Η ψυχική διαταραχή είναι πολύ πιο συνηθισμένη απ’ότι ξέραμε

Πάνω από το 80% του πληθυσμού θα εμφανίσει κάποια στιγμή στη ζωή του ψυχική διαταραχή που θα εμπίπτει σε επίσημα διαγνωστικά κριτήρια και η οποία ως επί το πλείστον θα είναι παροδική!
Πληροφορίες που πρέπει να αλλάξουν και να αποκαταστροφοποιήσουν τον τρόπο σκέψης μας περί του τι σημαίνει πρόβλημα ψυχικής υγείας!

Credit: Gary Waters Getty Images

Most of us know at least one person who has struggled with a bout of debilitating mental illness. Despite their familiarity, however, these kinds of episodes are typically considered unusual, and even shameful.

New research, from our lab and from others around the world, however, suggests mental illnesses are so common that almost everyone will develop at least one diagnosable mental disorder at some point in their lives. Most of these people will never receive treatment, and their relationships, job performance and life satisfaction will likely suffer. Meanwhile the few individuals who never seem to develop a disorder may offer psychology a new avenue of study, allowing researchers to ask what it takes to be abnormally, enduringly, mentally well.

Epidemiologists have long known that, at any given point in time, roughly 20 to 25 percent of the population suffers from a mental illness, which means they experience psychological distress severe enough to impair functioning at work, school or in their relationships. Extensive national surveys, conducted from the mid-1990s through the early 2000s, suggested that a much higher percentage, close to half the population, would experience a mental illness at some point in their lives.

These surveys were large, involving thousands of participants representative of the U.S. in age, sex, social class and ethnicity. They were also, however, retrospective, which means they relied on survey respondents’ accurate recollection of feelings and behaviors months, years and even decades in the past. Human memory is fallible, and modern science has demonstrated that people are notoriously inconsistent reporters about their own mental health history, leaving the final accuracy of these studies up for debate. Of further concern, up to a third of the people contacted by the national surveys failed to enroll in the studies. Follow-up tests suggested that these “nonresponders” tended to have worse mental health.

Our new study, published earlier this year in the Journal of Abnormal Psychology (whose very name suggests an outdated understanding of the prevalence of mental illness), took a different approach to estimating disease burden. Rather than ask people to think back many years in the past, we instead closely followed one generation of New Zealanders, all born in the same town, from birth to midlife. We conducted in-depth check-ins every few years to assess for evidence of mental illness occurring during the preceding year.

We found that if you follow people over time, and screen them regularly using simple, evidence-based tools, the percentage of people who develop a diagnosable mental illness at any point in their lives jumps to well over 80 percent. In our cohort only 17 percent of study members did not develop a disorder, at least briefly, by middle age. Because we can’t be certain these individuals remained disorder-free in the years between assessments, the true proportion that never experienced a mental illness may be even smaller.

Put another way, our study shows that you are more likely to experience a bout of mental illness than you are to develop diabetes, heart disease or any kind of cancer whatsoever—combined. These findings have been corroborated by data from other similar cohorts in New Zealand, Switzerland and the U.S.

If you ever develop a psychological disorder, many assume you will have it for life. The newest research suggests, for the most common psychological complaints, this is simply not true. “A substantial component of what we describe as disorder is often short-lived, of lesser severity or self-limiting,” says John Horwood, a psychiatric epidemiologist and director of the longitudinal Christchurch Health and Development Study in New Zealand. (Horwood has found that close to 85 percent of the Christchurch study members develop a diagnosable mental illness by midlife).

This may be a useful message to spread. According to Jason Siegel, a professor of social psychology at Claremont Graduate University, people tend to be more sympathetic and helpful when they believe that a friend or co-worker’s health problems are temporary.

And individuals with mental illness need support. Even short-lived or self-limiting disorders can wreak havoc on a person’s life. To be classified as having a disorder, “an individual typically has to meet fairly stringent symptom criteria,” Horwood says. “There needs to be substantial impairment of functioning.”

To some, though, the new statistics on mental illness rates can sound a lot like the overmedicalization of “normal” human experience. Advocates for individuals with mental health concerns tend to disagree with this perspective. “I’m not at all surprised by these findings,” commented Paul Gionfriddo, president of Mental Health America, a national advocacy group. His organization views mental illnesses as common, “though not always enduring.” Three years ago Mental Health America launched a Web-based tool to allow individuals to discreetly screen themselves for possible psychological disorders. Since then over two million people have used the tool, with over 3,000 people a day now logging on to determine if they may have a condition that could benefit from treatment.

The widespread nature of mental illness unearthed by careful longitudinal research holds some implications for the way we study and treat disease in this country. To Gionfriddo, a former lawmaker who watched his son end up homeless and incarcerated following undiagnosed childhood schizophrenia, “one implication of these new studies is that we as a society will get tremendous benefit out of ubiquitous mental health screening.”

Although the U.S. Preventive Services Task Force currently recommends mental health screening on a regular basis for everyone over age 11, such screening is still far from routine. “At a time when we have recognized the importance of early intervention for cancer or for diabetes or heart disease, why would we say, ‘Okay, for mental illness we aren’t going to screen or do early intervention’?” Gionfriddo says. “This should be as common for adults as blood pressure screening. Putting our head in the sand and waiting for a catastrophe is not a health care plan.”

Another implication stems from the fact that individuals who never develop a mental illness—those who experience what we call “enduring mental health”—are actually quite remarkable. These people may be the mental health equivalents of healthy centenarians: individuals who somehow manage to beat the odds and enjoy good health for much longer than we’d expect. It’s possible that studying the mentally robust more closely could provide insight into how we can help more people to enjoy lives like theirs.

Who are these extraordinary people? In our New Zealand cohort we found that those with enduring mental health tended to have two things going for them: First, they had little to no family history of mental illness and, second, they tended to have what we called “advantageous” personalities. As early as age five, individuals who would make it to midlife without an episode of mental disorder tended to display fewer negative emotions, get along better with their peers, and have greater self-control. Perhaps just as striking, we found that these individuals were not any richer, smarter or physically healthy than their peers, at least in childhood.

Ultimately, the most important suggestion from the newest research is that mental health concerns may be nearly universal. As a result, society should begin to view mental illnesses like bone breaks, kidney stones or common colds—as part of the normal wear and tear of life. Acknowledging this universality may allow us to finally devote adequate resources to screening, treating and preventing mental illnesses. It may also help us go easier on ourselves and our loved ones when we, inevitably, hit our own rough patches in the road.

Πηγή : Mental Illness Is Far More Common Than We Knew

13 Reasons Why

Το «13 Reasons Why» είναι μια φετινή ξένη σειρά που πραγματεύεται με εξαιρετικό τρόπο το δύσκολο θέμα του σχολικού εκφοβισμού. Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όσους ενδιαφέρονται να καταλάβουν «εκ των έσω» ποιές συμπεριφορές μπορεί να συνιστούν εκφοβισμό, αλλά κυρίως πόσο βαρύ συναισθηματικό αντίκτυπο έχει στον έφηβο.

Το «13 Reasons Why» δεν είναι μια καθόλου βαρετή σειρά. Εκτυλίσσεται με επίκεντρο το σχολείο μιας μικρής σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας και πρωταγωνιστές έφηβους νέους με διάφορα προβλήματα. Ο τρόπος αφήγησης είναι πρωτότυπος και οι απαντήσεις προκύπτουν επεισόδιο ανά επεισόδιο. Νεαροί «bullies», νεαροί «θύματα», νεαροί που που διαφέρουν και πληρώνουν τίμημα γι’ αυτό, αλκοόλ και ναρκωτικά, παραπλανημένοι γονείς, αδιάφοροι γονείς, προβληματικοί γονείς, σχολείο που νοιάζεται πιο πολύ να συγκαλύψει, αποτυγχάνοντας να βοηθήσει τα ίδια τα παιδιά, είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που διαπλέκονται αριστοτεχνικά σε μια πλοκή που δεν μπορεί παρά να συγκινήσει το θεατή.

Το μήνυμα της σειράς είναι οτι ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί ένα τεράστιο πρόβλημα που μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους, κάποιοι από τους οποίους είναι ύπουλοι και κάποιοι όχι και δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάται. Σήμερα άτομα και κοινωνίες κάνουν τα αδύνατα δυνατά να εμφανίσουν μια «άσπιλη» εικόνα, ενώ η «κρυμμένη» πραγματικότητα μπορεί να καταστρέφει κυριολεκτικά ζωές νέων ανθρώπων. Απαιτείται στροφή στη στάση όλων μας ώστε να περιορίζεται το φαινόμενο όσο περισσότερο γίνεται.

Σπύρος Καλημέρης Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

13 Reasons Why

Η Γκαστρωμένη Χύτρα

«ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΣ με τους γονείς σου;»

«Μια έτσι μια αλλιώς» αποκρίθηκα. «Είναι στιγμές που συνεννοούμαστε περίφημα κι ο καθένας μπορεί να μπει στη θέση του άλλου. Άλλες φορές, όμως, δεν γίνεται τίποτα. Αδύνατον.»

«Κοίταξε, Ντεμιάν, υποθέτω ότι αυτό θα σου συμβαίνει με

όλον τον κόσμο για όλη την υπόλοιπη ζωή σου.»

«Ναι, αλλά με τους γονείς σου είναι διαφορετικά. Είναι γονείς…»

«Ναι, είναι γονείς, όμως, τι εννοείς όταν λες ότι είναι διαφορετικά;»

«Επειδή είναι οι γονείς μου έχουν ορισμένη εξουσία.»

«Τι εξουσία;»

«Εξουσία επάνω μου.»

«Εσύ πια είσαι ενήλικος, Ντεμιάν, και κανένας δεν έχει πια εξουσία επάνω σου. Κανένας. Τουλάχιστον, κανένας δεν έχει περισσότερη εξουσία απ όση του παραχωρείς εσύ ο ίδιος.»

«Εγώ δεν τους παραχωρώ τίποτα.»

«Δεν φαίνεται να είναι έτσι.»

«Ναι, αλλά το σπίτι είναι δικό τους, με ταΐζουν, μου αγοράζουν ρούχα, πληρώνουν έξοδα για τις σπουδές μου, η μητέρα μου με πλένει, σιδερώνει, στρώνει το κρεβάτι μου… Όλα αυτά τους δίνουν δικαιώματα.»

«Κι εσύ δεν δουλεύεις;»

« Ναι, φυσικά και δουλεύω.»

«Ε, τότε; Καταλαβαίνω ότι μένεις στο σπίτι των γονιών σου εφόσον δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα να πληρώσεις δικό σου. Όμως, σε όλα τα υπόλοιπα μπορείς να δώσεις μάχη για τη ανεξαρτησία σου. Ορισμένα πράγματα θα μπορούσες να τα κάνεις μόνος σου.»

«Μα πού το πας; Με θεωρείς άχρηστο, όπως η μάνα μου; Λες και το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο είναι να μάθεις να στρώνεις το κρεβάτι σου και να παρατήσεις όλα τ’ άλλα!»

«Όχι, δεν νομίζω. Όμως, εσύ απαιτείς ελευθερία και ανεξαρτησία.»

«Εγώ δεν θέλω ελευθερία και ανεξαρτησία για να μαγειρεύω το φαγητό μου, να στρώνω το κρεβάτι μου και να πλένω τα ρούχα μου. Εγώ θέλω να μην είμαι αναγκασμένος να ζητάω άδεια και να έχω το δικαίωμα να πω ό,τι θέλω και να κρατήσω για τον εαυτό μου τα υπόλοιπα.»

«Ίσως, Ντεμιάν, αυτές οι δύο ομάδες «ελευθεριών» να είναι αλληλοεξαρτώμενες.»

«Δε θέλω να πάψω να βλέπω τους γονείς μου.»

«Όχι, και βέβαια όχι. Όμως, εσύ διεκδικείς ορισμένα αποσπασματικά δικαιώματα από τη σημερινή σου κατάσταση και αποφεύγεις τις ευθύνες που προκύπτουν από αυτά τα δικαιώματα.»

«Μα θέλω εγώ να διαλέξω σε ποια ζητήματα θα ανεξαρτητοποιηθώ πρώτα και για ποια μπορώ να περιμένω λίγο.»

«Για να δούμε αν η ιστορία θα σε βοηθήσει να το ξεκαθαρίσεις.»

Ένας άνθρωπος ζήτησε μια φορά από το γείτονα του μια χύτρα δανεική. Ο ιδιοκτήτης της χύτρας δεν ήταν και πολύ φιλότιμος, αλλά ένιωσε υποχρεωμένος να του τη δώσει.

Ύστερα από τέσσερις μέρες, ο γείτονας δεν του είχε επιστρέψει τη χύτρα. Με πρόφαση ότι τη χρειαζόταν, πήγε να τη ζητήσει.

«Τώρα μόλις ετοιμαζόμουν να σου τη φέρω… Ήταν δύσκολη η γέννα!»

«Μα ποια γέννα;»

«Της χύτρας.»

«Τι;»

«Α, δεν το ήξερες; Η χύτρα ήταν γκαστρωμένη.»

«Γκαστρωμένη;»

«Ναι. Απόψε το βράδυ απόκτησε οικογένεια. Γι’ αυτό ήθελε ανάπαυση. Τώρα, όμως, έχει σχεδόν συνέλθει.»

«Έχει συνέλθει;»

«Ναι. Ένα λεπτό παρακαλώ.»

Και μπήκε στο σπίτι. Βγήκε κρατώντας τη χύτρα, ένα κανατάκι κι ένα τηγάνι.

«Αυτά δεν είναι δικά μου. Μόνο η χύτρα.»

«Όχι, δικά σου είναι. Αφού η χύτρα είναι δική σου, είναι δικά σου και τα παιδιά της.»

Ο άνθρωπος σκέφτηκε ότι ο γείτονας του ήταν θεότρελος. «Καλύτερα να πάω με τα νερά του», συλλογίστηκε. «Εντάξει, ευχαριστώ.»

«Παρακαλώ. Γεια.»

«Γεια χαρά.»

Και πήγε στο σπίτι του με τη χύτρα, το κανατάκι και το τηγάνι.

Το ίδιο απόγευμα, ο γείτονας του ξαναχτύπησε την πόρτα. «Γείτονα, μου δανείζεις ένα κατσαβίδι και μία πένσα;» 0 άνθρωπος τώρα ένιωθε περισσότερο υποχρεωμένος. «Ναι, φυσικά.»

Μπήκε στο σπίτι και βγήκε με την πένσα και το κατσαβίδι. Πέρασε σχεδόν μια εβδομάδα και ήταν έτοιμος να πάει να πάρει πίσω τα πράγματα του, όταν ο γείτονας του χτύπησε την

πόρτα.

«Α γείτονα. Εσύ το ήξερες;»

«Τι πράγμα;»

«Ότι το κατσαβίδι και η πένσα είναι ζευγάρι;»

«Μη μου το λες!» είπε ο άνθρωπος γουρλώνοντας τα μάτια. «Δεν το ήξερα.»

«Κοίταξε, ήταν δική μου απροσεξία. Τους άφησα μόνους για λίγο και η πένσα έμεινε έγκυος.»

«Η πένσα;»

«Η πένσα! Σου έφερα τα παιδιά της.»

Και ανοίγοντας ένα καλαθάκι, του έδωσε μερικές βίδες, παξιμάδια και καρφιά, που έλεγε ότι τα είχε γεννήσει η πένσα.

«Είναι παλαβός» σκέφτηκε ο άνθρωπος. Όμως, μερικές βίδες και καρφιά πάντα είναι χρήσιμα.

Πέρασαν δύο μέρες. Ο γείτονας που όλο ζητούσε ήρθε πάλι.

«Τις προάλλες» του είπε, «όταν σου έφερα την πένσα, είδα ότι έχεις πάνω στο τραπέζι σου μία ωραία χρυσή ανθοδόχη. Έχεις την καλοσύνη να μου τη δανείσεις γι’ απόψε το βράδυ;»

Άστραψαν τα μάτια του ιδιοκτήτη της ανθοδόχης.

«Φυσικά» είπε, με αδιαμφισβήτητη γενναιοδωρία. Και πήγε να φέρει την ανθοδόχη.

«Ευχαριστώ, γείτονα.»

«Αντίο.»

«Αντίο.»

Πέρασε η νύχτα εκείνη, πέρασε και η επόμενη και ο ιδιοκτήτης της ανθοδόχης δεν τολμούσε να χτυπήσει την πόρτα του γείτονα για να τη ζητήσει. Ωστόσο, όταν πέρασε μια εβδομάδα δεν άντεξε άλλο και πήγε να ζητήσει το βάζο του.

«Η ανθοδόχη;» είπε ο γείτονας.

«Α! Δεν το έμαθες;»

«Όχι, τι πράγμα;»

«Πέθανε στη γέννα.»

«Τι θα πει πέθανε στη γέννα;»

«Ναι, η ανθοδόχη ήταν γκαστρωμένη, και πάνω στη γέννα πέθανε.»

«Άκουσε, για βλάκα με περνάς; Πώς είναι δυνατό να είναι γκαστρωμένο ένα χρυσό βάζο;»

«Κοίταξε, γείτονα. Δέχτηκες την εγκυμοσύνη και τη γέννα της χύτρας. Δέχτηκες επίσης το γάμο και τους απογόνους του κατσαβιδιού και της πένσας. Τώρα, γιατί δεν δέχεσαι την εγκυμοσύνη και το θάνατο της ανθοδόχης;»

«Κι εσύ, Ντεμιάν, μπορείς να διαλέξεις ό,τι θέλεις, όμως, δεν γίνεται να είσαι ανεξάρτητος σε ό,τι σε βολεύει και σε διευκολύνει, και να μην είσαι όταν σου κοστίζει.

»Οι απόψεις σου, η ελευθερία σου, η ανεξαρτησία σου και το αίσθημα ευθύνης πάνε μαζί στην πορεία της ανάπτυξης σου. Εσύ αποφασίζεις αν θα ενηλικιωθείς ή θα παραμείνεις παιδί.»

Χόρχε Μπουκάι

Πηγή : Η ΓΚΑΣΤΡΩΜΕΝΗ ΧΥΤΡΑ

Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο

”Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών. Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου».
Στις φωτογραφίες τουλάχιστον, φαινόταν ένα κάστρο ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εντυπωσιακό από τα άλλα, αλλά είχε ιδιαίτερες συστάσεις. Ο οδηγός εξηγούσε πως για λόγους που θα γίνονταν κατανοητοί αργότερα, οι επισκέπτες δεν πλήρωναν είσοδο εκ των προτέρων αλλά ήταν απαραίτητο να κλείσουν από πριν ραντεβού δηλαδή ημέρα και ώρα. Η διαφορετική αυτή πρόταση του είχε κινήσει την περιέργεια, και το ίδιο απόγευμα ο άνθρωπος τηλεφώνησε από το ξενοδοχείο του και έκλεισε ραντεβού.
Όλα λειτουργούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στον κόσμο. Αρκεί να έχει κάποιος ένα σημαντικό ραντεβού κάποια συγκεκριμένη ώρα και ανάγκη να είναι ακριβής, για να μπερδευτούν όλα. Η περίπτωση αυτή δεν αποτέλεσε εξαίρεση, και δέκα λεπτά αργότερα από τη συμφωνημένη ώρα, ο τουρίστας έφτασε στο παλάτι. Παρουσιάστηκε σ’ έναν άντρα με καρό φούστα, που τον περίμενε και τον καλωσόρισε.
-«Οι υπόλοιποι μπήκαν ήδη με τον ξεναγό;» ρώτησε αφού πρώτα δεν είδε κανέναν άλλο επισκέπτη.
-«Οι υπόλοιποι;» ανταπέδωσε την ερώτηση ο άντρας. «όχι οι επισκέψεις είναι ατομικές και δεν προσφέρουμε ξεναγούς»
Χωρίς καμιά αναφορά στο ωράριο, του εξήγησε λίγο την ιστορία του κάστρου και του ανέφερε τι να προσέξει ιδιαιτέρως: τις τοιχογραφίες, τις πανοπλίες στη σοφίτα, τον πολεμικό εξοπλισμό στη Βόρεια αίθουσα, τις κατακόμβες κάτω από τη σκάλα και το δωμάτιο βασανιστηρίων στο μπουντρούμι. Αφού είπε αυτά του έδωσε ένα κουτάλι και του ζήτησε να το κρατήσει οριζόντιο, με το κοίλο μέρος προς τα πάνω.
-«Κι αυτό τι;» ρώτησε ο επισκέπτης
-«Εμείς δεν εισπράττουμε την άδεια εισόδου στο κάστρο. Για να κοστολογήσουμε την επίσκεψή σας καταφεύγουμε σε αυτό το σύστημα. Κάθε επισκέπτης κρατάει ένα κουτάλι σαν αυτό, γεμάτο μέχρι πάνω με ψιλή άμμο. Εδώ χωράνε ακριβώς 100 γραμμάρια. Μετά την περιήγηση σας στο κάστρο, ζυγίζουμε την άμμο που έχει μείνει στο κουτάλι και σας χρεώνουμε μια λίβρα για κάθε γραμμάριο που έχετε χάσει. Ένας τρόπος για να βρούμε το κόστος της καθαριότητας» εξήγησε.
-«Κι αν δεν χάσω ούτε ένα γραμμάριο;»
-«Α αγαπητέ μου κύριε, τότε η επίσκεψη σας στο κάστρα θα είναι δωρεάν»
Ο άνθρωπος αν και έκπληκτος, βρήκε την πρόταση διασκεδαστική και, αφού είδε τον οικοδεσπότη να ξεχειλίζει το κουτάλι με άμμο, ξεκίνησε την περιήγησή του. Έχοντας εμπιστοσύνη στις κινήσεις του, ανέβηκε πολύ αργά τις σκάλες με το βλέμμα καρφωμένο στο κουτάλι. Όταν έφτασε πάνω, στην αίθουσα με τις πανοπλίες, προτίμησε να μην μπει γιατί σκέφτηκε πως ο αέρας θα έπαιρνε την άμμο κι έτσι αποφάσισε να κατέβει προσεκτικά. Περνώντας από την αίθουσα με τις πολεμικές μηχανές, κάτω από τη σκάλα, συνειδητοποίησε πως για να τις δει καλά, θα έπρεπε να κρατηθεί από τα κάγκελα και να σκύψει πολύ. Δεν ήταν επικίνδυνο για την σωματική του ακεραιότητα, αλλά συνεπαγόταν πως θα έχανε κάτι από το περιεχόμενο του κουταλιού, οπότε συμβιβάστηκε να το κοιτάξει από μακριά. Τι ίδιο του συνέβη και με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στα μπουντρούμια. Καθώς επέστρεφε από το διάδρομο στο σημείο εκκίνησης, κατευθύνθηκε ικανοποιημένος προς τον άνθρωπο με τη σκωτσέζικη φούστα που τον περίμενε με μια ζυγαριά. Εκεί άδειασε το περιεχόμενο του κουταλιού και περίμενε την ετυμηγορία του άντρα.
-«Εκπληκτικό, χάσατε μόνο μισό γραμμάριο» ανακοίνωσε, «σας συγχαίρω. Όπως εσεις προβλέψατε, αυτή η επίσκεψη δε θα σας στοιχίσει τίποτα»
-«Ευχαριστώ»
-«Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;» ρώτησε στο τέλος ο οικοδεσπότης.
Ο τουρίστας δίστασε και τελικά αποφάσισε να φανεί ειλικρινής.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι και πολύ. Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να προσέχω την άμμο, που δεν μπόρεσα να δω αυτό που μου είπατε.»
-«Μα αυτό είναι φριχτό! Κοιτάξτε, θα κάνω μια εξαίρεση. Θα σας ξαναγεμίσω το κουτάλι, γιατί είναι ο κανονισμός, αλλά τώρα ξεχάστε πόσο θα χυθεί: μένουν 12 λεπτά μέχρι να έρθει ο επόμενος επισκέπτης. Να πάτε και να γυρίσετε πριν φτάσει»
Χωρίς να χάσει χρόνο, ο άνθρωπος πήρε το κουτάλι κι έτρεξε στη σοφίτα. Όταν έφτασε έριξε μια γρήγορη ματιά σε ότι υπήρχε εκεί, και κατέβηκε τρέχοντας στα μπουντρούμια γεμίζοντας τις σκάλες με άμμο. Δεν περίσσευε ούτε μια στιγμή γιατί τα λεπτά περνούσαν, και σχεδόν πέταξε προς το πέρασμα κάτω από τη σκάλα, όπου, σκύβοντας για να μπει του έπεσε το κουτάλι και χύθηκε όλο το περιεχόμενό του. Κοίταξε το ρολόι του. Είχαν περάσει έντεκα λεπτά. Ξανά, χωρίς να δει τις πολεμικές μηχανές, έτρεξε μέχρι τον άνθρωπο στην είσοδο, στον οποίο παρέδωσε το άδειο κουτάλι.
-«Αυτή τη φορά χωρίς άμμο λοιπόν, αλλά μην ανησυχείτε, έχουμε κάνει μια συμφωνία. Πώς ήταν; Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;»
Ξανά ο επισκέπτης δίστασε μερικές στιγμές.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι» ομολόγησε στο τέλος. «Ήμουν τόσο απασχολημένος να γυρίσω πριν φτάσει ο επόμενος, που έχασα όλη την άμμο, αλλά και πάλι δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου.»
Ο άνθρωπος με την πίπα άναψε την πίπα του και του είπε:
-«Υπάρχουν κάποιοι που περπατούν στο κάστρο της ζωής τους προσπαθώντας να μην τους κοστίσει τίποτα, και δεν μπορούν να το ευχαριστηθούν. Υπάρχουν άλλοι που βιάζονται τόσο να φτάσουν νωρίς, που χάνουν τα πάντα χωρίς και αυτοί να ευχαριστηθούν τίποτα. Κάποιοι λίγοι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και παίρνουν τον χρόνο τους για κάθε διαδρομή. Ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την κάθε γωνιά, το κάθε βήμα. Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.
“ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ”
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ

Από : Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.

Γλωσσοφαγιά

γλωσσοφαγιά αναζητήσεις

Μερικές φορές συμβαίνουν σε ένα άτομο μαζεμένα κάποια δυσάρεστα περιστατικά. Δηλαδή σε σύντομο χρονικό διάστημα κάποια προβλήματα υγείας, κάποια απώλεια, κάτι εργασιακό ή και κάτι οτιδήποτε άλλο. «Δεν μπορώ να το πιστέψω» είναι η πρώτη αντίδραση.

Είναι μάτι? Είναι γλωσσοφαγιά? Είναι μούντζα? Πολλοί θα το σκεφτούν έτσι γιατί ο δεισιδαιμονικός ή αλλιώς μαγικός τρόπος σκέψης διατηρεί ακόμη τα ηνία σε μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Ταυτόχρονα λειτουργεί στο «νοητικό παρασκήνιο» και η πανανθρώπινη τάση για νοηματοδότηση των πάντων. Γιατί η νοηματοδότηση συντηρεί την υπαρξιακή σημαντικότητα του ατόμου. «Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο» είναι η πεποίθηση. Και αφού πρέπει να υπάρχει λόγος, αλλά δεν έχουμε στοιχεία, θα πρέπει να πιστέψουμε ένα λόγο.

Οι περισσότεροι δεν έχουν τη δυνατότητα να επεξεργαστούν το ενδεχόμενο οτι κάποια πράγματα δεν υπόκεινται στον έλεγχό μας και είναι απλά θέμα συμπαντικής τύχης, ατυχίας ή σύμπτωσης. Όταν μας συμβαίνουν μαζεμένες ατυχίες δε χρειάζεται να το ρίξουμε στο υπερφυσικό και στη μοιρολατρία. Μπορεί κάποιους να βολεύει συναισθηματικά να πάρουν το ρόλο του θύματος της μοίρας, διότι ίσως αποκομίζουν το γνωστό δευτερογενές όφελος και αποφεύγουν την ευθύνη. Όμως αυτοί δε βγαίνουν κερδισμένοι σε τελική ανάλυση.

Αυτό που χρειάζεται είναι να συνεχίσουμε να ζούμε σα να μην μας έχει σταμπάρει καμία υπερφυσική διαδικασία. Να μη πληγεί η αισιοδοξία μας. Να επιστρατεύουμε κίνητρο να ξεπερνάμε ενεργητικά κάθε εμπόδιο. Είναι ωραίο να πιστεύουμε σε κάποια θετική ενέργεια που μας προστατεύει από ψηλά, όμως η ύπαρξη ατυχιών δε σημαίνει οτι μπήκαμε στη μαύρη λίστα. Απλά συμβαίνουν έστω και μαζικά ενίοτε. Είναι απλά η ζωή η ίδια. Γιατί μπορεί οι ατυχίες να μην έχουν κάποιο ειδικό νόημα, αλλά η ζωή μας έχει και είναι αυτό που εμείς με το νου μας της δίνουμε.

Evolution Path

Οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν προβλήματα ψυχικής υγείας κάποια στιγμή στη ζωή τους

ΣΤΙΓΜΑ ΟΧΙ

It can be scary to deal with mental health problems — for many who are afflicted, there’s a sense of a loss of control, of not feeling like oneself. And since anxiety and depression appear to be on a long-running upswing, more and more people are dealing with these feelings, at least in the United States. In fact, a growing body of research capped off by a new study suggests that a majority of people experience at least one bout of mental illness over their lifespan.

Writing for Science News, Bruce Bowler sums up the result of the study, which examined the mental health of New Zealanders born in one town between April 1972 and March 1973. The participants were administered eight mental health assessments between the ages of 11 and 38. “Only 171 of 988 participants, or 17 percent, experienced no anxiety disorders, depression or other mental ailments from late childhood to middle age, researchers report in the February Journal of Abnormal Psychology,” writes Bowler. “Of the rest, half experienced a transient mental disorder, typically just a single bout of depression, anxiety or substance abuse by middle age.” That is, 83 percent of participants dealt with at least one episode of mental illness.

Normally, this is where I’d say that it’s important not to over-extrapolate from such a specific population. But as it turns out, the 83 percent figure “coincides with recent estimates from four other long-term projects. In those investigations — two in the United States, one in Switzerland and another in New Zealand — between 61 percent and 85 percent of participants developed mental disorders over 12- to 30-year spans.” In this latest study, the small minority of participants who never experienced mental health problems reported “more education, better jobs, higher-quality relationships and more satisfaction with their lives than their peers did.” This is a classic case of correlation and causation being hard to untangle, though — it’s easy to see how, for example, experiencing significant mental illness might make it harder to form close relationships, but also how an absence of close social relationships could cause or exacerbate mental illness.

Part of what this research suggests is simply that mental illness, as society currently defines it, is quite common and can hit just about anyone. But there’s also a practical takeaway, especially given how discomfiting an experience it can be to endure mental health struggles: If you hit a psychological rough patch for the first time, you should know that it’s very, very common, and that it may well be a one-time thing. That doesn’t mean you should ignore it or not seek help if need be — you’ll better the odds that it is fleeting if you address it head on — but it’s also important to understand just how common this sort of thing is.

Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά;

Μέσα στα τόσα αφιερώματα για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, από τα οποία άλλα ήταν γεμάτα ευχές για εκείνη που είναι μάνα, αδερφή, σύντροφος, σύζυγος αλλά όχι μόνο γυναίκα, γιατί η αξία της άλλωστε έγκειται στον ποιο ρόλο έχει κι άλλα που υπήρξαν πράγματι ουσιώδη δίνοντας αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό, έτυχε να πέσω πάνω στο παρακάτω βίντεο.
Επέλεξα να το υποτιτλίσω και να το μοιραστώ γιατί αγγίζει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη χορδή της υποκριτικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε.

Αν και η ίδια έχω παιδιά και θα μπορούσε κάποιος /α να σκεφτεί ότι μιλάω εκ του ασφαλούς, όπως έχω άλλωστε ακούσει αρκετές φορές αγγίζοντας το συγκεκριμένο θέμα, θυμάμαι ακόμη εκεί γύρω στα 30 τις αγωνιώδεις ερωτήσεις του οικογενειακού αλλά και κοινωνικού μου περιγύρου, για το πότε σκοπεύω να κάνω παιδιά, θυμάμαι ακόμη το ενδόμυχο και απροσδιόριστο άγχος, όταν μάθαινα ότι γνωστές συνομιλήκες μου είχαν ήδη αποκτήσει παιδί. Κι ενώ κάθε μου λογική σκέψη απείχε και αντιδρούσε σε αυτά τα στερεότυπα, προσπαθώντας να αποτινάξει την επί έτη γαλούχηση ότι ο τελικός σκοπός μιας γυναίκας είναι μόνο η μητρότητα, μια αυθόρμητη εσωτερική ανησυχία συχνά πυκνά έβρισκε έδαφος επιβεβαιώνοντας πόσο ριζωμένες μέσα μας είναι οι στερεοτυπικές προσταγές της κοινωνίας ως προς το φύλο μας.

Βλέποντας το βίντεο σκέφτηκα αρκετές φίλες και γνωστές που δεν έχουν παιδιά, άλλες που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκτήσουν χωρίς να ξέρουν οι ίδιες, αν όντως το επιθυμούν, αλλά προσαρμόζονται και θεωρούν δικό τους θέλω, τα θέλω μιας κοινωνίας  που μας διαμορφώνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρούμαστε μη ολοκληρωμένες γυναίκες, μισοί άνθρωποι, αν τυχόν επιλέξουμε ή δεν μπορεσουμε ν’αποκτήσουμε παιδιά. Μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια, τη ντροπή πολλές φορές, να ξεστομίσεις όταν είσαι 40 χρονών την απλή φράση «όχι δεν έχω παιδιά».

Με το βιολογικό ρολόι να χτυπαει πάνω από το κεφάλι μας όταν πατήσουμε τα 30, με γονείς, γνωστούς, συντρόφους, φίλους, να επιμένουν άλλοι απροκάλυπτα και προσβλητικά, άλλοι ψιθυρίζοντας με συνωμοτικό ύφος, ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο ακόμη να βιώσουμε την ολοκλήρωση ως γυναίκες. «Βρες κάποιον να κάνεις παιδιά, μη ζητάς πολλά».

Έχω δει γυναίκες να πέφτουν σε κατάθλιψη, επειδή δεν κατάφεραν να κάνουν παιδί, έχω δει γυναίκες να κάνουν απίστευτους συμβιβασμούς και εκπτώσεις στην προσωπική τους ζωή μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ταίρι, ώστε να μπορέσουν να κάνουν παιδιά. Έχω συναντήσει γυναίκες που ενώ επιλέγουν συνειδητά ότι δεν θελουν να γίνουν μητέρες να αντιμετωπίζουν τις πιο σκληρές κριτικές, τα πιο ευτελή σχόλια.

Το παρακάτω βίντεο αφιερωμένο στις γυναίκες που πέρασαν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους σε κρεβάτια νοσοκομείων προσπαθώντας με εξωσωματικές να κάνουν παιδιά νιώθοντας τη σπάθα της κοινωνίας πάνω από τα κεφάλια τους. Βλέποντας το σώμα τους ν’αλλάζει έχοντας υποστεί κάθε πιθανή ιατρική παρέμβαση, ορμόνες επί ορμόνων να μπαίνουν στο σώμα τους και να θεωρείται όλη αυτή η διαδικασία απολύτως φυσιολογική.

Σ’εκείνες που πέρασαν βράδια κλαίγοντας προσπαθώντας να συνταιριάξουν τα πρέπει μιας κοινωνίας με τα θέλω τους, σ’εκείνες που τελικά στάθηκαν όρθιες και είπαν όχι στην κοινωνική αυτή προσταγή εφόσον δεν την επιθυμούσαν, αλλά και σ’εκείνες που πιθανόν υπέκυψαν για να ικανοποιήσουν συντρόφους και γονείς.

Σε εκείνες που επέλεξαν ελεύθερα να κάνουν παιδιά χωρίς να τα θεωρούν συμπλήρωμά τους, αποφεύγοντας να τα κάνουν δεκανίκια τους, μα κυρίως σε εκείνες που δεν έχουν παιδιά και παλεύουν καθημερινά για να μην θεωρούνται κατώτερες, άκληρες, ανολοκλήρωτες, μισές.

Σύλβια Βαρνάβα

Πατήστε στο σύνδεσμο : Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά; να μπείτε στο αρχικό άρθρο όπου ο σχολιασμός από πολλές γυναίκες παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον!

Να βλέπεις τη ζωή όπως είναι?

Ίσως η πολλή λογική να είναι τρέλα. Και τι μεγαλύτερη τρέλα, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.

Όχι, η Jennifer Lawrence δεν έχει ένα φυσιολογικό σώμα


JENNIFER LAWRENCE
 Ο επιδραστικότερος αιτιολογικός παράγοντας όσον αφορά το περιβάλλον για τις διατροφικές διαταραχές με κυριότερη φυσικά την ψυχογενή ανορεξία, είναι η εικόνα του σώματος. Πιο συγκεκριμένα το πώς «πρέπει» να είναι το σώμα για να είναι κοινωνικά αποδεκτό, εγκεκριμένο, θαυμαστό. Η γραμμή που περνάει στο γυναικείο πληθυσμό τις τελευταίες δεκαετίες από τα ΜΜΕ είναι ως γνωστόν το πολύ λεπτο σώμα χωρίς το παραμικρό ίχνος ατέλειας. Η πλειοψηφία των γυναικών δυσκολεμένες να ξεφύγουν από τη κοινωνική σύμβαση του πώς φαίνονται στους άλλους, επιδεικνύουν αυξημένη προσήλωση σε ότι έχει να κάνει με το βάρος τους και ό,τι άλλο έχει να κάνει με την εικόνα τους (π.χ. πλαστικές επεμβάσεις). Η νοοτροπία αυτή δημιουργεί ποικίλλου βαθμού αρνητικά συναισθήματα όπως άγχος, ντροπή και ενοχές. Το αποκορύφωμα αυτών είναι οι διατροφικές διαταραχές (ψυχογενής ανορεξία, νευρική ορθορεξία κ.α.).Βέβαια υπάρχει σημαντικό ποοστό γυναικών που χωρίς να πληρούν κριτήρια για διατροφική διαταραχή, εμφανίζουν υψηλό άγχος στην αναπόφευκτη πραγματικότητα των μικρών αυξομειώσεων του βάρους (π.χ. 1-2 κιλά) ανά μικρά χρονικά διαστήματα. Το άγχος αυτό είναι χρόνιο και επηρεάζει την ποιότητα ζωής.
Είναι σημαντικό λοιπόν να υπάρχουν δημόσια πρόσωπα που με τις παρεμβάσεις τους να βάζουν ένα λιθαράκι στο σπάσιμο της πεποίθησης του πολύ λεπτού σώματος ως ιδανικού. Το παρακάτω άρθρο αποτελεί σχετική παρέμβαση μιας γνωστής ηθοποιού του Hollywood.

Πριν από μερικά χρόνια, ο κόσμος χωριζόταν σε αδύνατους και χοντρούς. Τα τελευταία χρόνια, περιοδικά, τηλεοράσεις και άνθρωποι από τον χώρο της μόδας προωθούν τον όρο «γυναίκες με καμπύλες».

Η Jennifer Lawrence, όμως, δεν φαίνεται να συμφωνεί. Σε συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στο περιοδικό Harper’s Bazaar πριν από μερικές μέρες μίλησε ανοιχτά για το γεγονός ότι υπάρχουν άδικες προσδοκίες σχετικά με το γυναικείο σώμα, αλλά και με το πιο σώμα θεωρείται «φυσιολογικό», «αδύνατο» ή με «καμπύλες».

«Θα ήθελα να αρχίσουμε να έχουμε ένα νέο “φυσιολογικό” τύπο σώματος. Όλοι λένε: “λατρεύω που υπάρχει κάποιος με φυσιολογικό σώμα”! Και εγώ σκέφτομαι “δεν νιώθω ότι έχω φυσιολογικό σώμα”. Κάνω κάθε μέρα Pilates. Ναι μεν τρώω, αλλά γυμνάζομαι πολύ περισσότερο από όσο ένα μέσος άνθρωπος», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Για εκείνη πρέπει να δοθεί έμφαση στο τι θεωρείται ως αδύνατο και τι ως φυσιολογικό.

«Νομίζω ότι έχουμε συνηθίσει το να είναι κάποιος λιπόσαρκος, που όταν έχει φυσιολογικό βάρος όλοι λένε: “Αχ, έχει καμπύλες”. Κάτι το οποίο είναι τρελό. Για εμένα το λιγότερο που μπορεί να γίνει είναι να ανέβει η κλίμακα βάρους», λέει η Lawrence.

«Τουλάχιστον δεν νιώθω σαν να είμαι η πιο χοντρή» , προσέθεσε χαριτολογώντας.

Πηγή : Όχι, η Jennifer Lawrence δεν έχει ένα φυσιολογικό σώμα

Να πας για θεραπεία; Τρελάθηκες;

Να πας για θεραπεία; Τρελάθηκες; Αυτοί θα πάρουν τα λεφτά σου και θα σε κάνουν χειρότερα.

Μια φίλη μου , μίσησε τους γονείς της και δεν τους μιλάει πια. Καλύτερα να το σκεφτείς καλά.

Από τότε που πήγες «εκεί» άλλαξες. Κουβέντα δεν σηκώνεις πια. Είσαι σίγουρος ότι σου κάνει καλό;

–          Άσε καλέ, αυτή χώρισε το ζευγάρι , δεν είχαν πρόβλημα όταν αποφάσισαν να την επισκεφτούν.

Ένας  ξάδελφος πήγε σε έναν από αυτούς και άρχισε να παίρνει φάρμακα και τώρα δεν μπορεί να τα κόψει.

Έχουν κλείσει σπίτια … Από τη δυστυχία του κοσμάκη ζουν

Μόδα έγινε τώρα, να πηγαίνεις για θεραπεία, άσε μας καλέ.

  •  

Οι παραπάνω φράσεις είναι μόνο λίγες από τις μομφές που έχουν ακουστεί για τους   επαγγελματίες που δουλεύουν στο χώρο της ψυχικής υγείας. Στην Ελλάδα επικρατεί σύγχυση και φόβος γύρω από αυτά τα επαγγέλματα και στους ανθρώπους που τα εξασκούν αποδίδονται είτε μυθικές δυνάμεις είτε οι υπηρεσίες τους  αντιμετωπίζονται με υποτίμηση και χλευασμό. Για ποιους λόγους όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Στερεότυπα, φόβος και άγνοια

Η τηλεόραση με την πανίσχυρη δύναμη της  – αλλά και την τεράστια άγνοια της  – παρουσιάζει πολλές φορές τους επαγγελματίες της ψυχικής υγείας σαν τους ειδικούς που θα πουν στον πελάτη τους «τι να κάνει και πώς να ζήσει». Ο ειδικός παρουσιάζεται να  δίνει συμβουλές και κατευθύνσεις . Συνταγογραφεί φάρμακα. Χειραγωγεί και «κάνει πλύση εγκεφάλου». Αποφασίζει για τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου. Παρακολουθώντας μια ταινία παρατηρούμε  ότι συνήθως στους υπότιτλους η μετάφραση στη φράση: «Κάνω θεραπεία» μεταφράζεται στα ελληνικά με τη φράση: «Κάνω ψυχανάλυση». Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που επηρεασμένοι από τις ταινίες αναζητούν το «ντιβάνι» για να ξαπλώσουν  ή σχολιάζουν λέγοντας κάτι σαν:  «Α, έχετε χαρτομάντιλα όπως και στις ταινίες» ή «Όπως έχω δει σε μια ταινία εσείς θα ρωτάτε και εγώ θα απαντάω».

Στον πραγματικό κόσμο οι επαγγελματίες της ψυχικής υγείας δεν λένε στον πελάτη τους τι να κάνει και  δεν  δίνουν συμβουλές.  Δεν κάνουν πλύση εγκεφάλου, δεν κάνουν  θαύματα, δεν διαβάζουν τη σκέψη του,  δεν προβλέπουν το μέλλον και δεν αναφέρονται στα ζώδια. Δεν συνταγογραφούν φάρμακα.  (Ο ψυχίατρος είναι ο μόνος  υπεύθυνος για την συνταγογράφηση φαρμάκων επειδή έχει σπουδάσει ιατρική και έχει εξειδικευτεί στην ψυχιατρική).

Η θεραπευτική διαδικασία αφορά την επαφή δύο ανθρώπων που σταδιακά χτίζουν μια σχέση εμπιστοσύνης ώστε  να βοηθηθεί ο πελάτης να δει από διαφορετική οπτική τα θέματα που τον απασχολούν.  Παρόλα τα στερεότυπα που επικρατούν και την παραπληροφόρηση είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε ότι η θεραπευτική διαδικασία είναι μια διαδικασία οριοθετημένη με σεβασμό προς τον πελάτη. Τον βοηθά  να κάνει  τις αλλαγές που ο ίδιος έχει επιλέξει και ο θεραπευτής δεν έχει καμία γνώμη πάνω στα ζητούμενα του πελάτη του. Τον υποστηρίζει στη διαδικασία της αυτογνωσίας.

Επίρριψη ευθυνών στους άλλους

Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι όταν κάποιος άνθρωπος επισκέπτεται έναν επαγγελματία της ψυχικής υγείας το κίνητρο του είναι η αλλαγή. Θέλει να αλλάξει πράγματα στον εαυτό του ή στη ζωή του που δεν λειτουργούν πλέον για αυτόν. Με τη βοήθεια του θεραπευτή  του οι αλλαγές που ο ίδιος επιλέγει – άλλοτε αργά και άλλοτε με πιο γρήγορους ρυθμούς – επιτυγχάνονται. Αυτές οι αλλαγές δεν είναι πάντα καλοδεχούμενες από το περιβάλλον του ατόμου και δεν είναι λίγες οι φορές που οι οικείοι του θεωρούν υπεύθυνο για την αλλαγή του αγαπημένου τους,  τον θεραπευτή του. Τότε ξεκινούν οι συγκρούσεις : «Πριν πας εκεί, δεν είχαμε προβλήματα», « Σου κάνει πλύση εγκεφάλου , δεν το βλέπεις;» «Σταμάτα να πηγαίνεις αλλιώς…»  Μοιάζει σαν να αρνούνται  να δεχτούν το γεγονός ότι άνθρωπος τους αλλάζει, διεκδικεί τη ζωή του και αυτό το κάνει με τη δική του θέληση. Δεν είναι ένα άβουλο πλάσμα χωρίς κρίση και δύναμη που άγεται και φέρεται από τις επιθυμίες κάποιου άλλου.

Η πραγματικότητα είναι ότι  οι περισσότεροι άνθρωποι συνοδεύουν με χαρά τον αγαπημένο τους στο ταξίδι της αλλαγής. Αφού περάσουν από τα  άβολα συναισθήματα που συνοδεύουν κάθε καινούρια αρχή όπως για παράδειγμα το φόβο και το άγχος  διαπιστώνουν με έκπληξη ότι αυτή η διαδικασία ωφελεί όχι μόνο τον άνθρωπο τους αλλά και την ίδια τη  σχέση. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που παροτρύνουν τον αγαπημένο τους,  χαριτολογώντας: «Άντε πότε έχεις τη συνεδρία σου να πας να ηρεμήσεις και εσύ και εγώ;» Κάποιες φορές μάλιστα οδηγούνται και οι ίδιοι στην διαδικασία της αυτογνωσίας βλέποντας το θετικό αντίκτυπο που έχει η επιλογή του συντρόφου τους στη δικιά του ζωή.

Μια δύσκολη πραγματικότητα

Φυσικά δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μπροστά σε μια πραγματικότητα. Μικρή μερίδα των επαγγελματιών της ψυχικής υγείας έχει δημιουργήσει προβλήματα σε ανθρώπους οι οποίοι αναζήτησαν βοήθεια. Σε κάθε επαγγελματικό κλάδο υπάρχουν άτομα τα οποία μπορεί να βλάψουν με τη στάση τους και τη συμπεριφορά τους.  Για την αποφυγή αυτών των καταστάσεων συνιστάται ένθερμα να μην διστάζουμε να  θέτουμε ερωτήσεις όταν αποφασίζουμε να συνεργαστούμε με κάποιον επαγγελματία της ψυχικής υγείας . Σε κοινή θέα μέσα στο γραφείο τους,  οι επαγγελματίες αναρτούν τις πιστοποιήσεις τους και απαντούν χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα σε ερωτήσεις όπως: « Που έχετε σπουδάσει»; «Ποια είναι η εμπειρία σας»;  « Έχετε κάνει προσωπική θεραπεία ο ίδιος;»  «Αναφέρεστε σε κάποιον επόπτη;» «Τι λέει ο κώδικας δεοντολογίας τους επαγγέλματος σας», «Που μπορώ να απευθυνθώ αν αντιμετωπίσω πρόβλημα μαζί σας;», «Τι ακριβώς θα κάνουμε εδώ;»

Όλες οι παραπάνω ερωτήσεις βοηθούν στο να πάρουμε τις κατάλληλες πληροφορίες και να αισθανθούμε όσο το δυνατόν πιο σίγουροι για την επιλογή μας. Επιπρόσθετα είναι καλό να θυμόμαστε ότι η θεραπευτική διαδικασία βελτιώνει την ποιότητα της ζωή μας, μας επανασυνδέει με τη χαρά  και  χαρακτηρίζεται από σεβασμό προς τα θέλω και τις επιθυμίες μας.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ζητούν βοήθεια και επιθυμούν να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Αυτή η εμπειρία μπορεί να είναι μια από τις πιο σημαντικές στη ζωή του  αφού βοηθά σε πολλά επίπεδα. Ένας άνθρωπος που ακολουθεί το μονοπάτι της  αυτογνωσία,  υπερβαίνει τα άγχη και τους φόβους τους κάνοντας μια πράξη γενναιότητας. Σίγουρα θα είναι προς όφελος του ίδιου αλλά και των αγαπημένων του να βρει αποδοχή και στήριξη σε αυτή την επιλογή του  η οποία μπορεί να φέρει χαρά και ευτυχία όχι μόνο στον ίδιο αλλά και στις σχέσεις του με την προϋπόθεση ότι αυτές οι σχέσεις έχουν σαν βάση τον σεβασμό και την εκτίμηση ανάμεσα στα μέλη της.

Βιβλία για περεταίρω μελέτη

Bukai J, Να σου πω μια ιστορία

De Board Robert, Ο Βάτραχος στο ντιβάνι

Linder R, Η ώρα των πενήντα λεπτών

Yalom Ι, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

 

Από : Να πας για θεραπεία; Τρελάθηκες;

Η κοινωνία μας πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ψυχικής υγείας σαν πρόβλημα όλων

Η πρωθυπουργός της ΒρεταννίαςTheresa May ανέβασε το παρακάτω άρθρο για την προτεραιότητα της ψυχικής υγείας! Πρόκειται για αξιοσημείωτο γεγονός απλά και μόνο λόγω της θέσης της! Αξίζει να διαβαστεί με προσοχή και να αποτελέσει παράδειγμα για τους πολιτικούς παγκοσμίως!

Είναι τραγικό το γεγονός ότι ένα στα δέκα παιδιά σε αυτή τη χώρα πάσχει από ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας που δύναται να διαγνωσθεί.

Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες μπορεί να είναι καίριες: παιδιά με συμπεριφορικές διαταραχές έχουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσει εξάρτηση από τα ναρκωτικά, έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν πριν τα 30 τους και 20 φορές περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν στη φυλακή.

Παρότι αυτή η κυβέρνηση νομοθέτησε υπέρ της ισότητας στην υγεία -ώστε αν πάσχεις είτε από φυσική, είτε ψυχική ασθένεια, να έχεις την ίδια μεταχείριση- πολύ συχνά η αντιμετώπιση για τα άτομα με ψυχική ασθένεια είναι ανεπαρκής.

Για χρόνια το μεγάλο βάρος είχε αναλάβει η κοινωνία, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις και τα ΜΜΕ -και επικροτώ όλη τη δουλειά που έχει κάνει η Huffington Post για να ενημερώσει την κοινή γνώμη μέσα από την ενότητα Young Minds Matter.

Είναι όμως η ώρα να κάνει περισσότερα και η κυβέρνηση – να ενώσει τις δυνάμεις με τη Huffington Post και άλλες εκστρατείες στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που διαλύει τις ζωές τόσων πολλών νέων ανθρώπων.

Η ανάγκη είναι επείγουσα: για παράδειγμα, ο αριθμός των κοριτσιών που λένε πως αυτοτραυματίζονται έχει τουλάχιστον τριπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια.

Για αυτό τόνισα το θέμα της ψυχικής υγείας στη διάρκεια της ομιλίας μου στη Downing Street, την πρώτη μου φορά ως Πρωθυπουργός.

Για αυτό και σήμερα ανακοινώνω μια αλλαγή στρατηγικής στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε αυτά τα θέματα.

Θέλω να δω να γίνεται πράξη η αντιμετώπιση της ψυχικής υγείας όχι μόνο στα νοσοκομεία μας, αλλά στις τάξεις των σχολείων μας και τις κοινότητές μας. Θέλω να φτάσουμε στο σημείο να εξαφανίσουμε το στίγμα, ώστε κανείς σε αυτή τη χώρα να μη νιώθει ότι δεν έχει τη βοήθεια να μιλήσει για το τι περνάει ή να ζητήσει βοήθεια.

Θέλω να δω μια στόχευση τόσο στην πρόληψη όσο και στη θεραπεία, κυρίως αφού τόσα πολλά θέματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουμε ως ενήλικες -και που ένας στους τέσσερις από εμάς θα αντιμετωπίσει ούτως ή άλλως στο μέλλον – ξεκινούν από την παιδική ηλικία.

Είναι θέμα ευρύτερης προσέγγισης το να το αντιμετωπίσουμε τις τρομερές αδικίες που αντιμετωπίζουμε σαν κοινωνία και να χτίσουμε μια πιο ισχυρή και πιο δίκαιη Βρετανία, που θα τους ικανοποιεί όλους.

Διότι κανένας γονέας δε θα πρέπει να νιώθει αβοήθητος όταν βλέπει το παιδί του να υποφέρει. Κανένας εκπαιδευτικός δε θα πρέπει να νιώθει ότι δεν έχει τα μέσα να αντιμετωπίσει ένα μαθητή που αντιμετωπίζει προβλήματα. Κανένας έφηβος δε θα πρέπει να αφήνει την περιοχή του προς αναζήτηση της κατάλληλης αντιμετώπισης. Δεν πρέπει να αφήουμε κανένα παιδί να νιώθει πως η ζωή του δεν έχει κανένα νόημα.

Τα προβλήματα ψυχικής υγείας είναι προβλήματα όλων. Σαν κοινωνία πρέπει να το καταλάβουμε. Και οι ανακοινώσεις που κάνω σήμερα, θα διασφαλίσουν ότι θα το πετύχουμε.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη Huffington Post UK και μεταφράστηκε στα ελληνικά.

Η κοινωνία μας πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ψυχικής υγείας σαν πρόβλημα όλων

8 Ways Music Therapy Transforms the Brain

1. MUSIC ACTIVATES ALL AREAS OF THE BRAINcoloredbrainareas.png

The brain has the ability to reorganize itself by forming new neural connections throughout life, also known as neuroplasticity.  Because music activates all areas of the brain, music helps create new neural connections to improve language, cognitive, and motor deficits.  Music therapists use music to teach or rehabilitate non-musical skills.  For example, someone with brain damage may lose the ability to speak, but is still able to sing.  Music therapy can ‘re-wire’ the brain using singing to teach the brain how to speak again.

2. CONSTANT MELODY AND RHYTHM CALMS THE BRAIN

trebleclefThe brain likes structure and prediction.  Think about the pop music you enjoy.  It is repetitive, predictive, and structured; it has a clear beginning, middle and end.  The calming effect of music on the brain is particularly important to people who have difficulty interpreting sensory information (sight, sound, touch, smell, balance, muscle/joint information).   If the brain incorrectly interprets sensory information, also known as sensory processing disorder, the world appears to be a scary place.  Sounds could be painfully loud, it could be difficult to maintain balance, or to plan how to make basic motor movements such as walking.   These type of difficulties cause the brain to often be in panic and resort to fight-or-flight mode.  If the brain is in fight-or-flight mode, higher cognition thought cannot take place.  Constant melody and rhythm can help people integrate sensory information and create a safe environment.  For clients with ASD and ADHD,  music encourages relaxation, self-regulation, reduces hyperactivity, improves attention, and coping with change.

3. MUSIC ORGANIZES INFORMATION MAKING IT EASIER TO REMEMBER conceptchart

Learning lyrics in a song often comes naturally.  For example, most people can sing the alphabet song or even recall Jenny’s phone number, 867-5309.  The question is why do humans remember countless lyrics to songs years later, but remembering basic history or math facts from school is a struggle?  The answer is simple….

Music creates an experience that is optimal for the brain to learn!  

a) The brain more easily remembers patterns .  Think of phone numbers.  We separate information into groups: (123) 456 -7899. Music naturally creates grouping patterns.

 

b) The brain can more easily recall information that is emotional and memorable.  As information enters the brain, information is tagged as important or not as important.  Information that is emotional is automatically tagged as more important.  That is why it is easy to remember things that evoke happiness, fear, or anger.  Music makes us emotional.

 

c) The brain likes repetition.  Simply put, the more we hear information the more likely we will remember it.  Music therapists create simple songs that repeat the important information over and over in a fun way.

4. THE BRAIN AUTOMATICALLY ENTRAINS TO RHYTHM WHICH ORGANIZES AND COORDINATES MOVEMENT

dance

Rhythm and beats organize our life.  In fact, the brain anticipates the next beat and this pulse can be seen in brain scans.  Whenever a rhythm is heard, the motor systems naturally match the beat.  This is called entrainment.  For example, when listening to music while walking, people will naturally walk to the beat.  At a rock concert, the entire crowd will naturally clap to the same beat.

The coordination of movement is controlled by lower brain areas and then that information is sent to the spinal cord to complete motor movements.  When a person listens to music, some of that input is directly sent to motor nerves in the spinal cord that allows our muscles to move to the rhythm without even ‘thinking’ about it.  This is why music therapists use music to ‘re-teach’ the brain movements such as walking, finger movements, and coordination between each side of the body.  Music therapists work with people with stroke, traumatic brain injury, or autism spectrum disorder to improve movement.

5. SINGING AND SPEAKING SHARE singing girl.jpgPARALLEL BRAIN ACTIVATION

Listening and singing lyrical music shares neural circuits with listening and expressing speech. However, music is also processed in many other areas of the brain. A person with a traumatic brain injury may lose the ability to speak, but is still able to sing because of the many areas music is processed.  Music therapists use musical elements such as rhythm, meter, and melodic contour to teach or re-teach speech and language skills.

6. MUSIC STIMULATES REWARD CENTERS IN THE BRAIN

treasure-160004_1280Music stimulates reward centers in the brain releasing positive emotions and moods. Dopamine is released during music listening and acts as a reward and reinforcement for appropriate responses.  This type of reward is used to improve mood, behavior, and attention. Music therapists use preferred music to create music tasks that have emotional impact and is motivating for clients! When information has an emotional impact, the brain tags that information as important making it easier to learn and recall.

7. MUSIC CAPTURES ATTENTION

When listening to music, attention and predication systems are automatically activated in the brain. With the additional motivational and emotional factors of music, music encourages concentration and on-task behavior.  Singing instructions or information increases arousal and is easier to process than speech alone for individuals with dancejpgdisabilities.  Music grabs and holds attention, even for  those who cannot attend to much else.  This allows music therapists to target attention and impulse control goals.  For example, music therapists use musical attention control exercises to improve sustained, shifting, selective, and executive attention.

8. MUSIC EVOKES A PHYSIOLOGICAL RESPONSE

Music affects heart-rate, breathing, and blood-pressure.  Music therapists use music to increase or decrease arousal of clients or help someone relax.  A music therapist who works in the medical field may use music to increase/decrease heart-rate, breathing, and blood-pressure in premature infants or to decrease pain in medical procedures.

heartbeat.jpg

Πού μπορώ να απευθυνθώ για να ζητήσω βοήθεια και υποστήριξη εάν είμαι χρήστης ναρκωτικών ουσιών;

Πηγή: Πού μπορώ να απευθυνθώ για να ζητήσω βοήθεια και υποστήριξη εάν είμαι χρήστης ναρκωτικών ουσιών; – Υπ. Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης

Ο εκφοβισμός (bullying) στον χώρο εργασίας και οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία

Ο εργασιακός εκφοβισμός έχει λάβει αρκετή προσοχή τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της αύξησης των περιστατικών ατόμων οι οποίοι υφίστανται οι ίδιοι ή παρακολουθούν τον εκφοβισμό κάποιου συναδέρφου σε διάφορους χώρους εργασίας.

Τι είναι όμως ο εργασιακός εκφοβισμός;

Ο εργασιακός εκφοβισμός είναι μια χρόνια μορφή κακοποίησης η οποία θα μπορούσε να οριστεί ως «η συστηματική καταδίωξη ενός συναδέρφου, κατωτέρου ή ανωτέρου σε εργασιακή βαθμίδα, η οποία εάν συνεχιστεί μπορεί να προκαλέσει σοβαρά κοινωνικά, ψυχολογικά και ψυχοσωματικά προβλήματα στο θύμα» (Einarsen, 1999).

Υποστηρίζεται ότι δεν είναι αυτός καθεαυτός ο εργασιακός εκφοβισμός που μπορεί να βλάψει σοβαρά το θύμα, αλλά αυτό εξαρτάται σημαντικά και από την συχνότητα της συμπεριφοράς, τις καταστάσεις κατά τις οποίες συμβαίνει, το χάσμα δύναμης ισχύος μεταξύ του θύματος και του θύτη, το αδιέξοδο στο οποίο μπορεί να βρίσκεται το θύμα και η στάση του θύματος απέναντι στις προθέσεις του θύτη.

Συμπεριφορές εργασιακού εκφοβισμού μπορεί να περιλαμβάνουν: προσβλητικές εκφράσεις, κορόιδεμα, βρισιές, παρατσούκλια, κουτσομπολιό, διάδοση φημών, ανάθεση υποτιμητικών εργασιών, δημόσια υποτίμηση, άσκηση αρνητικής κριτικής, και αδικαιολόγητες κατηγορίες στα οποία επαναλαμβανόμενα εκτίθεται ένα άτομο στον χώρο εργασίας.

Εργασιακός εκφοβισμός και ψυχική υγεία

Ο εργασιακός εκφοβισμός έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων υψηλών επιπέδων άγχους, ποσοστών κατάθλιψης και κρίσεων πανικού. Επίσης παρότι ο εκφοβισμός μπορεί να μην πληροί ακριβώς τα κριτήρια ενός παράγοντα που θα μπορούσε να οδηγήσει στην βίωση ενός μετατραυματικού στρες, ωστόσο κάποιες έρευνες έχουν δείξει ότι άτομα τα οποία είχαν υποστεί εργασιακό εκφοβισμό παρουσίαζαν παρόμοια συμπτώματα με άτομα τα οποία είχαν υποστεί κακοποίηση.

Το άτομο που υφίσταται τον εργασιακό εκφοβισμό μπορεί να βιώνει έντονα συναισθήματα ταπείνωσης, κατωτερότητας, αβοήθητου και αδυναμίας να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Επίσης μπορεί να παρουσιάζει αυξημένες δυσκολίες συνεργασίας και απόδοσης στην δουλειά του. Ακόμη ψυχοσωματικές ενοχλήσεις όπως πονοκεφάλους, στομαχικούς και μυϊκούς πόνους. Το άτομο μπορεί να βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση μήπως ανά πάσα στιγμή υποστεί την ίδια άσχημη συμπεριφορά. Μπορεί να βιώνει έντονο άγχος, αδυναμία χαλάρωσης και δυσκολία στον ύπνο με την σκέψη ότι την επόμενη μέρα ίσως αντιμετωπίσει τα ίδια. Να κάνει πολλές απουσίες από την εργασία για να αποφύγει την επαφή. Μπορεί πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει ελπίδα ή/και νόημα να προσπαθήσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να θέσει όρια στον θύτη του να αποσυρθεί και να απομονωθεί από τον κοινωνικό και εργασιακό περίγυρο. Αυτό έχει ως συνέπεια πολλές φορές η κατάσταση να επιδεινώνεται.

Συνέπειες της ύπαρξης περιστατικών εκφοβισμού στον ίδιο τον εργασιακό χώρο

Ο εκφοβισμός δεν έχει μόνο συνέπειες στο ίδιο το άτομο, αλλά και στον χώρο εργασίας, καθώς έρευνες δείχνουν ότι σε εργασιακούς χώρους στους οποίους είχαν παρατηρηθεί φαινόμενα εκφοβισμού η απόδοση και παραγωγικότητα μειώθηκε εξαιτίας του υψηλού στρες των ατόμων που υφίσταντο των εκφοβισμό, αλλά και άλλων εργαζομένων οι οποίοι καθημερινά ένιωθαν φόβο μήπως είναι το επόμενο θύμα. Στη μείωση της αποδοτικότητας συνέβαλαν επίσης οι συχνές απουσίες, οι παραιτήσεις υπαλλήλων που υφίσταντο ή παρακολουθούσαν τον εκφοβισμό, το κόστος και ο χρόνος που απαιτούνταν για την εκπαίδευση νέων υπαλλήλων και η έλλειψη ομαδικού πνεύματος εργασίας. Τέλος το κακό αυτό περιβάλλον εργασίας είχε αρνητικές συνέπειες στην εικόνα των επιχειρήσεων με μια από τις συνέπειες την απώλεια πελατών.

Τι θα βοηθούσε σε περιπτώσεις εκφοβισμού στον εργασιακό χώρο

Πολλά άτομα που υφίστανται κάποιου είδους εκφοβισμό δεν κάνουν καμία προσπάθεια να το αντιμετωπίσουν φοβούμενοι ότι αυτό θα έχει χειρότερες συνέπειες. Όσο όμως κανείς δεν μιλά για αυτό, είτε είναι το άτομο που δέχεται τον εκφοβισμό είτε κάποιοι που μπορεί να το παρακολουθούν, τόσο περισσότερη δύναμη αποκτά αυτός που ασκεί τον εκφοβισμό. Η σιωπή μπορεί να είναι συνενοχή.

Εάν είναι εφικτό πείτε ξεκάθαρα στο άτομο που σας ενοχλεί ότι η συμπεριφορά αυτή δεν είναι επιτρεπτή και δεν θα δεχτείτε την συνέχισή της. Αν είναι δύσκολο για κάποιον λόγο ζητήστε από κάποιον συνάδελφο που εμπιστεύεστε να είναι μαζί σας ή απευθυνθείτε σε κάποιον ανώτερο, στο τμήμα ανθρώπινου δυναμικού ή στον σύλλογο σας.

• Αν σας λείπουν δεξιότητες διεκδικητικής συμπεριφοράς απευθυνθείτε σε έναν ειδικό που θα μπορούσε να σας βοηθήσει ή παρακολουθείστε κάποιο σχετικό σεμινάριο.

Κρατήστε σημειώσεις σχετικά με τα γεγονότα που έχουν συμβεί, με λεπτομέρειες σχετικά με το πότε, πως, πόσες φορές συνέβη αυτό, ποιοι μπορεί να ήταν παρόντες. Κρατείστε αντίγραφα των emails ή άλλων των ηλεκτρονικών συνομιλιών μέσω των οποίων δεχθήκατε τον εκφοβισμό.

Ενταχθείτε σε ομάδες συναδέλφων οι οποίοι θα μπορούσαν να σας υπερασπιστούν αν επιχειρήσει να σας ενοχλήσει με όποιον τρόπο.

Πολλές φορές αυτός που ασκεί τον εκφοβισμό χρειάζεται και την ομάδα υποστήριξης του. Μην γίνεστε η υποστηρικτική του ομάδα είτε συμμετέχοντας είτε μένοντας απαθείς παρακολουθώντας την κακοποίηση ενός συναδέλφου.

• Κάποιες φορές τα άτομα που συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο μπορεί να μην καταλαβαίνουν τις συνέπειες των πράξεων τους. Θα ήταν καλό να τους επισημανθεί η συμπεριφορά τους και οι συνέπειες αυτής.

Οι ίδιοι οι οργανισμοί, οι εταιρείες, οι επιχειρήσεις είναι υπεύθυνοι για την διασφάλιση ενός καλού, υγιούς και ασφαλούς περιβάλλοντος εργασίας για όλους τους εργαζομένους. Θα ήταν καλό να έχουν μια αυστηρή πολιτική κατά του εκφοβισμού στον εργασιακό χώρο, όπως και να ενημερώνουν και να εκπαιδεύουν τους εργαζομένους τους σε σχετικά θέματα και σε τρόπους αντιμετώπισης δυσκολιών στον χώρο εργασίας.

Αν δεν μιλήσει κανείς για αυτό μπορεί ο εκφοβισμός να γίνει ακόμη και η «κανονικότητα» μέσα στον χώρο εργασίας.

Πηγή : Ο εκφοβισμός (bullying) στον χώρο εργασίας και οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία

%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%ba%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82

Θεραπευτική πεζοπορία στη φύση

Doctors Tell Us How Hiking Can Change Our Brains

Exercise Fitness Health Hobby Lifestyle by

“Nature’s peace will flow into you as sunshine flows into trees. The winds will blow their own freshness into you, and the storms their energy, while cares will drop off like autumn leaves,” wrote John Muir in Our National Parks. Clearly, John Muir understood the intrinsic value of spending time in nature.

Along with Muir, many of us recognize that hiking in nature is good for the body, mind, and soul. Walking through the woods while observing colorful birds and foliage, smelling the aroma of spruce and pine trees, and listening to a soothing running stream simply clear our mind and make us feel good. Lucky for us, doctors agree. Study after study shows there are many mental health benefits to spending time hiking in nature.

Hiking in Nature Reduces Rumination

camping-with-dog-ryan-carter-58__605

Those who ruminate or focus too much on negative thoughts about themselves can exhibit anxiety, depression, and other issues, such as binge eating or post traumatic stress disorder. In a recent study, researchers investigated whether spending time in nature affects rumination, and they found that hiking in nature decreases these obsessive, negative thoughts.

In this study, researchers compared the reported rumination of participants who hiked through an urban environment and a nature environment. They found that those who walked for 90 minutes in a natural environment, which took place in a grassland near Stanford University, reported lower levels of rumination and also had reduced neural activity in the subgenual prefrontal cortex, which is associated with mental illness. Those who walked through an urban environment didn’t enjoy these benefits.

These researchers indicate that our world is becoming more and more urban and that urbanization is linked to depression and other forms of mental illness. Visibly, simply removing us from an urban environment to spend time outdoors where there are fewer mental stressors, less noise, and fewer distractions can be advantageous for our mental health.

Hiking While Disconnecting from Technology Boosts Creative Problem Solving

2811

According to a study by Ruth Ann Atchley and David L. Strayer, creative problem solving can be improved by disconnecting from technology and reconnecting with nature. In this study, participants hiked while backpacking in nature for approximately four days and they were prohibited from using technology. They were asked to perform tasks requiring creativity and complex problem solving. They found that those immersed in the hiking excursions had increased performance on problem-solving tasks by 50 percent.

Researchers indicate that technology and the noise of urban areas constantly demand our attention and disturb us from focusing, which taxes our cognitive functions. Thus, when we’re feeling overwhelmed from the stressors of urban life and being plugged-in 24/7, nature hikes can be strong medicine. They reduce our mental fatigue, soothe our minds, and help us think creatively.

Hiking Outdoors Can Improve ADHD in Children

tumblr_m59rppyKxO1qhb5oto1_500

Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) is a common disorder among children. Those with ADHD generally have trouble staying focused, are easily distracted, exhibit hyperactivity, and have difficulty controlling impulses.

Raising children with ADHD can be perplexing for parents. Nonetheless, great news has emerged from the medical and scientific world. In a study conducted by Frances E. Kuo, PhD and Andrea Faber Taylor, PhD, researchers found that exposing children with ADHD to “green outdoor activities” reduced their ADHD symptoms. Thus, according to this study, the benefits of exposure to nature can extend to anyone with inattention and impulsivity.

Doctors conclude that simple changes that involve green activities or settings can improve attention. For example, increasing exposure to a window seat with a green view, participating in an afternoon nature hike, or simply playing ball in the park can ease unwanted ADHD symptoms.

Hiking in Nature is Great Exercise, Which Boosts Brainpower

258816309806066766o5AmFLbSc

We’ve all heard the expression healthy body, healthy mind. Hiking outdoors is an excellent form of exercise and it can burn 400 to 700 calories an hour, depending on the difficulty of the hike. An added benefit is that hiking isn’t as hard on our joints as other forms of exercise, such as running. Also, it’s proven that those who exercise outside are more likely to stick to their exercise programs, which makes hiking an excellent choice for those hoping to integrate exercise into their daily lives.

The mind and body are naturally connected. Exercise helps to keep our brain cells nourished and healthy. In fact, according to researchers from the University of British Columbia, aerobic exercise might improve memory and cognitive ability. In the study, they found that aerobic exercise increased the hippocampal volume in older women. The hippocampus is a part of brain associated with spatial and episodic memory.

Not only does exercise improve cognitive ability and possibly prevent cognitive decline as shown by the study, it can also reduce stress and anxiety, boost self esteem, and release endorphins (feel-good hormones). It’s astonishing that a physical activity as simple and low-cost as hiking can provide so many mental health benefits.

Hiking is Now Prescribed by Doctors

iceland18

Has your doctor ever told you to “take a hike?” This isn’t a phrase that we typically want to hear, especially from our doctors, but they actually have our wellbeing in mind. Progressive doctors are now aware that people who spend time in nature enjoy less stress and better physical health.

According to WebMD, more and more doctors are writing “nature prescriptions” or recommending “ecotherapy” to reduce anxiety, improve stress levels, and to curb depression. Plus, nature prescriptions are becoming more accepted by traditional health care providers as more research shows the benefits of exercising and spending time in nature.

The state of California is traditionally one of the more progressive states in the area of alternative health. As an example, the Institute at the Golden Gate has been leading the charge to promote ecotherapy through its “Healthy Parks Healthy People (HPHP)” initiative. In this program, community organizations work with health professionals to improve the health of their parks, and to promote the use of parks as a passageway to health for the people who use them.

How Do You Get Started with Hiking?

enhanced-15487-1420669034-4

Fortunately, hiking is one of the easiest and least-expensive sports to get involved in, and it’s fun and beneficial for the whole family. If you’re just getting started, don’t plan a Colorado 14er or to hike the Appalachian Trail. You can start small. Check out local short hiking trails and work your way up to a safe and comfortable distance. You can find trail maps online and there are smartphone apps to help you find the best trails for your level and interests.

Ensure you wear sturdy hiking shoes that are appropriate for the terrain. Consider using trekking poles, which reduce stress on your knees, increase your speed, and improve your stability. Layer clothing as necessary for the weather and wear breathable, moisture-wicking fabrics such as silk, polypropylene, wool, and fleece to reduce sweat and stay warm. Use sunscreen, sunglasses, and a hat to protect you from the sun. Stay hydrated and have fun!

 

Πηγή : Doctors Tell Us How Hiking Can Change Our Brains

Δύσκολες αποφάσεις στην ψυχική νόσο

Τα περιστατικά που παρατίθενται πιο κάτω είναι προιόντα της φαντασίας του συγγραφέα και όχι πραγματικά. Πιθανές ομοιότητες με πραγματικές περιπτώσεις είναι σίγουρα αναμενόμενες, καθώς χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία κλινικής εμπειρίας για την εκπόνησή τους. Επέλεξα να κατασκευάσω τέσσερα ενδεικτικά περιστατικά, αν και η γκάμα που δυνητικά υπάρχει είναι πολύ μεγαλύτερη. Οι περιπτώσεις αυτές σημειωτέον δεν ανήκουν στις σπάνιες. Ο σκοπός του άρθρου θα φανεί στη συνέχεια.

 

  1. Γυναίκα 35 ετών με χρόνια ψυχωτική διαταραχή συμβιώνει με τους γονείς της βγαίνοντας ελάχιστα εκτός σπιτιού τα τελευταία χρόνια. Παρουσιάζει χωρίς όρια και ιδιαίτερα προβληματική συμπεριφορά εντός του σπιτιού. Παράλληλα ασκεί λεκτική βία και καλλιεργεί κλίμα φόβου με άμεσες και έμμεσες απειλές προς τους γονείς. Έχει επισκεφτεί σποραδικά κάποιους ψυχιάτρους στο παρελθόν, δίχως να έχει αποκτήσει ποτέ εναισθησία και συμμόρφωση με θεραπείες. Κινείται στα όρια των κριτηρίων που ο νόμος επιτρέπει την διενέργεια εισαγγελικής εντολής για υποχρεωτική ψυχιατρική εξέταση σε νοσοκομείο, αν και ούτως ή άλλως οι γονείς δεν είναι θετικοί σε σχετικό σενάριο.

 

  1. 50χρονος αλκοολικός, βαρύς καπνιστής, παχύσαρκος, καρδιοπαθής, χαπίτης (ο έχων Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια λόγω καπνίσματος) συμβιώνει με την άβουλη & υποτακτική, μεγαλωμένη στον πατροπαράδοτο πατριαρχικό τύπο οικογένειας των προηγούμενων δεκαετιών γυναίκα του και τις δυο τους κόρες. Μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία με επανειλημμένα σοβαρά καρδιολογικά και αναπνευστικά προβλήματα χωρίς ποτέ να συμμορφώνεται με ιατρικές οδηγίες. Αυταρχικός, ευερέθιστος, παρανοειδής, κακότροπος, υπέρμετρα αλαζονικός, κακοποιεί ασταμάτητα συναισθηματικά και σωματικά ενίοτε, την οικογένειά του από την έναρξή της. Οικογένεια η οποία παγιδευμένη στο φαύλο κύκλο «είναι άρρωστος-χρειάζεται βοήθεια-είμαστε θύματα λόγω μοίρας-τι θα πει ο κόσμος», ζει για να τον υπηρετεί και να βασανίζεται.

 

  1. 25χρονος γόνος μεσοαστικής οικογένειας με παρατημένες στη μέση τις σπουδές του, παρουσιάζει διαταραχή εθισμού στο διαδίκτυο καθώς περνάει καθημερινά πάνω από 12 ώρες κυρίως νυχτερινές μπροστά σε οθόνη, ενώ κοιμάται την ημέρα. Συντηρείται εξ’ ολοκλήρου από τις πετσοκομμένες γονεικές συντάξεις και αδιαφορεί πλήρως για οποιαδήποτε πιθανότητα κοινωνικής ή εργασιακής ζωής. Στις παραινέσεις των μαραζωμένων γονέων του αντιδρά συνήθως με περισσή αυθάδεια, ενίοτε και με εκρήξεις θυμού διανθισμένες από κομψό υβρεολόγιο. Είναι υπέρβαρος και τρέφεται κυρίως με κατά παραγγελία junk food & coca cola.

 

  1. 40άρης πάσχων από ναρκισσιστική/αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας διαμένει με την πατρική του οικογένεια, η οποία φυσικά και του συντηρεί τις βασικές ανάγκες. Δεν εργάζεται, περιέργως όμως πάντα έχει χρήματα να σπαταλήσει στις κραιπάλες του, στα ακριβά του γούστα και σε παιχνίδια τζόγου στα οποία είναι εθισμένος. Όντας ιδιαίτερα χειριστικός, αποσπά τακτικά χρηματικά ποσά από γονείς και άλλα συγγενικά πρόσωπα, ενώ συχνά πυκνά διαπράττει κλοπές από το οικογενειακό εισόδημα. Τι ακριβώς κάνει στην προσωπική του ζωή δεν είναι καθόλου γνωστό, υπάρχουν φήμες για συμμετοχή σε μικροαπάτες, οι οποίες φυσικά δεν αποδείχτηκαν ποτέ. Παρουσιάζει μεγαλομανία και έλλειψη συναισθηματικής επικοινωνίας, αν και φαινομενικά μπορεί να δείχνει η καρδιά της παρέας. Είναι στα μαχαίρια με τα δύο συνομήλικα αδέλφια του, καθώς η ανοχή τους έχει εξατμιστεί προ πολλού, ενώ οι γονείς του έχουν αποκτήσει χρόνια αντιδραστική κατάθλιψη.

 

 

Χωρίς αμφιβολία όλοι οι παραπάνω ασθενείς χρειάζονται ψυχιατρική ή/και ψυχοθεραπευτική βοήθεια. Η πρώτη σκέψη ενός ψυχιάτρου είναι και οφείλει να είναι αυτή. Από κει και πέρα όμως από την πρόθεση στην εφαρμογή υπάρχει απόσταση. Στις παραπάνω ενδεικτικές περιπτώσεις υπάρχει ένα καθοριστικό κοινό στοιχείο, η έλλειψη εναισθησίας (επίγνωσης του νοσηρού). Αυτό σημαίνει ότι δεν τίθεται θέμα ανάγκης θεραπείας βάσει της οπτικής των ανθρώπων αυτών. Δεν πρόκειται να ζητήσουν βοήθεια από μόνοι τους. Το πράγμα χειροτερεύει ακόμη περισσότερο, όταν στα μάτια της πλειοψηφίας του κόσμου οι τρεις τελευταίες περιπτώσεις δεν αναγνωρίζονται ως άτομα με νοητική διαταραχή, ενώ ακόμα και στους ίδιους τους άμεσους συγγενείς η πληροφόρηση αυτή ακούγεται με δυσπιστία και προκαλεί σοκ στο πλαίσιο του κοινωνικού στίγματος.

Από την άλλη πλευρά το σύστημα της οικογένειας των ανθρώπων αυτών νοσεί συνολικά. Η πλειοψηφία των άμεσων (και έμμεσων αν τυχόν εμπλέκονται) συγγενών έχει αναπτύξει σοβαρές διαταραχές δηλαδή κατάθλιψη, αγχώδη διαταραχή, τραυματικό στρες ως επί το πλείστον και χρειάζεται επίσης ψυχιατρική ή/και ψυχοθεραπευτική βοήθεια. Κάποιοι το αντιλαμβάνονται για τους εαυτούς τους και τη ζητάνε, κάποιοι δυστυχώς όχι.

Οι συγγενείς αυτοί όμως έρχονται κάποια στιγμή, συνήθως αργά και ζητάνε συμβουλευτική βοήθεια για το τι μπορεί να γίνει με τους δικούς τους..

Οι επιλογές εδώ είναι πολύ δύσκολες..

Τι μπορεί να κάνει κανείς για ανθρώπους που δεν τους ξέρει καν και που δεν αναγνωρίζουν ότι έχουν πρόβλημα?  Σύντομα λοιπόν οι συγγενείς δέχονται την προσγείωση των δύσκολων επιλογών που υπάρχουν μπροστά τους και φεύγουν με το κεφάλι σκυμμένο. Συνήθως θα απευθυνθούν σε 2-3 ειδικούς ακόμη, να «πάρουν κι άλλες γνώμες», σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ακούσουν κάποια μαγική λύση που θα απομακρύνει από πάνω τους το φορτίο. Τελικά είναι αρκετά πιθανό να μην κάνουν τίποτα. Δηλαδή δεν επιλέγουν, αφήνουν τις καταστάσεις να διαιωνίζονται και επαφίουν τις ελπίδες τους για αλλαγή στον χρόνο που θα περάσει ή/και στο Θεό..

Οι επιλογές εδώ είναι δύσκολες, για δύο σοβαρούς λόγους. Πρώτον διότι για την πλειοψηφία των συγγενών που ζητάνε βοήθεια δεν είναι συναισθηματικά δυνατό να κατανοήσουν ότι όταν αγαπάς κάποιον και θέλεις το καλό του, αυτό μπορεί να προυποθέτει να προβείς σε αποφάσεις και ενέργειες που δε θα του αρέσουν, θα τον θυμώσουν και θα τον στενοχωρήσουν. Πρόκειται για την πρώιμη μάθηση που ξεκινάει σε μικρή ηλικία και είναι του τύπου «σε υπερπροστατεύω, σε χαιδεύω, κουκουλώνω τα προβλήματα για να μην τα μάθεις και στενοχωρεθείς». Η στάση αυτή συνεχίζεται με παραλλαγές και στην ενήλικη ζωή, διανθισμένη με μια επικάλυψη «ηθικής ανημπόριας» (δεν μπορώ να το κάνω αυτό στο παιδί μου).

Δεύτερον η πλειοψηφία επίσης είναι αιχμάλωτη στην παγίδα της κοινωνικής εικόνας και του στίγματος. Οι μύθοι και τα στερεότυπα που διαμορφώνουν το «τέρας» που λέγεται στίγμα έχουν αναλυθεί εδώ. Σε αυτή τη χώρα για να κάνουμε κάτι πρέπει αυτό να εγκρίνεται και από την περιρρέουσα κοινωνία. Με την παραμικρή υποψία ότι παραβλάπτεται η εικόνα μας στον περίγυρο, μαζευόμαστε στο καβούκι μας ακόμη και αν οι συνέπειες είναι διαχρονικά βαρύτερες για την ψυχική μας υγεία. Οι οικογένειες είναι τόσο κλειστές που ο νόμος της σιωπής ισχύει ακόμη και εντός του ευρύτερου συγγενικού περιβάλλοντος (ξαδέρφια, θείοι κ.λ.π.)

Για τις ανάγκες του άρθρου δεν κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούν συγκεκριμένες κινήσεις που μπορεί να αφορούν τις δύσκολες επιλογές που προαναφέραμε. Έτσι κι αλλιώς αυτές εξατομικεύονται ανάλογα τις ειδικές συνθήκες κάθε περιστατικού. Είναι όμως σκόπιμο να αναφερθούν κάποιοι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους αυτές θα μπορούσαν να κινούνται, με την προυπόθεση ότι οποιαδήποτε άλλη εύκολη επιλογή έχει αποτύχει :

  • Εστίαση και προτεραιότητα στην ατομική υγεία των συγγενών και όχι του κυρίως πάσχοντος για όσο αυτό είναι απαραίτητο.
  • Αναθεώρηση της κατανομής του οικογενειακού εισοδήματος.
  • Καταφυγή σε οποιαδήποτε διαθέσιμη δημόσια ή ιδιωτική, νομική ή ιατρική υπηρεσία κριθεί απαραίτητη.
  • Συγγενική επιστράτευση και συμμαχία στο ευρύτερο συγγενικό περιβάλλον με στόχο το διαμοιρασμό του βάρους και την ενίσχυση του κύρους των αποφάσεων.
  • Προσωρινή, αλλά επαρκής διάρκεια

Να επαναλάβουμε ότι η υιοθέτηση σχετικών ενεργειών εν απουσία άλλης επιλογής δεν υποδηλώνει ηθική κατωτερότητα ή έλλειψη αγάπης. Συχνά πυκνά γίνεται αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα των ψυχικώς πάσχοντων. Τι γίνεται όμως με τα ανθρώπινα δικαιώματα των ανθρώπων γύρω τους?

1434126469468

Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.


Στο
ιατρείο του στην Αθήνα ο ψυχίατρος Σπύρος Καλημέρης σας παρέχει την πιο σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχικών διαταραχών (π.χ. κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, διπολική διαταραχή, ψυχώσεις, καταχρήσεις σε συνδυασμό με στοχευμένες ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις τόσο στον ασθενή όσο και στο στενό, αλλά και ευρύτερο περιβάλλον του.Επίκεντρο της προσέγγισής του είναι η ποιότητα ζωής του ασθενή, με τον οποίο θα ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και όσο χρόνο χρειάζεται για να του δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Η διακριτικότητα, η ειλικρίνεια, η συναισθηματική κατανόηση θα είναι βασικά χαρακτηριστικά της θεραπευτικής σχέσης μαζί του.

Κληρονομικότητα κατάθλιψης : νέα δεδομένα

καταθλιψη

Μια πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη προέκυψε από πρόσφατη έρευνα του ΜΙΤ για την κληρονομησιμότητα της κατάθλιψης και την ταυτοποίηση ατόμων με μεγαλύτερη νευροανατομική ευπάθεια μέσω fMRI.

Εξετάστηκαν παιδιά χωρίς κατάθλιψη με τη διαφορά οτι η μια ομάδα παιδιών είχε τουλάχιστον ένα γονέα που εκδήλωσε κάποια στιγμή στη ζωή του καταθλιπτικό επεισόδιο ενώ η άλλη ομάδα παδιών δεν είχε καμία κληρονομική επιβάρυνση. Βρέθηκαν διαφορές στην συνδεσμολογία κάποιων περιοχών του εγκεφάλου μεταξύ των δύο ομάδων, με την πρώτη ομάδα να εμφανίζει κοινά πρότυπα εγκεφαλικής ενεργοποίησης με αυτά που παρατηρούνται στην κατάθλιψη.

Με λίγα λόγια το συμπέρασμα είναι οτι μπορεί να προυπάρχει νευροανατομική ευπάθεια σε άτομα με οικογενειακό ισορικό κατάθλιψης χωρίς να έχουν περάσει κατάθλιψη. Και εδώ έρχονται τα επόμενα στάδια της αξιόλογης αυτής έρευνας που στοχεύουν να απαντήσουν στα εξής ερωτήματα : 1.Μπορεί πρώιμη θεραπεία να εμποδίσει την εμφάνιση κατάθλιψη στον ευπαθή πληθυσμό? 2. Γιατί ένα ποσοστό ατόμων του πληθυσμού αυτού τελικά ΔΕΝ εκδηλώνει κατάθλιψη?

Πηγή : http://mcgovern.mit.edu/news/news/diagnosing-depression-before-it-starts/

Ανανέωση

Η προσπάθεια συνεχίζεται και το ανανεωμένο σαιτ συμβάλλει σε αυτό.

O «Ψυχίατρος Αθήνα» θα προσπαθήσει να κρατήσει την ποιότητα της ενημέρωσης* και των υπηρεσιών στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.

Ενημερωθείτε σωστά για την ψυχική υγεία ,τις ψυχικές παθήσεις και τις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις στον τομέα της ψυχιατρικής. Ενημερωθείτε ρεαλιστικά χωρίς ανακρίβειες, γενικεύσεις και μεγαλοστομίες. Διαβάστε άρθρα χρηστικά για την καθημερινότητα. Κόντρα στις εξελίξεις γνωρίστε μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Διαβάστε κείμενα προβληματισμού και εναλλακτικής οπτικής σε ποικίλες όψεις της σημερινής πραγματικότητας.

Σπύρος Καλημέρης Ιατρός, Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών & της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

*Είπαν για την ενημέρωση

«Everybody gets so much information all day long that they lose their common sense.»
Gertrude Stein

“We are buried beneath the weight of information, which is being confused with knowledge; quantity is being confused with abundance and wealth with happiness.
We are monkeys with money and guns.”
Tom Waits

“In an age in which the media broadcast countless pieces of foolishness, the educated man is defined not by what he knows, but by what he doesn’t know.”
Nicolás Gómez Dávila

ψυχιατρος αθηνα
ψυχιατρος αθηνα
Αρέσει σε %d bloggers: