The Pressing Need for Everyone to Quiet Their Egos

We live in some times. On the one hand, things are better than they’ve ever been. Overall rates of violence, poverty, and disease are down. There have been substantial increases in education, longevity, leisure time, and safety. On the other hand… We are more divided than ever as a species. Tribalism and identity politics are rampant on all sides of everything.

Steven Pinker and other intellectuals think that the answer is a return to Enlightenment values— things like reason, individualism, and the free expression of as many ideas as possible and an effective method for evaluating the truth of them. I agree that this is part of the solution, but I think an often underdiscussed part of the problem is much more fundamental: all of our egos are just too damn loud.*

Watching debates in the media (and especially on YouTube) lately has been making my head explode. There seems to be this growing belief that the goal is always to win. Not have a dialectical, well-intentioned, mutual search for overarching principles and productive ways forward that will improve humanity– but to just win and destroy.

Now, don’t get me wrong– I find a good intellectual domination just as thrilling as the next person. But cheap thrills aside, I also care deeply about there actually being a positive outcome. Arriving at the truth and improving society may not be explicit goals of a WWE match, but surely these are worthy goals of public discourse?

There is also an interesting paradox at play here in that the more the ego is quieted, the higher the likelihood of actually reaching one’s goals. I think we tend to grossly underestimate the extent to which the drive for self-enhancement actually gets in the way of reaching one’s goals– even if one’s goals are primarily agentic.

Since psychologists use of the term ego is very different ways, let me be clear how I am defining it here. I define the ego as that aspect of the self that has the incessant need to see itself in a positive light. Make no doubt: the self can be our greatest resource, but it can also be our darkest enemy. On the one hand, the fundamentally human capacities for self-awareness, self-reflection, and self-control are essential for reaching our goals. On the other hand, the self will do anything to disavow itself of responsibility for any negative outcome it may have played a role. As one researcher put it, the self engenders “a self-zoo of self-defense mechanisms.” I believe we can refer to these defensive strategies to see the self in a positive light as the “ego”. A noisy ego spends so much time defending the self as if it were a real thing, and then doing whatever it takes to assert itself, that it often inhibits the very goals it is most striving for.

In recent years, Heidi Wayment and her colleagues have been developing a “quiet ego” research program grounded in Buddhist philosophy and humanistic psychology ideals, and backed by empirical research in the field of positive psychology. Paradoxically, it turns out that quieting the ego is so much more effective in cultivating well-being, growth, health, productivity, and a healthy, productive self-esteem, than focusing so loudly on self-enhancement.

To be clear, a quiet ego is not the same thing as a silent ego. Squashing the ego so much that it loses its identity entirely does not do yourself or the world any favors. Instead, the quiet ego perspective emphasizes balance and integration. As Wayment and colleagues put it, “The volume of the ego is turned down so that it might listen to others as well as the self in an effort to approach life more humanely and compassionately.” The quiet ego approach focuses on balancing the interests of the self and others, and cultivating growth of the self and others over time based on self-awareness, interdependent identity, and compassionate experience.

The goal of the quiet ego approach is to arrive at a less defensive, and more integrative stance toward the self and others, not lose your sense of self or deny your need for the esteem from others. You can very much cultivate an authentic identity that incorporates others without losing the self, or feeling the need for narcissistic displays of winning. A quiet ego is an indication of a healthy self-esteem, one that acknowledges one’s own limitations, doesn’t need to constantly resort to defensiveness whenever the ego is threatened, and yet has a firm sense of self-worth and competence.

According to Bauer and Wayment, the quiet ego consists of four deeply interconnected facets that can be cultivated: detached awareness, inclusive identity, perspective-taking, and growth-mindedness. These four qualities of the quiet ego contribute to having a general stance of balance and growth toward the self and others:

  • Detached Awareness. Those with a quiet ego have an engaged, nondefensive form of attention to the present moment. They are aware of both the positive and negatives of a situation, and their attention is detached from more ego-driven evaluations of the present moment. Rather, they attempt to see reality as clearly as possible. This requires openness and acceptance to whatever one might discover about the self or others in the present moment, and letting the moment unfold as naturally as possibly. It also involves the ability to revisit thoughts and feelings that have already occurred, examine them more objectively than perhaps one was able to in the moment, and make the appropriate adjustments that will lead to further growth.
  • Inclusive Identity. People whose egos are turned down in volume have a balanced or more integrative interpretation of the self and others. They understand other perspectives in a way that allows them to identify with the experience of others, break down barriers, and come to a deeper understanding of common humanity. An ability to be mindful, and the detached awareness that comes with it, can help facilitate an inclusive identity, especially under moments of conflict, such as having one’s identity or core values challenged. If your identity is inclusive, you’re likely to be cooperative and compassionate toward others rather than only working to help yourself.
  • Perspective-Taking. By reflecting on other viewpoints, the quiet ego brings attention outside the self, increasing empathy and compassion. Perspective taking and inclusive identity are intimately intertwined, as either one can trigger the other. For instance, the realization of one’s interdependence with others can lead to a greater understanding of the perspective of others.
  • Growth-Mindedness. A concern for prosocial development and change for self and others over time causes those with a quiet ego to question the long-term impact of their actions in the moment, and to view the present moment as part of an ongoing life journey instead of a threat to one’s self and existence. Growth-mindedness and perspective taking complement each other nicely, as a growth stance toward the moment clears a space for understanding multiple perspectives. Growth-mindedness is also complementary to detached awareness, as both are focused on dynamic processes rather than evaluation of the final product.

These qualities should not be viewed in isolation from each other, but as part of a whole system of ego functioning. Curious where you lie on the quiet ego continuum? Here are 14 items that will give you a rough estimation. If you find yourself nodding in strong agreement to most of these items, you probably have a quiet ego:

Quiet Ego Scale (QES)

  1. I often pay attention when I am doing things.
  2. I don’t do jobs or tasks automatically, I am aware of what I’m doing.
  3. I don’t rush through activities without being really attentive to them.
  4. I feel a connection to all living things.
  5. I feel a connection with strangers.
  6. I feel a connection to people of other races.
  7. Before criticizing somebody, I try to imagine how I would feel if I were in their place.
  8. When I’m upset at someone, I usually try to put myself in his or her shoes for a while.
  9. I try to look at everybody’s side of a disagreement before I make a decision.
  10. I find it easy to see things from another person’s point of view.
  11. For me, life has been a continuous process of learning, changing, and growth.
  12. I think it is important to have new experiences that challenge how you think about yourself and the world.
  13. I have the sense that I have developed a lot as a person over time.
  14. When I think about it, I have really improved a lot as a person over the years.

Those scoring higher on the Quiet Ego Scale tend to be more interested in personal growth and balance and are more likely to seek growth through authenticity, mastery, and positive social relationships. While a quiet ego is positively related to having a healthy self-esteem, resilience, and healthy coping strategies for dealing with life’s stressors, it is also related to humanitarian attitudes and behaviors. This is consistent with the idea that a quiet ego balances compassion with self-protection and growth goals. Indeed, a good indication that one is growing is that the ego is quieting. A quiet ego is also associated with humility, spiritual growth, flexible thinking, open-minded thinking, the ability to savor everyday experiences, life satisfaction, risk-taking, and the feeling that life is meaningful. It’s clear that a quiet ego is very conducive to living a full existence.

In my own research, I found a zero relationship between having a quiet ego and scores on a measure of «self-sacrificing self-enhancement», which is a actually facet of narcissism. Self-sacrificing self-enhancement is measured by items such as:

  • Sacrificing for others makes me the better person.
  • I try to show what a good person I am through my sacrifices.
  • I like to have friends who rely on me because it makes me feel important.
  • I feel important when others rely on me.

This suggests that quieting the ego is not about just any sort of other-concern (such as the ego-driven need to appear compassionate). It seems that the quiet ego is related to a genuine concern for the growth and development of self and others. In line with this, I found that the quiet ego was positively related to measures of compassion and empathy that were negatively correlated with self-sacrificing self-enhancement. Consistent with prior research, I also found a positive relationship between a quiet ego and self-compassion. It appears then that those with a quiet ego tend be loving, giving people, but also take care of themselves just as compassionately as they tend to take care of others.

Another recent study conducted by Heidi Wayment and Jack Bauer further supports the notion that the quiet ego really does balance the needs of self and others. They found that having a quiet ego was associated with self-transcendent values– such as universalism and benevolence– as well as self-direction and achievement. Also, the quiet ego was unrelated to conformity.

These results underscore the centrality of growth and balance values to the quiet ego construct, and make clear that quieting the ego does not quiet the self. In fact, I would like to put forward the following equation:

The quieter the ego = The stronger one’s best self emerges

I think it’s time for our society to realize (and put into practice) the fact that you don’t have to choose either concern for the self or concern for others. In fact, intentionally practicing to maintain a healthy balance between these fundamental concerns is most conducive to health, growth, well-being, high performance, creativity, and actually arriving at the truth.

Imagine if in addition to learning math, reading, and sex education in school, we also learned how to cultivate the four characteristics of the quiet ego? Or imagine if before any potentially heated public debate, the ground rules included at least an attempt for all participants to practice these characteristics? Better yet, how about instead of the goal of the debate being «who won?», the debate concludes by having each participant state the things they learned from the other person as a result of the discussion? Would that really be so boring? If so, then I think the problem cuts even deeper than I thought.

I don’t think it’s an overstatement to say that the cultivation of these skills in our society would lead to greater mental health, useful reality-based information, as well as peace and unity among humans. Instead of destroying each other how about we learn from each other?

© 2018 Scott Barry Kaufman, All Rights Reserved

* I say «all of us» because I really do believe that all of us (including me!) can benefit from cultivating a quieter ego. This is a lifelong practice, and one that each of us are capable of committing to and moving toward in our daily lives. Recent research (see Discussion section of this paper) suggests that there are activities that do in fact enhance people’s quiet ego functioning.

 

Από : The Pressing Need for Everyone to Quiet Their Egos

Περί αγάπης φιλοσοφία

«Αν κάποιος αγαπάει μόνο ένα άλλο άτομο και είναι αδιάφορος προς όλους τους άλλους, η αγάπη του δεν είναι αγάπη, αλλά μια συμβιωτική προσκόλληση ή διογκωμένος εγωτισμός.» «Η αγάπη δεν είναι πρωτίστως σχέση με ένα συγκεκριμένο άτομο. Είναι μια στάση, μια διαμόρφωση του χαρακτήρα που καθορίζει τη συγγένεια του προσώπου με ολόκληρο τον κόσμο στο […]

via Περί αγάπης φιλοσοφία — Evolution Path

Nervous Breakdown

nervous breakdown
Ένα από τα συμπτώματα μιας επερχόμενης νευρικής κατάρρευσης είναι η πεποίθηση του ατόμου οτι η εργασία του είναι τεράστιας σπουδαιότητας

Η εργασία σκοτώνει ανθρώπους και κανείς δε νοιάζεται

Είναι από τις φορές που ένας πηχαίος τίτλος εκ πρώτης όψεως τραβηγμένος, όντως ανταποκρίνεται στο περιεχόμενό του.

Περίληψη :

Η εργασία και ο τρόπος που σκεφτόμαστε την εργασία σήμερα (work culture) προκαλεί μεγάλες ποσότητες στρες.

Το στρες είναι εν μέρει υπεύθυνο βάσει υψηλού όγκου της σύγχρονης έρευνας για χρόνιες παθήσεις όπως ο διαβήτης, καρδιαγγειακής νόσου και μεταβολικού συνδρόμου (και άλλες θα προσέθετα εγώ).

Άρα επαγωγικά ο τρόπος που δουλεύουμε, στις συνθήκες που δουλεύουμε έχει υποτιμημένη αρνητική επίδραση στην υγεία μας και «χαρτογραφεί μια σειρά δεινών» που ξεκινούν από το ανθρωπιστικό-ψυχολογικό επίπεδο και φτάνει ως το υψηλό κόστος για τα συστήματα υγείας παγκοσμίως.

Αυτά τα λέει ο κύριος Pfeffer, a professor of organizational behavior at Stanford Graduate School of Business στο νέο βιβλίο του και στην παρακάτω συνέντευξη

“The Workplace Is Killing People and Nobody Cares”

Imperfection

imperfection
«Ένας από τους βασικούς κανόνες του σύμπαντος είναι ότι τίποτα δεν είναι τέλειο. Η τελειότητα απλά δεν υπάρχει ….. Χωρίς ατέλειες, ούτε εσείς ούτε εγώ θα υπήρχαμε «

Remember to look up at the stars

Remember to look up at the stars
«Θυμήσου να κοιτάς τα αστέρια και όχι τα πόδια σαυ. Προσπάθησε να κατανοείς τι βλέπεις και να αναρωτιέσαι τι κάνει το σύμπαν να υπάρχει. Να έχεις περιέργεια. Και όσο και αν φαίνεται δύσκολη η ζωή, υπάρχει πάντα κάτι που μπορείς να κάνεις και να πετύχεις.
Έχει σημασία να μην παραιτείσαι. «

Ισχύει? Απόδειξη

Acceptance without proof is the fundamental characteristic

science replaces private prejudice

People wrap themselves in their beliefs

In order to disprove the assertion that

Deviner avant de démontrer! Ai-je besoin

Το θέμα της επιστημονικής αποδειξιμότητας (provability) ή μη πεποιθήσεων, θεωριών, ερμηνειών, κλινικών παρατηρήσεων, γεγονότων αποτελεί κατά τη γνώμη μου ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο και υποψήφιο για το fallacy που ονομάζεται black or white thinking.

Από τη μια πλευρά είναι δεδομένο οτι η επιστημονική απόδειξη/επιβεβαίωση είναι μείζονος σημασίας και αναγκαία προυπόθεση για την ίδια την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Στην ιατρική για παράδειγμα το να βρεις οτι το Α προκαλεί το Β με επιστημονικά δεδομένα δίνει τη δυνατότητα να προχωρήσεις στην ανεύρεση θεραπείας για το Α ώστε να μην προκαλεί το Β (βέβαια έχει εντοπιστεί και αναδειχθεί από μερίδα της επιστημονικής κοινότητας διαβλητότητα στη μεθοδολογία ορισμένων ερευνών, με αποτέλεσμα την αμφισβήτηση των αποδεικτικών στοιχείων και ενίοτε της αξιοπιστίας τους). Επιπλέον αποτελεί ανθρώπινη μάστιγα ανά τους αιώνες η άκριτη προσκόλληση σε αβάσιμες ερμηνείες, σε μαγικούς τρόπους σκέψης, σε αυθαίρετες δογματικές αντιλήψεις.

Από τη άλλη πιστεύω οτι χρειάζεται προσοχή από μερίδα επιστημόνων στο να μη γίνεται το κυνήγι αποδείξεων μια εμμονή τόσο εκτεταμένη που οτιδήποτε μη αποδείξιμο να καθίσταται μη αποδεκτό. Ο τρόπος σκέψης αυτός είναι από τη φύση του περιοριστικός διότι αφαιρεί από τον επιστημονικό ρεπερτόριο χρήσιμες και δημιουργικές ιδιότητες όπως η οξεία παρατηρητικότητα, η αξιωματική θεώρηση, η επαγωγική σκέψη, η διαισθητική αντίληψη. Το θέμα είναι βέβαια να μπορεί κανείς να διαθέτει τις ιδιότητες αυτές. Επιπλέον η μεγάλη έμφαση στη μη αποδειξιμότητα μιας παρατήρησης την ώρα που η παρατήρηση αυτή εμπειρικά δείχνει θετικά αποτελέσματα, θα μπορούσε να δίνει πάτημα στην κακόβουλη αμφισβήτηση της εγκυρότητας αυτής από συγκεκριμένες οπισθοδρομικές ομάδες. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται ιδιαιτέρως στην ψυχιατρική.

Υποστηρίζω οτι ο επιστήμονας θα πρέπει να μπορεί να μετακινείται ευέλικτα ανάμεσα στα δύο αυτά state of mind για να είναι όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικός.

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Υπαρξιακό

Τι άλλο μπορεί να υπάρχει πέρα από την απόλαυση της ζωής εφόσον η ζωή κάποτε θα τελειώσει.

Ο συντονισμός με τα ερεθίσματα και η βίωση των αισθήσεων και συναισθημάτων που αυτά προκαλούν. Η αίσθηση της χαράς σε κάθε παρόν, η δημιουργία, η εξερεύνηση του μυστηρίου της ζωής, της ύπαρξης και το δέος που αυτή προκαλεί, η άντληση ικανοποίησης από την κάθε προσπάθεια και την προσφορά στους άλλους και στο σύνολο. Η εξερεύνηση και του ίδιου μας του εαυτού. Η προώθηση των ορίων γνώσης της ανθρωπότητας. Η ανέλιξη από τις δυσκολίες. Η βοήθεια σε αυτούς που τη χρειάζονται. Η υπέρβαση των αμέτρητων εφήμερων ανησυχιών που μας ταλανίζουν σα να είναι τα σημαντικότερα πράγματα στο σύμπαν. Η διαδικασία της ένωσης με ανθρώπους και φύση που φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο αρχικό Ένα.

Το τι πιστεύουμε είναι διαφορετικό από το τι ξέρουμε. Αν ισχύουν οι θεωρήσεις ότι με κάποιο τρόπο η ψυχή θα συνεχίσει, τι άλλο υπάρχει πέρα από ανοιχτό ορίζοντα στην ανακάλυψη του τι θα είναι αυτό. Αν όμως όχι, αν η ζωή τελειώνει οριστικά, είναι λίγα τα παραπάνω?

Σ.Κ.

Νεύρωση & Κοινωνία

Erich Fromm neurosis society
“A person who has not been completely alienated, who has remained sensitive and able to feel, who has not lost the sense of dignity, who is not yet «for sale», who can still suffer over the suffering of others, who has not acquired fully the having mode of existence – briefly, a person who has remained a person and not become a thing – cannot help feeling lonely, powerless, isolated in present-day society. He cannot help doubting himself and his own convictions, if not his sanity. He cannot help suffering, even though he can experience moments of joy and clarity that are absent in the life of his «normal» contemporaries. Not rarely will he suffer from neurosis that results from the situation of a sane man living in an insane society, rather than that of the more conventional neurosis of a sick man trying to adapt himself to a sick society. In the process of going further in his analysis, i.e. of growing to greater independence and productivity,his neurotic symptoms will cure themselves. ” Erich Fromm

Ο Πάπας έκανε ψυχανάλυση κάποια στιγμή στη ζωή του

Francis says he visited psychoanalyst for six months ‘to clarify a few things’ and that now nothing frightens him

Pope Francis
Pope Francis: ‘The psychoanalysis helped me a lot.’ Photograph: Giuseppe C/PacificPress/Barcroft

Pope Francis has revealed that he sought the help of a psychoanalyst for six months when he was 42 and the leader of the Jesuit order in Argentina during the country’s military dictatorship.

The pope’s disclosure was made in a book based on 12 in-depth interviews with the French sociologist Dominique Wolton, to be published next week.

Francis said the weekly sessions with the psychoanalyst helped him a lot. “For six months, I went to her home once a week to clarify a few things. She was a doctor and psychoanalyst. She was always there,” he told Wolton for the 432-page book Pope Francis: Politics and Society.

“Then one day, before she died, she called me. Not to receive the sacraments – because she was Jewish – but for a spiritual dialogue. She was a good person.”

Francis told Wolton he now felt free. “Of course, I’m in a cage at the Vatican, but not spiritually. Nothing frightens me,” he said.

The pope also took aim at priests who were “rigid and afraid to communicate”.

The disclosure came when Francis was discussing the role and influence of the “courageous” women in his life, including his mother, his two grandmothers and Esther Ballestrino de Careaga, the communist founder of the Mothers of the Plaza de Mayo movement in Buenos Aires, who was killed during the dictatorship.

He also spoke of childhood sweethearts and adolescent girlfriends, saying his relationships with women had enriched his life. “I thank God for having known these true women in my life,” the pope told Wolton. “[Women see things differently from men] and it is important to listen to both.”

The Jesuit tradition is known to value psychoanalysis, with many regarding self-awareness and introspection as being complementary to spirituality.

Robert Mickens, the Rome-based editor of the English-language edition of Catholic daily newspaper La Croix, said Francis had previously acknowledged that social sciences could benefit human development.

“There has been a gradual shift in attitudes within the Catholic church towards psychotherapy since the 1970s,” Mickens said. “It’s very common in priest formation programmes, especially in the western world, for them to undergo a psychological evaluation before admission to a seminary or diocese. There’s a recognition that social sciences can help unearth issues that need to be dealt with.”

The pope’s “eye-popping” disclosures could challenge the perception among some people that those who sought treatment were weak, he said.

In 2008, the Vatican issued guidelines on the use of psychology in the training of priests. “In some cases, recourse to experts in the psychological sciences can be useful,” the paper said.

Among candidates for the priesthood “can be found some who come from particular experiences – human, family, professional, intellectual or affective – which, in various ways, have left psychological wounds that are not yet healed and that cause disturbances,” the guidelines said.

“These wounds, unknown to the candidate in their real effects, are often erroneously attributed by him to causes outside himself, thus depriving him of the possibility of facing them adequately.”

At the time of his sessions in 1978 or 1979, tensions over the leadership of Jorge Bergoglio, as Pope Francis was then known, were high among Argentina’s Jesuits.

He had earlier been accused of effectively delivering two fellow priests to the military authorities in 1976, when he refused to publicly endorse their controversial social work in the slums of Buenos Aires.

Argentina’s “dirty war” was over by the time of Bergoglio’s psychotherapy, but the military dictatorship was still in place.

However, there was continuing controversy over his divisive leadership. During his six years as provincial superior from 1973 to 1979, he upset some people with his determination to impose a fresh direction and purpose.

“It’s hard to know exactly what took him to seek psychotherapy – perhaps issues which had come to the fore as leader of the Jesuits,” said Austen Ivereigh, the author of The Great Reformer: Francis and the Making of a Radical Pope.

“It was certainly a tense time both nationally and internationally [for Jesuits], adding to what had been a difficult, although very successful, period for Bergoglio. He had gallstones soon after, which suggests a level of stress.

“But maybe he just wanted to take the time to take stock. Jesuits are not afraid of seeking professional help when they need it and see psychotherapy as complementary to spirituality. I think this revelation only adds to our already very human picture of a remarkable man.”

There are more psychologists per capita in Argentina than any other country in the world, according to researcher Modesto Alonso. In 2011, there were 196 psychologists for every 100,000 people compared with about 27 per 100,000 in the US.

In his conversations with Wolton, Francis said European countries exploited Africa in the colonial era, and although Europe had “important Christian roots … they are not the only ones. There are others that cannot be denied.”

Abortion, he said, was a “grave sin, it’s the murder of an innocent”. And while he insisted marriage was between a man and a woman, saying “we cannot change it, this is the nature of things,” the pope acknowledged the existence of same-sex civil unions.

Wolton’s book is published next Wednesday as Francis begins a six-day visit to Colombia, the first visit by a pope in more than 30 years. The South American country is bitterly divided over a peace deal ending a 50-year war between the government and rebel guerrilla forces, Farc, which has claimed an estimated 220,000 lives and displaced millions.

Source : https://www.theguardian.com/world/2017/sep/01/pope-francis-psychoanalysis

13 Reasons Why

Το «13 Reasons Why» είναι μια φετινή ξένη σειρά που πραγματεύεται με εξαιρετικό τρόπο το δύσκολο θέμα του σχολικού εκφοβισμού. Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όσους ενδιαφέρονται να καταλάβουν «εκ των έσω» ποιές συμπεριφορές μπορεί να συνιστούν εκφοβισμό, αλλά κυρίως πόσο βαρύ συναισθηματικό αντίκτυπο έχει στον έφηβο.

Το «13 Reasons Why» δεν είναι μια καθόλου βαρετή σειρά. Εκτυλίσσεται με επίκεντρο το σχολείο μιας μικρής σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας και πρωταγωνιστές έφηβους νέους με διάφορα προβλήματα. Ο τρόπος αφήγησης είναι πρωτότυπος και οι απαντήσεις προκύπτουν επεισόδιο ανά επεισόδιο. Νεαροί «bullies», νεαροί «θύματα», νεαροί που που διαφέρουν και πληρώνουν τίμημα γι’ αυτό, αλκοόλ και ναρκωτικά, παραπλανημένοι γονείς, αδιάφοροι γονείς, προβληματικοί γονείς, σχολείο που νοιάζεται πιο πολύ να συγκαλύψει, αποτυγχάνοντας να βοηθήσει τα ίδια τα παιδιά, είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που διαπλέκονται αριστοτεχνικά σε μια πλοκή που δεν μπορεί παρά να συγκινήσει το θεατή.

Το μήνυμα της σειράς είναι οτι ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί ένα τεράστιο πρόβλημα που μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους, κάποιοι από τους οποίους είναι ύπουλοι και κάποιοι όχι και δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάται. Σήμερα άτομα και κοινωνίες κάνουν τα αδύνατα δυνατά να εμφανίσουν μια «άσπιλη» εικόνα, ενώ η «κρυμμένη» πραγματικότητα μπορεί να καταστρέφει κυριολεκτικά ζωές νέων ανθρώπων. Απαιτείται στροφή στη στάση όλων μας ώστε να περιορίζεται το φαινόμενο όσο περισσότερο γίνεται.

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

13 Reasons Why

Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο

”Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών. Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου».
Στις φωτογραφίες τουλάχιστον, φαινόταν ένα κάστρο ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εντυπωσιακό από τα άλλα, αλλά είχε ιδιαίτερες συστάσεις. Ο οδηγός εξηγούσε πως για λόγους που θα γίνονταν κατανοητοί αργότερα, οι επισκέπτες δεν πλήρωναν είσοδο εκ των προτέρων αλλά ήταν απαραίτητο να κλείσουν από πριν ραντεβού δηλαδή ημέρα και ώρα. Η διαφορετική αυτή πρόταση του είχε κινήσει την περιέργεια, και το ίδιο απόγευμα ο άνθρωπος τηλεφώνησε από το ξενοδοχείο του και έκλεισε ραντεβού.
Όλα λειτουργούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στον κόσμο. Αρκεί να έχει κάποιος ένα σημαντικό ραντεβού κάποια συγκεκριμένη ώρα και ανάγκη να είναι ακριβής, για να μπερδευτούν όλα. Η περίπτωση αυτή δεν αποτέλεσε εξαίρεση, και δέκα λεπτά αργότερα από τη συμφωνημένη ώρα, ο τουρίστας έφτασε στο παλάτι. Παρουσιάστηκε σ’ έναν άντρα με καρό φούστα, που τον περίμενε και τον καλωσόρισε.
-«Οι υπόλοιποι μπήκαν ήδη με τον ξεναγό;» ρώτησε αφού πρώτα δεν είδε κανέναν άλλο επισκέπτη.
-«Οι υπόλοιποι;» ανταπέδωσε την ερώτηση ο άντρας. «όχι οι επισκέψεις είναι ατομικές και δεν προσφέρουμε ξεναγούς»
Χωρίς καμιά αναφορά στο ωράριο, του εξήγησε λίγο την ιστορία του κάστρου και του ανέφερε τι να προσέξει ιδιαιτέρως: τις τοιχογραφίες, τις πανοπλίες στη σοφίτα, τον πολεμικό εξοπλισμό στη Βόρεια αίθουσα, τις κατακόμβες κάτω από τη σκάλα και το δωμάτιο βασανιστηρίων στο μπουντρούμι. Αφού είπε αυτά του έδωσε ένα κουτάλι και του ζήτησε να το κρατήσει οριζόντιο, με το κοίλο μέρος προς τα πάνω.
-«Κι αυτό τι;» ρώτησε ο επισκέπτης
-«Εμείς δεν εισπράττουμε την άδεια εισόδου στο κάστρο. Για να κοστολογήσουμε την επίσκεψή σας καταφεύγουμε σε αυτό το σύστημα. Κάθε επισκέπτης κρατάει ένα κουτάλι σαν αυτό, γεμάτο μέχρι πάνω με ψιλή άμμο. Εδώ χωράνε ακριβώς 100 γραμμάρια. Μετά την περιήγηση σας στο κάστρο, ζυγίζουμε την άμμο που έχει μείνει στο κουτάλι και σας χρεώνουμε μια λίβρα για κάθε γραμμάριο που έχετε χάσει. Ένας τρόπος για να βρούμε το κόστος της καθαριότητας» εξήγησε.
-«Κι αν δεν χάσω ούτε ένα γραμμάριο;»
-«Α αγαπητέ μου κύριε, τότε η επίσκεψη σας στο κάστρα θα είναι δωρεάν»
Ο άνθρωπος αν και έκπληκτος, βρήκε την πρόταση διασκεδαστική και, αφού είδε τον οικοδεσπότη να ξεχειλίζει το κουτάλι με άμμο, ξεκίνησε την περιήγησή του. Έχοντας εμπιστοσύνη στις κινήσεις του, ανέβηκε πολύ αργά τις σκάλες με το βλέμμα καρφωμένο στο κουτάλι. Όταν έφτασε πάνω, στην αίθουσα με τις πανοπλίες, προτίμησε να μην μπει γιατί σκέφτηκε πως ο αέρας θα έπαιρνε την άμμο κι έτσι αποφάσισε να κατέβει προσεκτικά. Περνώντας από την αίθουσα με τις πολεμικές μηχανές, κάτω από τη σκάλα, συνειδητοποίησε πως για να τις δει καλά, θα έπρεπε να κρατηθεί από τα κάγκελα και να σκύψει πολύ. Δεν ήταν επικίνδυνο για την σωματική του ακεραιότητα, αλλά συνεπαγόταν πως θα έχανε κάτι από το περιεχόμενο του κουταλιού, οπότε συμβιβάστηκε να το κοιτάξει από μακριά. Τι ίδιο του συνέβη και με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στα μπουντρούμια. Καθώς επέστρεφε από το διάδρομο στο σημείο εκκίνησης, κατευθύνθηκε ικανοποιημένος προς τον άνθρωπο με τη σκωτσέζικη φούστα που τον περίμενε με μια ζυγαριά. Εκεί άδειασε το περιεχόμενο του κουταλιού και περίμενε την ετυμηγορία του άντρα.
-«Εκπληκτικό, χάσατε μόνο μισό γραμμάριο» ανακοίνωσε, «σας συγχαίρω. Όπως εσεις προβλέψατε, αυτή η επίσκεψη δε θα σας στοιχίσει τίποτα»
-«Ευχαριστώ»
-«Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;» ρώτησε στο τέλος ο οικοδεσπότης.
Ο τουρίστας δίστασε και τελικά αποφάσισε να φανεί ειλικρινής.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι και πολύ. Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να προσέχω την άμμο, που δεν μπόρεσα να δω αυτό που μου είπατε.»
-«Μα αυτό είναι φριχτό! Κοιτάξτε, θα κάνω μια εξαίρεση. Θα σας ξαναγεμίσω το κουτάλι, γιατί είναι ο κανονισμός, αλλά τώρα ξεχάστε πόσο θα χυθεί: μένουν 12 λεπτά μέχρι να έρθει ο επόμενος επισκέπτης. Να πάτε και να γυρίσετε πριν φτάσει»
Χωρίς να χάσει χρόνο, ο άνθρωπος πήρε το κουτάλι κι έτρεξε στη σοφίτα. Όταν έφτασε έριξε μια γρήγορη ματιά σε ότι υπήρχε εκεί, και κατέβηκε τρέχοντας στα μπουντρούμια γεμίζοντας τις σκάλες με άμμο. Δεν περίσσευε ούτε μια στιγμή γιατί τα λεπτά περνούσαν, και σχεδόν πέταξε προς το πέρασμα κάτω από τη σκάλα, όπου, σκύβοντας για να μπει του έπεσε το κουτάλι και χύθηκε όλο το περιεχόμενό του. Κοίταξε το ρολόι του. Είχαν περάσει έντεκα λεπτά. Ξανά, χωρίς να δει τις πολεμικές μηχανές, έτρεξε μέχρι τον άνθρωπο στην είσοδο, στον οποίο παρέδωσε το άδειο κουτάλι.
-«Αυτή τη φορά χωρίς άμμο λοιπόν, αλλά μην ανησυχείτε, έχουμε κάνει μια συμφωνία. Πώς ήταν; Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;»
Ξανά ο επισκέπτης δίστασε μερικές στιγμές.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι» ομολόγησε στο τέλος. «Ήμουν τόσο απασχολημένος να γυρίσω πριν φτάσει ο επόμενος, που έχασα όλη την άμμο, αλλά και πάλι δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου.»
Ο άνθρωπος με την πίπα άναψε την πίπα του και του είπε:
-«Υπάρχουν κάποιοι που περπατούν στο κάστρο της ζωής τους προσπαθώντας να μην τους κοστίσει τίποτα, και δεν μπορούν να το ευχαριστηθούν. Υπάρχουν άλλοι που βιάζονται τόσο να φτάσουν νωρίς, που χάνουν τα πάντα χωρίς και αυτοί να ευχαριστηθούν τίποτα. Κάποιοι λίγοι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και παίρνουν τον χρόνο τους για κάθε διαδρομή. Ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την κάθε γωνιά, το κάθε βήμα. Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.
“ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ”
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ

Από : Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.

Ακόμη μαθαίνω

Psychiatry is a strange field
«Η Ψυχιατρική είναι ένα παράξενο πεδίο γιατί σε αντίθεση με κάθε άλλο ιατρικό πεδίο, ποτέ δεν τελειώνεις πραγματικά. Το μεγαλύτερο εργαλείο σου είσαι Εσύ, ο εαυτός σου και η δουλειά της κατανόησης του εαυτού σου είναι ατελείωτη. Ακόμη μαθαίνω». Ίρβιν Γιάλομ

 

Η τέχνη της εσωτερικής ηρεμίας – Eckhart Tolle

Η κατάσταση του ανθρώπου είναι να βυθίζεται στη σκέψη.

Οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν φυλακισμένοι σ’όλη τους τη ζωή στα περιθώρια των σκέψεων τους. Ποτέ δεν πηγαίνουν πέρα από μια αίσθηση του εαυτού τους, που χτίστηκε από το μυαλό και εξαρτάται από το παρελθόν.

Όπως σε κάθε ανθρώπινο ον, η συνείδησή σας έχει μια πολύ βαθύτερη διάσταση από τη σκέψη. Είναι η ουσία σας. Μπορούμε να την ονομάσουμε παρουσία, προσοχή, άνευ όρων συνείδηση.

Στις αρχαίες διδασκαλίες, είναι ο εσωτερικός Χριστός, ο Βούδας μέσα σας. Να ανακαλύψετε τη διάσταση αυτή σας ελευθερώνει, το ίδιο και τον κόσμο, από τον πόνο που προκαλείτε στον εαυτό σας, καθώς και στους άλλους, όταν το «μικρό εγώ» καθορίζει όλες τις αποσκεύες σας και οδηγει τη ζωή σας. Η αγάπη, η χαρά, η δημιουργική επέκταση και η διαρκή εσωτερική ειρήνη μπορούν να μπουν στη ζωή σας μόνο μέσα από αυτήν την άνευ όρων διάσταση της συνείδησης.

Εάν αναγνωρίζετε, ακόμη και κατά διαστήματα, πως οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σας είναι μόνο σκέψεις, αν παρατηρείτε τις αντίδρασείς σας, όπως αυτά έρχονται, τότε αυτή η διάσταση αναδύεται ήδη μέσα σας : είναι η συνείδητότητα στην οποία συμβαίνουν οι σκέψεις και τα συναισθήματα, είναι το άχρονο εσωτερικό χώρο στο οποίο ξεδιπλώνεται το περιεχόμενο της ζωής σας.

Η ροή της σκέψης έχει τεράστια δύναμη η οποία μπορεί εύκολα να σας παρασυρεί. Κάθε σκέψη δίνει στον εαυτό της τόσο μεγάλη σημασία! Θέλει να επιστήσω όλη την προσοχή σας.
Μια νέα πνευματική άσκηση για σας : μην πάρετε τις σκέψεις σας πάρα πολύ σοβαρά.

Πόσο εύκολο είναι να μπούμε στην παγίδα των ιδίων μας των εννοιολογικών φυλακών !
Ο ανθρώπινος νους, στην επιθυμία του να γνωρίζει, να κατανοεί και να ελέγχει, παίρνει τις γνώμες και τις απόψεις του για την αλήθεια. Λέει ότι έτσι λειτουργεί. Θα πρέπει να υπερβαίνετε τη σκέψη σας για να διαπιστώσετε ότι δεν έχει σημασία το πώς θα ερμηνεύσετε «τη ζωή σας», ενός άλλου ή η συμπεριφορά του, και δεν έχει σημασία η γνώμη σας πάνω σε μία υπόθεση, είναι μόνο μια άποψη ανάμεσα σε πολλές δυνατότητες. Είναι απλά ένα μάτσο σκέψεις. Αλλά η πραγματικότητα είναι ένα ενιαίο σύνολο μέσα στο οποίο τα πάντα είναι συνυφασμένα, όπου τίποτα δεν υπάρχει από μόνο του ή χωριστά. Η σκέψη κομματιάζει την πραγματικότητα, την κόβει σε τεμάχια εννοιολογικά.

Ο νους, αυτό το ισχυρό και χρήσιμο εργαλείο, θα γίνει περιοριστικός αν κυριεύσει τη ζωή σας, αν δεν βλέπετε ότι είναι μια σημαντική πτυχή της συνείδησης που είστε.

Πηγή : Η τέχνη της εσωτερικής ηρεμίας – Eckhart Tolle

Να βλέπεις τη ζωή όπως είναι?

Ίσως η πολλή λογική να είναι τρέλα. Και τι μεγαλύτερη τρέλα, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.

Η ζωή που δεν έζησαν

nothing-exerts-a-stronger-psychic-effect-upon-the
Τίποτα δεν ασκεί ισχυρότερο ψυχικό φορτίο στο περιβάλλον και ειδικά στα παιδιά, από τη ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του.