Υπαρξιακό

Τι άλλο μπορεί να υπάρχει πέρα από την απόλαυση της ζωής εφόσον η ζωή κάποτε θα τελειώσει.

Ο συντονισμός με τα ερεθίσματα και η βίωση των αισθήσεων και συναισθημάτων που αυτά προκαλούν. Η αίσθηση της χαράς σε κάθε παρόν, η δημιουργία, η εξερεύνηση του μυστηρίου της ζωής, της ύπαρξης και το δέος που αυτή προκαλεί, η άντληση ικανοποίησης από την κάθε προσπάθεια και την προσφορά στους άλλους και στο σύνολο. Η εξερεύνηση και του ίδιου μας του εαυτού. Η προώθηση των ορίων γνώσης της ανθρωπότητας. Η ανέλιξη από τις δυσκολίες. Η βοήθεια σε αυτούς που τη χρειάζονται. Η υπέρβαση των αμέτρητων εφήμερων ανησυχιών που μας ταλανίζουν σα να είναι τα σημαντικότερα πράγματα στο σύμπαν. Η διαδικασία της ένωσης με ανθρώπους και φύση που φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο αρχικό Ένα.

Το τι πιστεύουμε είναι διαφορετικό από το τι ξέρουμε. Αν ισχύουν οι θεωρήσεις ότι με κάποιο τρόπο η ψυχή θα συνεχίσει, τι άλλο υπάρχει πέρα από ανοιχτό ορίζοντα στην ανακάλυψη του τι θα είναι αυτό. Αν όμως όχι, αν η ζωή τελειώνει οριστικά, είναι λίγα τα παραπάνω?

Σ.Κ.

Ο Πάπας έκανε ψυχανάλυση κάποια στιγμή στη ζωή του

Francis says he visited psychoanalyst for six months ‘to clarify a few things’ and that now nothing frightens him

Pope Francis
Pope Francis: ‘The psychoanalysis helped me a lot.’ Photograph: Giuseppe C/PacificPress/Barcroft

Pope Francis has revealed that he sought the help of a psychoanalyst for six months when he was 42 and the leader of the Jesuit order in Argentina during the country’s military dictatorship.

The pope’s disclosure was made in a book based on 12 in-depth interviews with the French sociologist Dominique Wolton, to be published next week.

Francis said the weekly sessions with the psychoanalyst helped him a lot. “For six months, I went to her home once a week to clarify a few things. She was a doctor and psychoanalyst. She was always there,” he told Wolton for the 432-page book Pope Francis: Politics and Society.

“Then one day, before she died, she called me. Not to receive the sacraments – because she was Jewish – but for a spiritual dialogue. She was a good person.”

Francis told Wolton he now felt free. “Of course, I’m in a cage at the Vatican, but not spiritually. Nothing frightens me,” he said.

The pope also took aim at priests who were “rigid and afraid to communicate”.

The disclosure came when Francis was discussing the role and influence of the “courageous” women in his life, including his mother, his two grandmothers and Esther Ballestrino de Careaga, the communist founder of the Mothers of the Plaza de Mayo movement in Buenos Aires, who was killed during the dictatorship.

He also spoke of childhood sweethearts and adolescent girlfriends, saying his relationships with women had enriched his life. “I thank God for having known these true women in my life,” the pope told Wolton. “[Women see things differently from men] and it is important to listen to both.”

The Jesuit tradition is known to value psychoanalysis, with many regarding self-awareness and introspection as being complementary to spirituality.

Robert Mickens, the Rome-based editor of the English-language edition of Catholic daily newspaper La Croix, said Francis had previously acknowledged that social sciences could benefit human development.

“There has been a gradual shift in attitudes within the Catholic church towards psychotherapy since the 1970s,” Mickens said. “It’s very common in priest formation programmes, especially in the western world, for them to undergo a psychological evaluation before admission to a seminary or diocese. There’s a recognition that social sciences can help unearth issues that need to be dealt with.”

The pope’s “eye-popping” disclosures could challenge the perception among some people that those who sought treatment were weak, he said.

In 2008, the Vatican issued guidelines on the use of psychology in the training of priests. “In some cases, recourse to experts in the psychological sciences can be useful,” the paper said.

Among candidates for the priesthood “can be found some who come from particular experiences – human, family, professional, intellectual or affective – which, in various ways, have left psychological wounds that are not yet healed and that cause disturbances,” the guidelines said.

“These wounds, unknown to the candidate in their real effects, are often erroneously attributed by him to causes outside himself, thus depriving him of the possibility of facing them adequately.”

At the time of his sessions in 1978 or 1979, tensions over the leadership of Jorge Bergoglio, as Pope Francis was then known, were high among Argentina’s Jesuits.

He had earlier been accused of effectively delivering two fellow priests to the military authorities in 1976, when he refused to publicly endorse their controversial social work in the slums of Buenos Aires.

Argentina’s “dirty war” was over by the time of Bergoglio’s psychotherapy, but the military dictatorship was still in place.

However, there was continuing controversy over his divisive leadership. During his six years as provincial superior from 1973 to 1979, he upset some people with his determination to impose a fresh direction and purpose.

“It’s hard to know exactly what took him to seek psychotherapy – perhaps issues which had come to the fore as leader of the Jesuits,” said Austen Ivereigh, the author of The Great Reformer: Francis and the Making of a Radical Pope.

“It was certainly a tense time both nationally and internationally [for Jesuits], adding to what had been a difficult, although very successful, period for Bergoglio. He had gallstones soon after, which suggests a level of stress.

“But maybe he just wanted to take the time to take stock. Jesuits are not afraid of seeking professional help when they need it and see psychotherapy as complementary to spirituality. I think this revelation only adds to our already very human picture of a remarkable man.”

There are more psychologists per capita in Argentina than any other country in the world, according to researcher Modesto Alonso. In 2011, there were 196 psychologists for every 100,000 people compared with about 27 per 100,000 in the US.

In his conversations with Wolton, Francis said European countries exploited Africa in the colonial era, and although Europe had “important Christian roots … they are not the only ones. There are others that cannot be denied.”

Abortion, he said, was a “grave sin, it’s the murder of an innocent”. And while he insisted marriage was between a man and a woman, saying “we cannot change it, this is the nature of things,” the pope acknowledged the existence of same-sex civil unions.

Wolton’s book is published next Wednesday as Francis begins a six-day visit to Colombia, the first visit by a pope in more than 30 years. The South American country is bitterly divided over a peace deal ending a 50-year war between the government and rebel guerrilla forces, Farc, which has claimed an estimated 220,000 lives and displaced millions.

Source : https://www.theguardian.com/world/2017/sep/01/pope-francis-psychoanalysis

13 Reasons Why

Το «13 Reasons Why» είναι μια φετινή ξένη σειρά που πραγματεύεται με εξαιρετικό τρόπο το δύσκολο θέμα του σχολικού εκφοβισμού. Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όσους ενδιαφέρονται να καταλάβουν «εκ των έσω» ποιές συμπεριφορές μπορεί να συνιστούν εκφοβισμό, αλλά κυρίως πόσο βαρύ συναισθηματικό αντίκτυπο έχει στον έφηβο.

Το «13 Reasons Why» δεν είναι μια καθόλου βαρετή σειρά. Εκτυλίσσεται με επίκεντρο το σχολείο μιας μικρής σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας και πρωταγωνιστές έφηβους νέους με διάφορα προβλήματα. Ο τρόπος αφήγησης είναι πρωτότυπος και οι απαντήσεις προκύπτουν επεισόδιο ανά επεισόδιο. Νεαροί «bullies», νεαροί «θύματα», νεαροί που που διαφέρουν και πληρώνουν τίμημα γι’ αυτό, αλκοόλ και ναρκωτικά, παραπλανημένοι γονείς, αδιάφοροι γονείς, προβληματικοί γονείς, σχολείο που νοιάζεται πιο πολύ να συγκαλύψει, αποτυγχάνοντας να βοηθήσει τα ίδια τα παιδιά, είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που διαπλέκονται αριστοτεχνικά σε μια πλοκή που δεν μπορεί παρά να συγκινήσει το θεατή.

Το μήνυμα της σειράς είναι οτι ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί ένα τεράστιο πρόβλημα που μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους, κάποιοι από τους οποίους είναι ύπουλοι και κάποιοι όχι και δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάται. Σήμερα άτομα και κοινωνίες κάνουν τα αδύνατα δυνατά να εμφανίσουν μια «άσπιλη» εικόνα, ενώ η «κρυμμένη» πραγματικότητα μπορεί να καταστρέφει κυριολεκτικά ζωές νέων ανθρώπων. Απαιτείται στροφή στη στάση όλων μας ώστε να περιορίζεται το φαινόμενο όσο περισσότερο γίνεται.

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

13 Reasons Why

Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο

”Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών. Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου».
Στις φωτογραφίες τουλάχιστον, φαινόταν ένα κάστρο ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εντυπωσιακό από τα άλλα, αλλά είχε ιδιαίτερες συστάσεις. Ο οδηγός εξηγούσε πως για λόγους που θα γίνονταν κατανοητοί αργότερα, οι επισκέπτες δεν πλήρωναν είσοδο εκ των προτέρων αλλά ήταν απαραίτητο να κλείσουν από πριν ραντεβού δηλαδή ημέρα και ώρα. Η διαφορετική αυτή πρόταση του είχε κινήσει την περιέργεια, και το ίδιο απόγευμα ο άνθρωπος τηλεφώνησε από το ξενοδοχείο του και έκλεισε ραντεβού.
Όλα λειτουργούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στον κόσμο. Αρκεί να έχει κάποιος ένα σημαντικό ραντεβού κάποια συγκεκριμένη ώρα και ανάγκη να είναι ακριβής, για να μπερδευτούν όλα. Η περίπτωση αυτή δεν αποτέλεσε εξαίρεση, και δέκα λεπτά αργότερα από τη συμφωνημένη ώρα, ο τουρίστας έφτασε στο παλάτι. Παρουσιάστηκε σ’ έναν άντρα με καρό φούστα, που τον περίμενε και τον καλωσόρισε.
-«Οι υπόλοιποι μπήκαν ήδη με τον ξεναγό;» ρώτησε αφού πρώτα δεν είδε κανέναν άλλο επισκέπτη.
-«Οι υπόλοιποι;» ανταπέδωσε την ερώτηση ο άντρας. «όχι οι επισκέψεις είναι ατομικές και δεν προσφέρουμε ξεναγούς»
Χωρίς καμιά αναφορά στο ωράριο, του εξήγησε λίγο την ιστορία του κάστρου και του ανέφερε τι να προσέξει ιδιαιτέρως: τις τοιχογραφίες, τις πανοπλίες στη σοφίτα, τον πολεμικό εξοπλισμό στη Βόρεια αίθουσα, τις κατακόμβες κάτω από τη σκάλα και το δωμάτιο βασανιστηρίων στο μπουντρούμι. Αφού είπε αυτά του έδωσε ένα κουτάλι και του ζήτησε να το κρατήσει οριζόντιο, με το κοίλο μέρος προς τα πάνω.
-«Κι αυτό τι;» ρώτησε ο επισκέπτης
-«Εμείς δεν εισπράττουμε την άδεια εισόδου στο κάστρο. Για να κοστολογήσουμε την επίσκεψή σας καταφεύγουμε σε αυτό το σύστημα. Κάθε επισκέπτης κρατάει ένα κουτάλι σαν αυτό, γεμάτο μέχρι πάνω με ψιλή άμμο. Εδώ χωράνε ακριβώς 100 γραμμάρια. Μετά την περιήγηση σας στο κάστρο, ζυγίζουμε την άμμο που έχει μείνει στο κουτάλι και σας χρεώνουμε μια λίβρα για κάθε γραμμάριο που έχετε χάσει. Ένας τρόπος για να βρούμε το κόστος της καθαριότητας» εξήγησε.
-«Κι αν δεν χάσω ούτε ένα γραμμάριο;»
-«Α αγαπητέ μου κύριε, τότε η επίσκεψη σας στο κάστρα θα είναι δωρεάν»
Ο άνθρωπος αν και έκπληκτος, βρήκε την πρόταση διασκεδαστική και, αφού είδε τον οικοδεσπότη να ξεχειλίζει το κουτάλι με άμμο, ξεκίνησε την περιήγησή του. Έχοντας εμπιστοσύνη στις κινήσεις του, ανέβηκε πολύ αργά τις σκάλες με το βλέμμα καρφωμένο στο κουτάλι. Όταν έφτασε πάνω, στην αίθουσα με τις πανοπλίες, προτίμησε να μην μπει γιατί σκέφτηκε πως ο αέρας θα έπαιρνε την άμμο κι έτσι αποφάσισε να κατέβει προσεκτικά. Περνώντας από την αίθουσα με τις πολεμικές μηχανές, κάτω από τη σκάλα, συνειδητοποίησε πως για να τις δει καλά, θα έπρεπε να κρατηθεί από τα κάγκελα και να σκύψει πολύ. Δεν ήταν επικίνδυνο για την σωματική του ακεραιότητα, αλλά συνεπαγόταν πως θα έχανε κάτι από το περιεχόμενο του κουταλιού, οπότε συμβιβάστηκε να το κοιτάξει από μακριά. Τι ίδιο του συνέβη και με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στα μπουντρούμια. Καθώς επέστρεφε από το διάδρομο στο σημείο εκκίνησης, κατευθύνθηκε ικανοποιημένος προς τον άνθρωπο με τη σκωτσέζικη φούστα που τον περίμενε με μια ζυγαριά. Εκεί άδειασε το περιεχόμενο του κουταλιού και περίμενε την ετυμηγορία του άντρα.
-«Εκπληκτικό, χάσατε μόνο μισό γραμμάριο» ανακοίνωσε, «σας συγχαίρω. Όπως εσεις προβλέψατε, αυτή η επίσκεψη δε θα σας στοιχίσει τίποτα»
-«Ευχαριστώ»
-«Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;» ρώτησε στο τέλος ο οικοδεσπότης.
Ο τουρίστας δίστασε και τελικά αποφάσισε να φανεί ειλικρινής.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι και πολύ. Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να προσέχω την άμμο, που δεν μπόρεσα να δω αυτό που μου είπατε.»
-«Μα αυτό είναι φριχτό! Κοιτάξτε, θα κάνω μια εξαίρεση. Θα σας ξαναγεμίσω το κουτάλι, γιατί είναι ο κανονισμός, αλλά τώρα ξεχάστε πόσο θα χυθεί: μένουν 12 λεπτά μέχρι να έρθει ο επόμενος επισκέπτης. Να πάτε και να γυρίσετε πριν φτάσει»
Χωρίς να χάσει χρόνο, ο άνθρωπος πήρε το κουτάλι κι έτρεξε στη σοφίτα. Όταν έφτασε έριξε μια γρήγορη ματιά σε ότι υπήρχε εκεί, και κατέβηκε τρέχοντας στα μπουντρούμια γεμίζοντας τις σκάλες με άμμο. Δεν περίσσευε ούτε μια στιγμή γιατί τα λεπτά περνούσαν, και σχεδόν πέταξε προς το πέρασμα κάτω από τη σκάλα, όπου, σκύβοντας για να μπει του έπεσε το κουτάλι και χύθηκε όλο το περιεχόμενό του. Κοίταξε το ρολόι του. Είχαν περάσει έντεκα λεπτά. Ξανά, χωρίς να δει τις πολεμικές μηχανές, έτρεξε μέχρι τον άνθρωπο στην είσοδο, στον οποίο παρέδωσε το άδειο κουτάλι.
-«Αυτή τη φορά χωρίς άμμο λοιπόν, αλλά μην ανησυχείτε, έχουμε κάνει μια συμφωνία. Πώς ήταν; Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;»
Ξανά ο επισκέπτης δίστασε μερικές στιγμές.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι» ομολόγησε στο τέλος. «Ήμουν τόσο απασχολημένος να γυρίσω πριν φτάσει ο επόμενος, που έχασα όλη την άμμο, αλλά και πάλι δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου.»
Ο άνθρωπος με την πίπα άναψε την πίπα του και του είπε:
-«Υπάρχουν κάποιοι που περπατούν στο κάστρο της ζωής τους προσπαθώντας να μην τους κοστίσει τίποτα, και δεν μπορούν να το ευχαριστηθούν. Υπάρχουν άλλοι που βιάζονται τόσο να φτάσουν νωρίς, που χάνουν τα πάντα χωρίς και αυτοί να ευχαριστηθούν τίποτα. Κάποιοι λίγοι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και παίρνουν τον χρόνο τους για κάθε διαδρομή. Ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την κάθε γωνιά, το κάθε βήμα. Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.
“ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ”
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ

Από : Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.

Η τέχνη της εσωτερικής ηρεμίας – Eckhart Tolle

Η κατάσταση του ανθρώπου είναι να βυθίζεται στη σκέψη.

Οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν φυλακισμένοι σ’όλη τους τη ζωή στα περιθώρια των σκέψεων τους. Ποτέ δεν πηγαίνουν πέρα από μια αίσθηση του εαυτού τους, που χτίστηκε από το μυαλό και εξαρτάται από το παρελθόν.

Όπως σε κάθε ανθρώπινο ον, η συνείδησή σας έχει μια πολύ βαθύτερη διάσταση από τη σκέψη. Είναι η ουσία σας. Μπορούμε να την ονομάσουμε παρουσία, προσοχή, άνευ όρων συνείδηση.

Στις αρχαίες διδασκαλίες, είναι ο εσωτερικός Χριστός, ο Βούδας μέσα σας. Να ανακαλύψετε τη διάσταση αυτή σας ελευθερώνει, το ίδιο και τον κόσμο, από τον πόνο που προκαλείτε στον εαυτό σας, καθώς και στους άλλους, όταν το «μικρό εγώ» καθορίζει όλες τις αποσκεύες σας και οδηγει τη ζωή σας. Η αγάπη, η χαρά, η δημιουργική επέκταση και η διαρκή εσωτερική ειρήνη μπορούν να μπουν στη ζωή σας μόνο μέσα από αυτήν την άνευ όρων διάσταση της συνείδησης.

Εάν αναγνωρίζετε, ακόμη και κατά διαστήματα, πως οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σας είναι μόνο σκέψεις, αν παρατηρείτε τις αντίδρασείς σας, όπως αυτά έρχονται, τότε αυτή η διάσταση αναδύεται ήδη μέσα σας : είναι η συνείδητότητα στην οποία συμβαίνουν οι σκέψεις και τα συναισθήματα, είναι το άχρονο εσωτερικό χώρο στο οποίο ξεδιπλώνεται το περιεχόμενο της ζωής σας.

Η ροή της σκέψης έχει τεράστια δύναμη η οποία μπορεί εύκολα να σας παρασυρεί. Κάθε σκέψη δίνει στον εαυτό της τόσο μεγάλη σημασία! Θέλει να επιστήσω όλη την προσοχή σας.
Μια νέα πνευματική άσκηση για σας : μην πάρετε τις σκέψεις σας πάρα πολύ σοβαρά.

Πόσο εύκολο είναι να μπούμε στην παγίδα των ιδίων μας των εννοιολογικών φυλακών !
Ο ανθρώπινος νους, στην επιθυμία του να γνωρίζει, να κατανοεί και να ελέγχει, παίρνει τις γνώμες και τις απόψεις του για την αλήθεια. Λέει ότι έτσι λειτουργεί. Θα πρέπει να υπερβαίνετε τη σκέψη σας για να διαπιστώσετε ότι δεν έχει σημασία το πώς θα ερμηνεύσετε «τη ζωή σας», ενός άλλου ή η συμπεριφορά του, και δεν έχει σημασία η γνώμη σας πάνω σε μία υπόθεση, είναι μόνο μια άποψη ανάμεσα σε πολλές δυνατότητες. Είναι απλά ένα μάτσο σκέψεις. Αλλά η πραγματικότητα είναι ένα ενιαίο σύνολο μέσα στο οποίο τα πάντα είναι συνυφασμένα, όπου τίποτα δεν υπάρχει από μόνο του ή χωριστά. Η σκέψη κομματιάζει την πραγματικότητα, την κόβει σε τεμάχια εννοιολογικά.

Ο νους, αυτό το ισχυρό και χρήσιμο εργαλείο, θα γίνει περιοριστικός αν κυριεύσει τη ζωή σας, αν δεν βλέπετε ότι είναι μια σημαντική πτυχή της συνείδησης που είστε.

Πηγή : Η τέχνη της εσωτερικής ηρεμίας – Eckhart Tolle

Επιτρέπεται να διαβάσω και λίγη λογοτεχνία αγαπητέ?

Σούπερ ενδιαφέρον άρθρο που αναφέρεται στα ωφέλη της ανάγνωσης λογοτεχνικών μυθιστορημάτων παρακαλώ. Μεγάλη σημασία στον τομέα των ανθρώπινων κοινωνικών σχέσεων, κοινωνική συμπεριφορά και άλλα ωραία.

Η έρευνα αυτή μου φέρνει στο νου την απαξία που επιδεικνύουν πολλοί συνάνθρωποί μας και μάλιστα ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου στο διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων, με αναφορές σε «χαμένο χρόνο», «δεν χρησιμεύει σε κάτι», «τι σου προσφέρει» και άλλα παρεμφερή σχόλια. Επιδεικνύουν δε οι άνθρωποι αυτοί μια επίμονη προσήλωση στο διάβασμα αποκλειστικά και μόνο αναγνωσμάτων σχετικών με το επαγγελματικό τους αντικείμενο.

Παρακάτω το άρθρο που αναδημοσιεύεται από εδώ : Η μαγική δύναμη των μυθιστορημάτων

 

Ο άνθρωπος φαίνεται πως είναι το μοναδικό έμβιο πλάσμα πάνω στον πλανήτη που έχει τη διαχρονική ανάγκη να ακούει, να επινοεί και να διηγείται ιστορίες. Ποια όμως ζωτική κοινωνική ή και βιολογική ανάγκη εξυπηρετεί αυτή η εκπληκτική όσο και μοναδική ικανότητά μας;

Ενώ όλοι συμφωνούν πρόθυμα ότι οι πιο απίστευτες αφηγήσεις -τα διάφορα κοινωνικά ή πολιτισμικά μυθεύματα, τα πολιτικά ή θρησκευτικά παραμύθια- μπορούν να επηρεάζουν σημαντικά τη ζωή των ανθρώπων κάθε ηλικίας, ελάχιστοι προβληματίζονται για τα πραγματικά αίτια της διαχρονικής παρουσίας ενός τόσο εξόφθαλμα ανορθολογικού φαινομένου: της δύναμης των λέξεων να μας επηρεάζουν.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται σοβαρές εργαστηριακές μελέτες που επιχειρούν να διαφωτίσουν επιστημονικά την τυπικά ανθρώπινη προδιάθεση να μετατρέπουμε σε αφηγήσεις ό,τι γνωρίζουμε αλλά και ό,τι αγνοούμε.

Είναι ευρέως αποδεκτό ότι η ανάγνωση ενός μυθιστορήματος και γενικότερα ενός λογοτεχνικού έργου ασκεί μεγάλη επίδραση στη ζωή και τη σκέψη των αναγνωστών οι οποίοι, ενίοτε, ταυτίζονται με τους ήρωες των ιστοριών.

Λιγότερο γνωστό, μέχρι πρόσφατα, ήταν το γιατί και κυρίως το πώς συμβαίνει «το θαύμα» της λογοτεχνικής μέθεξης.

Μόλις πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε μια ενδιαφέρουσα έρευνα που πραγματοποίησαν οι Ε. Κάστανο (Emanuele Castano) και Ν. Κιντ (David Comet Kidd) στο New School for Social Science της Νέας Υόρκης.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα αυτής της έρευνας, η ανάγνωση αξιόλογων λογοτεχνικών έργων αυξάνει σημαντικά την ικανότητά μας για «ενσυναίσθηση», δηλαδή την ικανότητά μας να ταυτιζόμαστε και να κατανοούμε τους άλλους και το κοινωνικό μας περιβάλλον.

Τα μυθιστορήματα -ιδίως όταν πρόκειται για έργα υψηλής λογοτεχνικής αξίας- ενισχύουν την ικανότητά μας να ταυτιζόμαστε και να κατανοούμε καλύτερα τους άλλους και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Οι ερευνητές οδηγήθηκαν σε αυτό το εντυπωσιακό συμπέρασμα υποβάλλοντας σε μια σειρά ψυχολογικά τεστ χίλιους εθελοντές-αναγνώστες, καθένας από τους οι οποίους είχε διαβάσει είτε ένα αξιόλογο μυθιστόρημα, ένα δοκίμιο είτε ένα ανάγνωσμα μαζικής λογοτεχνίας.

Οπως διαπίστωσαν, οι αναγνώστες που είχαν διαβάσει αξιόλογα λογοτεχνικά βιβλία πετύχαιναν σαφώς καλύτερα αποτελέσματα στα σχετικά τεστ και επιπλέον επιδείκνυαν αυξημένη κοινωνική νοημοσύνη, ψυχολογική ευαισθησία και ενσυναίσθηση.

«Η λογοτεχνία δεν είναι απλώς μια προσομοίωση της κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά αυτή η ίδια είναι μια κοινωνική εμπειρία» όπως διευκρίνισε ο David Comet Kidd.

Το γεγονός ότι τα πιο ευτελή μαζικά αναγνώσματα είναι λιγότερο «αποτελεσματικά» από τα λογοτεχνικά αφηγήματα οφείλεται στο ότι προσφέρουν στον αναγνώστη μια λιγότερο σύνθετη εικόνα της πραγματικότητας και στο ότι τα πρόσωπα του δράματος είναι κοινότοπα και απολύτως προβλέψιμα.

Η ανάγκη του εγκεφάλου να πλάθει ιστορίες

Σήμερα, όλοι αναγνωρίζουν ότι πρωτοπόρος στο πεδίο της νευρολογοτεχνίας είναι ο επιφανής νευροψυχολόγος Ρέιμοντ Μαρ (Raymond Mar) και η ομάδα του στο Πανεπιστήμιο Γιορκ στο Τορόντο του Καναδά, οι οποίοι πραγματοποίησαν μερικές σημαντικές έρευνες γύρω από τις εγκεφαλικές προϋποθέσεις και την ψυχολογική λειτουργία των λογοτεχνικών αφηγημάτων.

Βασιζόμενος σε μια σειρά από εργαστηριακές μελέτες, που πραγματοποίησε μαζί με τον στενό συνεργάτη του, Κιθ Οουτλι (Keith Oatley), καθηγητή νευροεπιστήμης στο ίδιο πανεπιστήμιο και καταξιωμένο λογοτέχνη, κατέληξε το 2006 στο συμπέρασμα ότι οι αφηγήσεις λειτουργούν σαν «προσομοιωτές πτήσεων» για τις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις!

Οπως όταν κάποιος επιθυμεί να γίνει πιλότος αεροπλάνων οφείλει να εκπαιδευτεί επί μακρόν σε έναν επίγειο προσομοιωτή πτήσεων, έτσι και η ακρόαση και η αφήγηση ιστοριών αποτελούν την απαραίτητη προπαιδεία για τη σύναψη των κοινωνικών σχέσεών μας.

Αναλύοντας κατά περίπτωση τα δεδομένα και κατόπιν συγκρίνοντας συνολικά τις διαφορετικές ικανότητες ως προς την κοινωνική επιτηδειότητα και τη συναισθηματική ενσυναίσθηση που ήταν ικανοί να επιδεικνύουν οι εθελοντές φοιτητές που συμμετείχαν στα πειράματα, οι ερευνητές οδηγήθηκαν στην εύλογη υπόθεση ότι οι αφηγήσεις ή οι ακροάσεις ιστοριών λειτουργούν ως ένα είδος «προσομοιωτή πτήσεων» για τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Ηταν η πρώτη σαφής ένδειξη για τη σημασία και τη λειτουργία των λογοτεχνικών ιστοριών στις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις. Σε αυτή τη μελέτη, ωστόσο, παρέμεναν αδιευκρίνιστες οι σχέσεις αιτίας-αποτελέσματος.

Οπως διευκρινίζει ο ίδιος ο Μαρ, «όταν το περιεχόμενο των ιστοριών έχει υψηλή κοινωνική αξία και μας διεγείρει διανοητικά, μπορεί να βελτιώσει τις κοινωνικές δεξιότητες των ατόμων. Οποιος διηγείται και ακούει (ή διαβάζει) μυθιστορηματικές ιστορίες παρουσιάζει μια σαφώς πιο πλούσια κοινωνική ζωή. Δεν είμαστε όμως ακόμη σε θέση να αποφασίσουμε, με τρόπο επιστημονικά ακριβή, αν η αφήγηση ιστοριών είναι η αιτία της καλύτερης κοινωνικής προσαρμογής ή, αντίθετα, το προϊόν της».

Για να αποφασίσει αν προηγούνται αιτιακά οι ιστορίες ή η κοινωνική προσαρμογή, ο Μαρ και οι συνεργάτες του σχεδίασαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα και ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά πειράματα σχετικά με τον εγκεφαλικό εντοπισμό των αφηγηματικών πρακτικών μας.

Ετσι το 2007-08, καταφεύγοντας στις νέες τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου (λειτουργική μαγνητική τομογραφία), κατάφεραν να εντοπίσουν επακριβώς ποιες περιοχές του εγκεφάλου ενεργοποιούνται όταν βλέπουμε, ακούμε ή διηγούμαστε ενδιαφέρουσες ιστορίες.

Ομως, και ένας άλλος κορυφαίος νευροεπιστήμονας, ο Μάικλ Γκαζάνιγκα (Michael Gazzaniga) είναι πεπεισμένος ότι τόσο η αφήγηση όσο και η ακρόαση ιστοριών σχετίζονται με εντοπισμένες δομές και λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου οι οποίες εμπλέκονται στην κοινωνική μας συμπεριφορά και διευκολύνουν ή, όταν δυσλειτουργούν, παρεμποδίζουν την κοινωνικοποίησή μας!

«Είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίζουμε με ταχύτητα τα απρόβλεπτα συμβάντα της ζωής επειδή τα έχουμε φανταστεί ή ακούσει από κάποιες διηγήσεις ανάλογων περιπτώσεων. Αυτή είναι μια από τις ουσιαστικές εξελικτικές λειτουργίες της αφήγησης ιστοριών», εξηγεί ο Γκαζάνιγκα, διεθνής αυθεντία στη μελέτη ασθενών με χειρουργικά διαιρεμένους εγκεφάλους για την αντιμετώπιση σοβαρών νευρολογικών παθήσεων.

Οταν, μετά τη χειρουργική επέμβαση, ο κορυφαίος νευροεπιστήμονας ζητούσε από αυτούς τους ασθενείς να δικαιολογήσουν τη φαινομενικά ασυνεπή ή και περίεργη συμπεριφορά που προέκυπτε είτε από το δεξιό είτε από το αριστερό εγκεφαλικό τους ημισφαίριο, τα οποία πλέον δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους, οι περισσότεροι ασθενείς έτειναν να επινοούν εύλογες ιστορίες ή «εξηγήσεις» που δικαιολογούσαν την παράλογη συμπεριφορά τους. Ιδού πώς το εξηγεί ο Γκαζάνιγκα:

«Διαπιστώνοντας τόσο συχνά αυτό το φαινόμενο, κατάλαβα ότι ο εγκέφαλός μας καταφεύγει στην τεχνική της “εξιστόρησης” για να βάζει τάξη στην αταξία και να δίνει κάποια λογική συνοχή σε ό,τι είναι λογικά ασυνεπές».

 

παξινος κατ εικονα

Θεραπευτική πεζοπορία στη φύση

Doctors Tell Us How Hiking Can Change Our Brains

Exercise Fitness Health Hobby Lifestyle by

“Nature’s peace will flow into you as sunshine flows into trees. The winds will blow their own freshness into you, and the storms their energy, while cares will drop off like autumn leaves,” wrote John Muir in Our National Parks. Clearly, John Muir understood the intrinsic value of spending time in nature.

Along with Muir, many of us recognize that hiking in nature is good for the body, mind, and soul. Walking through the woods while observing colorful birds and foliage, smelling the aroma of spruce and pine trees, and listening to a soothing running stream simply clear our mind and make us feel good. Lucky for us, doctors agree. Study after study shows there are many mental health benefits to spending time hiking in nature.

Hiking in Nature Reduces Rumination

camping-with-dog-ryan-carter-58__605

Those who ruminate or focus too much on negative thoughts about themselves can exhibit anxiety, depression, and other issues, such as binge eating or post traumatic stress disorder. In a recent study, researchers investigated whether spending time in nature affects rumination, and they found that hiking in nature decreases these obsessive, negative thoughts.

In this study, researchers compared the reported rumination of participants who hiked through an urban environment and a nature environment. They found that those who walked for 90 minutes in a natural environment, which took place in a grassland near Stanford University, reported lower levels of rumination and also had reduced neural activity in the subgenual prefrontal cortex, which is associated with mental illness. Those who walked through an urban environment didn’t enjoy these benefits.

These researchers indicate that our world is becoming more and more urban and that urbanization is linked to depression and other forms of mental illness. Visibly, simply removing us from an urban environment to spend time outdoors where there are fewer mental stressors, less noise, and fewer distractions can be advantageous for our mental health.

Hiking While Disconnecting from Technology Boosts Creative Problem Solving

2811

According to a study by Ruth Ann Atchley and David L. Strayer, creative problem solving can be improved by disconnecting from technology and reconnecting with nature. In this study, participants hiked while backpacking in nature for approximately four days and they were prohibited from using technology. They were asked to perform tasks requiring creativity and complex problem solving. They found that those immersed in the hiking excursions had increased performance on problem-solving tasks by 50 percent.

Researchers indicate that technology and the noise of urban areas constantly demand our attention and disturb us from focusing, which taxes our cognitive functions. Thus, when we’re feeling overwhelmed from the stressors of urban life and being plugged-in 24/7, nature hikes can be strong medicine. They reduce our mental fatigue, soothe our minds, and help us think creatively.

Hiking Outdoors Can Improve ADHD in Children

tumblr_m59rppyKxO1qhb5oto1_500

Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) is a common disorder among children. Those with ADHD generally have trouble staying focused, are easily distracted, exhibit hyperactivity, and have difficulty controlling impulses.

Raising children with ADHD can be perplexing for parents. Nonetheless, great news has emerged from the medical and scientific world. In a study conducted by Frances E. Kuo, PhD and Andrea Faber Taylor, PhD, researchers found that exposing children with ADHD to “green outdoor activities” reduced their ADHD symptoms. Thus, according to this study, the benefits of exposure to nature can extend to anyone with inattention and impulsivity.

Doctors conclude that simple changes that involve green activities or settings can improve attention. For example, increasing exposure to a window seat with a green view, participating in an afternoon nature hike, or simply playing ball in the park can ease unwanted ADHD symptoms.

Hiking in Nature is Great Exercise, Which Boosts Brainpower

258816309806066766o5AmFLbSc

We’ve all heard the expression healthy body, healthy mind. Hiking outdoors is an excellent form of exercise and it can burn 400 to 700 calories an hour, depending on the difficulty of the hike. An added benefit is that hiking isn’t as hard on our joints as other forms of exercise, such as running. Also, it’s proven that those who exercise outside are more likely to stick to their exercise programs, which makes hiking an excellent choice for those hoping to integrate exercise into their daily lives.

The mind and body are naturally connected. Exercise helps to keep our brain cells nourished and healthy. In fact, according to researchers from the University of British Columbia, aerobic exercise might improve memory and cognitive ability. In the study, they found that aerobic exercise increased the hippocampal volume in older women. The hippocampus is a part of brain associated with spatial and episodic memory.

Not only does exercise improve cognitive ability and possibly prevent cognitive decline as shown by the study, it can also reduce stress and anxiety, boost self esteem, and release endorphins (feel-good hormones). It’s astonishing that a physical activity as simple and low-cost as hiking can provide so many mental health benefits.

Hiking is Now Prescribed by Doctors

iceland18

Has your doctor ever told you to “take a hike?” This isn’t a phrase that we typically want to hear, especially from our doctors, but they actually have our wellbeing in mind. Progressive doctors are now aware that people who spend time in nature enjoy less stress and better physical health.

According to WebMD, more and more doctors are writing “nature prescriptions” or recommending “ecotherapy” to reduce anxiety, improve stress levels, and to curb depression. Plus, nature prescriptions are becoming more accepted by traditional health care providers as more research shows the benefits of exercising and spending time in nature.

The state of California is traditionally one of the more progressive states in the area of alternative health. As an example, the Institute at the Golden Gate has been leading the charge to promote ecotherapy through its “Healthy Parks Healthy People (HPHP)” initiative. In this program, community organizations work with health professionals to improve the health of their parks, and to promote the use of parks as a passageway to health for the people who use them.

How Do You Get Started with Hiking?

enhanced-15487-1420669034-4

Fortunately, hiking is one of the easiest and least-expensive sports to get involved in, and it’s fun and beneficial for the whole family. If you’re just getting started, don’t plan a Colorado 14er or to hike the Appalachian Trail. You can start small. Check out local short hiking trails and work your way up to a safe and comfortable distance. You can find trail maps online and there are smartphone apps to help you find the best trails for your level and interests.

Ensure you wear sturdy hiking shoes that are appropriate for the terrain. Consider using trekking poles, which reduce stress on your knees, increase your speed, and improve your stability. Layer clothing as necessary for the weather and wear breathable, moisture-wicking fabrics such as silk, polypropylene, wool, and fleece to reduce sweat and stay warm. Use sunscreen, sunglasses, and a hat to protect you from the sun. Stay hydrated and have fun!

 

Πηγή : Doctors Tell Us How Hiking Can Change Our Brains

Ανανέωση

Η προσπάθεια συνεχίζεται και το ανανεωμένο σαιτ συμβάλλει σε αυτό.

O «Ψυχίατρος Αθήνα» θα προσπαθήσει να κρατήσει την ποιότητα της ενημέρωσης* και των υπηρεσιών στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.

Ενημερωθείτε σωστά για την ψυχική υγεία ,τις ψυχικές παθήσεις και τις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις στον τομέα της ψυχιατρικής. Ενημερωθείτε ρεαλιστικά χωρίς ανακρίβειες, γενικεύσεις και μεγαλοστομίες. Διαβάστε άρθρα χρηστικά για την καθημερινότητα. Κόντρα στις εξελίξεις γνωρίστε μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Διαβάστε κείμενα προβληματισμού και εναλλακτικής οπτικής σε ποικίλες όψεις της σημερινής πραγματικότητας.

Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

*Είπαν για την ενημέρωση

«Everybody gets so much information all day long that they lose their common sense.»
Gertrude Stein

“We are buried beneath the weight of information, which is being confused with knowledge; quantity is being confused with abundance and wealth with happiness.
We are monkeys with money and guns.”
Tom Waits

“In an age in which the media broadcast countless pieces of foolishness, the educated man is defined not by what he knows, but by what he doesn’t know.”
Nicolás Gómez Dávila

ψυχιατρος αθηνα
ψυχιατρος αθηνα

Περί εξεύρεσης χρημάτων και άλλων προτεραιοτήτων

500-euros

Εδώ και λίγα χρόνια στην Ελλάδα παρατηρείται το φαινόμενο της συνεχούς ενασχόλησης πολλών συνανθρώπων μας με τα δημόσια χρηματοοικονομικά. Πρόκειται για θέμα με υποτιμημένες συνέπειες τόσο για τα άτομα όσο και για τα σύνολα, αν και ενίοτε έχει και την ψυχαγωγική πλευρά του. Καθώς στη χώρα αυτή όλοι έχουν απόψεις επί παντός επιστητού και τις εκφέρουν αφειδώς, δε θα μπορούσε να απουσιάσει από την τάση αυτή και το επίκαιρο ζήτημα της εποχής που είναι η οικονομική κρίση, αν υπάρχουν λεφτά, πού είναι τα λεφτά, ο ετήσιος προυπολογισμός, πόσα δις χρειάζονται για το ένα και πόσα για το άλλο και αμέτρητα άλλα σχετικά.

Λέγοντας επίκαιρο, θα πρέπει να θυμηθούμε αν υπήρξε αυτή η αυξημένη ενασχόληση και προ κρίσης. Η απάντηση νομίζω ότι είναι εύκολη και είναι αρνητική. Όχι ότι δεν υπήρχε καθόλου φυσικά, αλλά σε υποπολλαπλάσιο ποσοστό. Οι αναφορές σε νούμερα, στατιστικά και οικονομικά μεγέθη δεν πρέπει να ήταν ποτέ περισσότερες σε αυτή τη χώρα. Αν λοιπόν συμβαίνει αυτό θα πρέπει να δούμε γιατί. Λόγω κρίσης θα μπορούσε να είναι μια βιαστική απάντηση. Ναι αλλά από πού και ως πού μπορεί ο κάθε αναρμόδιος πολίτης να γνωρίζει το τόσο δαιδαλώδες αυτό ζήτημα. Η απάντηση μπορεί να είναι επίσης εύκολη. Μα ενημερώνεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Μιλάμε τώρα για αρκετά τηλεοπτικά κανάλια πανελλαδικής και τοπικής εμβέλειας, ακόμα περισσότερες εφημερίδες και ραδιοσταθμοί και βέβαια επίσης τα τελευταία χρόνια αμέτρητες ιστοσελίδες. Η αίσθηση είναι πραγματικά το χάος. Οι δημοσιογράφοι του «οικονομικού ρεπορτάζ» πραγματικά ζήσανε και ζουν ακόμη μεγάλες στιγμές. «Αγωνία για τα 300 εκατομμύρια που ζητάει η τρόικα», «η ανακεφαλαίωση των τραπεζών απαιτεί 15 δις», «το psi κούρεψε κατά τόσα δις τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων», «μείωση των συντάξεων κατά 10%», «δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να μην περιμένει την κατάληξη του eurogroup», «το δημόσιο χρέος ανέβηκε κατά τόσα δις», «πού θα βρούμε 21 δις για να αποφύγουμε τη χρεωκοπία», «φόβοι ότι οι αγορές θα αντιδράσουν με αύξηση των spread» κ.α. Η λέξη spread μπήκε στη ζωή του νεοέλληνα από την έναρξη της κρίσης το 2010 και μπορεί κανείς να πει ότι ήταν από τις πρώτες εισαγωγικές έννοιες στα δύσβατα μονοπάτια των οικονομικών μεγεθών στην πιο εκλαικευμένη τους μορφή.

Έχει η συγκεκριμένη «αριθμοθύελλα» συνέπειες? Προσπαθώντας να εντοπίσει κανείς κάτι το θετικό, ενδέχεται ορισμένοι δανειολήπτες και μη συμπολίτες μας να αντιλήφθηκαν ότι κάπου δε γίνεται να ξοδεύει κανείς συνεχώς, χωρίς να υπολογίζει ότι χρειάζονται και έσοδα. Η τελευταίας κοπής έννοια «ισοσκελισμένοι προυπολογισμοί» μάλιστα, ίσως αποδίδει επακριβώς το νόημα αυτό.

Στις αρνητικές συνέπειες ίσως συγκαταλέγεται καταρχήν το ότι ο βομβαρδισμός με αριθμούς δεν ξεκαθαρίζει τα πράγματα ώστε να υπάρχει μια σαφής και όσο το δυνατόν απλούστερη εικόνα στον κόσμο για τα δημόσια οικονομικά. Παράλληλα οι περισσότεροι οικονομικοί όροι που σερβίρονται αφειδώς από τους διαφόρους «αναλυτές» δεν μπορούν να γίνουν κατανοητοί από τον κόσμο που δεν έχει το υπόβαθρο. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάτι μη κατανοητό δύναται εύκολα να παρερμηνευθεί. Επίσης κάτι μη κατανοητό εμπεριέχει και την έννοια του άγνωστου και ο κόσμος έχει μάθει να φοβάται το άγνωστο.

Μια δυσμενέστερη συνέπεια είναι ότι απομένει ελάχιστος χώρος και χρόνος για οτιδήποτε άλλο. Όταν τα περισσότερα δελτία αφιερώνουν πάνω από τα τρία τέταρτα του χρόνου τους στα διάφορα οικονομικής φύσεως θέματα, αυτό γίνεται προτεραιότητα χωρίς ιδιαίτερη επίγνωση από τον ανυποψίαστο πολίτη. Όταν το βασικό θέμα συζήτησης σε κάθε είδους συναναστροφή, είτε στην εργασία, είτε αλλού είναι το πόσο τραγικά οικονομικά έχουμε, το πόσα χρέη έχουμε και πώς θα τα «αποπληρώσουμε» και το ότι όποιος χρωστάει ή πληρώνει ή καταστρέφεται, τότε πολλά άλλα μείζονα κοινωνικά προβλήματα, αλλά και ζητήματα αρχών/νοοτροπιών παραμένουν να λιμνάζουν. Δηλαδή το αν είμαστε καλά και ικανοποιημένοι ως μονάδες, αλλά και ως κοινωνικά σύνολα εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από το αν υπάρχουν λεφτά για να αποπληρώνουμε χρέη?

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων δεν υποστηρίζω την κατάσταση που υποδηλώνει ο όρος «μπαταχτσής». Προφανώς και το σωστό είναι να πληρώνει κανείς τα χρέη του (ακόμη καλύτερα θα ήταν βέβαια να μη φτάνει να δημιουργεί χρέη). Η κομβική διαφορά στην περίπτωσή μας είναι ότι δε μιλάμε για χρέη μεταξύ μεμονωμένων πολιτών ή έστω και μεμονωμένων επιχειρήσεων. Στη σημερινή εποχή ο δανεισμός χρημάτων είναι ο κύριος τρόπος οικονομικής ρευστότητας για όλες τις χώρες του κόσμου και είναι γνωστό ότι όλες οι χώρες έχουν μικρά η μεγαλύτερα χρέη. Υπό την έννοια αυτή δεν ευσταθεί να εξισώνεται ένας αδικημένος πολίτης που του χρωστάνε και δεν του δίνουνε, με στυγνούς διεθνείς δανειοδοτικούς οργανισμούς όπως το διεθνές νομισματικό ταμείο και η ευρωπαική κεντρική τράπεζα. Και επιτέλους τα παιχνίδια εξουσίας που διαδραματίζονται σε αυτό το επίπεδο και ο ρόλος των αμέτρητων δανείων στον έλεγχο κρατών και κυβερνήσεων παγκοσμίως δεν μπορούν να υπεραπλουστευθούν με την έννοια του «έλληνα κακοπληρωτή».

Είναι ενδιαφέρον το ότι σταδιακά περνά στη συνείδηση του κόσμου ότι όλα θα πρέπει να κοστολογούνται και αυτό προκύπτει από το πόσο συχνά χρησιμοποιείται η φράση «που θα βρείτε τα λεφτά». Ένα σχετικό παράδειγμα από το χώρο της υγείας ίσως απεικονίσει πιο ζωντανά το ζήτημα αυτό. Συλλογισμός : Στα νοσοκομεία η κατάσταση είναι τραγική, οι θεραπείες είτε καθυστερούν είτε παρεμποδίζονται, ενδεχομένως έχει αυξηθεί και η θνησιμότητα λόγω ανεπαρκούς προσωπικού, φαρμάκων και υλικοτεχνικού εξοπλισμού. Λύση : Χρειάζονται προσλήψεις και περισσότερες προμήθειες. Συνήθης απάντηση-καραμέλα των τελευταίων ετών : Πού θα βρεθούν τα χρήματα? Μήπως μια εναλλακτική λιγότερο απάνθρωπη απάντηση θα ήταν : Είναι προτεραιότητα να γίνουν προσλήψεις και να ομαλοποιηθεί το σύστημα προμηθειών, άρα τα λεφτά θα βρεθούν ο κόσμος να χαλάσει, άρα θα πρέπει να περικοπούν κάποιες άλλες δαπάνες με χαμηλότερη προτεραιότητα. Πρόκειται για μέγιστο θέμα με πολλές προεκτάσεις που όμως δεν τυγχάνει σχετικής προβολής από τα ΜΜΕ. Οι δαπάνες που δύναται να περισταλούν σε αυτή τη χώρα δεν είναι δυσεύρετες…Πίσω στο παράδειγμά μας λοιπόν, μόνο και μόνο αν αρθεί η υπερτιμολόγηση των ήδη υπαρχουσών προμηθειών των νοσοκομείων από το υπερπολλαπλάσιο στο κανονικό, αναμένεται να εξευρεθούν με επιεικείς εκτιμήσεις εκατοντάδες εκατομμύρια αναγκαία ευρώ! Μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορεί να αναδείξει τις ελάχιστες αποσπασματικές δημοσιεύσεις πάνω στο θέμα αυτό π.χ. εδώ. Αντιθέτως, αν ψάξει κανείς τη φράση «μείωση μισθών» θα εντοπίσει χιλιάδες άρθρα. Μήπως τελικά όντως λεφτά υπάρχουν, απλώς δε θέλουμε να τα βρούμε?

Και το σημαντικότερο, η υγεία και γενικά οι αξίες έχουν προτεραιότητα ή το κόστος τους?

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Άλσος Συγγρού

2014-12-06 12.46.26 Ένας πνεύμονας πρασίνου μέσα στην πόλη 2014-12-06 12.58.13Ταυτόχρονα εκτός πόλης και μέσα στην πόλη

2014-12-06 12.57.48Πόσες φορές έχετε πάει «για καφέ»? Ο καφές δεν είναι επιστήμη. Το υπέροχο αυτό πάρκο σας περιμένει εδώ. Με ή χωρίς καφέ!

I just completed an activity with RunKeeper http://runkeeper.com/activity?userId=34808480&trip=479426754

Ούτε καλημέρα!

Μπορείτε να θυμηθείτε κάποιες στιγμές που ενώ έχετε πολλά στο μυαλό σας κοιτάτε, χωρίς να βλέπετε πραγματικά? Πιστεύω ότι στους περισσότερους από εσάς θα έχει συμβεί λίγο πολύ. Σε εκείνες τις περιπτώσεις αν και τα μάτια μας είναι ανοιχτά, δεν αντιλαμβανόμαστε συνειδητά αυτό που βλέπουμε καθώς η προσοχή μας είναι στραμμένη στο εσωτερικό του νου μας. Έτσι λοιπόν σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να τύχει να δούμε μπροστά μας κάποιο γνωστό μας πρόσωπο και να μη του/της μιλήσουμε.

Πόσες φορές έχει τύχει είτε σε μας, είτε να ακούμε από άλλους διάφορες περιπτώσεις που κάποιος δε χαιρέτησε κάποιον :

«Μπροστά του πέρασα και δε μου μίλησε ο αναιδέστατος! Θα του κόψω την καλημέρα».
«Μα καλά τι της έχω κάνει και δε μου λέει ένα γειά».
«Άνθρωποι που δε λένε ένα καλημέρα το πρωί, δεν αξίζουν μία».
«Δε θα της ξαναμιλήσω ποτέ της γειτόνισσας, ακούς εκεί να με γράφει»!

Σκεφτείτε πόσο πιθανό είναι να λάβουν χώρα οι παραπάνω τρόποι επεξεργασίας του γεγονότος αυτού. Το ερώτημα είναι : αν αναλογιστούμε το προαναφερόμενο φαινόμενο που κοιτάμε αλλά δε βλέπουμε, μήπως θα πρέπει να είμαστε λιγότερο βιαστικοί στο κόψιμο της καλημέρας? Και κατ’ επέκταση μήπως έχει τύχει και σε μας και δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει?

Εν τέλει μήπως η τάση απόδοσης κακόβουλου κινήτρου στη στάση κάποιου χρειάζεται λίγο περισσότερη φειδώ?

Human Relations

ανθρωπινες σχεσειςΣυγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Απόφαση ψήφου

elect

Αν και σημαντική απόφαση, υπάρχει μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού σήμερα που δεν της αφιερώνει την ενασχόληση που της αξίζει, είτε δε τη λαμβάνει καν. Το βασικό που θα ακούσει κανείς από αυτή τη μερίδα του κόσμου συμπυκνώνεται σε ένα «ωχ αδερφέ» ή/και «ε και τι θ’αλλάξει?»

Καταρχήν με την αποχή δεν αλλάζει τίποτα. Έτσι όπως είναι το σημερινό εκλογικό σύστημα είτε βγει ένα κόμμα πρώτο με 20% είτε με 50%, θα κυβερνήσει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και θα περνάει μέτρα σα να έχει πάρει εντολή από την πλειοψηφία του λαού. Οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις αποδεικνύουν του λόγου του αληθές. Το πολύ πολύ να ακούσουμε μερικά επιφανειακά υποκριτικά σχόλια του τύπου «ο κόσμος είναι απογοητευμένος» κ.λ.π., να γίνει και καποιο σχετικό πάνελ και κατά τ’άλλα τα ίδια.
Αν λοιπόν η απόφαση να ψηφίσει κανείς υπερτερεί της απόφασης να μην ασχοληθεί, ακολουθεί μια δεύτερη απόφαση, δηλαδή τι να ψηφίσει. Η απάντηση είναι φαινομενικά δύσκολη. Επιθυμώντας να την απλοποιήσουμε, θα βάλουμε κι εμείς ένα δίλημμα, μια και στην εποχή της κρίσης τα διλήμματα είναι της μόδας.. Ποια κριτήρια είναι σημαντικότερα?
Αυτά :
• Υγεία
• Παιδεία
• Δικαιοσύνη
• Κοινωνική ασφάλεια
• Κοινωνική ασφάλιση
• Δημοκρατία
• Αξιοκρατία
• Γραφειοκρατία
• Διαφθορά
• Απουσία παραγωγικής οικονομίας
• Ανεργία
• Οικονομικό επίπεδο διαβίωσης
• Ποιότητα διαβίωσης
• Καταστροφή περιβάλλοντος

Ή αυτά :
• Τι ωραία λόγια λέει προεκλογικά ο υποψήφιος
• Τι ομάδα υποστηρίζει ο υποψήφιος
• Τι διλήμματα βάζει ο υποψήφιος
• Πώς παρουσιάζουν οι δημοσιογράφοι τον υποψήφιο
• Πώς παρουσιάζει την πραγματικότητα ο υποψήφιος
• Αν ο υποψήφιος υπόσχεται να «τακτοποιήσει» μέλος της οικογένειας
• Έχουμε πλεόνασμα στα χαρτιά
Αν υπάρχουν και άλλοι τομείς που χωρούν στις παραπάνω λίστες, εννοείται ότι ισχύουν, προσθέστε ελεύθερα.
Η αλλαγή θα επέλθει από αυτά που αξιολογούμε εμείς ως σημαντικά για την πραγματικότητα της καθημερινότητάς μας και όχι από αυτά που μας λένε να αξιολογούμε σημαντικά. Κάποιες αποφάσεις είναι σημαντικότερες από άλλες. Θυμηθείτε ότι πολλές φορές τις αποφάσεις μας επηρεάζουν γνωσιακές προδιαθέσεις που λειτουργούν χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε άμεσα. Για περισσότερες πληροφορίες χρήσιμοι είναι οι παρακάτω σύνδεσμοι :
Γνωσιακές Προδιαθέσεις : Αποφάσεις
Γνωσιακές Προκαταλήψεις : Κοινωνικού τύπου
Γνωσιακές Παρακάμψεις : Μνήμη

elect2

 

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Με υγεία..

Είναι κάτι που με απασχολεί εδώ και καιρό. Όλοι μας όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις να ευχηθούμε σε κάποιον, αναφερόμαστε πρωταρχικά στην «υγεία» του : «Χρόνια πολλά με υγεία», «Να ζήσετε να είστε υγιείς», «Περαστικά» και άλλες παρεμφερείς διατυπώσεις.

Το θέμα είναι ότι αν κάποιος σήμερα στη χώρα που ζούμε χρειάζεται βοήθεια για κάποιο πρόβλημα της υγείας του, σοβαρό ή μη, ποιο είναι το τίμημα για να τη λάβει? Δε θα ήθελα να μπω σε αναλύσεις τι εννοώ, καθώς πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συνανθρώπων μας έχει προσωπική εμπειρία πάνω στο πρόβλημα. Υπάρχει η περίπτωση αυτός ο κάποιος να μην μπορέσει να βρει βοήθεια πλέον..Υπάρχει η περίπτωση το τίμημα να είναι βαρύτατο οικονομικά. Υπάρχει η περίπτωση το τίμημα να είναι μια φοβερή ψυχική φθορά που θα προκληθεί στον ασθενή και την οικογένειά του λόγω της δυσλειτουργίας, της υποχρηματοδότησης, της υπερπλήρωσης, της γραφειοκρατίας, του κλεισίματος των δημοσίων νοσοκομείων. Υπάρχει το θέμα των συνεχών παλινωδιών στον τρόπο συνταγογράφησης, της μετάθεσης του κόστους των φαρμάκων στον ασφαλισμένο, της έλλειψης φαρμάκων από τα φαρμακεία που συνιστά τεράστια ταλαιπωρία για τους ασθενείς. Υπάρχουν τόσα και τόσα ζητήματα. Το τίμημα συχνά δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις..

Το ευρύτερο ζήτημα είναι ότι ζούμε μια λαίλαπα που έχει το χρήμα ως Θεό και στα πόδια του έχει θυσιάσει τον άνθρωπο και το σημαντικότερο αγαθό που απολαμβάνει, την υγεία του!

Και το ακόμα πιο απογοητευτικό είναι ότι η πλειοψηφία μας συνεχίζει σα να μη συμβαίνει τίποτα..! Καλά τα ΜΜΕ είναι ηλίου φαεινότερο πλέον ότι δεν προβάλλουν τα πραγματικά προβλήματα, αλλά οτιδήποτε μπορεί να αποπροσανατολίσει από αυτά. Όμως οι συνάνθρωποί μας πόσο ασχολούνται με ζητήματα που έχουν πραγματική προτεραιότητα για τον πολίτη, όπως η ψυχική και σωματική υγεία, αλλά και άλλα όπως η φτώχεια, η παιδεία, η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, η δημοκρατία, η γραφειοκρατία, η κοινωνική ασφάλεια, οι εργασιακές συνθήκες του ιδιωτικού τομέα, το περιβάλλον που πλέον αποτελούν πληγές που πυορροούν πολλά χρόνια τώρα με απίστευτες επιπτώσεις. Κάθε μέρα υπάρχουν πολλές σχετικές ειδήσεις που φοβάμαι ότι τις προσπερνάμε ως δεδομένες..

Ως πότε θα ασχολούμαστε είτε στις καθημερινές μας συζητήσεις, είτε στα posts στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με θέματα που δεν αφορούν τη βελτίωση της καταβαραθρωμένης ποιότητας ζωής μας? Και στην τελική να ασχοληθούμε και με άλλα δε λέω, αλλά γιατί δεν ασχολούμαστε με τα βασικά? Δεν έχει σημασία τι είπαν οι διάφοροι πολιτικοί που χρόνια τώρα αρμέγουν τον τόπο και τώρα με την αρωγή των δικών τους ΜΜΕ θέλουν να ξανακοροιδέψουν το λαό με την κοντή μνήμη για να τους ξαναψηφίσει. Ούτε αν το «Ποτάμι» βγαίνει τρίτο στις δημοσκοπήσεις των ελεγχόμενων ΜΜΕ. Ούτε έχει σημασία το αν η Μενεγάκη τσακώθηκε με την κάθε μια τηλεπαρουσιάστρια. Ούτε αν ο ΟΣΦΠ ξαναπάρει ένα «καθαρό» πρωτάθλημα. Ούτε τι έγινε με τον Πιστόριους. Ούτε η διακοσιοστή πεντηκοστή φορά που διαπραγματεύεται ο Στουρνάρας με την τροικα. Ούτε ο θαυμασμός του Τατσόπουλου για τον Ολάντ. Ούτε τι γίνεται στη Βόρειο Κορέα. Ούτε αν προωθησαμε το νέο «in» βιντεάκι στο you tube, ούτε αν προωθήσαμε το ευρηματικό σχόλιο της ημέρας στο twitter.

Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής.

camel - mosquito

Το ασυνείδητο κίνητρο της πλεονεξίας

Πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα που μας προσφέρει μια πιθανή εξήγηση για ένα τεράστιο κατά τη γνώμη μου ερώτημα : Γιατί πολλοί από τους ανθρώπους που για διάφορους λόγους έχουν συσσωρεύσει μεγάλες περιουσίες, συνεχίζουν να κυνηγάνε ακόμη περισσότερα κέρδη, σε σημείο να μην μπορούν να απολαύσουν την άνετη ζωή που μπορεί να τους προσφέρει η υπάρχουσα οικονομική τους ευμάρεια. Εισάγεται λοιπόν η έννοια της «απερίσκεπτης συσσώρευσης» που ουσιαστικά περιλαμβάνει τα εξής συμπεράσματα :

  • Δεν αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι αυτοί τη σπατάλη ενέργειας και την ασταμάτητη πίεση στην οποία υποβάλλουν τον εαυτό τους και έτσι όταν ξεκινήσουν τη συμπεριφορά αυτή δεν μπορούν να σταματήσουν
  • Σύμφωνα με την κοντόφθαλμη λογική τους το χρήμα και γενικώς τα περιουσιακά στοιχεία είναι κάτι μετρήσιμο, όχι όμως και κάποια πράγματα που πραγματικά μας κάνουν ευτυχισμένους.

Ακολουθεί η έρευνα:

 

Μόνο εργασία χωρίς χαρά μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας «απερίσκεπτης συσσώρευσης», ισχυρίζονται οι επιστήμονες που βρίσκονται πίσω από μια νέα έρευνα, η οποία δείχνει ένα βαθιά ριζωμένο ένστικτο να κερδίζουμε περισσότερα από όσα είναι δυνατόν να καταναλώσουμε, ακόμα και όταν αυτή η ανισορροπία μάς κάνει δυστυχισμένους.

Αν αναλογιστούμε πόσο πολλοί άνθρωποι αγωνίζονται για να επιβιώσουν, ένα τέτοιο πρόβλημα μπορεί να ακουστεί τουλάχιστον επιπόλαιο. Παρ’ όλα αυτά, μια επιστημονική ομάδα Αμερικανών και Κινέζων ερευνητών ισχυρίζεται πως, δεδομένου ότι ο ρυθμός παραγωγικότητας έχει αυξηθεί, θεωρητικά αυτό επιτρέπει σε πολλούς ανθρώπους να εργάζονται λιγότερο και να απολαμβάνουν μια ζωή εξίσου άνετη με τις προηγούμενες γενιές. Ωστόσο, όπως αναφέρουν οι επιστήμονες σε δημοσίευσή τους στο επιστημονικό περιοδικό Psychological Science, επιλέγουν… να μην το κάνουν.

Για να εξερευνήσουν το ισχυρό δέλεαρ της συσσώρευσης υλικών αγαθών, οι ερευνητές σχεδίασαν ένα πείραμα σε δύο στάδια. Στο πρώτο στάδιο, οι εθελοντές κάθισαν για πέντε λεπτά μπροστά από έναν υπολογιστή φορώντας ακουστικά και είχαν την επιλογή να ακούσουν είτε μια ευχάριστη μουσική είτε τον εκνευριστικό ήχο παρασίτων. Οι συμμετέχοντες ενημερώθηκαν ότι ακούγοντας τα παράσιτα για αρκετό χρόνο θα κέρδιζαν κομμάτια σοκολάτας. Ορισμένοι από αυτούς έπρεπε να ακούσουν λιγότερες φορές τον συγκεκριμένο ήχο για να κερδίσουν το κάθε κομμάτι σοκολάτας, ενώ κάποιοι άλλοι έπρεπε να τον ακούσουν περισσότερες φορές. Με άλλα λόγια, οι πρώτοι θεωρήθηκαν «υψηλόμισθοι», ενώ οι δεύτεροι «χαμηλόμισθοι».

Κατά το δεύτερο στάδιο του πειράματος, διάρκειας επίσης πέντε λεπτών, οι συμμετέχοντες γνώριζαν ότι θα έχουν τον χρόνο να καταναλώσουν τη σοκολάτα που κέρδισαν, χωρίς όμως να μπορούν να πάρουν μαζί τους την ποσότητα που δεν κατάφεραν να καταναλώσουν. Στην αρχή λοιπόν του πειράματος, οι ερευνητές ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να εκτιμήσουν την ποσότητα σοκολάτας που πίστευαν ότι είναι ικανοί να καταναλώσουν.

Οι συμμετέχοντες που ανήκαν στην ομάδα των «υψηλόμισθων» προέβλεψαν ότι θα καταναλώσουν 3,75 σοκολάτες, κατά μέσο όρο. Οταν ήρθε όμως η ώρα να «κερδίσουν» σοκολάτες, συσσώρευσαν πολύ περισσότερες από την αρχική τους εκτίμηση, κερδίζοντας κατά μέσο όρο 10,74 σοκολάτες και από αυτές κατάφεραν να καταναλώσουν λιγότερες από τις μισές. Με άλλα λόγια, υπέβαλαν τον εαυτό τους στον εκνευριστικό θόρυβο με σκοπό να κερδίσουν περισσότερα από όσα μπορούσαν ή προέβλεψαν ότι μπορούσαν να καταναλώσουν…

«Εχουμε εισαγάγει την έννοια της “απερίσκεπτης συσσώρευσης”», λέει ο δρ Κρίστοφερ Σι, καθηγητής Συμπεριφορικής Επιστήμης και Μάρκετινγκ στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και βασικός ερευνητής της συγκεκριμένης μελέτης. «Είναι σπατάλη ενέργειας. Οταν όμως οι άνθρωποι είναι σε δράση, δεν μπορούν να σταματήσουν», προσθέτει ο ίδιος. Η παρόρμηση αυτή διαφάνηκε λιγότερο έντονα στους συμμετέχοντες που ανήκαν στην ομάδα των «χαμηλόμισθων», οι οποίοι κέρδισαν κατά μέσο όρο μικρότερη ποσότητα σοκολάτας από ό,τι είχαν προβλέψει ότι θα μπορούσαν να καταναλώσουν. Ωστόσο, τόσο οι «υψηλόμισθοι» όσο και οι «χαμηλόμισθοι» άκουσαν περίπου την ίδια διάρκεια ενοχλητικού θορύβου κατά την περίοδο των πέντε λεπτών, κάνοντας τον δρα Σι να υποστηρίξει ότι η συμπεριφορά και των δύο ομάδων διέπεται από την ίδια αρχή: όχι από το πόσα αγαθά έχουν ανάγκη, αλλά από το πόση δουλειά μπορούν να αντέξουν.

Ασαφή όρια

Πόσο εφαρμόσιμο είναι όμως κάτι τέτοιο στον πραγματικό κόσμο, όπου οι άνθρωποι κερδίζουν χρήματα και όχι σοκολάτες, δεν μπορούν να προβλέψουν πόσα χρόνια θα ζήσουν, ενώ επίσης δεν γνωρίζουν αν θα χρειαστεί να έχουν συσσωρεύσει πόρους για την περίπτωση μιας καταστροφής; Δύσκολη απάντηση, αλλά η έρευνα αποδεικνύει ότι ακόμα και όταν οι άνθρωποι γνωρίζουν τα σαφή όρια -όπως ότι δεν μπορούν να πάρουν μαζί τους τα γλυκά όταν φύγουν- εξακολουθούν να κερδίζουν περισσότερα από όσα θα μπορούσαν ποτέ να καταναλώσουν.

Ο Μάικλ Νόρτον, αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ο οποίος εξειδικεύεται σε αυτόν τον τομέα, λέει ότι αυτό που επισημαίνει η έρευνα είναι «τεράστιας σημασίας», επειδή διαφωτίζει τους ανθρώπους σχετικά με την ύπαρξη ενός ασυνείδητου κινήτρου που οδηγεί σε κοντόφθαλμες, ακόμα και δυσάρεστες επιλογές.

Ωστόσο, όπως σημειώνει ο ίδιος, η επιλογή της ευτυχίας ή της ψυχαγωγίας απέναντι στο κέρδος αποτελεί πρόκληση, εν μέρει επειδή η συσσώρευση χρήματος ή γλυκών μπορεί να μετρηθεί πιο εύκολα απ’ ότι, ας πούμε, η ευτυχία. «Μπορείτε να μετρήσετε τις σοκολάτες», λέει ο κ. Νόρτον. Παρ’ όλα αυτά, το να είσαι ένας στοργικός γονιός ή σύντροφος δεν είναι ιδιαίτερα μετρήσιμο. «Τα περισσότερα από αυτά που μας κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους στη ζωή είναι δύσκολο να μετρηθούν», καταλήγει.

Πηγή : Το ασυνείδητο κίνητρο της πλεονεξίας

Στρες και κεφαλαλγία

 

κεφαλαλγία

Η κεφαλαλγία οποιουδήποτε τύπου αποτελεί πάθηση με πολύ μεγάλη εξάπλωση στο γενικό πληθυσμό και μάλιστα η ημικρανία αποτελεί σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τη 19η αιτία ανικανότητας (εννοεί μείωσης της λειτουργικότητας) μεταξύ όλων των ασθενειών. Η συσχέτιση του στρες με την επίταση της έντασης και της συχνότητας μιας κεφαλαλγίας είναι κοινή γνώση εδώ και δεκαετίες στους επιστήμονες. Η παρακάτω έρευνα (σύνδεσμος) που διεξήχθη μεταξύ περίπου 5000 ατόμων με κεφαλαλγία ηλικίας 21-71 ετών επιβεβαιώνει ακριβώς αυτό το γεγονός. Το γενικότερο συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το στρες είναι παράγων πυροδότησης μιας κεφαλαλγίας, επιταχύνει την εξέλιξή της σε χρόνιο πρόβλημα, ενώ ιδιαίτερα σημαντική είναι και η αντίστροφη κατάσταση : η κεφαλαλγία προκαλεί στρες ή περισσότερο στρες από το προυπάρχον,δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν ορισμένες ψυχικές διαταραχές στις οποίες η κεφαλαλγία έχει αυξημένο ποσοστό εμφάνισης προκαλώντας συννοσηρότητα. Αυτές είναι η Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή, η Διαταραχή Πανικού, η Μείζων Κατάθλιψη , η Διπολικη Διαταραχή καθώς και κάποιες σωματόμορφες διαταραχές όπως η Σωματοποιητική Διαταραχή, η Διαταραχή Πόνου και η Αδιαφοροποίητη Σωματόμορφη Διαταραχή. Συνήθως σημειώνεται βελτίωση εώς και αποδρομή των συμπτωμάτων της κεφαλαλγίας όταν αντιμετωπιστεί η αντίστοιχη πρωτοπαθής ψυχική διαταραχή.

Does more stress equal more headaches?

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Στο ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχών. Η εξειδικευμένη εκπαίδευση στις ψυχωτικές, συναισθηματικές (διπολική διαταραχήκατάθλιψη) και αγχώδεις διαταραχές αποτελεί το βασικό ατού της δουλειάς του. Η επιστράτευση νέων διαγνωστικών εξετάσεων που συνεισφέρουν στην επιλογή καταλληλότερης αγωγής, είναι άλλο ένα πλεονέκτημα στην υπηρεσία του ασθενή.

Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

Αρέσει σε %d bloggers: