Φυσιολογικότητα

«Η ποικιλομορφία και η διαφορετικότητα δεν είναι φυσιολογικότητα».

Ορίζεται κάπως η φυσιολογικότητα? Δε μιλάμε για την ιατρική σημασία και δεν τίθεται θέμα ποσοτικής ή ποιοτικής μετρησιμότητας. Η φυσιολογικότητα είναι σχετική έννοια ανάλογα με την πολιτιστική ταυτότητα. Επομένως η φυσιολογικότητα είναι κοινωνική κατασκευή (social constructionism). Τα όρια της φυσιολογικότητας καθορίζονται από τις ερμηνείες μας για τη στάση των άλλων απέναντί μας. Είναι φυσιολογικό αυτό που κάνουν οι άλλοι εξ’ ορισμού? Η φυσιολογικότητα των άλλων, ο μπαμπούλας που πρέπει να ακολουθήσουμε ψυχαναγκαστικά για να μη νιώσουμε άσχημα. Αν δεν είσαι ίδιος νιώθεις άσχημα. Η διαφορετικότητα εσωτερικεύεται ως προβληματικότητα και άρα πρέπει να απομονωθεί για να μη διαταράξει τη «φυσιολογική» ομοιομορφία.

Βλέπε εδώ : Το διαφορετικό και η αποδοχή και εδώ : Το κριτήριο είναι το τι κάνουν οι άλλοι

Η φυσιολογικότητα είναι έννοια που εμπεριέχει μια συγκριτική παράμετρο. Δηλαδή το φυσιολογικό υπάρχει σε σύγκριση με κάτι το μη φυσιολογικό που επίσης υπάρχει. Αντίστροφα αν δεν υπήρχε το μη φυσιολογικό θα υπήρχε και λόγος ύπαρξης του φυσιολογικού. Φυσικά αυτοί που κατακρίνουν και απομονώνουν το μη φυσιολογικό δε θα σκεφτούν ποτέ κάτι τέτοιο και πως χωρίς το «μη φυσιολογικό» θα είχαν στερηθεί ένα από τα μεγάλα νοήματα της ύπαρξής τους : να διαιωνίσουν τη φυσιολογικότητά τους ως μέσο αποδοχής και αναγνώρισης.

«Κερασάκι» : Οι «φυσιολογικοί» εμμέσως απορρίπτουν οι ίδιοι τον εαυτό τους και νιώθουν άσχημα αφού στην πραγματικότητα που μόνο αυτοί γνωρίζουν (γιατί την αποκρύπτουν επιμελώς) ούτε αυτοί είναι τόσο ομοιόμορφοι όσο θα «έπρεπε».

Η απομόνωση του διαφορετικού υπάρχει και λέγεται κοινωνικό στερεότυπο, στίγμα και ρατσισμός. Όμως όταν θέλουμε επαφή, αποδοχή, ένταξη μπορούμε να το επιδιώξουμε. Αν δεν το κάνουμε, λέμε ότι φοβόμαστε την κριτική των άλλων και τη δική μας αντίδραση απέναντι στην κριτική. Μήπως όμως μερικές φορές υπάρχει και κάτι άλλο? Δηλαδή ότι και εμείς μπορεί να απορρίπτουμε τους άλλους και κάθε τι που είναι διαφορετικό από το δικό μας διαφορετικό? Εμείς γιατί δεν μπορούμε να ανεχτούμε το διαφορετικό?

Μπορείς να είσαι διαφορετικός και να είσαι μέρος ενός συνόλου.

Η διαφορετικότητα είναι φυσιολογικότητα.

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Normality is a paved road
Η φυσιολογικότητα είναι ένας πλακόστρωτος δρόμος. Είναι άνετος στο περπάτημα, αλλά δε φυτρώνουν λουλούδια.

 

ADHD Awareness Month 2018

Ο Οκτώβρης του 2018 ήταν ο μήνας επίγνωσης της ΔΕΠΥ.

Η ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής & Υπερκινητικότητας) δεν έχει να κάνει μόνο με συμπτώματα και ελλείμματα. Οι άνθρωποι με ΔΕΠΥ μπορεί να έχουν ιδιαιτερότητες και δεξιότητες που απουσιάζουν από τους υπόλοιπους. Οι άνθρωποι με ΔΕΠΥ δεν είναι τεμπέληδες, δεν είναι χαμηλής νοημοσύνης και οπωσδήποτε δεν ευθύνονται για τις δυσκολίες τους.

Διαβάστε μύθους και δεδομένα για τη ΔΕΠΥ.

Σχετικό ενημερωτικό βίντεο :

Ψυχιατρική & Πολιτική εν έτει 2018 (Παγκόσμια Μέρα Ψυχικής Υγείας)

Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας 2018 σήμερα 10/10/2018 και οι στοχασμοί για το ρόλο της Ψυχιατρικής στο σύγχρονο ηγετικό πολιτικό γίγνεσθαι δε θα μπορούσαν να απουσιάζουν.

Ακολουθεί ένα πολύ σημαντικό άρθρο με ουσιαστικούς προβληματισμούς όσον αφορά τη συσχέτιση της ψυχικής υγείας με την πολιτική και την ηγετική ικανότητα. Μπορεί ένας πολιτικός με ψυχική νόσο π.χ. διπολική διαταραχή να κυβερνήσει? Ξέρουμε οτι αυτό έχει ήδη συμβεί. Θα πρέπει να του επιτρέπεται να κυβερνά? Ναι αλλά μέχρι ποιό όριο? Γιατί? Γιατί όποιος έχει μια ψυχική διαταραχή δε σημαίνει οτι δεν μπορεί να είναι λειτουργικός και το να μπορεί να φτάσει ως ένα ανώτατο αξίωμα αποτελεί την υπέρτατη «ειρωνεία» απέναντι στο στιγμα. Επιπλέον όντας κάποιος σε μια ψυχική κατάσταση όπως η «μανία» μπορεί να είναι και ατού με την έννοια της υψηλής αντοχής και δημιουργικότητας, ιδιότητες χρήσιμες για έναν ηγέτη.

Από την άλλη, σε έναν κόσμο, συχνά επικίνδυνο, που χαρακτηρίζεται από πυρηνικά όπλα, συνεχή πόλεμική δραστηριότητα, αλλά και ειρηνικές ενέργειες (π.χ. οικονομικού τύπου) που έχουν άμεσο ή έμμεσο αντίκτυπο στις ζωές εκατομμύρια ανθρώπων, δεν θα ήταν παράλογο να αναρωτηθούμε αν οι σαφώς επικίνδυνες αποφάσεις, που λαμβάνονται από κάποιον με διακριτή ψυχοπαθολογία, μπορεί να αγγίζουν το όριο της διαταραχής της αίσθησης της πραγματικότητας και εντέλει της επικινδυνότητας για το κοινωνικό σύνολο.

Σπύρος Καλημέρης «Ψυχίατρος Αθήνα»

Σύνδεσμος :  25th Amendment Debate Raises Tough Questions for Psychiatry

Πώς να αναφέρεις στη δουλειά σου για πρόβλημα της ψυχικής σου υγείας

Το στίγμα υπάρχει, αλλά γίνεται ισχυρότερο όσο εμείς το μεγαλοποιούμε στο νου μας. Ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας που φτάνει σε σημείο να δοκιμάζει τη λειτουργικότητά μας, δεν μπορεί παρά να υπερισχύει των συναισθημάτων φόβου και ντροπής για την πιθανή δημοσιοποίησή του. Και αν δεν υπερισχύει, κάτι πολύ σύνηθες στη χώρα μας, θα πρέπει να υπερισχύει για το καλό μας. Το άγχος, η κατάθλιψη και διάφορες άλλες ψυχικές διαταραχές έχουν πολλαπλές συνέπειες στο πνεύμα, στο σώμα και συνολικά στη ζωή του ατόμου. Αλλά δεν είναι αδιέξοδο και η αναστροφή τους είναι κάτι εφικτό στις μέρες μας.

Στο παρακάτω άρθρο του Insider υπάρχουν 10 ιδέες/συστάσεις που μπορεί να βοηθήσουν σε μια τέτοια περίπτωση.

A study last year found that as many as 85% of people still think there is stigma attached to bringing up their mental health at work. In general, it appeared people still feel that they won’t be taken as seriously if they take time off for their mental wellbeing as they would be if they were suffering from something outwardly physical.

But stress, anxiety, and depression can all result in significant mental health problems, as well as ultimately becoming physical problems too. And taking time off for them is just as valid as if you needed rest after catching the flu. After all, you wouldn’t tell someone who had cancer to just «suck it up.»

According to Mind, the mental health charity, 48% of workers have experienced a mental health problem in their current job, and over half of them don’t tell anyone.

Paul McLaren, a consultant psychiatrist at Priory, wants to help tackle this problem. He’s come up with a list which shows how you can bring up your mental health with your boss. Healthier employees improve the bottom line, he said, and employers have a legal duty to protect their employees from stresses at work that could make things worse.

Here’s what he said you should do if you find yourself in this situation.

1. Remember it’s no different to reporting a physical health problem

There isn’t any difference in reporting a mental health problem to a physical one, McLaren said, it just feels different.

«When we are depressed, we often have strong feelings of shame about how we are feeling,» he said. «That is not just a psychological reaction but part of the biology of depression. Shame leads us to hiding away but hiding away makes our situation worse in the workplace and elsewhere.»

2. Write down what you’re feeling

«If you can’t find the words to explain how you feel, or the help you may need from your employer, write it down first in an email or letter,» said McLaren. «Check it and run it past someone close.»

3. Focus on your productivity and ability to do your job

McLaren said you should steer the conversation towards how your mental health is impacting your work and productivity, rather than focusing on how you feel. That way, you can come up with a way to work together and improve the situation.

«Remember, your employer will want to help you not least because it makes good business sense,» he said.

4. It’s up to you how much you want to disclose

You can be completely honest, or keep the majority of your situation to yourself — it’s entirely up to you.

«You don’t have to ‘name’ your condition but be careful about words like ‘stress’ which can mean many different things and is often misinterpreted,» McLaren said. «If you have seen your doctor, and have a diagnosis, then let your employer know you are ill.»

5. Don’t sweat about the so-called stigma

«Stigma and discrimination about mental health is ‘not allowed’ to exist in the workplace in 2018,» said McLaren. «Most responsible employers recognise that and many take positive steps to reduce it through educating their workforce about mental as well as physical wellbeing.»

This isn’t always the case, but companies that react badly to an employee with a mental health issue have something wrong at their core.

6. Consider a mediator

Sometimes, you might think you can’t talk to your boss, because they won’t be understanding, or fair. In this case, you may want to seek help from a mediator.

«You don’t have to do this alone if you don’t want to,» said McLaren. «Help and support can often be found in your HR department, through a trusted colleague, via an occupational health officer or a representative from ACAS.»

7. Consider that your boss may be more receptive than you think

«These days mental ill health is the commonest reason for sickness absence,» said McLaren. «Between one in five and one in six people will seek help for depression at some time so the chances are that someone in your office or management team will have direct experience of it either through having suffered themselves or being close to someone who did.»

8. Check what your work offers

Companies will likely want to invest in their employee wellbeing, said McLaren, and this could include free phone counselling or face-to-face therapy. It’s good to see what they offer, because you may find it hugely beneficial.

9. Give them feedback

If your company was really helpful, let them know. If you were still left feeling lost and alone, they should know that too.

«Let your employer know how they did,» McLaren said. «What was helpful for you when you were struggling? Help your organisation to learn from your experience.»

10. Always speak up

By speaking up, you help yourself, your company, and future employees who may find themselves struggling in the same way.

«As a valued employee, with knowledge and experience, your firm has invested time and training in you and want you to be productive,» McLaren said. «When we get depressed, we lose sight of that. By speaking up, you are helping yourself — and them.»

Source : 10 steps to talking to your boss if you’re suffering from depression or anxiety

Συνέντευξη: Η ζωή μου ως ψυχοπαθητικη.

Ενδιαφέρον διαβασμα για την οπτική ενός ψυχοπαθητικου χαρακτήρα.

https://www.thecut.com/2018/08/my-life-as-a-psychopath.html#comments

Εκφοβισμός

Η εμπειρία από τη θεραπεία νεαρών ατόμων με ψυχικές διαταραχές δείχνει εμφατικά την αδυναμία μεγάλης μερίδας των γονέων να αποδεχτούν και να διαχειριστούν το πρόβλημα των παιδιών τους. Άρνηση, δυσπιστία, παρερμηνεία, απόκρυψη, υπερπροστατευτικότητα, έλλειψη οριοθέτησης και άλλα δυσχεραίνουν τις προσπάθειες των ειδικών για κάτι καλύτερο. Παρομοίως ανεπαρκής είναι και η αντιμετώπιση της πλειοψηφίας των γονέων στα φαινόμενα εκφοβισμού, είτε το παιδί τους είναι το θύμα είτε ο θύτης. Άγνοια, υποβάθμιση, απώθηση, στρουθοκαμηλισμός, ντροπή, μέχρι και θετική ενίσχυση(!) σε λίγες περιπτώσεις προστίθενται στα προηγούμενα και το φαινόμενο καλά κρατεί. Οι γονείς βλέπουν τα παιδιά ως προέκταση του εαυτού τους και ως εκ τούτου αν κάτι δεν πάει καλά, συνήθως ενεργοποιούνται μηχανισμοί άμυνας όπως θα συνέβαινε και με δικά τους θέματα.

Έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά για τον εκφοβισμό και υπάρχει μια αύξηση στην ενημέρωση του κόσμου γύρω από το πρόβλημα. Εκείνο που ποτέ δεν αλλάζει ως τώρα και αποτελεί πυρηνικό αίτιο της διαιώνισης του εκφοβισμού, όπως και άλλων κοινωνικών προβλημάτων, είναι η παραδοσιακά ανώριμη και οπισθοδρομική στάση της αποφυγής και της απόκρυψης που διέπει την πλειοψηφία του κόσμου. Πολλοί νομίζουν ότι πρέπει να απευθυνθούν σε παρελθούσες συμπεριφορές και ριζωμένες πεποιθήσεις για να βρουν λύσεις. Αυτό είναι πλάνη και απλά διαιωνίζει το πρόβλημα. Η επίγνωση του παρελθόντος έχει νόημα για να αλλάξει κανείς αυτό που τα γεγονότα έχουν δείξει ως εσφαλμένο.

Κατά τα άλλα θα συνεχίσουμε προσωρινά να σοκαριζόμαστε και μετά να «καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται».

Σπύρος Καλημέρης

Ψυχική Διαταραχή και Εγκληματικότητα

Στο παρακάτω άρθρο καταρρίπτεται ξανά ένας ακόμη μύθος για τους ανθρώπους με ψυχική διαταραχή : Οτι είναι πιο πιθανό να προβούν σε επικίνδυνες/εγκληματικές πράξεις κατά τρίτων σε σχέση με το μέσο όρο. Τα στοιχεία είναι πρόσφατα και αφορούν τις Η.Π.Α. όπου όπως είναι γνωστό υπάρχει μεγάλη αύξηση της βίας με χρήση όπλων (gun violence). Συγκράτησα ενδεικτικά το εξής στοιχείο : Αν ως δια μαγείας θεραπεύονταν οι σοβαρές ψυχικές διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια, το ποσοστό των βίαιων εγκλημάτων θα έπεφτε μόνο κατά 4%!

Σύνδεσμος : Gun Violence and Mental Illness: What You Need to Know

Επιστήμη & Εκκλησία (Ανακοίνωση Ε.Ψ.Ε. & σχόλιο)

Αθήνα 26/3/2018

Ανακοίνωση

Με αφορμή κοινωνικές απορίες και έντονες αντιδράσεις που έχουν προκύψει εξαιτίας δηλώσεων ορισμένων λειτουργών της εκκλησίας ως προς τις παραλλαγές σεξουαλικού προσανατολισμού, θέλουμε να επισημάνουμε τις τεράστιες προσπάθειες που καταβλήθηκαν στην διάρκεια του 20ου αιώνα για να υιοθετηθούν οι θέσεις ενός κλυδωνιζόμενου, δοκιμαζόμενου, αλλά και εντούτοις προωθούμενου κοινωνικού διαφωτισμού οι οποίες αφορούσαν τρεις θεμελιακούς άξονες: την υπέρβαση του ρατσισμού στην οποία συμπεριλαμβάνεται ο αντισημιτισμός και η ξενοφοβία, την κατανόηση και αποδοχή της ομοφυλοφιλίας ως μία παραλλαγή της σεξουαλικής συμπεριφοράς και την απελευθέρωση των ψυχικά πασχόντων από τη διαιωνιζόμενη συμφορά του αποκλεισμού τους.
Η αποδοχή της ομοφυλοφιλικής ταυτότητας ανταποκρίνεται σε συμπεράσματα της θεωρητικής και κλινικής έρευνας της επιστημονικής μας κατεύθυνσης, στην συνδιαμόρφωση των οποίων έχουν συμβάλλει και θεολόγοι ή ιερείς ψυχοθεραπευτές, στη βάση της κλινικής ή ψυχοθεραπευτικής τους εμπειρίας.

Για όλους αυτούς τους λόγους η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία είναι στη διάθεση της Αρχιεπισκοπής για τη διαμόρφωση ενός ιδιαίτερου διαλόγου, με ενημερωτικό χαρακτήρα, για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα. Ανάλογες προσπάθειες για διάφορες θεματικές ενότητες συνεχίζονται άλλωστε από δεκαετίες σε συνεργασία με την εταιρεία μας.

Το Δ.Σ. της ΕΨΕ

 

 

Σχόλιο :

Νομίζω ότι ένα πρόβλημα που ενδεχομένως υφέρπει είναι το ζήτημα της αρμοδιότητας. Εκκλησία ή Επιστήμη, Επιστήμη ή Εκκλησία ποιος έχει τον πιο έγκυρο λόγο πάνω στο θέμα? Από μια οπτική γωνία οι ισορροπίες είναι πολυσύνθετες κι ευαίσθητες, όμως κάποτε πρέπει να αποχωρήσουμε από τη θέση της τυφλής πίστης σε αβάσιμες δογματικές γραμμές. Η Εκκλησία πρέπει να έχει το ρόλο της, όμως αυτός κάπου έχει λοξοδρομήσει στο πέρασμα των αιώνων και σίγουρα πάντως δεν είναι να εκφέρει άποψη επί παντός επιστητού. Αποτελεί δε αντικείμενο σύγχυσης για ορισμένους και απορίας για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο η (τουλάχιστον πρόσφατη) απουσία πνευματικής και αγαθοποιού διάστασης στα μηνύματα που μεταδίδονται από την επίσημη Εκκλησία και μάλιστα σε αντιπαραβολή με το πρωταρχικό μήνυμα του Ιδρυτή της.

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Εργασία, αναπηρία και ψυχική διαταραχή

Στο παρακάτω δημοσιογραφικό διαμάντι ανακύπτουν ανακρίβειες σχετικά με την αναπηρία και τις ψυχικές διαταραχές που προφανώς απηχούν ευρύτερα διαδεδομένες στρεβλώσεις και κατά τη γνώμη μου θα άξιζαν την προσοχή των θεσμικών οργάνων της ψυχιατρικής κοινότητας, καθώς ποίος πιο αρμόδιος να δίνει την πρέπουσα γραμμή σε τέτοια ζητήματα. Το άρθρο τελειώνει με το εξής βαρύγδουπο : «Και το ερώτημα που τίθεται προς την ηγεσία του υπουργείου Υγείας είναι: Πώς μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά του ο Νο2 ενός νοσοκομείου και μάλιστα του μεγαλύτερου της χώρας, όταν ο ίδιος είναι ανάπηρος σε ποσοστό 92% και μάλιστα λόγω άγχους και κατάθλιψης;»

Η απάντηση είναι οτι δε συνιστά λόγο αποκλεισμού από την εργασία γενικά η ψυχική διαταραχή, παρά μόνο αν η βαρύτητά της είναι τέτοια που καθιστά ανέφικτη την εργασιακή λειτουργικότητα. Βεβαίως το ίδιο ισχύει και γενικότερα για ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ιατρική νόσο.

Προφανώς στη συγκεκριμένη περίπτωση η αναπηρία και το ποσοστό 92% δεν προκύπτει από το άγχος και την κατάθλιψη (καθώς αυτά λαμβάνουν ποσοστό 15-20% στα ΚΕΠΑ),  αλλά από κάποιες συνυπάρχουσες παθήσεις.

Το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι οτι υπονοείται οτι ο έχων άγχος και κατάθλιψη καθίσταται αυτονόητα ανίκανος για εργασία ή/και ανάπηρος. Υπάρχει άγνοια ή αδιαφορία για το γεγονός οτι οι συγκεκριμένες διαταραχές είναι μη συνεχείς και μόνιμες, αναστρέψιμες, στην πλειοψηφία τους μη βαριές και δε χαρακτηρίζουν το σύνολο της προσωπικότητας του ατόμου. Με την ίδια έννοια που μια σωματική νόσος όπως π.χ. ο Σακχαρώδης Διαβήτης δεν αποτελεί κριτήριο μη αποδοχής ενός ατόμου.

Τίθονται και πολλά άλλα θέματα μέσω του συγκεκριμένου δημοσιεύματος που όμως δεν χρήζουν επέκτασης στο μικρό αυτό άρθρο.

Σπύρος Καλημέρης

 

 

Διόρισαν αναπληρωτή διοικητή στον «Ευαγγελισμό» 69χρονο βαριά καταθλιπτικό

Ο γιατρός Γιώργος Μπαρτζιώτας διαγνώστηκε με διαταραχή άγχους, κατάθλιψη και άλλες παθήσεις από επιτροπή του Κέντρου Πιστοποίησης Αναπηρίας

Μετά το νοσοκομείο Σαντορίνης και το διορισμό ενός ιδιοκτήτη συνεργείου μοτοσικλετών, ενός γευσιγνώστη ελαιολάδου και ενός πωλητή λαμπτήρων στη διοίκηση, η ηγεσία του υπουργείου Υγείας το «τερμάτισε» διορίζοντας αυτή τη φορά στη διοίκηση του μεγαλύτερου νοσοκομείου της χώρας έναν συνταξιούχο γιατρό με ποσοστό αναπηρίας 92%!

Ο 69χρονος Γιώργος Μπαρτζιώτας, συνταξιούχος γιατρός με σπουδές στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, είναι ο νέος αναπληρωτής διοικητής του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Η απόφαση υπεγράφη από τον υπουργό Υγείας Ανδρέα Ξανθό και τον αναπληρωτή Υπουργό ΥγείαςΠαύλο Πολάκη στις 23 Ιανουαρίου 2018 και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ της 1ης Φεβρουαρίου. Ο κ.Μπαρτζιώτας φαίνεται ότι είχε και συνδικαλιστική δράση, καθώς υποψήφιος με το ίδιο ονοματεπώνυμο αλλά και πατρώνυμο ήταν το 2016 στο ψηφοδέλτιο του «Μετώπου», της παράταξης των γιατρών που στήριξε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο τρεις μήνες πριν το διορισμό του στη θέση του αναπληρωτή διοικητή του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», ο κ.Μπαρτζιώτας κρίθηκε ανάπηρος και μάλιστα με πολύ υψηλό ποσοστό από Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή του ΚΕΠΑ. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του Πρώτου Θέματος, ο 69χρονος συνταξιούχος γιατρός κρίθηκε ανάπηρος με συνολικό ποσοστό 92% εξαιτίας διαταραχής άγχους, κατάθλιψης και άλλων παθήσεων. Την απόφαση υπογράφει ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Ιατρικής Αξιολόγησης, ενώ κοινοποιήθηκε στον ενδιαφερόμενο στις 9 Οκτωβρίου 2017. Μάλιστα όπως σημειώνεται στην απόφαση, η ιατρική πρόβλεψη ισχύει από 1/1/2017 έως 31/12/2018. Επομένως το 2019 θα πρέπει να επανεξεταστεί για να διαπιστωθεί αν το ποσοστό αναπηρίας παραμένει το ίδιο, αυξήθηκε ή μειώθηκε.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι όσοι έχουν αναπηρία σε ποσοστό άνω του 80% έχουν σημαντικές φοροελαφρύνσεις και φοροαπαλλαγές. Ενδεικτικά η σύνταξή τους δεν υπόκειται σε μνημονιακές περικοπές, απαλλάσσονται από την πληρωμή ΕΝΦΙΑ, ενώ έχουν επίσπευση σε όλες τις ασφαλιστικές παροχές.  Αυτές τις παροχές έχει φυσικά και ο κ.Μπαρτζιώτας. Όμως αντί να τις «απολαμβάνει» από το σπίτι του, όσο του το επιτρέπει η αναπηρία του, διορίστηκε αναπληρωτής διοικητής στον «Ευαγγελισμό». Και το ερώτημα που τίθεται προς την ηγεσία του υπουργείου Υγείας είναι: Πώς μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά του ο Νο2 ενός νοσοκομείου και μάλιστα του μεγαλύτερου της χώρας, όταν ο ίδιος είναι ανάπηρος σε ποσοστό 92% και μάλιστα λόγω άγχους και κατάθλιψης;

Διαταραχή χωρίς θεραπεία

Αρκετά συχνό στοιχείο που προκύπτει κατά τη λήψη ιστορικού των νεοεισερχόμενων σε θεραπεία είναι τα μεγάλα χρονικά διαστήματα που μεσολαβούν από την έναρξη της διαταραχής ως την έναρξη μιας θεραπείας. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία στο εύρος από λίγα χρόνια ως σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις κάποιες δεκαετίες! Αυτό μπορεί να συμβεί σε όλο το φάσμα των ψυχιατρικών διαταραχών ανεξαρτήτως βαρύτητας. Η αιτιολογία του φαινομένου είναι πολυπαραγοντική και δυστυχώς έχει να κάνει κυρίως με την άγνοια και το στίγμα της ψυχικής νόσου. Δημιουργείται ένα προστατευτικό κέλυφος συνήθως από το στενό οικογενειακό περιβάλλον που αποσκοπεί στο να κρύψει το πρόβλημα του μέλους που ασθενεί. Η απόκρυψη αυτή αφορά και τον κοινωνικό περίγυρο, αλλά και την ίδια την οικογένεια που επιλέγει να αρνείται και να υποβαθμίζει τα γεγονότα. Διατηρείται μια υποτυπώδης λειτουργικότητα πάντα εντός της οικογένειας και με τη βοήθεια αυτής. Κάποια στιγμή βέβαια θα έρθουν έτσι οι συγκυρίες που η αναζήτηση βοήθειας θα καταστεί επιτακτική. Έτσι μπορεί να δούμε στην κλινική πράξη άτομα ηλικίας άνω των 50 να πρωτοεμφανίζονται για θεραπεία και να ανακαλύπτουμε συναισθηματικές, παραληρητικές και ψυχωτικές διαταραχές με έναρξη στα 20. Κοινή επωδός των συγγενών αποτελούν διατυπώσεις όπως : «Πάντα έτσι ήταν», «Είχε πολλά νεύρα όλη του τη ζωή», «Είχε κάποια προβλήματα, αλλά δεν ήταν ποτέ όπως τώρα», «Από παλιά κατηγορούσε τον πατέρα μου για εξωσυζυγικές σχέσεις», «Δεν την άφηνε ποτέ να βγει έξω μόνη της», «Μια ζωή ξυπνούσε στις 4 το πρωί», «Έχει να βγει από το σπίτι 3 χρόνια», «Πάντα ήθελε να κάνει το δικό του», «Πολύ αγχώδης γιατρέ, δεν μπορείς να φανταστείς τι έχω περάσει», «Ο πατέρας μου που έπινε κάθε μέρα σα να άλλαζε προσωπικότητα μετά» και άλλα παρεμφερή. Φαινομενικά οι φράσεις αυτές δεν υποδηλώνουν από μόνες τους κάποιο πρόβλημα. Σε συνδυασμό όμως με ένα σύνολο στοιχείων που συλλέγεται από το ιστορικό οδηγούν είτε σε χρονίως αδιάγνωστη διαταραχή είτε σε διαταραχή με εξάρσεις και υφέσεις, είτε σε υποκλινικές περιπτώσεις που σταδιακά επιδεινώνονται.

Το κυριότερο πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι η διάρκεια της νόσου χωρίς θεραπεία είναι συνήθως αντιστρόφως ανάλογη με την πιθανότητα αποτελεσματικής αντιμετώπισης. Με απλά λόγια όσο πιο πολλά χρόνια διάγει μια ψυχική διαταραχή, τόσο δυσκολότερο είναι να υπάρξει καλή φαρμακευτική ανταπόκριση. Το ίδιο ισχύει και για ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις. Υπάρχει μια σειρά από αιτίες που συντελούν στη μη επιτυχή έκβαση μιας ψυχιατρικής θεραπείας και η χρονιότητα είναι μια από τις βασικές που εντέλει μπορεί να οδηγήσει στην αναπηρία. Πρόκειται λοιπόν για κάποια από τα πιο δύσκολα περιστατικά με πολύ αρνητική πρόγνωση. Θα πρέπει να γίνει ευρύτερα αντιληπτό λοιπόν ότι ένας βασικός παράγοντας που επηρεάζει θετικά την αντιμετώπιση των ψυχικών διαταραχών είναι η όσο το δυνατόν πιο έγκαιρη προσέλευση σε ψυχίατρο από τη στιγμή που θα εντοπιστεί μια προβληματική/περίεργη συμπεριφορά. Το να περιμένει κανείς είναι μάταιο στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων. Το να πάει κανείς σε ψυχίατρο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τιμωρία, εξευτελισμός, ύστατη λύση, πιστοποίηση μόνιμης ανισορροπίας. Φυσικά το θέμα είναι βαθύ και σέρνει πίσω του ακόμη βαθιές ρίζες διαστρεβλωμένων πεποιθήσεων σε κοινωνικό επίπεδο.

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, της Ελληνικής Νευροψυχολογικής Εταιρείας & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Στο ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχών. Η εξειδικευμένη εκπαίδευση στις ψυχωτικές, συναισθηματικές (διπολική διαταραχή - κατάθλιψη) και αγχώδεις διαταραχές αποτελεί το βασικό ατού της δουλειάς του. Η επιστράτευση νέων διαγνωστικών εξετάσεων που συνεισφέρουν στην επιλογή καταλληλότερης αγωγής, είναι άλλο ένα πλεονέκτημα στην υπηρεσία του ασθενή.

Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

Μαθήματα ψυχικής υγείας για να σταματήσουν τη νοοτροπία του στίγματος στα σχολεία

Κάπου αλλού όπου οι διαφορές νοοτροπίας από το α ως το ω είναι διαστημικές, ένα Υπουργείο Παιδείας μιας προηγμένης πολιτιστικά χώρας λαμβάνει αυτή την πρωτοβουλία. Εδώ ακόμα φοβόμαστε να ψελλίσουμε λέξεις όπως εκφοβισμός και διαταραχή, ενώ όταν υπάρχουν κάποιες μεμονωμένες φωτεινές εξαιρέσεις ανοιχτόμυαλων διδασκόντων, αυτοί καταλήγουν να απομονώνονται.

Παρακάτω το άρθρο.

CHILDREN as young as five will be taught how to handle stress and depression in sweeping changes to the school syllabus designed to remove the “culture of shame” around mental health and tackle the scourge of youth suicide.

The Sunday Telegraph has obtained plans to overhaul the Personal Development, Health and Physical Education curriculum from kindergarten to Year 10, which could take effect as early as next year.

The school syllabus is designed to remove the “culture of shame” around mental health.

The move is designed to break the taboo surrounding youth suicide and mental ill-health.

Education Minister Rob Stokes said: “We have traditionally treated mental health problems as they’ve presented … what we are now trying to achieve is to arm young people with the tools to identify any potential issues before they arise.

“This new syllabus will teach students about important issues in life that for too many generations have been overlooked by large sections of the community, and that has been a major problem.

“We are removing the culture of shame that has needlessly been attached to issues like mental health. By removing this stigma, we have the potential to prevent a great deal of suffering.”

The new syllabus includes games to subtly teach kindergarten kids the importance of increased self-esteem and how to manage stress, conflict and relationships in later life.

Katie Briance with her 7 year-old son Hugo. Katie supports changes to school health programs including mental health awareness. Picture: Richard Dobson

Students in Years 3 and 4 will be taught about life’s successes and failures and how to overcome adversity using the power of self-belief and optimistic thinking.

Frank classroom discussions about their feelings toward bullying and discrimination will also be encouraged.

Teenagers in Years 7 and 8 will be taught how to cope with the loss of loved ones, as well as strategies to dismiss “misconceptions” older generations may harbour about mental health.

Fifteen and sixteen-year-olds in Years 9 and 10 will be warned about domestic violence and drug abuse.

Former Australian of The Year and youth mental health expert Professor Patrick McGorry described the planned changes as a “much needed step” with impressive depth compared to “vacuous” and “superficial” attempts by other states.

However, Prof McGorry said it needed to be backed up by better access to treatment for teens suffering from anxiety and depression.

“This a tick for the government — it’s another vital brick in the wall,” Professor McGorry said.

Children as young as five will be taught how to handle stress and depression.

Coogee mum Katie Briance, who said she worries kids today are powerless to escape the sinister side of social media, was “hugely in favour of more mental health education”.

“We need to normalise sadness, anger, frustration and shame, so our kids have the tools to acknowledge and deal with it before it becomes a problem,” Ms Briance said.

According to Ms Briance, many parents still felt uncomfortable or embarrassed to discuss mental health in any meaningful way with their children and were just as likely to “sweep it under the carpet”.

 

Πηγή : Mental health lessons to stop culture of shame in schools

Προέλευση ψυχικής διαταραχής και στίγμα

Κατά μεγάλο ποσοστό το νέο άτομο θα αναπτύξει ψυχική διαταραχή εξαιτίας μεμονωμένων γεγονότων ή διαρκών ψυχοπιεστικών αλληλεπιδράσεων με την οικογένεια και τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο. Το ίδιο ισχύει και για το ενήλικο άτομο αναλόγως και με την προσωπικότητα που έχει διαμορφώσει. Η άλλη συνιστώσα είναι η βιολογική-γενετική που έχει να κάνει σε ποικίλο ποσοστό ανάλογα με το είδος του προβλήματος. Είναι γνωστό πλέον οτι οι δύο αυτές συνιστώσες επιδρούν η μία στην άλλη αμφίδρομα και δεν είναι ανεξάρτητες.

Ο ίδιος ο ευρύτερος περίγυρος αργότερα θα είναι αυτός που θα χαρακτηρίσει «τρελό», αδύναμο, ανίκανο, άρρωστο, παράξενο, καθυστερημένο κ.α. στιγματίζοντας και περιθωριοποιώντας το άτομο αυτό. Ουσιαστικά αν υπάρχουν άτομα που κατορθώνουν να διέλθουν αλώβητα τις πιθανές βιολογικές ή περιβαλλοντικές πιέσεις που θα υποστούν μεγαλώνοντας, αυτά μάλλον συγκροτούν τη μειοψηφία και όχι το αντίθετο.

Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει πλέον και από τελευταίες μεγάλες ερευνες που επανατοποθετούν πολύ ψηλότερα τα ποσοστά των ανθρώπων που κάποια στιγμή στη ζωή τους θα εμφανίσουν οποιαδήποτε κλινικά διαγνώσιμη ψυχική διαταραχή μικρής είτε μεγάλης βαρύτητας. Με αντίστοιχο τρόπο μπορούμε να θεωρήσουμε την ύπαρξη μεμονωμένων ή «υποουδικών» ψυχολογικών δυσκολιών ως ένα γενικευμένο φαινόμενο που αφορά τους πάντες. Πρόκειται για την επιβεβαίωση μιας εμπειρικά διαμορφωμένης εκτίμησης που προυπήρχε.

Η επανατοποθέτηση της ψυχικής διαταραχής σε αυτό το πλαίσιο υπογραμμίζει με τον πιο εμφατικό τρόπο οτι ο ψυχισμός και η φροντίδα του δεν μπορεί να αποτελεί μια ξεχωριστή απρόσιτη «ταμπού» παράμετρο που αφορά μια μικρή μειοψηφία «προβληματικών».  Όπως το σώμα χρειάζεται την ιατρική του φροντίδα, έτσι και το ψυχικό όργανο χρήζει ισότιμης φροντίδας. Εξάλλου αν το ψυχικό όργανο δεν είναι καλά, τότε δυνητικά επηρεάζεται και το σώμα. Αντίστοιχα σοβαρές σωματικές παθήσεις μπορεί να επιβαρύνουν το ψυχικό όργανο. Αυτά αφορούν υπό συνθήκες τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων.

Ο ίδιος ο στιγματισμός από μόνος του επιδεινώνει ή και προκαλεί ψυχική διαταραχή. Η πλειοψηφία του κόσμου, είτε ως άτομα είτε ως σύνολο και παρά τις όποιες προόδους σε σχέση με το παρελθόν, είναι τυφλή απέναντι στη συμβολή της στην πρόκληση ψυχικής δ/χής ταυτόχρονα ως αιτία και ως διαχείριση του αποτελέσματος.

Άρα αποτελεί διαρκής ανάγκη η προσπάθεια ανάδειξης και αναστροφής του φαινομένου από την πλευρά των ειδικών ψυχικής υγείας και ατομικά και θεσμικά. Το τελευταίο σημαίνει οτι ίσως χρειάζεται μια ανανεωμένη ματιά στην προσβασιμότητα της ψυχιατρικής και ψυχολογίας ως επιστήμες σε διάφορους τομείς της κοινωνίας.

 

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Στο ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχών. Η εξειδικευμένη εκπαίδευση στις ψυχωτικές, συναισθηματικές (διπολική διαταραχή - κατάθλιψη) και αγχώδεις διαταραχές αποτελεί το βασικό ατού της δουλειάς του. Η επιστράτευση νέων διαγνωστικών εξετάσεων που συνεισφέρουν στην επιλογή καταλληλότερης αγωγής, είναι άλλο ένα πλεονέκτημα στην υπηρεσία του ασθενή.

Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

Η ψυχική διαταραχή είναι πολύ πιο συνηθισμένη απ’ότι ξέραμε

Πάνω από το 80% του πληθυσμού θα εμφανίσει κάποια στιγμή στη ζωή του ψυχική διαταραχή που θα εμπίπτει σε επίσημα διαγνωστικά κριτήρια και η οποία ως επί το πλείστον θα είναι παροδική!
Πληροφορίες που πρέπει να αλλάξουν και να αποκαταστροφοποιήσουν τον τρόπο σκέψης μας περί του τι σημαίνει πρόβλημα ψυχικής υγείας!

Credit: Gary Waters Getty Images

Most of us know at least one person who has struggled with a bout of debilitating mental illness. Despite their familiarity, however, these kinds of episodes are typically considered unusual, and even shameful.

New research, from our lab and from others around the world, however, suggests mental illnesses are so common that almost everyone will develop at least one diagnosable mental disorder at some point in their lives. Most of these people will never receive treatment, and their relationships, job performance and life satisfaction will likely suffer. Meanwhile the few individuals who never seem to develop a disorder may offer psychology a new avenue of study, allowing researchers to ask what it takes to be abnormally, enduringly, mentally well.

