Η προσοχή στη ΔΕΠΥ δε διασπάται μόνο με έναν τρόπο
Η διάσπαση προσοχής στη ΔΕΠΥ δεν σημαίνει «δεν μπορώ να συγκεντρωθώ» έτσι απλά. Πολύ συχνά σημαίνει ότι η προσοχή του ρυθμίζεται με διαφορετικό τρόπο: άλλοτε διασπάται εύκολα, άλλοτε καθηλώνεται υπερβολικά σε κάτι ενδιαφέρον, άλλοτε χρειάζεται έντονο κίνητρο ή εξωτερική διέγερση για να ενεργοποιηθεί. Γι’ αυτό και η ΔΕΠΥ μπορεί να παρερμηνευθεί, ειδικά όταν το άτομο φαίνεται να συγκεντρώνεται πολύ καλά σε δραστηριότητες που το ενδιαφέρουν.
Η απροσεξία στη ΔΕΠΥ δεν είναι τεμπελιά, αδιαφορία ή χαμηλή νοημοσύνη. Είναι ένα μοτίβο δυσκολίας στη ρύθμιση της προσοχής, της προσπάθειας, της αναστολής περισπασμών και της διατήρησης νοητικής ενέργειας σε καθήκοντα που απαιτούν διάρκεια, οργάνωση ή χαμηλή άμεση ανταμοιβή. Η βιβλιογραφία δείχνει ότι η ΔΕΠΥ είναι μια ετερογενής νευροαναπτυξιακή διαταραχή, με σημαντικές διαφορές ανάμεσα στα άτομα ως προς την απροσεξία, την υπερκινητικότητα, την παρορμητικότητα, τη συναισθηματική ρύθμιση και τη λειτουργική έκπτωση [1], [2].
Τι είναι η διάσπαση προσοχής στη ΔΕΠΥ;
Η απροσεξία στη ΔΕΠΥ μπορεί να εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους. Δεν αφορά μόνο το να «χάνεται» κάποιος την ώρα που του μιλούν. Η ελλειμματική προσοχή μπορεί να αφορά:
- δυσκολία να ξεκινήσει μια εργασία,
- δυσκολία να παραμείνει σε μια δραστηριότητα που δεν τον ενδιαφέρει,
- συχνή αλλαγή δραστηριοτήτων,
- αίσθηση ότι το μυαλό «φεύγει»,
- δυσκολία στην οργάνωση,
- αναβλητικότητα,
- απώλεια αντικειμένων,
- ξεχάσματα,
- δυσκολία ολοκλήρωσης εργασιών,
- αποφυγή δραστηριοτήτων που απαιτούν παρατεταμένη πνευματική προσπάθεια.
Σημαντικό είναι ότι η ΔΕΠΥ δεν διαγιγνώσκεται από ένα μεμονωμένο χαρακτηριστικό. Τα διαγνωστικά συστήματα βασίζονται σε ευρύτερο μοτίβο συμπτωμάτων, έναρξη από την παιδική ή αναπτυξιακή ηλικία, παρουσία σε περισσότερα από ένα πλαίσια και λειτουργική επιβάρυνση στην καθημερινότητα. Η διάγνωση παραμένει κλινική και δεν υπάρχει ένας βιολογικός ή νευροψυχολογικός δείκτης που να επιβεβαιώνει μόνος του τη ΔΕΠΥ [2], [3].
Η ΔΕΠΥ δεν είναι αδυναμία συγκέντρωσης σε όλα
Ένα από τα πιο συχνά λάθη είναι η αντίληψη : «Αφού μπορεί να συγκεντρωθεί σε κάτι που τον ενδιαφέρει, άρα δεν έχει ΔΕΠΥ». Αυτό δεν είναι σωστό.
Πολλά άτομα με ΔΕΠΥ μπορούν να συγκεντρωθούν πολύ έντονα σε δραστηριότητες που είναι ενδιαφέρουσες, καινούριες, επείγουσες, ανταγωνιστικές, δημιουργικές ή άμεσα ανταποδοτικές. Μπορεί, για παράδειγμα, να παίζουν βιντεοπαιχνίδια για ώρες, να διαβάζουν με πάθος ένα θέμα που τους ενδιαφέρει, να δουλεύουν εξαιρετικά όταν υπάρχει πίεση χρόνου ή να αποδίδουν καλά σε καταστάσεις υψηλής διέγερσης.
Το πρόβλημα συνήθως δεν είναι η γενικευμένη απουσία προσοχής. Είναι η δυσκολία εθελοντικής ρύθμισης της προσοχής ανάλογα με τις απαιτήσεις της πραγματικότητας. Δηλαδή το άτομο μπορεί να δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί όταν το έργο είναι βαρετό, αργό, επαναλαμβανόμενο, χωρίς άμεση ανταμοιβή ή χωρίς εξωτερική πίεση.
Αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί ένα άτομο με ΔΕΠΥ μπορεί να μη φαίνεται καθαρά ότι δεν μπορεί να συγκεντρωθεί : να είναι εξαιρετικά απορροφημένο σε ένα ενδιαφέρον θέμα, αλλά να δυσκολεύεται υπερβολικά με απλές καθημερινές υποχρεώσεις, γραφειοκρατία, διάβασμα για εξετάσεις, δουλειές σπιτιού ή εργασίες που δεν έχουν άμεσο νόημα για το ίδιο.
Βασικά μοτίβα απροσεξίας στη ΔΕΠΥ
1. Δυσκολία παρατεταμένης προσοχής
Το άτομο μπορεί να ξεκινά μια εργασία με πρόθεση, αλλά μετά από λίγη ώρα να χάνει τη συγκέντρωσή του. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές σε δραστηριότητες που απαιτούν διάρκεια, λεπτομέρεια ή σταθερή νοητική προσπάθεια.
Παραδείγματα:
- ξεκινά να διαβάζει αλλά ξαναδιαβάζει την ίδια παράγραφο,
- παρακολουθεί μια διάλεξη αλλά χάνει κρίσιμα σημεία,
- αρχίζει μια εργασία στον υπολογιστή και καταλήγει σε άσχετες καρτέλες,
- δυσκολεύεται να μείνει σε μια συζήτηση όταν δεν τον ενδιαφέρει άμεσα.
2. Επιλεκτική συγκέντρωση με βάση το ενδιαφέρον
Το ενδιαφέρον λειτουργεί σαν «ενεργοποιητής» της προσοχής. Όταν κάτι είναι προσωπικά σημαντικό, συναρπαστικό ή άμεσα ανταποδοτικό, η συγκέντρωση μπορεί να είναι πολύ καλή. Όταν όμως κάτι είναι ουδέτερο ή βαρετό, η προσπάθεια γίνεται δυσανάλογα δύσκολη.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το άτομο «επιλέγει» απλώς να μη συγκεντρωθεί. Στη ΔΕΠΥ, η προσοχή επηρεάζεται έντονα από το επίπεδο κινήτρου, ανταμοιβής, καινοτομίας και διέγερσης.
3. Υπερεστίαση
Η υπερεστίαση, δηλαδή η πολύ έντονη απορρόφηση σε μια δραστηριότητα, μπορεί να εμφανίζεται σε αρκετά άτομα με ΔΕΠΥ. Δεν αποτελεί επίσημο διαγνωστικό κριτήριο, αλλά περιγράφεται συχνά κλινικά. Το άτομο μπορεί να χάνει την αίσθηση του χρόνου, να ξεχνά φαγητό, ύπνο ή υποχρεώσεις, και να δυσκολεύεται να μετακινηθεί από τη δραστηριότητα στην οποία έχει απορροφηθεί.
Η υπερεστίαση δεν αναιρεί τη ΔΕΠΥ. Αντίθετα, μπορεί να συνυπάρχει με δυσκολία μετατόπισης της προσοχής, δυσκολία ιεράρχησης και δυσκολία ολοκλήρωσης λιγότερο ενδιαφερόντων καθηκόντων.
4. Ευαλωτότητα σε περισπασμούς
Τα άτομα με ΔΕΠΥ συχνά δυσκολεύονται να φιλτράρουν τα ερεθίσματα. Ένας ήχος, μια ειδοποίηση, μια σκέψη, μια κίνηση στον χώρο ή μια νέα ιδέα μπορεί να αποσπάσει την προσοχή. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο εξωτερικός περισπασμός. Συχνά υπάρχουν και εσωτερικοί περισπασμοί: σκέψεις, ιδέες, ανησυχίες, νοητικές παρεκκλίσεις.
5. Δυσκολία στην οργάνωση της προσοχής
Η απροσεξία δεν αφορά μόνο το «κοιτάω ή δεν κοιτάω». Αφορά και το πώς οργανώνω την προσοχή μου:
- τι είναι σημαντικό,
- από πού πρέπει να αρχίσω,
- τι πρέπει να τελειώσω πρώτα,
- πώς κρατώ σειρά,
- πώς επιστρέφω όταν διακοπώ,
- πώς διαχειρίζομαι χρόνο και προτεραιότητες.
Γι’ αυτό η ΔΕΠΥ συνδέεται συχνά με δυσκολίες στις εκτελεστικές λειτουργίες, όπως ο προγραμματισμός, η αναστολή, η εργαζόμενη μνήμη και η αυτορρύθμιση [4].
Η επίδραση των περισπασμών στην προσοχή σε άτομα με ΔΕΠΥ
Οι περισπασμοί έχουν ιδιαίτερη σημασία στη ΔΕΠΥ, επειδή μπορούν να διακόπτουν γρήγορα τη νοητική συνέχεια. Το άτομο μπορεί να έχει ξεκινήσει μια εργασία, αλλά ένα μικρό ερέθισμα να αλλάξει την πορεία της προσοχής του. Αυτό έχει πρακτικές συνέπειες στην εργασία, στο διάβασμα, στην οδήγηση, στις σχέσεις και στην καθημερινή οργάνωση.
Οι περισπασμοί μπορεί να είναι:
- Εξωτερικοί: κινητό, ήχοι, ειδοποιήσεις, συνομιλίες, ακατάστατο περιβάλλον, ανοιχτές καρτέλες, τηλεόραση.
- Εσωτερικοί: ξαφνικές σκέψεις, ανησυχίες, ιδέες, νοητική περιπλάνηση, συναισθηματική φόρτιση.
Στη ΔΕΠΥ, ο εγκέφαλος μπορεί να δυσκολεύεται να κρατήσει ενεργό τον στόχο της στιγμής όταν εμφανιστεί ένα νέο ερέθισμα. Έτσι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι κάτι «τραβάει» την προσοχή. Είναι ότι το άτομο δυσκολεύεται να επιστρέψει γρήγορα και σταθερά στο αρχικό έργο.
Πρακτικά, αυτό μπορεί να φαίνεται ως εξής:
- ανοίγει το κινητό «για ένα λεπτό» και περνούν 30 λεπτά,
- σηκώνεται να πάρει κάτι και ξεκινά τρεις άλλες δουλειές,
- διακόπτεται από ένα μήνυμα και ξεχνά τι έκανε,
- αλλάζει δραστηριότητα πριν ολοκληρώσει την προηγούμενη,
- κουράζεται γρήγορα σε περιβάλλον με πολλά ερεθίσματα.
Η έρευνα στην ενήλικη ΔΕΠΥ δείχνει ότι οι δυσκολίες δεν περιορίζονται σε έναν στενό ορισμό της προσοχής, αλλά αφορούν ευρύτερα πεδία: προσοχή, ταχύτητα επεξεργασίας, εκτελεστικές λειτουργίες, εργαζόμενη μνήμη, αναστολή και διαχείριση παρεμβολών [4].
Η επίδραση του κινήτρου στη ΔΕΠΥ
Το κίνητρο παίζει κεντρικό ρόλο στη ΔΕΠΥ. Πολλά άτομα με ΔΕΠΥ αποδίδουν πολύ καλύτερα όταν υπάρχει:
- άμεση ανταμοιβή,
- σαφής προθεσμία,
- πίεση χρόνου,
- ενδιαφέρον,
- πρόκληση,
- καινοτομία,
- ανταγωνισμός,
- εξωτερική δομή,
- άμεση ανατροφοδότηση.
Αντίθετα, δυσκολεύονται περισσότερο όταν η ανταμοιβή είναι μακρινή, αφηρημένη ή αβέβαιη. Για παράδειγμα, το «διάβασε τώρα για να έχεις καλύτερο μέλλον» μπορεί να μην κινητοποιεί αρκετά, ενώ το «έχεις εξέταση αύριο» μπορεί να ενεργοποιεί έντονα την προσοχή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το άτομο οπωσδήποτε δε νοιάζεται. Σημαίνει ότι το σύστημα κινητοποίησης και ανταμοιβής λειτουργεί διαφορετικά. Ανασκοπήσεις δείχνουν ότι οι ενισχύσεις και οι ανταμοιβές μπορούν να βελτιώσουν την απόδοση και την κινητοποίηση σε παιδιά με ΔΕΠΥ, ενώ η προτίμηση για άμεση έναντι καθυστερημένης ανταμοιβής είναι συχνό εύρημα [5], [6].
Γι’ αυτό λέμε σήμερα η ΔΕΠΥ δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα συγκέντρωσης. Είναι και πρόβλημα ρύθμισης της προσπάθειας. Το άτομο μπορεί να ξέρει τι πρέπει να κάνει, να θέλει να το κάνει, αλλά να δυσκολεύεται να ενεργοποιηθεί χωρίς επαρκή διέγερση, δομή ή άμεσο νόημα.
Όταν το παράλληλο ερέθισμα βοηθά τη συγκέντρωση
Ορισμένα άτομα αναφέρουν ότι συγκεντρώνονται καλύτερα όταν υπάρχει ένα παράλληλο ερέθισμα: μουσική, λευκός θόρυβος, περπάτημα, doodling, fidget αντικείμενο, καφές, ήπια κίνηση, τηλεόραση στο βάθος ή ταυτόχρονη χειρωνακτική δραστηριότητα.
Αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή ένα ελεγχόμενο επίπεδο διέγερσης βοηθά το άτομο να μείνει ενεργό. Δεν είναι όμως από μόνο του απόδειξη ΔΕΠΥ. Κάποιοι άνθρωποι χωρίς ΔΕΠΥ επίσης δουλεύουν καλύτερα με μουσική ή με συγκεκριμένο περιβάλλον. Το διαγνωστικά κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν βοηθά ένα παράλληλο ερέθισμα, αλλά αν υπάρχει από μικρή ηλικία ένα σταθερό μοτίβο δυσκολιών προσοχής, αυτορρύθμισης, οργάνωσης και λειτουργικότητας σε διαφορετικά πλαίσια.
Πότε η απροσεξία δείχνει πιθανή ΔΕΠΥ;
Η απροσεξία γίνεται πιο ύποπτη για ΔΕΠΥ όταν:
- υπάρχει από την παιδική ή αναπτυξιακή ηλικία,
- εμφανίζεται σε περισσότερα από ένα πλαίσια, π.χ. σχολείο, σπίτι, εργασία, σχέσεις,
- προκαλεί λειτουργική επιβάρυνση,
- δεν εξηγείται καλύτερα από άγχος, κατάθλιψη, ύπνο, ουσίες, τραύμα, μαθησιακές δυσκολίες ή άλλες καταστάσεις,
- συνυπάρχει με δυσκολίες οργάνωσης, αναβλητικότητα, παρορμητικότητα ή συναισθηματική δυσρρύθμιση.
Στα παιδιά, μπορεί να φαίνεται ως σχολική ασυνέπεια, ξεχασμένα τετράδια, αργή ολοκλήρωση εργασιών, απροσεξίες, δυσκολία να ακολουθήσουν οδηγίες. Στους ενήλικες, μπορεί να φαίνεται ως καθυστερήσεις, αναβλητικότητα, δυσκολία στη γραφειοκρατία, χαμένες προθεσμίες, επαγγελματική ασυνέπεια, υπερκόπωση από προσπάθεια αντιστάθμισης ή αίσθηση ότι «όλα γίνονται τελευταία στιγμή».
Τι άλλο μπορεί να μοιάζει με ΔΕΠΥ;
Δεν είναι κάθε δυσκολία συγκέντρωσης ΔΕΠΥ. Παρόμοια εικόνα μπορεί να εμφανιστεί σε:
- αγχώδεις διαταραχές,
- κατάθλιψη,
- διαταραχές ύπνου,
- χρόνια κόπωση,
- υπερβολική χρήση οθονών,
- χρήση ουσιών,
- τραυματικές εμπειρίες,
- αυτιστικό φάσμα,
- μαθησιακές δυσκολίες,
- ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή,
- διπολική διαταραχή,
- προβλήματα θυρεοειδούς ή άλλες ιατρικές καταστάσεις.
Γι’ αυτό η αξιολόγηση χρειάζεται πλήρες ιστορικό, αναπτυξιακή πορεία, λειτουργικότητα, συννοσηρότητες και, όπου χρειάζεται, πληροφορίες από γονείς, συντρόφους, εκπαιδευτικούς ή παλαιότερα σχολικά στοιχεία.
Ανταποκρίνονται διαφορετικά τα μοτίβα απροσεξίας στη φαρμακευτική αγωγή για ΔΕΠΥ;
Ένα σημαντικό ερώτημα είναι αν όλα τα άτομα με απροσεξία στη ΔΕΠΥ ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο στη φαρμακευτική αγωγή ή αν ορισμένα μοτίβα απροσεξίας προβλέπουν καλύτερη ή χειρότερη ανταπόκριση.
Η απάντηση, με βάση τα σημερινά δεδομένα, είναι προσεκτική: τα φάρμακα για τη ΔΕΠΥ μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά την ελλειμματική προσοχή, αλλά δεν υπάρχουν ακόμη αρκετά αξιόπιστοι κλινικοί δείκτες που να μας επιτρέπουν να πούμε με βεβαιότητα ότι ένας συγκεκριμένος «τύπος απροσεξίας» θα ανταποκριθεί καλύτερα ή χειρότερα σε ένα συγκεκριμένο φάρμακο.
Μελέτες και μετα-αναλύσεις δείχνουν ότι η μεθυλφαινιδάτη, οι αμφεταμίνες, η ατομοξετίνη και άλλα φάρμακα μπορούν να μειώσουν τα βασικά συμπτώματα της ΔΕΠΥ, συμπεριλαμβανομένης της απροσεξίας [8], [9]. Επιπλέον, πρόσφατη μετα-ανάλυση δείχνει ότι τόσο η μεθυλφαινιδάτη όσο και η ατομοξετίνη μπορούν να βελτιώσουν γνωστικές λειτουργίες που σχετίζονται με τη ΔΕΠΥ, όπως η προσοχή, η αναστολή, ο χρόνος αντίδρασης και ορισμένες εκτελεστικές λειτουργίες [10].
Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ότι ο διαγνωστικός τύπος της ΔΕΠΥ από μόνος του, (π.χ. μόνο διάσπαση προσοχής έναντι συνδυασμού με υπερκινητικότητα) προβλέπει αξιόπιστα την ανταπόκριση στη φαρμακευτική αγωγή. Η διάκριση αυτή είναι χρήσιμη για την περιγραφή της κλινικής εικόνας, αλλά δεν αρκεί για να αποφασιστεί ποιο φάρμακο θα λειτουργήσει καλύτερα.
Συστηματική ανασκόπηση για την πρόβλεψη ανταπόκρισης στη μεθυλφαινιδάτη σε παιδιά και εφήβους με ΔΕΠΥ δεν βρήκε σταθερή συσχέτιση ανάμεσα στην ανταπόκριση και παράγοντες όπως ηλικία, φύλο, δοσολογία, υπότυπος ΔΕΠΥ, συννοσηρότητες ή κοινωνικοοικονομική κατάσταση [11].
Υπάρχουν όμως ορισμένες πιο ειδικές ενδείξεις ότι δεν είναι όλα τα μοτίβα απροσεξίας ίδια. Για παράδειγμα, μελέτη σε παιδιά με ΔΕΠΥ έδειξε ότι συμπτώματα που μοιάζουν με αυτό που έχει περιγραφεί ως sluggish cognitive tempo (μοτίβο «νωθρότητας/υπνηλίας» και χαμηλής ενεργοποίησης) συσχετίστηκαν με μικρότερη ανταπόκριση στη μεθυλφαινιδάτη. Αντίθετα, ο απλός διαχωρισμός σε απρόσεκτο και συνδυασμένο υπότυπο δεν προέβλεψε την ανταπόκριση [12]. Αυτό είναι κλινικά ενδιαφέρον, αλλά δεν αρκεί ακόμη για να χρησιμοποιείται ως απόλυτος κανόνας επιλογής φαρμάκου.
Ερευνητικά, υπάρχουν επίσης προσπάθειες να βρεθούν βιολογικοί ή νευροαπεικονιστικοί δείκτες που να προβλέπουν ποιος θα ανταποκριθεί καλύτερα σε μεθυλφαινιδάτη ή ατομοξετίνη. Για παράδειγμα, μελέτη με λειτουργική μαγνητική τομογραφία έδειξε ότι η αυξημένη ενεργοποίηση του κερκοφόρου πυρήνα κατά την αναστολή απόκρισης μπορεί να σχετίζεται με καλύτερη ανταπόκριση στη μεθυλφαινιδάτη σε σύγκριση με την ατομοξετίνη [13]. Αυτά τα ευρήματα είναι σημαντικά για την έρευνα, αλλά δεν έχουν μετατραπεί ακόμη σε καθημερινά κλινικά εργαλεία.
Στην πράξη, η επιλογή φαρμακευτικής αγωγής στη ΔΕΠΥ εξακολουθεί να βασίζεται κυρίως σε κλινικούς παράγοντες: ηλικία, συνολική βαρύτητα συμπτωμάτων, λειτουργική επιβάρυνση, συννοσηρότητες, άγχος, διαταραχές ύπνου, καρδιαγγειακό ιστορικό, πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες, διάρκεια κάλυψης που χρειάζεται μέσα στη μέρα και προτίμηση του ασθενούς ή της οικογένειας.
Διαβάστε το αναλυτικό άρθρο για τη ΔΕΠΥ
Ερωτήσεις / Απαντήσεις (FAQ)
Βιβλιογραφία
- A Review of Heterogeneity in Attention Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD) — Luo, Weibman, Halperin & Li, 2019, Frontiers in Human Neuroscience.
- ADHD: Current Concepts and Treatments in Children and Adolescents — Drechsler, Brem, Brandeis, Grünblatt, Berger & Walitza, 2020, Neuropediatrics.
- Evaluating attention deficit and hyperactivity disorder (ADHD): a review of current methods and issues — Musullulu, 2025, Frontiers in Psychology.
- Cognitive characterization of adult attention deficit hyperactivity disorder by domains: a systematic review — Onandia-Hinchado, Pardo-Palenzuela & Díaz-Orueta, 2021, Journal of Neural Transmission.
- The impact of reinforcement contingencies on AD/HD: a review and theoretical appraisal — Luman, Oosterlaan & Sergeant, 2005, Clinical Psychology Review.
- Neurobiology of ADHD — Tripp & Wickens, 2009, Neuropharmacology.
- ADHD in children and young people: prevalence, care pathways, and service provision — Sayal, Prasad, Daley, Ford & Coghill, 2017, The Lancet Psychiatry.
- Comparative efficacy and tolerability of medications for attention-deficit hyperactivity disorder in children, adolescents, and adults: a systematic review and network meta-analysis — Cortese et al., 2018, The Lancet Psychiatry.
- Pharmacologic treatment of attention deficit hyperactivity disorder in adults: A systematic review and network meta-analysis — Elliott et al., 2020, PLoS ONE.
- The Effects of Chronic Administration of Stimulant and Non-stimulant Medications on Executive Functions in ADHD: A Systematic Review and Meta-Analysis — Isfandnia, El Masri, Radua & Rubia, 2024, Neuroscience & Biobehavioral Reviews.
- Predicting the Response of Children and Adolescents With ADHD to Methylphenidate: A Systematic Review — Pagnier, 2023, Journal of Attention Disorders.
- Sluggish Cognitive Tempo as a Possible Predictor of Methylphenidate Response in Children With ADHD: A Randomized Controlled Trial — Froehlich et al., 2018, The Journal of Clinical Psychiatry.
- Striatal Activation Predicts Differential Therapeutic Responses to Methylphenidate and Atomoxetine — Schulz et al., 2017, Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry.