναι πάντα και η ιατρικώς ενδεδειγμένη. Το ότι για μια αξιοπρεπή και αξιόπιστη περίθαλψη θεωρείται κανονικό το να στραφεί κανείς στα ιδιωτικά νοσοκομεία με τις εξωπραγματικές χρεώσεις που ζητούν συνήθως παρόλο που συνεχίζει να πληρώνει δημόσια ασφάλιση. Και αμέτρητα ακόμη παραδείγματα που δε χωρούν προφανώς εδώ, αλλά βιώνονται καθημερινά.

Η όποια επιχειρηματολογία του που να βρεθούν λεφτά απορρίπτεται εκ της λογικής αν αναλογιστούμε την έννοια της προτεραιότητας και σε πείσμα κάθε οικονομοτεχνικής ανάλυσης το βασικό δίλημμα παραμένει ακλόνητο : Θέλουμε τον άνθρωπο στο επίκεντρο ή όχι?

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής


Οκτώ στους 10 ασθενείς λένε ψέματα στον γιατρό τους

Σύμφωνα με πολύ πρόσφατη ανοιχτή έρευνα που αφορά πληθυσμό στις ΗΠΑ ένα 60-80% των ασθενών θα αποκρύψουν τουλάχιστον μια φορά (ή και περισσότερες) πληροφορίες υγείας από το θεράποντα ιατρό τους. Το ποσοστό είναι ιδιαίτερα υψηλό και αποτελεί αναπόφευκτα έναν από τους λόγους αρνητικής έκβασης μιας θεραπείας. Τα ευρήματα αυτά επιβεβαιώνονται καθημερινά στην ιατρική πρακτική. Ο ιατρός πρέπει να γνωρίζει τις κατάλληλες πληροφορίες ώστε να κάνει σωστά τη δουλειά του, αλλά μάντης δεν είναι. Φυσικά πολλοί εξ ημών είναι υποψιασμένοι για το φαινόμενο και παίζουν συχνά το ρόλο ντετέκτιβ όποτε είναι εφικτό.

Οι βασικοί λόγοι που οι ασθενείς αποκρύπτουν είναι η ντροπή, το στίγμα της ασθένειας, η διαφωνία και η άρνηση συμμόρφωσης με συστάσεις που διαφοροποιούν τον τρόπο ζωής που οι ίδιοι έχουν επιλέξει. Επιπλέον ένα ποσοστό δεν καταλαβαίνουν τι τους λέει ο ιατρός, αλλά δεν το παραδέχονται και δε ζητούν διευκρινήσεις!

Αν και δυστυχώς όχι πάντα αδικαιολόγητη, είναι εντυπωσιακό το πόσο εύκολη είναι στις μέρες μας η κριτική προς τους ιατρούς τη στιγμή που με βάση τα στοιχεία αυτά μερίδα των ασθενών επιλέγουν ουσιαστικά να μην ακολουθήσουν τις συνιστώμενες θεραπείες.

Σπύρος Καλημέρης «Ψυχίατρος Αθήνα«

Συνταγογράφηση Φύσης

Ο άνθρωπος απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη φύση τις τελευταίες δεκαετίες. Ο άνθρωπος σήμερα υπερεστιάζει σε λεπτομέρειες, προσηλώνεται σε ανέφικτους στόχους, μεγαλοποιεί τη σημαντικότητα της εργασίας του και έχει διαστρεβλώσει το τι είναι αληθές και σημαντικό. Κάπου μέσα σε αυτό τον κυκεώνα έχει χαθεί το γιατί. Αυτό προκαλεί σύγχυση, άγχος, απουσία συγκέντρωσης , απάθεια και πολλά ακόμη.

Η επαφή με τη φύση όμως είναι μια στάση που μπορεί να προσφέρει σημαντικές υποσχέσεις στην αντιμετώπιση ενός φάσματος προκλήσεων για την υγεία, όπως η παχυσαρκία, οι καρδιαγγειακές παθήσεις, η κατάθλιψη, το άγχος και πολλά άλλα οι οποίες αποτελούν προτεραιότητες για τη δημόσια υγεία (βλέπε εδώ π.χ. μια σχετική έρευνα).

Στη Σκωτία αυτό έφτασε να εκφραστεί μέσω πλέον συνταγογράφησης (βλέπε εδώ)! Δηλαδή επισήμως ένας ιατρός να μπορεί να συνταγογραφήσει επισκέψεις και δραστηριότητες στη φύση (βλέπε εδώ φυλλάδιο με παραδείγματα). Ίσως αυτό είναι μια χρήσιμη πρακτική που να κινητοποιήσει περισσότερους ανθρώπους να βιώσουν τα ωφέλη της επαφής με τη φύση. Να σημειωθεί ότι έτσι κι αλλιώς στην Αγγλία, στη Σκωτία,στη Γερμανία και στις ΗΠΑ ήδη συνταγογραφείται η θεραπευτική άσκηση.

Σπύρος Καλημέρης «Ψυχίατρος Αθήνα«


Αντιψυχωτικά μακράς δράσης (long acting)

Η μη σωστή συμμόρφωση στη θεραπεία της σχιζοφρένειας είναι ο κυριότερος λόγος επιλογής χορήγησης αντιψυχωτικής αγωγής υπό μορφή μακράς δράσης. Η μορφή αυτή είναι ενέσιμη και χορηγείται συνήθως με συχνότητα μια φορά το μήνα. Ο σχεδιασμός της ενέσιμης μορφής επιτρέπει τη συνεχή φαρμακευτική κάλυψη του ασθενούς με θεραπευτικά επίπεδα συγκέντρωσης της δραστικής ουσίας. Η λειτουργικότητα και η ποιότητα ζωής του ασθενούς, αλλά και του υποστηρικτικού του περιβάλλοντος βελτιώνεται καθώς απαλλάσσεται από την υποχρέωση να θυμάται καθημερινά τη φαρμακευτική του δοσολογία, δε χρειάζεται να φροντίζει το πώς θα λαμβάνει χάπια στην καθημερινότητά του και δεν κινδυνεύει με πιθανή υποτροπή παραλείποντας δόσεις.

Η χορήγηση αντιψυχωτικής αγωγής μακράς δράσης πρέπει να γίνεται πάντα στο πλαίσιο παρακολούθησης από ειδικό ψυχίατρο. Η ίδια η διαδικασία μπορεί να γίνει σε ειδικά διαμορφωμένα κέντρα (κλινικές depot) υπό την επίβλεψη εκπαιδευμένου νοσηλευτικού προσωπικού. Για λεπτομέρειες της διαδικασίας χρήσιμος είναι ο σύνδεσμος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών :

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΕΝΕΣΙΜΩΝ ΑΝΤΙΨΥΧΩΤΙΚΩΝ ΜΑΚΡΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΔΡΑΣΗΣ (DEPOT CLINIC)

Για αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με τη μη συμμόρφωση μπορείτε να απευθυνθείτε στους παρακάτω συνδέσμους :

Πώς να αυξήσετε την αποτελεσματικότητα της θεραπείας σας

Θεραπεία σχιζοφρένειας & ψυχωτικών διαταραχών (Αντιμετωπίζεται η ψύχωση του παιδιού μου γιατρέ?)

Τα νεότερα (2ης γενιάς) αντιψυχωτικά που μπορούν να χορηγηθούν σε ενέσιμη μορφή μακράς δράσης είναι :

Ολανζαπίνη (zypadhera)

Ρισπεριδόνη (risperdal consta)

Παλιπεριδόνη (xeplion)

Αριπιπραζόλη (abilify maintena)

Υπάρχουν και παλαιότερα αντιψυχωτικά (1ης γενιάς) σε ενέσιμη μακράς δράσης μορφή τα οποία είναι η αλοπεριδόλη και ζουκλοπενθιξόλη.

Περισσότερες πληροφορίες για τα φάρμακα υπάρχουν στον παρακάτω σύνδεσμο

Φάρμακα & Ψυχιατρική

Η θεραπεία με αντιψυχωτικά μακράς δράσης μπορεί να βελτιώσει την πρόγνωση της σχιζοφρένειας.

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Στο ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχών. Η εξειδικευμένη εκπαίδευση στη σχιζοφρένεια & τις ψυχωτικές διαταραχές στο πλαίσιο της ειδίκευσής του στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (Δαφνί) αποτελεί το βασικό ατού της δουλειάς του. Η επιστράτευση νέων διαγνωστικών εξετάσεων που συνεισφέρουν στην επιλογή καταλληλότερης αγωγής, είναι άλλο ένα πλεονέκτημα στην υπηρεσία του ασθενή.
Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται.

Πώς να αναφέρεις στη δουλειά σου για πρόβλημα της ψυχικής σου υγείας

Το στίγμα υπάρχει, αλλά γίνεται ισχυρότερο όσο εμείς το μεγαλοποιούμε στο νου μας. Ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας που φτάνει σε σημείο να δοκιμάζει τη λειτουργικότητά μας, δεν μπορεί παρά να υπερισχύει των συναισθημάτων φόβου και ντροπής για την πιθανή δημοσιοποίησή του. Και αν δεν υπερισχύει, κάτι πολύ σύνηθες στη χώρα μας, θα πρέπει να υπερισχύει για το καλό μας. Το άγχος, η κατάθλιψη και διάφορες άλλες ψυχικές διαταραχές έχουν πολλαπλές συνέπειες στο πνεύμα, στο σώμα και συνολικά στη ζωή του ατόμου. Αλλά δεν είναι αδιέξοδο και η αναστροφή τους είναι κάτι εφικτό στις μέρες μας.

Στο παρακάτω άρθρο του Insider υπάρχουν 10 ιδέες/συστάσεις που μπορεί να βοηθήσουν σε μια τέτοια περίπτωση.

A study last year found that as many as 85% of people still think there is stigma attached to bringing up their mental health at work. In general, it appeared people still feel that they won’t be taken as seriously if they take time off for their mental wellbeing as they would be if they were suffering from something outwardly physical.

But stress, anxiety, and depression can all result in significant mental health problems, as well as ultimately becoming physical problems too. And taking time off for them is just as valid as if you needed rest after catching the flu. After all, you wouldn’t tell someone who had cancer to just «suck it up.»

According to Mind, the mental health charity, 48% of workers have experienced a mental health problem in their current job, and over half of them don’t tell anyone.

Paul McLaren, a consultant psychiatrist at Priory, wants to help tackle this problem. He’s come up with a list which shows how you can bring up your mental health with your boss. Healthier employees improve the bottom line, he said, and employers have a legal duty to protect their employees from stresses at work that could make things worse.

Here’s what he said you should do if you find yourself in this situation.

1. Remember it’s no different to reporting a physical health problem

There isn’t any difference in reporting a mental health problem to a physical one, McLaren said, it just feels different.

«When we are depressed, we often have strong feelings of shame about how we are feeling,» he said. «That is not just a psychological reaction but part of the biology of depression. Shame leads us to hiding away but hiding away makes our situation worse in the workplace and elsewhere.»

2. Write down what you’re feeling

«If you can’t find the words to explain how you feel, or the help you may need from your employer, write it down first in an email or letter,» said McLaren. «Check it and run it past someone close.»

3. Focus on your productivity and ability to do your job

McLaren said you should steer the conversation towards how your mental health is impacting your work and productivity, rather than focusing on how you feel. That way, you can come up with a way to work together and improve the situation.

«Remember, your employer will want to help you not least because it makes good business sense,» he said.

4. It’s up to you how much you want to disclose

You can be completely honest, or keep the majority of your situation to yourself — it’s entirely up to you.

«You don’t have to ‘name’ your condition but be careful about words like ‘stress’ which can mean many different things and is often misinterpreted,» McLaren said. «If you have seen your doctor, and have a diagnosis, then let your employer know you are ill.»

5. Don’t sweat about the so-called stigma

«Stigma and discrimination about mental health is ‘not allowed’ to exist in the workplace in 2018,» said McLaren. «Most responsible employers recognise that and many take positive steps to reduce it through educating their workforce about mental as well as physical wellbeing.»

This isn’t always the case, but companies that react badly to an employee with a mental health issue have something wrong at their core.

6. Consider a mediator

Sometimes, you might think you can’t talk to your boss, because they won’t be understanding, or fair. In this case, you may want to seek help from a mediator.

«You don’t have to do this alone if you don’t want to,» said McLaren. «Help and support can often be found in your HR department, through a trusted colleague, via an occupational health officer or a representative from ACAS.»

7. Consider that your boss may be more receptive than you think

«These days mental ill health is the commonest reason for sickness absence,» said McLaren. «Between one in five and one in six people will seek help for depression at some time so the chances are that someone in your office or management team will have direct experience of it either through having suffered themselves or being close to someone who did.»

8. Check what your work offers

Companies will likely want to invest in their employee wellbeing, said McLaren, and this could include free phone counselling or face-to-face therapy. It’s good to see what they offer, because you may find it hugely beneficial.

9. Give them feedback

If your company was really helpful, let them know. If you were still left feeling lost and alone, they should know that too.

«Let your employer know how they did,» McLaren said. «What was helpful for you when you were struggling? Help your organisation to learn from your experience.»

10. Always speak up

By speaking up, you help yourself, your company, and future employees who may find themselves struggling in the same way.

«As a valued employee, with knowledge and experience, your firm has invested time and training in you and want you to be productive,» McLaren said. «When we get depressed, we lose sight of that. By speaking up, you are helping yourself — and them.»

Source : 10 steps to talking to your boss if you’re suffering from depression or anxiety

Προσκόλληση στην Ευεξία : Μια άλλη οπτική

Ένα άρθρο τροφή για σκέψη που αξίζει να διαβαστεί όλο από εδώ Η δικτατορία της ευεξίας

Μεταξύ άλλων
«Οσο ο κόσμος, η κοινωνία, η οικονομία καταρρέουν, εμείς μαθαίνουμε να ζούμε πιο υγιεινά και να αγαπάμε περισσότερο τον εαυτό μας, να «είμαστε καλά» με το στανιό. Διότι έτσι μας λένε: για τα δεινά μας δεν φταίει το σύστημα, φταίμε εμείς, που δεν ξέρουμε να εκτιμάμε τις μικρές χαρές της ζωής»
«…Ολα αυτά σε κάνουν ράκος, σου κόβεται η αναπνοή, περπατάς και σέρνεις τα πόδια σου, ντρέπεσαι για τα χάλια σου; Μάθε λοιπόν πως έχεις χάσει κάτι… Την επαφή με τον εαυτό σου. Την προσοχή στον εαυτό σου. Ο εαυτός σου, σου ζητάει να τον φροντίσεις. Κι εσύ αντί να κάνεις αυτό που πρέπει, κατηγορείς το σύστημα, τον καπιταλισμό, τον νεοφιλελευθερισμό, την Ευρωπαϊκή Ενωση, τις αγορές. Κυνηγάς το δάσος, δηλαδή, και χάνεις το δέντρο και το δέντρο είσαι εσύ. Το δάσος μπορεί να έχει πάρει φωτιά αλλά εσύ πρέπει να φροντίσεις την προσωπική σου ευεξία.»
«…Δοκιμάστε, εδώ στην Ελλάδα να δουλέψετε οπουδήποτε – χωρίς σύμβαση φυσικά και χωρίς μπλοκ παροχής υπηρεσιών διότι ο μισθός είναι 500 ευρώ και δείτε τι θα σας πει ο εργοδότης: «οι καιροί είναι δύσκολοι, θέλω να εξυπηρετείς με χαρά τον πελάτη, να μην μπαίνει στο μαγαζί και παθαίνει κατάθλιψη». Μα πώς να είσαι χαρούμενος με μια δουλειά του ποδαριού που δεν γνωρίζεις καν αν θα την έχεις τον επόμενο μήνα;»
«…Σύμφωνα με τους ειδικούς μελετητές λοιπόν, η μοντέρνα αυτή ιδεολογία της προσωπικής ευεξίας (φρόντισε τον εαυτό σου, φρόντισε να είσαι εσύ καλά) λειτουργεί ενάντια σε κάθε πιθανότητα κοινωνικής αλλαγής με δύο τρόπους:
  1. Μας πείθει πως αν νιώθουμε άρρωστοι, λυπημένοι, εξαντλημένοι, το πρόβλημά μας δεν έχει σχέση με τα οικονομικά – ούτε τα δικά μας ούτε της χώρας. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, δεν υπάρχει δομική ανισορροπία, υπάρχει μόνο ατομική δυσπροσαρμογή ενώ αυτό που χρειάζεται είναι η ατομική ανταπόκριση. Μ΄άλλα λόγια αν σε πνίγουν η μιζέρια κι ο θυμός επειδή κουράστηκες πια να παλεύεις για να επιβιώσεις μέσα σε ένα σύστημα που σε απορρίπτει και σε εξοντώνει, το πρόβλημα είναι μόνο δικό σου. Δεν είναι τρελή η κοινωνία, ούτε μπερδεμένη, εσύ είσαι το ένα από τα δύο ή και τα δύο.
  2. Μας αποτρέπει από το να σκεφτούμε συλλογικά, από το να αντιδράσουμε κατά ομάδες ενάντια σε κρίσεις που συνδέονται με τη δουλειά, με τη φτώχεια, με την αδικία. Αντί αυτού του είδους δράσεων, η μοντέρνα ιδεολογία της ευεξίας μας σπρώχνει προς τους οδηγούς αυτοβελτίωσης, τους life coaches και τους ψυχολόγους.»
Η αργή κατάρρευση των κοινωνικών συμβολαίων είναι το φόντο στη μοντέρνα μανία για σωστή και καθαρή (από λιπαρά, σάκχαρα και γλουτένη) διατροφή, υγιεινή ζωή, προσωπική παραγωγικότητα, βαθιά αγάπη για τον εαυτό μας. Και φυσικά είναι το φόντο στην επιμονή πως, παρά τα εντελώς αντίθετα φαινόμενα, μπορούμε να κατακτήσουμε το νόημα της ευτυχίας αν σκεφτόμαστε θετικά, αν ακολουθήσουμε τη χαρά, αν κάνουμε ασκήσεις στρέτσινγκ. Ο πλανήτης μπορεί να καίγεται, αλλά όλα δείχνουν διαφορετικά αν τα κοιτάξεις από διαφορετική οπτική γωνία. Σαν όλοι να έχουν βαλθεί ξαφνικά να μας κάνουν να νιώσουμε ότι εξακολουθούμε να ελέγχουμε τη ζωή μας.
Τα βιβλία:
«The Wellness Syndrome» Συγγραφείς: Carl Cederström and Andre Spicer | Εκδόσεις: Polity Press | Γλώσσα: αγγλικά | Σελίδες: 200| Τιμή: 14,99 λίρες
«The Truth About Getting Things Done» Συγγραφέας: Mark Fritz| Εκδόσεις: Pearson Business| Γλώσσα: αγγλικά| Σελίδες: 192| Τιμή: 12,99 λίρες
«Psycho-cybernetics» Συγγραφέας: Maxwell Maltz| Εκδόσεις: Wilshire Book Co.| Γλώσσα: αγγλικά| Σελίδες: 256| Τιμή: 12,99 λίρες
«A Burst of Light: Essays» Συγγραφέας: Audre Lorde| Εκδόσεις: Firebrand Books| Γλώσσα: αγγλικά| Σελίδες: 134| Τιμή: 19,14 δολάρια
Πηγή: Protagon.gr

 

 

Is everything you think you know about depression wrong?

Μια οπτική για την κατάθλιψη που πιθανώς αφορά ένα όχι ασήμαντο ποσοστό των ανθρώπων που, ασχέτως αν έχει διαγνωσθεί ή όχι, έχουν περάσει έστω μια φορά στη ζωή τους από αυτή τη φάση. Το άρθρο τελειώνει ως εξής:

«If you are depressed and anxious, you are not a machine with malfunctioning parts. You are a human being with unmet needs. The only real way out of our epidemic of despair is for all of us, together, to begin to meet those human needs – for deep connection, to the things that really matter in life».

Σπουδαίο το μήνυμα αυτό. Όμως αυτό το «things that really matter in life» είναι διαστρεβλωμένη έννοια για την πλειοψηφία των ανθρώπων σήμερα. Το έχει πει και ο κ. Freud ήδη 100 χρόνια πριν και η γνώμη του όσο να’ναι έχει μια βαρύτητα.

It is impossible to escape the impression

Έτσι λοιπόν υπάρχει πρόβλημα αφενώς στον εντοπισμό αυτών των πραγμάτων και αφετέρου στην πραγμάτωσή τους στη ζωή του καθενός. Τεράστια κεφάλαια και τα δύο. Θέλει θάρρος να ξεφύγει κανείς από τα ριζωμένα και τα τετριμμένα και να επιλέξει να μετακινηθεί προς τη διαφορετικότητα και την αυτονομία.

Το άρθρο που αξίζει να διαβαστεί βρίσκεται εδώ Is everything you think you know about depression wrong?

Το κριτήριο είναι το τι κάνουν οι άλλοι

Δημοσιεύτηκε σειρά 5 σχετικών μεταξύ τους ερευνών που εξέτασαν τι επηρεάζει την ανθρώπινη συμπεριφορά όσον αφορά αποφάσεις ηθικού χαρακτήρα. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν αυθόρμητες παρατηρήσεις από την κλινική, αλλά και καθημερινή εμπειρία. Τα κριτήρια δε βασίζονται τόσο σε αντικειμενικούς κανόνες ηθικής, αλλά στο τι εμφανίζεται ως σύνηθες στους περισσότερους.

Τι σημασία έχει το εύρημα οτι αν το κάνουν οι πολλοί, νομίζουμε οτι είναι σωστό και αξιόπιστο? Μεγάλη, τεράστια. Η ανάλυση μπορεί να είναι επίσης μεγάλη, αλλά ίσως αρκεί μια ματιά στα καθημερινά διεθνή και τοπικά νέα για να αποδεικνύεται το αναληθές της πεποίθησης αυτής.

Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια επειδή είναι ευρέως

Σύνδεσμος : It’s not what you do, but what everyone else does: On the role of descriptive norms and subjectivism in moral judgment

Opinion

swift
«Αυτό ήταν εξαιρετική παρατήρηση», λέω εγώ, όταν διάβασα ένα απόσπασμα σε ένα συγγραφέα, όπου η άποψή του συμφωνεί με τη δική μου. Όταν διαφέρουμε, εκεί τον ανακηρύσσω λάθος «
– Jonathan Swift

The Pressing Need for Everyone to Quiet Their Egos

We live in some times. On the one hand, things are better than they’ve ever been. Overall rates of violence, poverty, and disease are down. There have been substantial increases in education, longevity, leisure time, and safety. On the other hand… We are more divided than ever as a species. Tribalism and identity politics are rampant on all sides of everything.

Steven Pinker and other intellectuals think that the answer is a return to Enlightenment values— things like reason, individualism, and the free expression of as many ideas as possible and an effective method for evaluating the truth of them. I agree that this is part of the solution, but I think an often underdiscussed part of the problem is much more fundamental: all of our egos are just too damn loud.*

Watching debates in the media (and especially on YouTube) lately has been making my head explode. There seems to be this growing belief that the goal is always to win. Not have a dialectical, well-intentioned, mutual search for overarching principles and productive ways forward that will improve humanity– but to just win and destroy.

Now, don’t get me wrong– I find a good intellectual domination just as thrilling as the next person. But cheap thrills aside, I also care deeply about there actually being a positive outcome. Arriving at the truth and improving society may not be explicit goals of a WWE match, but surely these are worthy goals of public discourse?

There is also an interesting paradox at play here in that the more the ego is quieted, the higher the likelihood of actually reaching one’s goals. I think we tend to grossly underestimate the extent to which the drive for self-enhancement actually gets in the way of reaching one’s goals– even if one’s goals are primarily agentic.

Since psychologists use of the term ego is very different ways, let me be clear how I am defining it here. I define the ego as that aspect of the self that has the incessant need to see itself in a positive light. Make no doubt: the self can be our greatest resource, but it can also be our darkest enemy. On the one hand, the fundamentally human capacities for self-awareness, self-reflection, and self-control are essential for reaching our goals. On the other hand, the self will do anything to disavow itself of responsibility for any negative outcome it may have played a role. As one researcher put it, the self engenders “a self-zoo of self-defense mechanisms.” I believe we can refer to these defensive strategies to see the self in a positive light as the “ego”. A noisy ego spends so much time defending the self as if it were a real thing, and then doing whatever it takes to assert itself, that it often inhibits the very goals it is most striving for.

In recent years, Heidi Wayment and her colleagues have been developing a “quiet ego” research program grounded in Buddhist philosophy and humanistic psychology ideals, and backed by empirical research in the field of positive psychology. Paradoxically, it turns out that quieting the ego is so much more effective in cultivating well-being, growth, health, productivity, and a healthy, productive self-esteem, than focusing so loudly on self-enhancement.

To be clear, a quiet ego is not the same thing as a silent ego. Squashing the ego so much that it loses its identity entirely does not do yourself or the world any favors. Instead, the quiet ego perspective emphasizes balance and integration. As Wayment and colleagues put it, “The volume of the ego is turned down so that it might listen to others as well as the self in an effort to approach life more humanely and compassionately.” The quiet ego approach focuses on balancing the interests of the self and others, and cultivating growth of the self and others over time based on self-awareness, interdependent identity, and compassionate experience.

The goal of the quiet ego approach is to arrive at a less defensive, and more integrative stance toward the self and others, not lose your sense of self or deny your need for the esteem from others. You can very much cultivate an authentic identity that incorporates others without losing the self, or feeling the need for narcissistic displays of winning. A quiet ego is an indication of a healthy self-esteem, one that acknowledges one’s own limitations, doesn’t need to constantly resort to defensiveness whenever the ego is threatened, and yet has a firm sense of self-worth and competence.

According to Bauer and Wayment, the quiet ego consists of four deeply interconnected facets that can be cultivated: detached awareness, inclusive identity, perspective-taking, and growth-mindedness. These four qualities of the quiet ego contribute to having a general stance of balance and growth toward the self and others:

  • Detached Awareness. Those with a quiet ego have an engaged, nondefensive form of attention to the present moment. They are aware of both the positive and negatives of a situation, and their attention is detached from more ego-driven evaluations of the present moment. Rather, they attempt to see reality as clearly as possible. This requires openness and acceptance to whatever one might discover about the self or others in the present moment, and letting the moment unfold as naturally as possibly. It also involves the ability to revisit thoughts and feelings that have already occurred, examine them more objectively than perhaps one was able to in the moment, and make the appropriate adjustments that will lead to further growth.
  • Inclusive Identity. People whose egos are turned down in volume have a balanced or more integrative interpretation of the self and others. They understand other perspectives in a way that allows them to identify with the experience of others, break down barriers, and come to a deeper understanding of common humanity. An ability to be mindful, and the detached awareness that comes with it, can help facilitate an inclusive identity, especially under moments of conflict, such as having one’s identity or core values challenged. If your identity is inclusive, you’re likely to be cooperative and compassionate toward others rather than only working to help yourself.
  • Perspective-Taking. By reflecting on other viewpoints, the quiet ego brings attention outside the self, increasing empathy and compassion. Perspective taking and inclusive identity are intimately intertwined, as either one can trigger the other. For instance, the realization of one’s interdependence with others can lead to a greater understanding of the perspective of others.
  • Growth-Mindedness. A concern for prosocial development and change for self and others over time causes those with a quiet ego to question the long-term impact of their actions in the moment, and to view the present moment as part of an ongoing life journey instead of a threat to one’s self and existence. Growth-mindedness and perspective taking complement each other nicely, as a growth stance toward the moment clears a space for understanding multiple perspectives. Growth-mindedness is also complementary to detached awareness, as both are focused on dynamic processes rather than evaluation of the final product.

These qualities should not be viewed in isolation from each other, but as part of a whole system of ego functioning. Curious where you lie on the quiet ego continuum? Here are 14 items that will give you a rough estimation. If you find yourself nodding in strong agreement to most of these items, you probably have a quiet ego:

Quiet Ego Scale (QES)

  1. I often pay attention when I am doing things.
  2. I don’t do jobs or tasks automatically, I am aware of what I’m doing.
  3. I don’t rush through activities without being really attentive to them.
  4. I feel a connection to all living things.
  5. I feel a connection with strangers.
  6. I feel a connection to people of other races.
  7. Before criticizing somebody, I try to imagine how I would feel if I were in their place.
  8. When I’m upset at someone, I usually try to put myself in his or her shoes for a while.
  9. I try to look at everybody’s side of a disagreement before I make a decision.
  10. I find it easy to see things from another person’s point of view.
  11. For me, life has been a continuous process of learning, changing, and growth.
  12. I think it is important to have new experiences that challenge how you think about yourself and the world.
  13. I have the sense that I have developed a lot as a person over time.
  14. When I think about it, I have really improved a lot as a person over the years.

Those scoring higher on the Quiet Ego Scale tend to be more interested in personal growth and balance and are more likely to seek growth through authenticity, mastery, and positive social relationships. While a quiet ego is positively related to having a healthy self-esteem, resilience, and healthy coping strategies for dealing with life’s stressors, it is also related to humanitarian attitudes and behaviors. This is consistent with the idea that a quiet ego balances compassion with self-protection and growth goals. Indeed, a good indication that one is growing is that the ego is quieting. A quiet ego is also associated with humility, spiritual growth, flexible thinking, open-minded thinking, the ability to savor everyday experiences, life satisfaction, risk-taking, and the feeling that life is meaningful. It’s clear that a quiet ego is very conducive to living a full existence.

In my own research, I found a zero relationship between having a quiet ego and scores on a measure of «self-sacrificing self-enhancement», which is a actually facet of narcissism. Self-sacrificing self-enhancement is measured by items such as:

  • Sacrificing for others makes me the better person.
  • I try to show what a good person I am through my sacrifices.
  • I like to have friends who rely on me because it makes me feel important.
  • I feel important when others rely on me.

This suggests that quieting the ego is not about just any sort of other-concern (such as the ego-driven need to appear compassionate). It seems that the quiet ego is related to a genuine concern for the growth and development of self and others. In line with this, I found that the quiet ego was positively related to measures of compassion and empathy that were negatively correlated with self-sacrificing self-enhancement. Consistent with prior research, I also found a positive relationship between a quiet ego and self-compassion. It appears then that those with a quiet ego tend be loving, giving people, but also take care of themselves just as compassionately as they tend to take care of others.

Another recent study conducted by Heidi Wayment and Jack Bauer further supports the notion that the quiet ego really does balance the needs of self and others. They found that having a quiet ego was associated with self-transcendent values– such as universalism and benevolence– as well as self-direction and achievement. Also, the quiet ego was unrelated to conformity.

These results underscore the centrality of growth and balance values to the quiet ego construct, and make clear that quieting the ego does not quiet the self. In fact, I would like to put forward the following equation:

The quieter the ego = The stronger one’s best self emerges

I think it’s time for our society to realize (and put into practice) the fact that you don’t have to choose either concern for the self or concern for others. In fact, intentionally practicing to maintain a healthy balance between these fundamental concerns is most conducive to health, growth, well-being, high performance, creativity, and actually arriving at the truth.

Imagine if in addition to learning math, reading, and sex education in school, we also learned how to cultivate the four characteristics of the quiet ego? Or imagine if before any potentially heated public debate, the ground rules included at least an attempt for all participants to practice these characteristics? Better yet, how about instead of the goal of the debate being «who won?», the debate concludes by having each participant state the things they learned from the other person as a result of the discussion? Would that really be so boring? If so, then I think the problem cuts even deeper than I thought.

I don’t think it’s an overstatement to say that the cultivation of these skills in our society would lead to greater mental health, useful reality-based information, as well as peace and unity among humans. Instead of destroying each other how about we learn from each other?

© 2018 Scott Barry Kaufman, All Rights Reserved

* I say «all of us» because I really do believe that all of us (including me!) can benefit from cultivating a quieter ego. This is a lifelong practice, and one that each of us are capable of committing to and moving toward in our daily lives. Recent research (see Discussion section of this paper) suggests that there are activities that do in fact enhance people’s quiet ego functioning.

 

Από : The Pressing Need for Everyone to Quiet Their Egos

Περί αγάπης φιλοσοφία

«Αν κάποιος αγαπάει μόνο ένα άλλο άτομο και είναι αδιάφορος προς όλους τους άλλους, η αγάπη του δεν είναι αγάπη, αλλά μια συμβιωτική προσκόλληση ή διογκωμένος εγωτισμός.» «Η αγάπη δεν είναι πρωτίστως σχέση με ένα συγκεκριμένο άτομο. Είναι μια στάση, μια διαμόρφωση του χαρακτήρα που καθορίζει τη συγγένεια του προσώπου με ολόκληρο τον κόσμο στο […]

via Περί αγάπης φιλοσοφία — Evolution Path

Nervous Breakdown

nervous breakdown
Ένα από τα συμπτώματα μιας επερχόμενης νευρικής κατάρρευσης είναι η πεποίθηση του ατόμου οτι η εργασία του είναι τεράστιας σπουδαιότητας

Η εργασία σκοτώνει ανθρώπους και κανείς δε νοιάζεται

Είναι από τις φορές που ένας πηχαίος τίτλος εκ πρώτης όψεως τραβηγμένος, όντως ανταποκρίνεται στο περιεχόμενό του.

Περίληψη :

Η εργασία και ο τρόπος που σκεφτόμαστε την εργασία σήμερα (work culture) προκαλεί μεγάλες ποσότητες στρες.

Το στρες είναι εν μέρει υπεύθυνο βάσει υψηλού όγκου της σύγχρονης έρευνας για χρόνιες παθήσεις όπως ο διαβήτης, καρδιαγγειακής νόσου και μεταβολικού συνδρόμου (και άλλες θα προσέθετα εγώ).

Άρα επαγωγικά ο τρόπος που δουλεύουμε, στις συνθήκες που δουλεύουμε έχει υποτιμημένη αρνητική επίδραση στην υγεία μας και «χαρτογραφεί μια σειρά δεινών» που ξεκινούν από το ανθρωπιστικό-ψυχολογικό επίπεδο και φτάνει ως το υψηλό κόστος για τα συστήματα υγείας παγκοσμίως.

Αυτά τα λέει ο κύριος Pfeffer, a professor of organizational behavior at Stanford Graduate School of Business στο νέο βιβλίο του και στην παρακάτω συνέντευξη

“The Workplace Is Killing People and Nobody Cares”

Imperfection

imperfection
«Ένας από τους βασικούς κανόνες του σύμπαντος είναι ότι τίποτα δεν είναι τέλειο. Η τελειότητα απλά δεν υπάρχει ….. Χωρίς ατέλειες, ούτε εσείς ούτε εγώ θα υπήρχαμε «

Remember to look up at the stars

Remember to look up at the stars
«Θυμήσου να κοιτάς τα αστέρια και όχι τα πόδια σαυ. Προσπάθησε να κατανοείς τι βλέπεις και να αναρωτιέσαι τι κάνει το σύμπαν να υπάρχει. Να έχεις περιέργεια. Και όσο και αν φαίνεται δύσκολη η ζωή, υπάρχει πάντα κάτι που μπορείς να κάνεις και να πετύχεις.
Έχει σημασία να μην παραιτείσαι. «

Ισχύει? Απόδειξη

Acceptance without proof is the fundamental characteristic

science replaces private prejudice

People wrap themselves in their beliefs

In order to disprove the assertion that

Deviner avant de démontrer! Ai-je besoin

Το θέμα της επιστημονικής αποδειξιμότητας (provability) ή μη πεποιθήσεων, θεωριών, ερμηνειών, κλινικών παρατηρήσεων, γεγονότων αποτελεί κατά τη γνώμη μου ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο και υποψήφιο για το fallacy που ονομάζεται black or white thinking.

Από τη μια πλευρά είναι δεδομένο οτι η επιστημονική απόδειξη/επιβεβαίωση είναι μείζονος σημασίας και αναγκαία προυπόθεση για την ίδια την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Στην ιατρική για παράδειγμα το να βρεις οτι το Α προκαλεί το Β με επιστημονικά δεδομένα δίνει τη δυνατότητα να προχωρήσεις στην ανεύρεση θεραπείας για το Α ώστε να μην προκαλεί το Β (βέβαια έχει εντοπιστεί και αναδειχθεί από μερίδα της επιστημονικής κοινότητας διαβλητότητα στη μεθοδολογία ορισμένων ερευνών, με αποτέλεσμα την αμφισβήτηση των αποδεικτικών στοιχείων και ενίοτε της αξιοπιστίας τους). Επιπλέον αποτελεί ανθρώπινη μάστιγα ανά τους αιώνες η άκριτη προσκόλληση σε αβάσιμες ερμηνείες, σε μαγικούς τρόπους σκέψης, σε αυθαίρετες δογματικές αντιλήψεις.

Από τη άλλη πιστεύω οτι χρειάζεται προσοχή από μερίδα επιστημόνων στο να μη γίνεται το κυνήγι αποδείξεων μια εμμονή τόσο εκτεταμένη που οτιδήποτε μη αποδείξιμο να καθίσταται μη αποδεκτό. Ο τρόπος σκέψης αυτός είναι από τη φύση του περιοριστικός διότι αφαιρεί από τον επιστημονικό ρεπερτόριο χρήσιμες και δημιουργικές ιδιότητες όπως η οξεία παρατηρητικότητα, η αξιωματική θεώρηση, η επαγωγική σκέψη, η διαισθητική αντίληψη. Το θέμα είναι βέβαια να μπορεί κανείς να διαθέτει τις ιδιότητες αυτές. Επιπλέον η μεγάλη έμφαση στη μη αποδειξιμότητα μιας παρατήρησης την ώρα που η παρατήρηση αυτή εμπειρικά δείχνει θετικά αποτελέσματα, θα μπορούσε να δίνει πάτημα στην κακόβουλη αμφισβήτηση της εγκυρότητας αυτής από συγκεκριμένες οπισθοδρομικές ομάδες. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται ιδιαιτέρως στην ψυχιατρική.

Υποστηρίζω οτι ο επιστήμονας θα πρέπει να μπορεί να μετακινείται ευέλικτα ανάμεσα στα δύο αυτά state of mind για να είναι όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικός.

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Υπαρξιακό

Τι άλλο μπορεί να υπάρχει πέρα από την απόλαυση της ζωής εφόσον η ζωή κάποτε θα τελειώσει.

Ο συντονισμός με τα ερεθίσματα και η βίωση των αισθήσεων και συναισθημάτων που αυτά προκαλούν. Η αίσθηση της χαράς σε κάθε παρόν, η δημιουργία, η εξερεύνηση του μυστηρίου της ζωής, της ύπαρξης και το δέος που αυτή προκαλεί, η άντληση ικανοποίησης από την κάθε προσπάθεια και την προσφορά στους άλλους και στο σύνολο. Η εξερεύνηση και του ίδιου μας του εαυτού. Η προώθηση των ορίων γνώσης της ανθρωπότητας. Η ανέλιξη από τις δυσκολίες. Η βοήθεια σε αυτούς που τη χρειάζονται. Η υπέρβαση των αμέτρητων εφήμερων ανησυχιών που μας ταλανίζουν σα να είναι τα σημαντικότερα πράγματα στο σύμπαν. Η διαδικασία της ένωσης με ανθρώπους και φύση που φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο αρχικό Ένα.

Το τι πιστεύουμε είναι διαφορετικό από το τι ξέρουμε. Αν ισχύουν οι θεωρήσεις ότι με κάποιο τρόπο η ψυχή θα συνεχίσει, τι άλλο υπάρχει πέρα από ανοιχτό ορίζοντα στην ανακάλυψη του τι θα είναι αυτό. Αν όμως όχι, αν η ζωή τελειώνει οριστικά, είναι λίγα τα παραπάνω?

Σ.Κ.