Epidemiologists have long known that, at any given point in time, roughly 20 to 25 percent of the population suffers from a mental illness, which means they experience psychological distress severe enough to impair functioning at work, school or in their relationships. Extensive national surveys, conducted from the mid-1990s through the early 2000s, suggested that a much higher percentage, close to half the population, would experience a mental illness at some point in their lives.

These surveys were large, involving thousands of participants representative of the U.S. in age, sex, social class and ethnicity. They were also, however, retrospective, which means they relied on survey respondents’ accurate recollection of feelings and behaviors months, years and even decades in the past. Human memory is fallible, and modern science has demonstrated that people are notoriously inconsistent reporters about their own mental health history, leaving the final accuracy of these studies up for debate. Of further concern, up to a third of the people contacted by the national surveys failed to enroll in the studies. Follow-up tests suggested that these “nonresponders” tended to have worse mental health.

Our new study, published earlier this year in the Journal of Abnormal Psychology (whose very name suggests an outdated understanding of the prevalence of mental illness), took a different approach to estimating disease burden. Rather than ask people to think back many years in the past, we instead closely followed one generation of New Zealanders, all born in the same town, from birth to midlife. We conducted in-depth check-ins every few years to assess for evidence of mental illness occurring during the preceding year.

We found that if you follow people over time, and screen them regularly using simple, evidence-based tools, the percentage of people who develop a diagnosable mental illness at any point in their lives jumps to well over 80 percent. In our cohort only 17 percent of study members did not develop a disorder, at least briefly, by middle age. Because we can’t be certain these individuals remained disorder-free in the years between assessments, the true proportion that never experienced a mental illness may be even smaller.

Put another way, our study shows that you are more likely to experience a bout of mental illness than you are to develop diabetes, heart disease or any kind of cancer whatsoever—combined. These findings have been corroborated by data from other similar cohorts in New Zealand, Switzerland and the U.S.

If you ever develop a psychological disorder, many assume you will have it for life. The newest research suggests, for the most common psychological complaints, this is simply not true. “A substantial component of what we describe as disorder is often short-lived, of lesser severity or self-limiting,” says John Horwood, a psychiatric epidemiologist and director of the longitudinal Christchurch Health and Development Study in New Zealand. (Horwood has found that close to 85 percent of the Christchurch study members develop a diagnosable mental illness by midlife).

This may be a useful message to spread. According to Jason Siegel, a professor of social psychology at Claremont Graduate University, people tend to be more sympathetic and helpful when they believe that a friend or co-worker’s health problems are temporary.

And individuals with mental illness need support. Even short-lived or self-limiting disorders can wreak havoc on a person’s life. To be classified as having a disorder, “an individual typically has to meet fairly stringent symptom criteria,” Horwood says. “There needs to be substantial impairment of functioning.”

To some, though, the new statistics on mental illness rates can sound a lot like the overmedicalization of “normal” human experience. Advocates for individuals with mental health concerns tend to disagree with this perspective. “I’m not at all surprised by these findings,” commented Paul Gionfriddo, president of Mental Health America, a national advocacy group. His organization views mental illnesses as common, “though not always enduring.” Three years ago Mental Health America launched a Web-based tool to allow individuals to discreetly screen themselves for possible psychological disorders. Since then over two million people have used the tool, with over 3,000 people a day now logging on to determine if they may have a condition that could benefit from treatment.

The widespread nature of mental illness unearthed by careful longitudinal research holds some implications for the way we study and treat disease in this country. To Gionfriddo, a former lawmaker who watched his son end up homeless and incarcerated following undiagnosed childhood schizophrenia, “one implication of these new studies is that we as a society will get tremendous benefit out of ubiquitous mental health screening.”

Although the U.S. Preventive Services Task Force currently recommends mental health screening on a regular basis for everyone over age 11, such screening is still far from routine. “At a time when we have recognized the importance of early intervention for cancer or for diabetes or heart disease, why would we say, ‘Okay, for mental illness we aren’t going to screen or do early intervention’?” Gionfriddo says. “This should be as common for adults as blood pressure screening. Putting our head in the sand and waiting for a catastrophe is not a health care plan.”

Another implication stems from the fact that individuals who never develop a mental illness—those who experience what we call “enduring mental health”—are actually quite remarkable. These people may be the mental health equivalents of healthy centenarians: individuals who somehow manage to beat the odds and enjoy good health for much longer than we’d expect. It’s possible that studying the mentally robust more closely could provide insight into how we can help more people to enjoy lives like theirs.

Who are these extraordinary people? In our New Zealand cohort we found that those with enduring mental health tended to have two things going for them: First, they had little to no family history of mental illness and, second, they tended to have what we called “advantageous” personalities. As early as age five, individuals who would make it to midlife without an episode of mental disorder tended to display fewer negative emotions, get along better with their peers, and have greater self-control. Perhaps just as striking, we found that these individuals were not any richer, smarter or physically healthy than their peers, at least in childhood.

Ultimately, the most important suggestion from the newest research is that mental health concerns may be nearly universal. As a result, society should begin to view mental illnesses like bone breaks, kidney stones or common colds—as part of the normal wear and tear of life. Acknowledging this universality may allow us to finally devote adequate resources to screening, treating and preventing mental illnesses. It may also help us go easier on ourselves and our loved ones when we, inevitably, hit our own rough patches in the road.

Πηγή : Mental Illness Is Far More Common Than We Knew

13 Reasons Why

Το «13 Reasons Why» είναι μια φετινή ξένη σειρά που πραγματεύεται με εξαιρετικό τρόπο το δύσκολο θέμα του σχολικού εκφοβισμού. Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όσους ενδιαφέρονται να καταλάβουν «εκ των έσω» ποιές συμπεριφορές μπορεί να συνιστούν εκφοβισμό, αλλά κυρίως πόσο βαρύ συναισθηματικό αντίκτυπο έχει στον έφηβο.

Το «13 Reasons Why» δεν είναι μια καθόλου βαρετή σειρά. Εκτυλίσσεται με επίκεντρο το σχολείο μιας μικρής σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας και πρωταγωνιστές έφηβους νέους με διάφορα προβλήματα. Ο τρόπος αφήγησης είναι πρωτότυπος και οι απαντήσεις προκύπτουν επεισόδιο ανά επεισόδιο. Νεαροί «bullies», νεαροί «θύματα», νεαροί που που διαφέρουν και πληρώνουν τίμημα γι’ αυτό, αλκοόλ και ναρκωτικά, παραπλανημένοι γονείς, αδιάφοροι γονείς, προβληματικοί γονείς, σχολείο που νοιάζεται πιο πολύ να συγκαλύψει, αποτυγχάνοντας να βοηθήσει τα ίδια τα παιδιά, είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που διαπλέκονται αριστοτεχνικά σε μια πλοκή που δεν μπορεί παρά να συγκινήσει το θεατή.

Το μήνυμα της σειράς είναι οτι ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί ένα τεράστιο πρόβλημα που μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους, κάποιοι από τους οποίους είναι ύπουλοι και κάποιοι όχι και δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάται. Σήμερα άτομα και κοινωνίες κάνουν τα αδύνατα δυνατά να εμφανίσουν μια «άσπιλη» εικόνα, ενώ η «κρυμμένη» πραγματικότητα μπορεί να καταστρέφει κυριολεκτικά ζωές νέων ανθρώπων. Απαιτείται στροφή στη στάση όλων μας ώστε να περιορίζεται το φαινόμενο όσο περισσότερο γίνεται.

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

13 Reasons Why

Οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν προβλήματα ψυχικής υγείας κάποια στιγμή στη ζωή τους

ΣΤΙΓΜΑ ΟΧΙ

It can be scary to deal with mental health problems — for many who are afflicted, there’s a sense of a loss of control, of not feeling like oneself. And since anxiety and depression appear to be on a long-running upswing, more and more people are dealing with these feelings, at least in the United States. In fact, a growing body of research capped off by a new study suggests that a majority of people experience at least one bout of mental illness over their lifespan.

Writing for Science News, Bruce Bowler sums up the result of the study, which examined the mental health of New Zealanders born in one town between April 1972 and March 1973. The participants were administered eight mental health assessments between the ages of 11 and 38. “Only 171 of 988 participants, or 17 percent, experienced no anxiety disorders, depression or other mental ailments from late childhood to middle age, researchers report in the February Journal of Abnormal Psychology,” writes Bowler. “Of the rest, half experienced a transient mental disorder, typically just a single bout of depression, anxiety or substance abuse by middle age.” That is, 83 percent of participants dealt with at least one episode of mental illness.

Normally, this is where I’d say that it’s important not to over-extrapolate from such a specific population. But as it turns out, the 83 percent figure “coincides with recent estimates from four other long-term projects. In those investigations — two in the United States, one in Switzerland and another in New Zealand — between 61 percent and 85 percent of participants developed mental disorders over 12- to 30-year spans.” In this latest study, the small minority of participants who never experienced mental health problems reported “more education, better jobs, higher-quality relationships and more satisfaction with their lives than their peers did.” This is a classic case of correlation and causation being hard to untangle, though — it’s easy to see how, for example, experiencing significant mental illness might make it harder to form close relationships, but also how an absence of close social relationships could cause or exacerbate mental illness.

Part of what this research suggests is simply that mental illness, as society currently defines it, is quite common and can hit just about anyone. But there’s also a practical takeaway, especially given how discomfiting an experience it can be to endure mental health struggles: If you hit a psychological rough patch for the first time, you should know that it’s very, very common, and that it may well be a one-time thing. That doesn’t mean you should ignore it or not seek help if need be — you’ll better the odds that it is fleeting if you address it head on — but it’s also important to understand just how common this sort of thing is.

Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά;

Μέσα στα τόσα αφιερώματα για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, από τα οποία άλλα ήταν γεμάτα ευχές για εκείνη που είναι μάνα, αδερφή, σύντροφος, σύζυγος αλλά όχι μόνο γυναίκα, γιατί η αξία της άλλωστε έγκειται στον ποιο ρόλο έχει κι άλλα που υπήρξαν πράγματι ουσιώδη δίνοντας αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό, έτυχε να πέσω πάνω στο παρακάτω βίντεο.
Επέλεξα να το υποτιτλίσω και να το μοιραστώ γιατί αγγίζει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη χορδή της υποκριτικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε.

Αν και η ίδια έχω παιδιά και θα μπορούσε κάποιος /α να σκεφτεί ότι μιλάω εκ του ασφαλούς, όπως έχω άλλωστε ακούσει αρκετές φορές αγγίζοντας το συγκεκριμένο θέμα, θυμάμαι ακόμη εκεί γύρω στα 30 τις αγωνιώδεις ερωτήσεις του οικογενειακού αλλά και κοινωνικού μου περιγύρου, για το πότε σκοπεύω να κάνω παιδιά, θυμάμαι ακόμη το ενδόμυχο και απροσδιόριστο άγχος, όταν μάθαινα ότι γνωστές συνομιλήκες μου είχαν ήδη αποκτήσει παιδί. Κι ενώ κάθε μου λογική σκέψη απείχε και αντιδρούσε σε αυτά τα στερεότυπα, προσπαθώντας να αποτινάξει την επί έτη γαλούχηση ότι ο τελικός σκοπός μιας γυναίκας είναι μόνο η μητρότητα, μια αυθόρμητη εσωτερική ανησυχία συχνά πυκνά έβρισκε έδαφος επιβεβαιώνοντας πόσο ριζωμένες μέσα μας είναι οι στερεοτυπικές προσταγές της κοινωνίας ως προς το φύλο μας.

Βλέποντας το βίντεο σκέφτηκα αρκετές φίλες και γνωστές που δεν έχουν παιδιά, άλλες που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκτήσουν χωρίς να ξέρουν οι ίδιες, αν όντως το επιθυμούν, αλλά προσαρμόζονται και θεωρούν δικό τους θέλω, τα θέλω μιας κοινωνίας  που μας διαμορφώνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρούμαστε μη ολοκληρωμένες γυναίκες, μισοί άνθρωποι, αν τυχόν επιλέξουμε ή δεν μπορεσουμε ν’αποκτήσουμε παιδιά. Μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια, τη ντροπή πολλές φορές, να ξεστομίσεις όταν είσαι 40 χρονών την απλή φράση «όχι δεν έχω παιδιά».

Με το βιολογικό ρολόι να χτυπαει πάνω από το κεφάλι μας όταν πατήσουμε τα 30, με γονείς, γνωστούς, συντρόφους, φίλους, να επιμένουν άλλοι απροκάλυπτα και προσβλητικά, άλλοι ψιθυρίζοντας με συνωμοτικό ύφος, ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο ακόμη να βιώσουμε την ολοκλήρωση ως γυναίκες. «Βρες κάποιον να κάνεις παιδιά, μη ζητάς πολλά».

Έχω δει γυναίκες να πέφτουν σε κατάθλιψη, επειδή δεν κατάφεραν να κάνουν παιδί, έχω δει γυναίκες να κάνουν απίστευτους συμβιβασμούς και εκπτώσεις στην προσωπική τους ζωή μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ταίρι, ώστε να μπορέσουν να κάνουν παιδιά. Έχω συναντήσει γυναίκες που ενώ επιλέγουν συνειδητά ότι δεν θελουν να γίνουν μητέρες να αντιμετωπίζουν τις πιο σκληρές κριτικές, τα πιο ευτελή σχόλια.

Το παρακάτω βίντεο αφιερωμένο στις γυναίκες που πέρασαν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους σε κρεβάτια νοσοκομείων προσπαθώντας με εξωσωματικές να κάνουν παιδιά νιώθοντας τη σπάθα της κοινωνίας πάνω από τα κεφάλια τους. Βλέποντας το σώμα τους ν’αλλάζει έχοντας υποστεί κάθε πιθανή ιατρική παρέμβαση, ορμόνες επί ορμόνων να μπαίνουν στο σώμα τους και να θεωρείται όλη αυτή η διαδικασία απολύτως φυσιολογική.

Σ’εκείνες που πέρασαν βράδια κλαίγοντας προσπαθώντας να συνταιριάξουν τα πρέπει μιας κοινωνίας με τα θέλω τους, σ’εκείνες που τελικά στάθηκαν όρθιες και είπαν όχι στην κοινωνική αυτή προσταγή εφόσον δεν την επιθυμούσαν, αλλά και σ’εκείνες που πιθανόν υπέκυψαν για να ικανοποιήσουν συντρόφους και γονείς.

Σε εκείνες που επέλεξαν ελεύθερα να κάνουν παιδιά χωρίς να τα θεωρούν συμπλήρωμά τους, αποφεύγοντας να τα κάνουν δεκανίκια τους, μα κυρίως σε εκείνες που δεν έχουν παιδιά και παλεύουν καθημερινά για να μην θεωρούνται κατώτερες, άκληρες, ανολοκλήρωτες, μισές.

Σύλβια Βαρνάβα

Πατήστε στο σύνδεσμο : Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά; να μπείτε στο αρχικό άρθρο όπου ο σχολιασμός από πολλές γυναίκες παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον!

Να πας για θεραπεία; Τρελάθηκες;

Να πας για θεραπεία; Τρελάθηκες; Αυτοί θα πάρουν τα λεφτά σου και θα σε κάνουν χειρότερα.

Μια φίλη μου , μίσησε τους γονείς της και δεν τους μιλάει πια. Καλύτερα να το σκεφτείς καλά.

Από τότε που πήγες «εκεί» άλλαξες. Κουβέντα δεν σηκώνεις πια. Είσαι σίγουρος ότι σου κάνει καλό;

–          Άσε καλέ, αυτή χώρισε το ζευγάρι , δεν είχαν πρόβλημα όταν αποφάσισαν να την επισκεφτούν.

Ένας  ξάδελφος πήγε σε έναν από αυτούς και άρχισε να παίρνει φάρμακα και τώρα δεν μπορεί να τα κόψει.

Έχουν κλείσει σπίτια … Από τη δυστυχία του κοσμάκη ζουν

Μόδα έγινε τώρα, να πηγαίνεις για θεραπεία, άσε μας καλέ.

  •  

Οι παραπάνω φράσεις είναι μόνο λίγες από τις μομφές που έχουν ακουστεί για τους   επαγγελματίες που δουλεύουν στο χώρο της ψυχικής υγείας. Στην Ελλάδα επικρατεί σύγχυση και φόβος γύρω από αυτά τα επαγγέλματα και στους ανθρώπους που τα εξασκούν αποδίδονται είτε μυθικές δυνάμεις είτε οι υπηρεσίες τους  αντιμετωπίζονται με υποτίμηση και χλευασμό. Για ποιους λόγους όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Στερεότυπα, φόβος και άγνοια

Η τηλεόραση με την πανίσχυρη δύναμη της  – αλλά και την τεράστια άγνοια της  – παρουσιάζει πολλές φορές τους επαγγελματίες της ψυχικής υγείας σαν τους ειδικούς που θα πουν στον πελάτη τους «τι να κάνει και πώς να ζήσει». Ο ειδικός παρουσιάζεται να  δίνει συμβουλές και κατευθύνσεις . Συνταγογραφεί φάρμακα. Χειραγωγεί και «κάνει πλύση εγκεφάλου». Αποφασίζει για τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου. Παρακολουθώντας μια ταινία παρατηρούμε  ότι συνήθως στους υπότιτλους η μετάφραση στη φράση: «Κάνω θεραπεία» μεταφράζεται στα ελληνικά με τη φράση: «Κάνω ψυχανάλυση». Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που επηρεασμένοι από τις ταινίες αναζητούν το «ντιβάνι» για να ξαπλώσουν  ή σχολιάζουν λέγοντας κάτι σαν:  «Α, έχετε χαρτομάντιλα όπως και στις ταινίες» ή «Όπως έχω δει σε μια ταινία εσείς θα ρωτάτε και εγώ θα απαντάω».

Στον πραγματικό κόσμο οι επαγγελματίες της ψυχικής υγείας δεν λένε στον πελάτη τους τι να κάνει και  δεν  δίνουν συμβουλές.  Δεν κάνουν πλύση εγκεφάλου, δεν κάνουν  θαύματα, δεν διαβάζουν τη σκέψη του,  δεν προβλέπουν το μέλλον και δεν αναφέρονται στα ζώδια. Δεν συνταγογραφούν φάρμακα.  (Ο ψυχίατρος είναι ο μόνος  υπεύθυνος για την συνταγογράφηση φαρμάκων επειδή έχει σπουδάσει ιατρική και έχει εξειδικευτεί στην ψυχιατρική).

Η θεραπευτική διαδικασία αφορά την επαφή δύο ανθρώπων που σταδιακά χτίζουν μια σχέση εμπιστοσύνης ώστε  να βοηθηθεί ο πελάτης να δει από διαφορετική οπτική τα θέματα που τον απασχολούν.  Παρόλα τα στερεότυπα που επικρατούν και την παραπληροφόρηση είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε ότι η θεραπευτική διαδικασία είναι μια διαδικασία οριοθετημένη με σεβασμό προς τον πελάτη. Τον βοηθά  να κάνει  τις αλλαγές που ο ίδιος έχει επιλέξει και ο θεραπευτής δεν έχει καμία γνώμη πάνω στα ζητούμενα του πελάτη του. Τον υποστηρίζει στη διαδικασία της αυτογνωσίας.

Επίρριψη ευθυνών στους άλλους

Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι όταν κάποιος άνθρωπος επισκέπτεται έναν επαγγελματία της ψυχικής υγείας το κίνητρο του είναι η αλλαγή. Θέλει να αλλάξει πράγματα στον εαυτό του ή στη ζωή του που δεν λειτουργούν πλέον για αυτόν. Με τη βοήθεια του θεραπευτή  του οι αλλαγές που ο ίδιος επιλέγει – άλλοτε αργά και άλλοτε με πιο γρήγορους ρυθμούς – επιτυγχάνονται. Αυτές οι αλλαγές δεν είναι πάντα καλοδεχούμενες από το περιβάλλον του ατόμου και δεν είναι λίγες οι φορές που οι οικείοι του θεωρούν υπεύθυνο για την αλλαγή του αγαπημένου τους,  τον θεραπευτή του. Τότε ξεκινούν οι συγκρούσεις : «Πριν πας εκεί, δεν είχαμε προβλήματα», « Σου κάνει πλύση εγκεφάλου , δεν το βλέπεις;» «Σταμάτα να πηγαίνεις αλλιώς…»  Μοιάζει σαν να αρνούνται  να δεχτούν το γεγονός ότι άνθρωπος τους αλλάζει, διεκδικεί τη ζωή του και αυτό το κάνει με τη δική του θέληση. Δεν είναι ένα άβουλο πλάσμα χωρίς κρίση και δύναμη που άγεται και φέρεται από τις επιθυμίες κάποιου άλλου.

Η πραγματικότητα είναι ότι  οι περισσότεροι άνθρωποι συνοδεύουν με χαρά τον αγαπημένο τους στο ταξίδι της αλλαγής. Αφού περάσουν από τα  άβολα συναισθήματα που συνοδεύουν κάθε καινούρια αρχή όπως για παράδειγμα το φόβο και το άγχος  διαπιστώνουν με έκπληξη ότι αυτή η διαδικασία ωφελεί όχι μόνο τον άνθρωπο τους αλλά και την ίδια τη  σχέση. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που παροτρύνουν τον αγαπημένο τους,  χαριτολογώντας: «Άντε πότε έχεις τη συνεδρία σου να πας να ηρεμήσεις και εσύ και εγώ;» Κάποιες φορές μάλιστα οδηγούνται και οι ίδιοι στην διαδικασία της αυτογνωσίας βλέποντας το θετικό αντίκτυπο που έχει η επιλογή του συντρόφου τους στη δικιά του ζωή.

Μια δύσκολη πραγματικότητα

Φυσικά δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μπροστά σε μια πραγματικότητα. Μικρή μερίδα των επαγγελματιών της ψυχικής υγείας έχει δημιουργήσει προβλήματα σε ανθρώπους οι οποίοι αναζήτησαν βοήθεια. Σε κάθε επαγγελματικό κλάδο υπάρχουν άτομα τα οποία μπορεί να βλάψουν με τη στάση τους και τη συμπεριφορά τους.  Για την αποφυγή αυτών των καταστάσεων συνιστάται ένθερμα να μην διστάζουμε να  θέτουμε ερωτήσεις όταν αποφασίζουμε να συνεργαστούμε με κάποιον επαγγελματία της ψυχικής υγείας . Σε κοινή θέα μέσα στο γραφείο τους,  οι επαγγελματίες αναρτούν τις πιστοποιήσεις τους και απαντούν χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα σε ερωτήσεις όπως: « Που έχετε σπουδάσει»; «Ποια είναι η εμπειρία σας»;  « Έχετε κάνει προσωπική θεραπεία ο ίδιος;»  «Αναφέρεστε σε κάποιον επόπτη;» «Τι λέει ο κώδικας δεοντολογίας τους επαγγέλματος σας», «Που μπορώ να απευθυνθώ αν αντιμετωπίσω πρόβλημα μαζί σας;», «Τι ακριβώς θα κάνουμε εδώ;»

Όλες οι παραπάνω ερωτήσεις βοηθούν στο να πάρουμε τις κατάλληλες πληροφορίες και να αισθανθούμε όσο το δυνατόν πιο σίγουροι για την επιλογή μας. Επιπρόσθετα είναι καλό να θυμόμαστε ότι η θεραπευτική διαδικασία βελτιώνει την ποιότητα της ζωή μας, μας επανασυνδέει με τη χαρά  και  χαρακτηρίζεται από σεβασμό προς τα θέλω και τις επιθυμίες μας.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ζητούν βοήθεια και επιθυμούν να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Αυτή η εμπειρία μπορεί να είναι μια από τις πιο σημαντικές στη ζωή του  αφού βοηθά σε πολλά επίπεδα. Ένας άνθρωπος που ακολουθεί το μονοπάτι της  αυτογνωσία,  υπερβαίνει τα άγχη και τους φόβους τους κάνοντας μια πράξη γενναιότητας. Σίγουρα θα είναι προς όφελος του ίδιου αλλά και των αγαπημένων του να βρει αποδοχή και στήριξη σε αυτή την επιλογή του  η οποία μπορεί να φέρει χαρά και ευτυχία όχι μόνο στον ίδιο αλλά και στις σχέσεις του με την προϋπόθεση ότι αυτές οι σχέσεις έχουν σαν βάση τον σεβασμό και την εκτίμηση ανάμεσα στα μέλη της.

Βιβλία για περεταίρω μελέτη

Bukai J, Να σου πω μια ιστορία

De Board Robert, Ο Βάτραχος στο ντιβάνι

Linder R, Η ώρα των πενήντα λεπτών

Yalom Ι, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

 

Από : Να πας για θεραπεία; Τρελάθηκες;

Η κοινωνία μας πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ψυχικής υγείας σαν πρόβλημα όλων

Η πρωθυπουργός της ΒρεταννίαςTheresa May ανέβασε το παρακάτω άρθρο για την προτεραιότητα της ψυχικής υγείας! Πρόκειται για αξιοσημείωτο γεγονός απλά και μόνο λόγω της θέσης της! Αξίζει να διαβαστεί με προσοχή και να αποτελέσει παράδειγμα για τους πολιτικούς παγκοσμίως!

Είναι τραγικό το γεγονός ότι ένα στα δέκα παιδιά σε αυτή τη χώρα πάσχει από ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας που δύναται να διαγνωσθεί.

Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες μπορεί να είναι καίριες: παιδιά με συμπεριφορικές διαταραχές έχουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσει εξάρτηση από τα ναρκωτικά, έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν πριν τα 30 τους και 20 φορές περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν στη φυλακή.

Παρότι αυτή η κυβέρνηση νομοθέτησε υπέρ της ισότητας στην υγεία -ώστε αν πάσχεις είτε από φυσική, είτε ψυχική ασθένεια, να έχεις την ίδια μεταχείριση- πολύ συχνά η αντιμετώπιση για τα άτομα με ψυχική ασθένεια είναι ανεπαρκής.

Για χρόνια το μεγάλο βάρος είχε αναλάβει η κοινωνία, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις και τα ΜΜΕ -και επικροτώ όλη τη δουλειά που έχει κάνει η Huffington Post για να ενημερώσει την κοινή γνώμη μέσα από την ενότητα Young Minds Matter.

Είναι όμως η ώρα να κάνει περισσότερα και η κυβέρνηση – να ενώσει τις δυνάμεις με τη Huffington Post και άλλες εκστρατείες στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που διαλύει τις ζωές τόσων πολλών νέων ανθρώπων.

Η ανάγκη είναι επείγουσα: για παράδειγμα, ο αριθμός των κοριτσιών που λένε πως αυτοτραυματίζονται έχει τουλάχιστον τριπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια.

Για αυτό τόνισα το θέμα της ψυχικής υγείας στη διάρκεια της ομιλίας μου στη Downing Street, την πρώτη μου φορά ως Πρωθυπουργός.

Για αυτό και σήμερα ανακοινώνω μια αλλαγή στρατηγικής στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε αυτά τα θέματα.

Θέλω να δω να γίνεται πράξη η αντιμετώπιση της ψυχικής υγείας όχι μόνο στα νοσοκομεία μας, αλλά στις τάξεις των σχολείων μας και τις κοινότητές μας. Θέλω να φτάσουμε στο σημείο να εξαφανίσουμε το στίγμα, ώστε κανείς σε αυτή τη χώρα να μη νιώθει ότι δεν έχει τη βοήθεια να μιλήσει για το τι περνάει ή να ζητήσει βοήθεια.

Θέλω να δω μια στόχευση τόσο στην πρόληψη όσο και στη θεραπεία, κυρίως αφού τόσα πολλά θέματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουμε ως ενήλικες -και που ένας στους τέσσερις από εμάς θα αντιμετωπίσει ούτως ή άλλως στο μέλλον – ξεκινούν από την παιδική ηλικία.

Είναι θέμα ευρύτερης προσέγγισης το να το αντιμετωπίσουμε τις τρομερές αδικίες που αντιμετωπίζουμε σαν κοινωνία και να χτίσουμε μια πιο ισχυρή και πιο δίκαιη Βρετανία, που θα τους ικανοποιεί όλους.

Διότι κανένας γονέας δε θα πρέπει να νιώθει αβοήθητος όταν βλέπει το παιδί του να υποφέρει. Κανένας εκπαιδευτικός δε θα πρέπει να νιώθει ότι δεν έχει τα μέσα να αντιμετωπίσει ένα μαθητή που αντιμετωπίζει προβλήματα. Κανένας έφηβος δε θα πρέπει να αφήνει την περιοχή του προς αναζήτηση της κατάλληλης αντιμετώπισης. Δεν πρέπει να αφήουμε κανένα παιδί να νιώθει πως η ζωή του δεν έχει κανένα νόημα.

Τα προβλήματα ψυχικής υγείας είναι προβλήματα όλων. Σαν κοινωνία πρέπει να το καταλάβουμε. Και οι ανακοινώσεις που κάνω σήμερα, θα διασφαλίσουν ότι θα το πετύχουμε.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη Huffington Post UK και μεταφράστηκε στα ελληνικά.

Η κοινωνία μας πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ψυχικής υγείας σαν πρόβλημα όλων

Perception TV Series

perception

Η σειρά Perception προβλήθηκε για 3 σεζόν στην Αμερική από το 2012 μέχρι και φέτος. Με την ευκαιρία της προβολής της και στην Ελλάδα από το ΣΚΑΪ θεώρησα καλή χρονική στιγμή να γράψω μία μικρή κριτική καθώς πρόκειται για ψυχολογική/αστυνομική/κοινωνική περιπέτεια διαφορετική από ό,τι έχει κυκλοφορήσει.
Η σειρά έχει κεντρικό πρωταγωνιστή ένα νευροεπιστήμονα καθηγητή σε πανεπιστήμιο του Σικάγο, ο οποίος πάσχει από σχιζοφρένεια! Ο άνθρωπος αυτός βέβαια δεν αντιστοιχεί σε καμία περίπτωση στην εικόνα που έχει ο μέσος άνθρωπος σήμερα για έναν σχιζοφρενή συνάνθρωπό μας. Καταρχήν ο Daniel Pierce, όπως λέγεται, μπορεί όχι μόνο να ανταποκριθεί στο ρόλο του διδάσκοντα καθηγητή ενός πανεπιστημίου, αλλά και να θεωρείται διακεκριμένος στο πεδίο του. Το πεδίο αυτό όπως προαναφέρθηκε, είναι οι Νευροεπιστήμες. Τις γνώσεις του αυτές ο καθηγητής τις χρησιμοποιεί όμως και σε ένα άλλο πιο δύσκολο τομέα. Στην εξιχνίαση εγκλημάτων ως σύμβουλος του FBI σε συνεργασία με μία συγκεκριμένη πράκτορα, παλιά του μαθήτρια και φίλη.
Τα επεισόδια συνήθως αρχίζουν με μια σκηνή από τον Pierce δίνει μια διάλεξη στους φοιτητές του για μια πτυχή του ανθρώπινου εγκεφάλου που γίνεται σημαντική κατά την πλοκή του επεισοδίου. Τα επεισόδια είναι συνήθως αυτοτελή και επικεντρώνονται σε κάποιο έγκλημα στο οποίο ο καθηγητής προσφέρει καίριες παρατηρήσεις και συμβουλές πάνω σε διάφορες ψυχοπαθολογικές καταστάσεις των εμπλεκόμενων όπως και διαφόρων σχετικών ψυχιατρικών παραμέτρων που τελικά συμβάλλουν στην εξιχνίαση. Τα επεισόδια, επίσης, συνήθως καταλήγουν με παρατηρήσεις που κάνει ο ίδιος στους μαθητές σχετικά με τα παράδοξα της ανθρώπινης αντίληψης (perception).
Τα στοιχεία που θα ήθελα να σταθώ λίγο παραπάνω είναι τα εξής :
• Αν ρωτάτε για το αν ο καθηγητής παρουσιάζει συμπτωματολογία, η απάντηση είναι ναι. Ο Pierce έχει συστηματικά οπτικές ψευδαισθήσεις, δηλαδή βλέπει και συνομιλεί με πρόσωπα που δεν υπάρχουν. Μάλιστα έχει μια «μόνιμη» ψευδαίσθηση, μια πρώην φίλη του και πολλές παροδικές δηλαδή άσχετα πρόσωπα που η συνομιλία μαζί τους συνήθως του δίνει κάποιο αδιόρατο στους υπόλοιπους ίχνος-κλειδί για κάθε υπόθεση. Το ζήτημα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός συνεχίζει και είναι σχεδόν πλήρως λειτουργικός και ουσιαστικά έχει μάθει να ζει με τις ψευδαισθήσεις του. Έχει μάθει να διαχειρίζεται σχετικά γρήγορα το αρχικό στρες που του προκαλούν. Επίσης έχει αποδιώξει σε πολύ καλό βαθμό τον αυτοστιγματισμό του λόγω του προβλήματος αυτού. Πρόκειται για χαρακτηριστικά ανυπολόγιστα σημαντικά στη διαχείριση της σοβαρής αυτής πάθησης, που λέγεται σχιζοφρένεια, τα οποία μέσω της σειράς διαφαίνεται πώς στην πράξη θα μπορούσαν κάποιοι ασθενείς να τα εφαρμόσουν. Να σημειωθεί ότι στη σειρά ο καθηγητής δε λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, αν και αυτό είχε συμβεί στο παρελθόν. Φυσικά ο καθηγητής είναι αρκετά εκκεντρικός, αντισυμβατικός, μη κοινωνικός και δύσκολος άνθρωπος στο σημείο που θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ότι έχει σχιζοειδή και παρανοϊκά στοιχεία προσωπικότητας. Ενίοτε τα συμπτώματά του υποτροπιάζουν και ουκ ολίγες φορές τον καθιστούν δυσλειτουργικό, ενώ σε 1-2 περιστάσεις φτάνει να νοσηλευτεί. Αυτές όμως οι περιστάσεις δεν αρκούν για να τον ρίξουν στα βάραθρα. Βέβαια σε αυτό το σημείο έχει το πολύ σημαντικό ατού της συμπαράστασης, έμπρακτης και μη, από κοντινά του πρόσωπα, όπως ένα διδακτορικό φοιτητή, με τον οποίο συγκατοικεί και ο οποίος τον φροντίζει σε βάρος συχνά της προσωπικής του ζωής, αλλά και τη πράκτορα του FBI, με την οποία συνεργάζεται.
• Κάτι αρκετά βασικό είναι ότι το επιστημονικό υπόβαθρο της σειράς είναι αξιόπιστο. Πρόκειται για πραγματικά επιστημονικά στοιχεία της ψυχιατρικής, ψυχολογίας και νευροψυχιατρικής και σπάνια εντοπίζει κανείς μεγαλοποίηση κάποιων θεμάτων για λόγους τηλεθέασης. Φυσικά θα μπορούσε να κριτικάρει κανείς ότι το ίδιο το σενάριο είναι κάτι πολύ τραβηγμένο για τα δεδομένα της πραγματικής ζωής. Θα έλεγα όμως ότι εφόσον το Perception δεν είναι ντοκυμαντέρ, το ίδιο το σενάριο συνεισφέρει στην ενίσχυση της πλοκής και άρα στην πιο χαλαρή παρακολούθησή της. Επίσης είναι μείζονος σημασίας η συμβολική ή διδακτική σκοπιά μέσω της οποίας μπορεί κανείς να δει τη συγκεκριμένη σειρά.
• Σημαντικό στοιχείο που χρήζει προσοχής είναι το ότι ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο δέχεται να έχει ως καθηγητή έναν άνθρωπο με σχιζοφρένεια. Γενικά σε όλη τη σειρά προβάλλεται μια ιδιαίτερα ανεκτική στάση της κοινωνίας απέναντι στις ψυχικές παθήσεις, σε σημείο που φαντάζει ασύμβατη με τη ρεαλιστική πραγματικότητα : Οι άνθρωποι αυτοί δεν αντιμετωπίζονται ως υποδεέστεροι. Αυτό μπορεί σε κάποιους να μοιάζει αρκετά ουτοπικό ή fictional, αλλά δεν αποτελεί και μια καλή ιδέα του πώς θα μπορούσε να είναι?
• Η σειρά προσεγγίζει με τρόπο κατανοητό και προσιτό ανθρώπινες λειτουργίες και χαρακτηριστικά, τα οποία λίγο πολύ ως τώρα, η πλειοψηφία του κόσμου έχει πλήρη άγνοια ή τα θωρεί με δέος. Για παράδειγμα ο καθηγητής στο πλαίσιο των διαλέξεών του, αλλά και ης δραστηριότητάς του ως «ντετέκτιβ» συνδέει συγκεκριμένες ανθρώπινες λειτουργίες με συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, βάσει μελετών και παρατηρήσεων που έγιναν στο πλαίσιο των Νευροεπιστημών. Επίσης γίνονται σχόλια πάνω σε απλές ή σύνθετες καθημερινές καταστάσεις που μπορούν να δώσουν απρόσμενες και πιο πραγματιστικές απαντήσεις στους τηλεθεατές για σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές που τον απασχολούν. Να προκύπτει τέτοιο όφελος από τηλεοπτική σειρά μάλλον δεν είναι τόσο συνηθισμένο.
• Αξίζει επίσης να σχολιαστεί το πόσα πράγματα μπορεί κανείς να μάθει από μια πιο προσεκτική παρατήρηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και μάλιστα ειδικότερα τόσο του λεκτικού περιεχομένου της γλώσσας, όσο και της γλώσσας του σώματος! Ο συνδυασμός του εκπληκτικού αυτού προσόντος με την επιστημονική γνώση καθιστά τον πρωταγωνιστή άριστο ερευνητή, ο οποίος δεν αρκείται στο φαίνεσθαι, αλλά διεισδύει βαθύτερα με υψηλή αποτελεσματικότητα.
• Μη φανταστείτε ότι η σειρά είναι βαριά και δυσκολοχώνευτη. Δεν απουσιάζει το χιουμοριστικό στοιχείο (με το χαρακτηριστικό αμερικανικό touch), καθώς και το στοιχείο της αστυνομικής περιπέτειας. Επίσης δε λείπει η εστίαση σε χαρακτήρες και καθημερινά προβλήματα της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Πρόκειται για ακόμη ένα ατού της συγκεκριμένης παραγωγής, που τη καθιστά άνετη στην παρακολούθηση οποιαδήποτε ώρα της ημέρας.
Εν κατακλείδι η συγκεκριμένη σειρά την προσοχή σας γιατί φέρνει στο σπίτι του καθενός σοβαρή γνώση και στοιχεία που μπορούν να βοηθήσουν τον οποιοδήποτε είτε αντιμετωπίζει κάποια ψυχική διαταραχή είτε όχι.
Ακολουθούν σε συνδέσμους η περιγραφή της σειράς στο Wikipedia , καθώς και η σελίδα της στο δικτυακό τόπο του καναλιού ΣΚΑΪ :

http://en.wikipedia.org/wiki/Perception

http://www.skai.gr/tv/show/?showid=66048

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Αρέσει σε %d bloggers: